[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 14 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:7 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 พ.ย. 62

คำพูดของไอซ์ทำให้ฉันถึงกับนอนไม่หลับ จนต้องพลิกตัวไปมาบนเตียง ขณะที่ในหัวกำลังครุ่นคิดตามคำพูดนั้นไปด้วย 

เปิดใจทำไม?

เปิดเพื่ออะไร?

นี่แหละคือคำถามที่ฉันตั้งขึ้นมาให้ตัวเอง แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที เมื่อรู้ตัวว่าต่อให้นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันคิดออก ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นนั่ง แล้วก้าวลงจากเตียงเพื่อออกไปสูดอากาศตรงระเบียง 

กลิ่นบุหรี่ที่โชยเข้ามาปะทะจมูก และเงาทะมึนของร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงทำให้เท้าทั้งสองของฉันหยุดชะงัก

"ยังไม่นอนเหรอ" นึกว่าทางจะสะดวก ที่ไหนได้ตัวต้นเหตุที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับกลับมายืนประจันหน้าอยู่ตรงนี้ซะได้

"อืม อย่ามายืนตรงนี้ฉันสูบบุหรี่อยู่" ไอซ์ตอบรับในลำคอ และแทนที่ฉันจะทำตามที่เขาบอก เท้าทั้งสองข้างกลับเดินขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น จนเป็นไอซ์ที่ต้องขยี้บุหรี่กับที่เขี่ยเพื่อดับมันซะเอง

"ไหนบอกว่าโยนทิ้งไปแล้วไง" ฉันจำได้ ว่าก่อนหน้านี้เขาบอกอะไรกับฉันเอาไว้

"บุหรี่มันเลิกยาก"

"แล้วทำไมของพวกนั้นถึงเลิกได้" ฉันหมายถึงพวกยาเสพติดนาๆ ชนิดของเขานั่นแหละ เห็นบอกว่าโยนทิ้งไปแล้ว อะไรมันจะเลิกง่ายขนาดนั้น ฉันว่ามันน่าจะเลิกยากกว่าบุหรี่ด้วยซ้ำ ทำอย่างกับซื้อเพื่อเอามาวางโชว์บนโต๊ะให้โดนด่าเล่นอย่างนั้นแหละ

"ไม่ตอบได้มั้ย ขี้เกียจ"

ฉันว่าไอซ์ต้องมีอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ๆ ทำตัวมีลับลมคมในตลอด ถ้าให้พูดตามความจริงก็คือตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาฉันไม่ค่อยรู้อะไรที่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด อย่างเรื่องของครอบครัวไอซ์ เขาก็ไม่เคยปริปากพูดอะไรให้ฟัง และฉันเองก็ไม่หน้าด้านพอที่จะสอดขนาดนั้นเลยไม่ได้ถาม 

ที่เราสองคนกลายมาเป็นเพื่อนกันได้มันก็เพราะว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับฉันนี่แหละ วันนั้นฉันอยู่ทำรายงานที่หอสมุดมหา'ลัยจนดึก อีกทั้งตอนกลับยังเดินไปขึ้นรถเมล์คนเดียว มันก็เลยเป็นเหตุทำให้ฉันเกือบโดนวัยรุ่นขี้เมาที่เดินผ่านมาฉุดเข้า โชคดีที่ไอซ์เข้ามาช่วยฉันไว้ได้ทัน แต่หลังจากนั้นเขากลับโดนตำรวจจับซะเอง เพราะตัวเขาก็เพิ่งจะวิ่งหนีตำรวจมาเช่นกัน 

ไอซ์หยุดช่วยฉันที่กำลังถูกฉุดโดยไม่สนใจตัวเองเลยสักนิดว่ากำลังหนีตำรวจอยู่ เพราะเหตุนี้ก็เลยทำให้ฉันอยากจะตอบแทนเขาเท่าที่จะทำได้ เผลออีกทีสานสัมพันธ์ของคำว่าเพื่อนมันก็เริ่มก่อตัวขึ้นโดยที่ฉันและเขาเองก็ไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ของเราเกิดขึ้นอย่างงงๆ และแปลกประหลาด แต่นั่นก็เป็นความสัมพันธ์ที่ยืนยาวที่สุดสำหรับฉัน

ไอซ์เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ฉันยังคงเหลืออยู่ และเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างและช่วยเหลือฉันทุกสถานการณ์

"งั้นไม่ถามก็ได้ ขี้เกียจฟัง" ฉันตอกกลับเสียงขุ่น ก่อนจะหมุนตัวหันหลัง เพื่อเดินหนีออกมาจากตรงนั้น

พรึบ!

ร่างบางของฉันยืนตัวแข็งทื่อ เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกวงแขนแข็งแกร่งของไอซ์โอบกอดจากทางด้านหลัง หนำซ้ำปลายคางของเขายังวางเกยอยู่บนไหล่เล็กของฉันอีกด้วย

"ขออยู่แบบนี้อีกสักพักนะ เหนื่อย" 

แค่ได้ยินคำว่าเหนื่อยหลุดออกมาจากปากของเขา ฉันก็ล้มเลิกที่จะผลักไสเขาออกทันที ไอซ์ไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้ออกมาเท่าไหร่ ฉันก็เลยอดเป็นห่วงเขาไม่ได้ ถ้าการที่ให้เขากอดมันจะช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้น ฉันก็ยินดี

ไอซ์กอดฉันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานหลายนาที ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายผละออกไป

"มีอะไรที่นายปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า"

"ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนหนิ ถ้าตื่นสายฉันไม่ไปส่งนะ"

เขาก็เป็นอย่างนี้ตลอด เวลาถูกฉันเค้นทีไรก็เอาแต่เปลี่ยนเรื่อง แต่ในเมื่อเขาไม่อยากบอก อย่างนั้นฉันคงทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินกลับเข้าไปในห้อง เพื่อข่มตานอนอีกครั้ง

 

ฉันไม่ได้ตื่นสายอย่างที่ไอซ์ปรามาสเอาไว้ เช้านี้เขาก็เลยต้องขับรถมาส่งฉันที่หน้าคณะเหมือนเดิม ฉันถอดหมวกกันน็อคแล้วยื่นส่งคืนไปให้เขาเก็บไว้ ฝ่ามือหนาเอื้อมมาจับข้อมือบาง ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เอี่ยมลงบนใจกลางฝ่ามือของฉัน

"ให้" นั่นคือประโยคที่ไอซ์รีบชิงพูดขึ้นมา โดยที่ฉันไม่ทันจะได้อ้าปากแย้งอะไร และหลังจากจบประโยคนั้นไอซ์ก็ขับรถบึ่งหนีออกไปทันที


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น