[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 45 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:14 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 พ.ย. 62

มือบางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือมากดเข้าแอปพลิเคชั่นไลน์ นิ้วเล็กกดจิ้มไปที่แชทของพ้อยท์ หลังจากนั้นฉันก็จัดการเกริ่นให้พ้อยท์ฟัง พร้อมบอกไปด้วยว่าถ้าอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้ให้ติดต่อกลับมา และก็เป็นเวลาแทบจะในทันทีที่เธอเปิดอ่าน แล้วโทรกลับมาหาฉันในเวลาต่อมา

("ไหนเล่ามาซิ ทำไมเธอถึงถูกพ่อขังหืม? ไปทำอะไรมา") พ้อยท์รัวคำถามใส่ ฉันสูดลมหายใจลึกๆ เข้าปอด หลังจากนั้นก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟัง 

เมื่อจบลงพ้อยท์ก็โวยวายเสียงดังเสียจนฉันต้องขยับโทรศัพท์ให้ถอยห่างจากหู พอเห็นเธออารมณ์เบาลงจึงค่อยแนบไว้เหมือนเดิม

"ฉันควรทำยังไงดี หนีไปเลยดีมั้ย" ปากเก่งไปอย่างนั้น ถ้าจะให้ทำก็คงต้องขอเวลาเตรียมใจสักนิด เพราะผลลัพธ์ที่ตามมาคือ นอกจากเรื่องมันจะแย่จนถึงจุดต่ำสุดแล้ว พ่อก็จะโกรธฉันหนักกว่าเดิมด้วย

("ปล่อยให้พ่อขังอยู่แบบนั้นแหละ หรือไม่ก็โทรให้พี่ขอบฟ้ามาช่วยพูดให้") ถือว่าเป็นคำแนะนำที่ดี ให้พี่ขอบฟ้ามาคุยพ่อก็น่าจะยอมฟัง ("แล้วนี่พี่แบล็ครู้หรือยังว่าเธอถูกขัง")

"ไม่ แล้วเธอก็ไม่ต้องไปบอกเขาด้วย" เพราะฉันเองก็ไม่คิดจะบอกเหมือนกัน ไว้ค่อยคุยทีเดียวหลังจากที่ฉันถูกปล่อยให้ออกจากห้อง

("ทำไมล่ะ ยังไงเธอหายไปพี่แบล็คก็ต้องพยายามติดต่ออยู่แล้ว")

"ขืนบอกไปเดี๋ยวเขาก็โผล่มาหาฉันที่นี่น่ะสิ ปืนพ่อลั่นขึ้นมาจะทำยังไง" นี่แหละเหตุผลที่ฉันไม่อยากให้เขารู้ พี่แบล็คไม่ใช่คนใจเย็นขนาดนั้น ฉันรู้ดี

("ฉันล่ะเครียดแทนเธอจริงๆ เลยข้าวหอม สิ่งที่หมอปลื้มทำบอกตรงๆ เลยโคตรสารเลว") อาจจะเป็นคำพูดที่ดูรุนแรง แต่ฉันก็เข้าใจพ้อยท์ดี เพราะเธอเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี้มาโดยตรง

ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย น้อยคนนักที่จะหาความซื่อสัตย์ได้

"ถ้าพ่อยังยืนยันที่จะให้ฉันแต่งงานกับเขา...ฉันจะหนี" ประโยคนี้เป็นคำพูดที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกของฉัน คงทนไม่ได้หรอกที่จะใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชายหน้าไหว้หลังหลอกคนนั้น ลับหลังฉันเขาจะทำอะไรบ้างก็ไม่รู้

หมอปลื้มเป็นผู้ชายที่เล่นละครได้แนบเนียนมากเสียจนพ่อฉันเชื่อ

("แล้วเธอจะหนีไปที่ไหน") คำถามของพ้อยท์ที่ย้อนกลับมาทำให้ฉันฉุกคิด

"ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าต้องหนีไปให้ไกลจากที่นี่"

หรือไม่ก็หนีไปจากโลกนี้เลย...

[จบบันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]


[บันทึกพิเศษ: แบล็ค]

ข้าวหอมหายไป วันนี้ทั้งวันผมพยายามติดต่อหาเธอทว่าก็ไม่ได้รับความคืบหน้าอะไรอยู่ดี ดังนั้นจึงตัดสินใจปิดร้านในช่วงเย็นเพื่อบุกไปหาเธอถึงที่โรงพยาบาล เพราะจำได้ว่าวันนี้ข้าวหอมมีเวรดึก

เธอโกรธผมเรื่องอะไรหรือเปล่า แต่เท่าที่จำได้ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

หรือว่าข้าวหอมจะไม่สบาย?

"พี่อุ้มครับ วันนี้ข้าวหอมมาทำงานหรือเปล่า" จากที่กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็น แม้แต่เก้าอี้ที่เธอเคยนั่งเวลานี้กลับมีพยาบาลคนอื่นมานั่งแทน

"พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้าวหอมไปไหน"

คำตอบนั้นทำให้ผมเกิดความวิตกกังวล เป็นไปไม่ได้ที่ข้าวหอมจะหายไปโดยไม่บอกกล่าวรุ่นพี่ที่ทำงาน

ครั้งก่อนที่ไม่สบายข้าวหอมก็ยังโทรมาลา ไม่ได้หายไปดื้อๆ แบบนี้ ผมคิดว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทำเธอแน่ๆ

"ขอบคุณครับ" ผมโคลงศีรษะ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากบริเวณนั้น

"ฉันจะแย่งทุกอย่างที่เป็นของยัยนั่นมาเป็นของฉันให้หมด" ทว่าระหว่างที่กำลังเดินผ่านบันไดหนีไฟ ผมก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังลอดออกมาจากบานประตูที่เปิดแง้มเพียงเล็กน้อย

"ข้าวหอมไปทำอะไรให้เธอแค้นนักหนาเนี่ยหลิน บอกฉันทีสิ อยากใส่ใจ" ตอนแรกว่าจะเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ แต่ชื่อที่หลุดออกมาจากปากผู้หญิงอีกคนกลับทำให้ผมยืนนิ่ง แล้วหลบมุมเพื่อยืนฟังบทสนทนาเหล่านั้น

"ก็พ่อกับแม่ฉันน่ะสิ! เอะอะก็เปรียบเทียบฉันกับยัยนั่น ชมมันว่าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ หนำซ้ำยังค่อนขอดว่าฉันคงไม่มีทางทำได้แบบมัน" กระแสน้ำเสียงที่ใช้พูดเต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้นเคือง "ฉันเจอคำพูดแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ใครมันจะไปทนไหว!"

สิ่งที่หลินเจอมาคงบรมเพาะจนกลายเป็นความเคียดแค้น ดังนั้นเธอจึงพยายามที่จะเอาชนะข้าวหอมทุกอย่าง เพื่อล้างคำครหาที่ครอบครัวสาดใส่

บางครอบครัวนี่ก็แปลกคน เลี้ยงกันมาเองแท้ๆ แต่ดันเอาลูกไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ทุกคนเกิดมาร้อยพ่อพันแม่ การเลี้ยงดูย่อมแตกต่างกัน ขนาดเกิดครอบครัวเดียวกันแท้ๆ บางคนก็ยังเลี้ยงไม่เหมือนกันเลย แล้วแบบนี้จะให้ทุกคนมีนิสัยเหมือนกันได้ยังไง

ในความคิดผมนะ การที่เอาลูกตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น มันก็ไม่ต่างอะไรกับการดูถูกการเลี้ยงดูของตัวเอง ทำไมถึงเอาแต่โทษลูก ไม่คิดจะโทษตัวเองหน่อยหรือไง?

ถ้าเลี้ยงมาดีแต่สุดท้ายลูกกลับกลายเป็นคนเหี้ยอันนี้ก็ค่อยโทษเด็ก แต่ถ้าลูกทำตัวดีอยู่แล้วกลับพูดทับถมให้เขาเหมือนคนอื่นที่ดีกว่า ผมว่าพ่อแม่แบบนี้ควรอบรมตัวเองก่อนสั่งสอนลูก...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น