[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 13 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:7 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    22 พ.ย. 62

ฉันคุยกับพี่ทิศเหนืออยู่พักใหญ่โดยมีกรีนคอยนั่งอยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลา จนกระทั่งคุยเรื่องงานเสร็จสิ้นนั่นแหละฉันถึงได้ล่ำลาพี่รหัสของตัวเองแล้วพากรีนเดินออกมาจากร้าน

"ถือว่าโชคดีนะเนี่ยที่ไม่ต้องไปเดินหางานกันอีก" กรีนพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่สดใส จนพานทำให้ฉันอดยิ้มตามไม่ได้

"นั่นน่ะสินะ" อย่างน้อยโชคชะตาก็ไม่ได้ใจร้ายกับฉันเสมอไป 

"แล้วนี่โซดาจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า" 

ความจริงแล้วตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว แถมฉันยังไม่ได้บอกไอซ์เอาไว้ด้วยว่าวันนี้จะกลับมืด อีกอย่างโทรศัพท์ของฉันมันก็แหลกละเอียดไปแล้วจึงไม่สามารถที่จะโทรติดต่อไอซ์ได้

"กลับเลยๆ เราแยกกันตรงนี้ก็ได้ ขอบคุณมากนะที่มาเป็นเพื่อน" 

"เดี๋ยวฉันเดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์"

"ไม่เป็นไรๆ ฉันเดินไปเองได้ เธอก็กลับบ้านดีๆ ล่ะ" ฉันรีบยกมือขึ้นห้ามเมื่อเห็นว่ากรีนทำท่าจะพาฉันเดินไปที่ป้ายรถเมล์ซึ่งอยู่ห่างไม่ไกล 

"งั้นเธอก็กลับบ้านดีๆ นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่มอ" 

เราสองคนโบกมือล่ำลากัน ฉันหยุดยืนอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งกรีนเดินห่างไปไกล ถึงได้เดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์

เมื่อขึ้นมาบนรถเมล์ได้แล้วฉันก็ต้องยืนโหนอยู่บนนั้นเป็นเวลานานสองนาน เนื่องด้วยการจราจรที่ติดขัด

ก็อย่างที่รู้ๆ กันว่าประเทศไทยขึ้นชื่อเรื่องรถติดอยู่แล้ว บางทีลงไปเดินยังเร็วกว่าด้วยซ้ำ แต่ท้ายที่สุดเมื่อเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงฉันก็มาถึงจุดหมาย

ทว่าพอก้าวลงจากรถเมล์มาได้ไม่ทันไรเท้าทั้งสองข้างของฉันก็จำต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าไอซ์กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงป้ายรถเมล์ ขณะที่เขาเองก็กำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันพอดี

"มานั่งทำอะไรตรงนี้" ฉันไม่อยากหลงตัวเองหรอกว่าเขามานั่งรอฉัน ก็เลยตัดสินใจถามดีกว่าคิดเองเออเอง

"มารอรับหมา" 

โชคดีไป เพราะฉันไม่ใช่หมา...

"หมานั่งรถเมล์เป็นด้วยเหรอ"

"นี่แกล้งโง่หรือโง่จริงๆ" เขาพูดสวนกลับมาทันควัน เมื่อถูกฉันย้อนถามด้วยประโยคนั้น

"ใครจะไปรู้ ก็ฉันไม่ใช่หมา" ฉันพูดพลางทำลอยหน้าลอยตาเพื่อกวนประสาทเขา ผิดหรือไงที่ฉันไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นหมาอย่างที่เขาว่าน่ะ

หมับ!

"ทำไมกลับมืด ไปไหนมา" ฝ่ามือหนาตะปบเข้าที่ข้อมือของฉัน พร้อมกับเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดดุ เหมือนพ่อกำลังดุลูกสาวที่หนีเที่ยวเถลไถลก็ไม่ปาน

ร่างสูงจับมือฉันให้เดินตามเข้าไปในซอยบ้านที่ค่อนข้างเปลี่ยวและมีแสงสว่างอยู่เพียงรำไรเท่านั้น

"ไปหางานพาร์ทไทม์ทำ" จังหวะการก้าวเดินของเขาหยุดชะงัก เมื่อฉันโพล่งประโยคนั้นออกไป

"ทำเพื่อ?"

ถ้าฉันไม่ได้เข้าใจผิดไปล่ะก็ นั่นน่ะมันไม่ใช่ประโยคคำถามหรอก ไอซ์ต้องการกวนประสาทฉันมากกว่า เพราะสีหน้าของเขามันบ่งบอกชัดเจนเลยล่ะ

"ฉันไม่อยากมาอาศัยบ้านนายอยู่ไง เกรงใจ"

ถึงจะเป็นเพื่อนกันก็เถอะ แต่ฉันก็อดกังวลในเรื่องนี้ไม่ได้ อีกอย่างการที่ผู้หญิงกับผู้ชายมาอาศัยอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสองแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้เป็นขี้ปากชาวบ้านเอาได้ จริงๆ ฉันก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องนี้สักเท่าไหร่ แต่กลัวคนอื่นจะมองไอซ์ไม่ดีต่างหากล่ะ 

สาวๆ ก็จะพากันตีตัวออกห่าง เพราะคิดว่าฉันเป็นเมียมันน่ะสิ ไม่อยากขัดเสน่ห์เพื่อนหรอก ถึงเลือกที่จะถอยออกมาแบบนี้

"แล้วได้ถามเจ้าของบ้านหรือเปล่าล่ะว่าเต็มใจมั้ย ถ้าเธอถามฉันสักนิดเธอจะรู้ ว่าฉันไม่เคยเต็มใจกับเรื่องไหนเท่าเรื่องของเธออีกแล้ว" สายตาของเขาที่มองมานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง ไม่มีวี่แววว่าล้อเล่นใดๆ ทั้งสิ้น

ฉันแสร้งดึงแขนเขาให้เดินตามเพื่อแก้เก้อ ทว่าร่างสูงก็ยังคงยืนนิ่งไม่คิดที่จะขยับเขยื้อนเลยสักนิด ฉันจึงจำต้องหันกลับไปมองเขาอีกครั้งพลางเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

"นับวันนายยิ่งทำตัวแปลกๆ ขึ้นทุกที" ฉันพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด 

ไอซ์ไม่ได้ทำตัวแปลกแบบธรรมดา แต่เขาแปลกมากๆ ต่างหากล่ะ แปลกจนพานทำให้ฉันรู้สึกขนลุกไปกับคำพูดคำจาของเขา

"ถ้าเธอลองเปิดใจสักนิดเธอจะรู้ ว่าที่ฉันทำตัวแปลกไปเพราะใคร และเพราะอะไร พี่ไม่ได้มาเล่นๆ นะครับพี่กำลังจริงจังอยู่"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น