[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 46 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:15 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    9 พ.ย. 62

EPISODE: 15


"ข้าวหอมอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย ช่วงนี้พี่บินบ่อย ถ้าเหงาเดี๋ยวพี่ให้คนมาอยู่เป็นเพื่อน" พี่ขอบฟ้าเดินกลับมาพูดกับฉัน หลังจากที่หายไปคุยโทรศัพท์เกือบยี่สิบนาที

ตอนนี้เราสองคนอยู่ที่คอนโดใหม่ของพี่ชายฉันแล้ว ขนาดห้องไม่ได้กว้างเท่าไหร่นัก เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างก็ดูใหม่ แถมบางอย่างก็ยังมีไม่ครบ คาดว่าคงตกแต่งยังไม่เรียบร้อยดี

"อยู่ได้ค่ะ" 

"งั้นเดี๋ยวพี่ออกไปประชุมก่อน อาจจะกลับมาดึกๆ ยังไงพี่จะโทรมาบอกอีกที" คนที่โทรเข้ามาเมื่อครู่น่าจะเป็นเลขาของพี่ขอบฟ้า แสดงว่าต้องมีเรื่องด่วนแน่ๆ พี่เค้าถึงรีบร้อนจะออกไป แต่ก็ไม่วายเป็นห่วงฉัน

"พี่ขอบฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าวหรอกค่ะ ข้าวอยู่ได้" อย่างน้อยการอยู่คนเดียวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มันยังรู้สึกสบายใจกว่าการอยู่บ้านหลังนั้นเสียอีก

"โอเค ถ้าหิวก็ทำอะไรกินเลยนะ มีของสดอยู่ในตู้เย็น หรือจะโทรสั่งจากร้านข้างล่างคอนโดก็ได้"

ฉันพยักหน้ารับหงึกหงักอย่างรับรู้ เมื่อเห็นว่าฉันตอบรับ พี่ขอบฟ้าก็เดินออกจากห้องไปทันที

คล้อยหลังพี่ชาย ฉันก็ลากกระเป๋าเข้าไปยังห้องนอนเล็ก เพื่อเก็บของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง พอเรียบร้อยก็เดินกลับมานั่งตรงโซฟาหน้าโทรทัศน์

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูข้อความที่ส่งไปหาพี่แบล็ค มันยังไม่ถูกเปิดอ่าน และนี่เวลาก็ล่วงเลยมาจนมืดค่ำแล้ว ฉันล่ะกลัวว่าเขาจะปีนขึ้นห้องฉันเหมือนอย่างทุกวัน ถ้าเป็นดังนั้นก็อดกังวลใจไม่ได้ ว่าพ่อจะพบเขาเข้า

ครั้นคิดมาถึงตรงนี้ฉันจึงตัดสินใจโทรหาเขา ทว่าเสียงสัญญาณก็ดังขึ้นต่อเนื่อง ก่อนที่จะถูกตัดไปเพราะไม่มีคนรับ โทรย้ำอยู่อย่างนั้นเกือบห้าสายแต่ผลลัพธ์ก็ออกมาเฉกเช่นเดิม

นิ้วเล็กเลื่อนหาเบอร์ของไอซ์ ฉันจำได้ว่าเคยเมมไว้อยู่ เพราะตอนที่พี่แบล็คไม่ว่างเขาได้วานรุ่นน้องคนสนิทอย่างไอซ์ให้มาส่งเสบียงให้แทน แต่มีครั้งหนึ่งที่ไอซ์หาฉันไม่เจอ เขาก็เลยโทรมาถาม

คราวนี้เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงสองครั้งปลายสายก็กดรับ

("ฮัลโหลพี่ข้าวหอม โทรมามีอะไรหรือเปล่าครับ") เสียงทุ้มเข้มมาพร้อมกับเสียงเพลงอึกทึก ฉันคิดว่าเวลานี้ไอซ์น่าจะอยู่ที่ร้านเหล้า

"พี่แบล็คอยู่กับไอซ์หรือเปล่า"

("อะไรนะ ผมไม่ได้ยินอะเสียงเพลงมันดัง") ไอซ์ตะโกนถามกลับมา ไม่ต้องบอกฉันก็รู้แล้วล่ะว่าเสียงเพลงมันดังมากจริงๆ ขนาดฉันคุยโทรศัพท์กับเขาอยู่ยังฟังออกเลยว่าเพลงที่เปิดอยู่นั้นคือเพลงอะไร ("ไอ้ท็อป! เบาเสียงเพลงลงหน่อย")

ได้ยินแว่วๆ ว่าไอซ์หันไปตะโกนบอกใครสักคน ก่อนที่เสียงเพลงที่เคยดังในตอนแรกจะค่อยๆ เบาลง

เขาคงไม่น่าจะอยู่ที่ร้านเหล้าแล้วล่ะ คิดว่าต้องไปสังสรรค์กันที่บ้านใครสักคนแน่ๆ

"พี่แบล็คอยู่กับไอซ์หรือเปล่า พี่ติดต่อเขาไม่ได้ตั้งแต่กลางวันแล้ว" ฉันทวนคำถามอีกรอบ ทว่ารอบนี้ยาวกว่าเดิม

("อ๋อ พี่แบล็คก็อยู่กับผมนี่แหละครับ เรากำลังสังสรรค์กันอยู่")

สังสรรค์เพลินเสียจนไม่ยอมรับสายฉันเลยอย่างนั้นสิ ดีจริงๆ เลยเชียว

"ที่ไหน" รู้ตัวอีกทีฉันก็โพล่งถามออกไปแบบนั้นเสียแล้ว อยากตีปากตัวเอง แต่ก็กลัวเจ็บ 

("เอ่อ...ที่ร้านพี่แบล็ค ถามแบบนี้พี่ข้าวหอมจะมาใช่มั้ยล่ะ") กระแสน้ำเสียงนั้นราวกับจงใจพูดแซวให้ฉันขวยเขินและรีบปฏิเสธ

แต่คงต้องบอกตรงนี้ว่า...เสียใจด้วย

"พี่จะไป" นิ้วเล็กกดตัดสาย ก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน คว้ากุญแจห้องที่วางอยู่ตรงโต๊ะกระจกได้ฉันก็รีบเดินออกจากห้องทันที

ใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก ฉันก็พาตัวเองมายืนอยู่ด้านหน้าร้านของพี่แบล็ค

หลังจากผลักประตูเข้าไปด้านใน สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาก็คือภาพที่ทุกคนกำลังสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน เมื่อเบนสายตาไปยังทิศทางหนึ่งฉันก็เห็นแผ่นหลังกว้างคุ้นตา หนำซ้ำบนตักของเขายังมีผู้หญิงสวยเอ็กซ์คนหนึ่งนั่งอยู่ ไม่มีใครหันมาสนใจผู้มาใหม่อย่างฉัน เว้นแต่ไอซ์คนเดียว 

ฉันเห็นว่าเขากำลังอ้าปากเรียกพี่แบล็คที่นั่งหันหลังให้ ทว่าก็ต้องหุบปากฉับเมื่อฉันแตะนิ้วชี้ที่ปากตัวเอง เพื่อบอกเป็นนัยว่าให้ไอซ์เงียบๆ ไว้ 

พรึบ!

"สนุกมั้ยพี่แบล็ค" มือบางวางทาบลงบนไหล่แกร่งด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง

พี่แบล็คไม่ได้สะดุ้งตกใจ แต่กลับหันมามองฉันพร้อมฉีกยิ้มกว้าง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น