[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 12 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:7 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    22 พ.ย. 62

EPISODE: 07


"เธอพอจะรู้จักแหล่งทำงานพิเศษบ้างหรือเปล่า" หลังจากที่ครุ่นคิดเป็นเวลานานฉันจึงตัดสินใจถามกรีนออกมา เธอชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก แล้ววางมันกลับลงไปที่จานตามเดิม 

อีกเรื่องที่ฉันลืมบอกไปก็คือว่า สาเหตุที่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าพริกไทยก็เพราะว่าเราเคยเจอกันมาก่อน ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อกี้นี้เลย ว่าพริกไทยก็คือผู้หญิงคนเดียวกับที่เปิดประตูเข้าห้องน้ำมาและเห็นฉันกับไอซ์ในท่าทางที่ดูล่อแหลม เผื่อนึกไม่ออกเลยจะบอกให้สั้นๆ ว่า เธอก็คือเจ้าของวลี 'โทษที ไม่นึกว่าจะมีคนมาซั่มกันในนี้' นั่นแหละ

"แถวบ้านฉันมีร้านอาหารที่เปิดรับสมัครพนักงานพาร์ทไทม์อยู่นะ ทำไมเหรอ" กรีนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตอบออกมาพร้อมกับย้อนถาม

"ฉันอยากทำ พาฉันไปหน่อยสิ" น้ำเสียงในประโยคนั้นของฉันเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น

"ได้สิ" พอได้ยินคำนี้ฉันก็รู้สึกมีความหวังอีกครั้ง

เราสองคนไม่ได้พูดอะไรกันต่อหลังจากนั้น ต่างคนต่างทานข้าว เมื่อหมดเวลาพักก็กลับเข้าคลาสไปเรียน พออาจารย์ปล่อยกรีนก็พาฉันนั่งรถไปยังร้านอาหารที่เธอบอกเอาไว้

"นั่นไงป้ายรับสมัคร ถ้าเขายังไม่เอาออกก็แสดงว่าน่าจะยังรับอยู่นะ" 

ฉันหันไปมองตามนิ้วของกรีน ซึ่งก็เห็นว่ามันมีแผ่นกระดาษรับสมัครพนักงานแปะอยู่จริงๆ

"เดี๋ยวฉันจะลองเข้าไปถามดูนะ เธอรออยู่ตรงนี้ก็ได้"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเข้าไปเป็นเพื่อนโซดาดีกว่า" เธอพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ฉันจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินนำหน้าเธอเข้าไปในร้าน แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ ที่มีพนักงานของทางร้านยืนอยู่เพียงคนเดียว ส่วนที่เหลือก็กำลังวุ่นวายอยู่กับการเดินเสิร์ฟอาหารตามโต๊ะ

"ขอโทษนะคะที่นี่ยังรับสมัครพนักงานพาร์ทไทม์อยู่หรือเปล่าคะ" ฉันโพล่งถามอย่างไม่รอช้า เพราะทุกนาทีมีค่าเสมอ

"เอ่อ...ขอโทษด้วยนะคะ พอดีเมื่อสักครู่นี้ทางร้านเพิ่งจะรับพนักงานพาร์ทไทม์ไปน่ะค่ะ"

เมื่อไม่ได้คำตอบที่ตัวเองต้องการสีหน้าของฉันก็ถึงกลับสลดลงภายในพริบตา จนร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องเอื้อมมือมาตบไหล่ฉันเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

"ลองไปเดินหาตามห้างแถวนี้ดูมั้ย" กรีนเสนอทางเลือกใหม่ขึ้นมา ฉันได้แต่พยักหน้ารับช้าๆ 

ทำไมการหางานมันถึงได้ยากลำบากขนาดนี้นะ...

"ขอบคุณนะคะ" ก่อนจะเดินออกจากร้านฉันก็ไม่ลืมที่จะหันไปขอบคุณพนักงานคนนั้น

กริ้ง~

"อ้าว! มาทานข้าวที่นี่เหรอโซดา" 

เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่ด้านบนของบานประตูดังขึ้น ก่อนที่เสียงทุ้มคุ้นหูของใครอีกคนจะดังแทรกตามมา

ฉันเงยหน้าขึ้นมองบุคคลนั้น รอยยิ้มเผยปรากฏบนใบหน้าฉันฉับพลันเมื่อเห็นว่าคนที่ทักนั้นเป็นใคร

"พี่ทิศเหนือสวัสดีค่ะ พอดีโซมาหางานพาร์ทไทม์ทำน่ะค่ะ ไม่ได้มาทานข้าวอะไรหรอก" มือบางรีบยกขึ้นไหว้ร่างสูงตรงหน้า และก็ไม่ลืมที่จะอธิบายให้พี่เขาเข้าใจเสียใหม่ แถมยังไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญมาเจอพี่รหัสของตัวเองที่นี่ซะได้

"หืม? งานพาร์ทไทม์เหรอ พี่ว่าไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่า จะได้คุยสะดวกๆ" 

นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังโต๊ะที่ว่าง ในเมื่อพี่เขาอยากคุยฉันก็เลยได้แต่เอื้อมมือไปจับแขนกรีนให้เดินตามไปนั่งด้วยกัน

"..." 

"ทำไมอยู่ๆ ถึงอยากทำงานพาร์ไทม์ล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" 

มีน่ะแน่นอนอยู่แล้ว แต่ฉันก็ไม่กล้าพอที่จะเล่าเรื่องคาวๆ ของครอบครัวตัวเองให้พี่ทิศเหนือได้รับรู้หรอก

"โซอยากส่งตัวเองเรียนน่ะค่ะ ไม่อยากให้แม่ลำบาก" 

นั่นมันก็แค่ประโยคโกหกที่ฉันคิดว่าน่าจะดูดีที่สุดแล้วล่ะ 

"อ๋อ แล้วนี่โซดาพร้อมทำงานวันไหนล่ะ" พี่ทิศเหนือเอ่ยถามด้วยประโยคแปลกๆ ที่ทำให้ฉันนึกฉงนใจไปครู่หนึ่ง

"พร้อมตลอดค่ะ แต่ติดที่ว่าเขาไม่รับ" 

"แต่พี่รับ พร้อมเมื่อไหร่ก็มาทำงานได้เลย" 

"อย่าล้อเล่นสิคะ" ฉันหัวเราะแห้งๆ ออกมา พี่ทิศเหนือพูดอย่างกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของร้านอย่างนั้นแหละ

"พี่ไม่ได้ล้อเล่น โซดาลืมไปแล้วหรือไงว่าครอบครัวพี่เปิดธุรกิจร้านอาหาร แล้วที่นี่น่ะก็เป็นสาขาที่ครอบครัวพี่เพิ่งขยายออกมาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ ก็เลยต้องเปิดรับสมัครพนักงานพาร์ทไทม์นี่ไง"

ประโยคอธิบายยาวเหยียดนั้นทำให้ดวงตากลมโตของฉันค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นทีละนิด

พี่ทิศเหนือเคยบอกฉันไว้นานแล้วว่าครอบครัวทำธุรกิจอะไร แล้วฉันก็ดันลืมมันไปซะได้

ฉันนี่สมองปลาทองจริงๆ เลย...

"ขอโทษค่ะ โซลืมไปซะสนิทเลย"

"น่าน้อยใจนะเนี่ย" ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่รอยยิ้มและแววตาอ่อนโยนก็ยังคงแสดงให้ฉันเห็นอยู่เสมอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น