[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 32 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:9 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 พ.ย. 62

"พี่ก็ไม่ต้องไปกวนประสาทเขามากนะ เรามาทำงาน" ฉันพยักพเยิดไปทางหมอปลื้ม ที่นั่งอยู่เบาะถัดไป ซึ่งคนที่นั่งข้างๆ เขาก็คือหลิน

ครั้นเห็นดังนั้นฉันก็ต้องคอยเตือนสติของตัวเองด้วยว่าอย่าไปกวนประสาทหลิน แต่ถ้าเธอไม่มายุ่งกับฉันก่อน ฉันคงไม่ตอบโต้หรอกนะ

"ค่ะ" พี่แบล็คตอบรับ พลางยิ้มกริ่มจนน่าหมั่นไส้ "พี่ง่วงอะ"

"ก็นอนสิ" ใครห้ามเขากันล่ะ แต่แล้วฉันก็จำต้องสะดุ้งโหยง เมื่อพี่แบล็คเอนศีรษะมาซบที่ไหล่ของฉัน "พี่แบล็ค! มันหนัก" 

"ก็ข้าวหอมบอกให้นอน จะมาว่าพี่ไม่ได้นะ" 

ฉันได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันกับตัวเอง โอเคฉันผิด!!

"พี่ก็นอนดีๆ สิ ไหล่ข้าวจะพังแล้ว" ฉันพยายามที่จะดันศีรษะของพี่แบล็คให้ผละออก ทว่าเขาก็เกร็งศีรษะอย่างไม่ยอมล่าถอยง่ายๆ

ว่าแต่เส้นผมของพี่แบล็คก็นุ่มดีเหมือนกัน…

"ถ้าปวดเดี๋ยวคืนนี้พี่ไปนวดให้ถึงห้องเลย"

ฝันไปเถอะ!!...

 

"อืม" ฉันขยับตัวยุกยิกอย่างไม่สบายตัว เปลือกตาก็ปิดสนิทกึ่งหลับกึ่งตื่น

"มานอนตักพี่มา" หูได้ยินเสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะรับรู้ว่าร่างของตัวเองถูกจับให้เอนตัวนอนลง เมื่อศีรษะสัมผัสถึงอะไรบางอย่างที่ทั้งแข็งและอ่อนนุ่มฉันก็ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมอง จึงตัดสินใจหลับต่อโดยไม่คิดอะไร 

ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อร่างกายถูกเขย่าเรียกเบาๆ

"ข้าวหอม ตื่นได้แล้วครับ" ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นตามเสียงเรียกนั้น กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ทว่าภาพตรงหน้าที่เห็นกลับทำให้ฉันเบิกตาโพลงและหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

ใบหน้าของพี่แบล็คที่โน้มลงมาอยู่ใกล้ฉันจนน่าใจหาย หนำซ้ำฉันก็เพิ่งจะรู้ตัวว่ากำลังนอนหนุนตักเขาอยู่เมื่อครู่นี้เอง พอได้สติจึงได้รีบดีดตัวขึ้นนั่งอย่างไว แถมยังขยับตัวไปชิดริมหน้าต่างอย่างหวาดระแวงเขา

"พี่จะทำอะไร" ฉันเปิดปากถาม 

"เปล่าสักหน่อย" เมื่อพี่แบล็คเห็นท่าทีของฉันก็ถึงกับหลุดขำ พร้อมปฏิเสธ "ถ้าพี่จะทำจริงๆ คงไม่ทำต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้หรอก"

"แล้วปลุกข้าวทำไม ถึงแล้วเหรอ" ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ซึ่งก็เห็นว่าคนกำลังทยอยเดินลงจากรถ

"แวะพักที่ปั๊มน่ะ ข้าวหอมจะลงหรือเปล่า" 

"ลง" ฉันตอบรวดเร็วอย่างไม่คิดใคร่ครวญให้เสียเวลา คนอื่นลงรถกันไปหมดแล้ว และฉันจะอยู่ทำไมล่ะ

เราสองคนเดินลงมาจากรถพร้อมกัน แต่ฉันแยกตัวไปเข้าห้องน้ำผู้หญิง ส่วนพี่แบล็คไปไหนก็ไม่รู้ เขาไม่ได้บอกเอาไว้ และแน่นอนว่าฉันคงไม่ถาม

"เธอกับพี่แบล็คคบกันแล้วเหรอ" ทว่าหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ และเดินออกมาล้างมือตรงอ่าง ฉันก็พบเข้ากับใครคนหนึ่ง ไม่สิ...สามสี่คน แต่คนที่เอ่ยปากทักฉันก่อนใครคือหลิน ส่วนพรรคพวกของเธอก็มองฉันผ่านเงาสะท้อนในกระจก

"รู้แล้วได้อะไร" เปล่าหาเรื่อง แต่ฉันแค่สงสัยว่าถ้าสมมติบอกหลินไปแล้ว เรื่องของฉันมันจะทำให้ชีวิตของเธอเจริญก้าวหน้าขึ้นหรือเปล่าเท่านั้นเอง

"ก็แค่ถาม" กระแสน้ำเสียงของหลินติดห้วนนิดๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าสีหน้าของเธอที่แสดงออกมาเริ่มปิดไม่มิดแล้ว

"ถ้าการที่รู้เรื่องคนอื่นแล้วไม่ทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น ฉันว่าหุบปากหน่อยก็ดี" ฉันเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดมืออย่างอ้อยอิ่ง ขณะที่สายตาก็มองสบกับเธออย่างไม่ละไปไหน "ไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัว"

ฉันโยนทิชชู่ลงถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างเธอ ก่อนจะเดินออกมา ถ้าหากหลินตอบกลับมาว่ามี ฉันคงไม่อยู่ในนั้นให้ตัวเองถูกรุมหรอก เพราะงั้น...เผ่นเถอะ

หลังจากที่แยกออกมาจากพวกเธอ ฉันก็เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ เพื่อหาอะไรทานรองท้องและซื้อขนมขบเคี้ยวไปตุนไว้ ฉันค่อนข้างเป็นคนที่ชอบกินจุบจิบ ดังนั้นควรเผื่อเอาไว้ดีกว่า สถานที่ที่จะไปตรวจก็อยู่ห่างไกลตัวเมืองด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าไฟฟ้าจะเข้าถึงหรือเปล่า ถ้าไม่เตรียมของกินไป แล้วเกิดตอนดึกๆ รู้สึกหิวจะให้ฉันลุกขึ้นมาต้มมาม่าเหมือนอย่างทุกทีก็คงไม่ได้

"กินอะไรหยิบเลย พี่จ่ายให้" แผ่นหลังของฉันรับรู้ถึงการมาเยือนของใครอีกคน ฉันไม่ได้ขยับตัวหนี เพราะจำเสียงได้ว่าเป็นพี่แบล็ค

"เหมาทั้งร้านเลยได้มั้ย" ฉันถามอย่างประชด เพราะหมั่นไส้ในความสายเปย์ของเขา 

ตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ของฉันมาแล้ว จะมัวช้าอยู่ไย ถลุงให้หมดตัว!

"ได้" คำตอบหนักแน่นของพี่แบล็ค ทำให้ฉันหมุนตัวหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ "แต่ถ้าจะขนาดนั้นก็ต้องแต่งกับพี่แล้วล่ะ"

คิดผิดที่ไหนกันล่ะ อย่างพี่แบล็คเจ้าเล่ห์แพรวพราวซะยิ่งกว่าอะไร ว่าแล้วต้องคิดไม่ซื่อ…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น