[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 33 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:10 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 พ.ย. 62

EPISODE: 10


เราใช้เวลาเดินทางครึ่งค่อนวันกว่าจะมาถึงจุดหมาย และก็พบกับข่าวร้ายที่ว่า บนเขาไม่สามารถนำรถใหญ่ขึ้นไปได้ นอกจากรถเล็กอย่างมอเตอร์ไซค์หรือจักรยาน

มอเตอร์ไซค์น่ะไม่เท่าไหร่ แต่ถามว่าใครจะปั่นจักรยานขึ้นไป? โอโห้ตายกันพอดี ทางลาดชันซะขนาดนั้น กำลังขาต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันเชียว

"พวกอุปกรณ์และเครื่องมือต่างๆ ผมจะเอาใส่รถมอเตอร์ไซค์แล้วขนขึ้นไปให้นะครับ ไม่ต้องห่วง" มอเตอร์ไซค์ที่ฉันเห็นตอนนี้มีส่วนที่ยื่นออกมาสำหรับขนของ หรือเรียกอีกอย่างว่าซาเล้ง

"แล้วพวกเราล่ะคะ" หลินโพล่งถาม มือบางก็โบกพัดใบหน้าเพื่อไล่ความร้อน ซึ่งดูท่าแล้วก็ไม่น่าจะช่วยอะไรได้มากสักเท่าไหร่

"เดินขึ้นไปเลยครับ ไม่ไกล" เมื่อเจ้าถิ่นบอกอย่างนั้นแล้วจะให้พวกฉันทำอะไรได้ นอกจากต้องเดินตามที่เขาว่า

"พี่ถือกระเป๋าให้มั้ย" พี่แบล็คอาสา พลางยื่นมือมาอย่างเต็มใจ

"พี่เห็นข้าวอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ" ฉันยังคงยืนยันที่จะไม่ให้ใครมาช่วยเหลือในการถือกระเป๋าให้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้สบายอยู่แล้ว

"ก็พี่เป็นห่วง" พอได้ยินเขาพูดประโยคนี้ตรงๆ ฉันก็ถึงกับไปไม่เป็น หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นไม่เป็นส่ำไปกับคำพูดนั้น

กึก!

"อ๊ะ!" หลังจากที่ข้อเท้าพลิกเพราะไม่ทันสังเกตว่าด้านหน้ามันเป็นหลุม ร่างกายของฉันก็เซไปตามแรงโน้มถ่วง 

"เจ็บมากหรือเปล่า" พี่แบล็ครีบพุ่งเข้ามารับตัวฉันเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที อีกนิดเดียวฉันเกือบจะได้ไปนอนวัดกับพื้นดินซะแล้ว

"ข้าวหอม! เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ พี่ขอดูเท้าหน่อย" หมอปลื้มเรียกชื่อฉันเสียงดัง ก่อนจะรีบพุ่งเข้ามาดูอีกคน ฝ่ามือหนาถอดรองเท้าผ้าใบของฉันออก และจับเท้าขึ้นมาตรวจดูว่าตรงบริเวณไหนได้รับบาดเจ็บหรือไม่ "ขอผ้าเย็นกับผ้ายืดพันเคล็ดด้วยครับ"

รุ่นพี่พยาบาลที่สะพายกระเป๋าปฐมพยาบาลอยู่ รีบกุลีกุจอหยิบของตามที่หมอปลื้มสั่งออกมายื่นให้เขา เมื่อได้สิ่งที่ตัวเองต้องการแล้ว หมอปลื้มก็จัดการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ฉันทันที

"ขอบคุณค่ะ" กล่าวออกไปตามมารยาท หลังจากที่ทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อย เวลานี้เท้าของฉันถูกพันจนกลายเป็นมัมมี่ไปแล้ว

"พี่ดูแล้วอาการไม่น่าเป็นห่วง อีกสักพักคงหายเป็นปกติ แต่ระหว่างนี้พี่ว่าข้าวหอมอย่าเพิ่งใช้เท้าข้างนี้จะดีกว่า" 

"ขึ้นหลังพี่เลย" สิ้นประโยคของหมอปลื้มได้ไม่ทันไร พี่แบล็คก็ย่อตัวลงโดยหันหลังให้ฉัน

แน่นอนว่าฉันย่อมไม่ปฏิเสธ เพราะถ้าไม่ขึ้นหลังพี่แบล็ค เดี๋ยวหมอปลื้มก็จะอาสาตัวเองขึ้นมา ยอมให้พี่แบล็คแบกยังไงก็สบายใจมากกว่าอยู่แล้ว

แต่...แค่นิดเดียวเท่านั้น

ฉันโน้มตัวลงไปเกาะหลังพี่แบล็คไว้แน่น เมื่อจัดท่าทางได้อย่างมั่นคงแล้วร่างสูงจึงยืดตัวขึ้นยืน แล้วเดินต่อไป 

พอเดินไปได้สักพักฉันก็อยากจะวิ่งกลับลงไปที่เดิม แล้วโวยวายใส่เจ้าถิ่น ไหนบอกว่าไม่ไกล โกหกกันชัดๆ!!

"พี่เหนื่อยมั้ย" แค่เดินคงไม่เท่าไหร่ แต่นี่พี่แบล็คต้องแบกฉันขึ้นหลังไปด้วย ไหนจะกระเป๋าเสื้อผ้าของเราสองคนอีก มันย่อมลำบากหลายเท่าอยู่แล้ว

ฉันก็กลัวว่าพี่แบล็คจะปวดหลังนี่สิ ทว่าเขาก็ยังคงเดินไปได้อย่างมั่นคง นอกจากเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามไรผมและใบหน้า ก็ไม่มีอะไรแสดงให้เห็นว่าพี่แบล็คเหนื่อย

"เฉยๆ แต่กลับไปพี่คงต้องเลิกซื้อขนมให้ข้าวหอมกินแล้วล่ะ" 

"พี่จะบอกว่าข้าวตัวหนักเหรอ!" ฉันแสร้งขึ้นเสียงใส่ แต่จริงๆ ก็ไม่ได้แคร์เรื่องน้ำหนักของตัวเองอะไรขนาดนั้น เกิดเป็นคนทั้งทีก็กินๆ ไปเถอะ ไม่รู้ว่าชาติหน้าจะได้เกิดมากินของอร่อยๆ แบบนี้อีกไหม 

แต่ก็ใช่ว่าจะกินทุกอย่างหรอกนะ เราก็ต้องเลือกอันที่อร่อยและดีต่อสุขภาพของเรา ส่วนอันไหนที่อร่อยแต่กินแล้วส่งผลไม่ดีต่อร่างกายก็กินให้มันน้อยๆ หน่อย หรือไม่ก็เลิกไปเลย

แต่อย่างฉันนี่เรียกว่าวัยกำลังโต (?) ดังนั้นจึงต้องกินเยอะๆ ถึงจะดี

"พี่พูดเล่นเฉยๆ แต่ถึงข้าวจะตัวหนักพี่ก็รักอยู่ดี"

ฉันรีบหุบปากฉับเมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้ารู้สึกเห่อร้อนขึ้นมา ซึ่งไม่รู้ว่าเพราะเขินหรือโดนแดดเผากันแน่...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #99 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:22
    เลี่ยนไม่ไหวเลยเว้ยพี่เเบล็ค
    #99
    0