[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 31 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:9 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 พ.ย. 62

"ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย ว่าแต่ไปกับใครบ้าง" เพื่อความสบายใจของผมคำถามนี้ไม่ควรพลาดหรือเปล่า

("ก็...มีหลายคน") อึกอักแบบนี้แสดงว่าต้องมีอะไรแน่ๆ

"ไอ้...หมอปลื้มไปด้วยหรือเปล่า" แวบแรกผมเกือบเรียกหมอคนนั้นด้วยถ้อยคำไม่สุภาพ แต่ก็ยั้งตัวเองไว้ได้ทันเพียงแค่เสี้ยววินาที

ทั้งชีวิตหยาบคายมาตลอด พอเป็นแบบนี้ก็รู้สึกกระดากอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะข้าวหอมผมคงไม่คิดที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองสักอย่างหรอก

("ไป") คำตอบสั้นๆ แต่ก็มีอานุภาพมากพอที่จะทำให้คิ้วผมกระตุก

บอกตรงๆ เลยว่าผมไม่ไว้ใจแม่งเลย ผู้ชายย่อมมองกันออกอยู่แล้ว เห็นดูท่าทางสุภาพแบบนั้นมันก็เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้าเท่านั้นแหละ…

[จบบันทึกพิเศษ: แบล็ค]

 

[บันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]

วันนี้เป็นวันที่ถึงกำหนดออกเดินทางไปยังถิ่นทุรกันดารแล้ว และก็เป็นวันที่พ่อพูดคุยกับฉันมากกว่าปกติ

ท่านคงจะมีความสุขมากล่ะมั้ง ที่เห็นว่าฉันจะไปออกตรวจกับหมอปลื้ม ถ้าคาดหวังว่าการไปทำงานร่วมกันในครั้งนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราดีขึ้น พ่อคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ

เพราะฉันจะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะอยู่ใกล้เขาให้ได้มากที่สุด

"ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก" มือบางของแม่ลูบศีรษะฉันแผ่วเบา ขณะกำลังล่ำลากัน 

พ่อกับแม่มาส่งฉันที่โรงพยาบาล เพื่อขึ้นรถที่ผู้อำนวยการจัดหามาให้ ซึ่งก็ดีแล้วล่ะ เครื่องมือที่ต้องเอาไปมีเยอะแยะไปหมด ถ้าให้พวกเราขนกันไปเองคงลำบากน่าดู

"มีอะไรให้ต้องน่าห่วง หมอปลื้มก็อยู่ด้วยทั้งคน" ฉันล่ะอยากจะเบะปากให้กับคำพูดของพ่อเสียจริง

"ผมจะดูแลน้องให้ดีครับ" และก็แทบจะอ้วกให้กับประโยคนี้ของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกัน

"พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วง ข้าวดูแลตัวเองได้แน่นอนค่ะ" ฉันหมายถึงว่าดูแลตัวเองให้อยู่ห่างๆ หมอปลื้มต่างหาก เรื่องนี้ฉันมั่นใจว่าทำได้แน่นอน

"ถ้างั้นพ่อกับแม่กลับก่อนนะ เดินทางปลอดภัยจ้ะ" แม่คงสังเกตเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของฉัน ถึงได้รีบดึงมือพ่อเพื่อให้เดินไปที่รถ 

ดวงตากลมโตมองตามรถยนต์ของพ่อที่ขับเคลื่อนออกไป ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวหันหลังเพื่อตรงไปขึ้นรถบ้าง

"พี่ช่วยถือ" มือหนายื่นมาหา หมายจะคว้ากระเป๋าเป้ที่ในนั้นมีเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวฉันไปถือเอาไว้เสียเอง

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันรีบเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะก้าวเดินดุ่มๆ ไปเก็บสัมภาระของตัวเองใต้ท้องรถบัส

"ข้าวหอมไปนั่งกับพี่มั้ย" แต่เขาก็ไม่วายเดินตามมาตอแยฉัน

"มะ..."

"ไม่ต้องใส่ใจแฟนผมขนาดนั้นก็ได้ครับคุณหมอ" ระหว่างที่ฉันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ก็ถูกพูดแทรกด้วยประโยคนั้น น้ำเสียงทุ้มเข้มช่างคุ้นหู พอหันไปมองก็ใช่อย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆ

ทว่าฉันก็สงสัยอยู่ดี ว่าพี่แบล็คมายืนอยู่ตรงนี้และจ้องเขม็งไปที่หมอปลื้มพร้อมสีหน้าหาเรื่องได้ยังไง หนำซ้ำบนไหล่กว้างยังมีกระเป๋าพาดเอาไว้อยู่ด้วย 

"นี่คุณมาทำอะไร" หมอปลื้มโพล่งถาม 

"ถามแปลก เตรียมกระเป๋ามาขนาดนี้ก็ต้องไปด้วยน่ะสิ" ไม่ใช่แค่หมอปลื้มที่ตกใจกับคำตอบกึ่งประชดนั้น ทว่าฉันก็ตกใจไม่ต่างกัน

"ใครอนุญาตคุณไม่ทราบ" หมอปลื้มน่ารำคาญก็ตรงที่ชอบตั้งคำถามไม่หยุดนี่แหละ

"ไม่จำเป็นต้องบอก...ปะที่รัก เราขึ้นไปนั่งบนรถกันเถอะ" พี่แบล็คไหวไหล่ ก่อนจะเดินมาโอบเอวฉัน และโยนกระเป๋าเป้ของตัวเองเข้าไปใต้ท้องรถอย่างไม่ไยดี

เขาเคยอ่อนโยนกับอะไรบ้างไหมเนี่ย…

"พี่มาได้ยังไง" พอหาที่นั่งได้แล้วฉันจึงรีบเอ่ยถามเขาอย่างไม่รอช้า บางทีถ้าเป็นฉันถามพี่แบล็คคงบอกออกมาตรงๆ ไม่กวนเหมือนอย่างตอนที่ตอบหมอปลื้มหรอกมั้ง

"ใจสั่งมา" ทว่าคำตอบของเขาก็ไม่ได้ต่างกันเลย เผลอๆ กวนหนักกว่าด้วย

เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ ในเมื่อพี่แบล็คไม่อยากบอกฉันก็ไม่อยากรู้ก็ได้ แค่เขาไปด้วยก็ถือว่าดีแล้วล่ะ ไม้กันหมาตามมาคอยกันท่าให้ถึงนี่จะไม่ดีใจได้ยังไงกัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #98 09122547 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:16
    ใจสั่งมาโว้ยยยยย
    #98
    0
  2. #46 Charlinda88 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 16:58
    ตู้ ATM แบบบนี้ อยากได้มาตามติดตลอด 24 ชม. เลย 5555
    #46
    0