[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 8 : ดั่งฤทัยราชัน-07-เข้าพิธีราตรีสิเนหา +บทอัศจรรย์+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    1 เม.ย. 61



-07-

 

~เข้าพิธีราตรีสิเนหา~~




 

 

๑๙.๐๐ น.

 

ราตรีคืนนี้ก่อนจะเข้าสู่พิธี ราตรีสิเนหา  ในช่วงเวลาหัวค่ำก็มีการจัดงานเฉลิมฉลองพิธีอภิเษกสมรสโดยเป็นงานเลี้ยงรับรองที่จัดขึ้นอย่างสมพระเกียรติขององค์รัชทายาท โดยมีเหล่าองค์ชายและองค์หญิงจากหลายประเทศเสด็จเข้าร่วมมากมายหลายพระองค์  ในค่ำคืนนี้เจ้าจอมกัลยาอยู่ในชุดที่ตัดเย็บจากห้องเสื้อชื่อดังของฝรั่งเศสอย่างแบรนด์ VALENTINO สีชมพูหวานทรงบอลกาวน์ (Ball Gown) ราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ตรงช่วงอกตัดเย็บจากผ้าไหมซาตินปักด้วยเม็ดคริสตัลมากมายร้อยเรียงเป็นรูปดอกไม้ เพิ่มลูกเล่นด้วยระบายผ้าตรงช่วงหัวไหล่ทิ้งตัวลงราบไปกับตรงช่วงกระโปรงให้ดูกรุยกรายสวยงามมากยิ่งขึ้น เคียงคู่กับพระสวามีที่อยู่ในชุดราชอิสริยยศขององค์ชายเต็มรูปแบบ ทั้งสองพระองค์เอ่ยทักทายเหล่าราชวงศ์มากมายตั้งแต่งานเริ่มจนร่างบางเหนื่อยล้า พระองค์จึงให้เธอไปพักที่โต๊ะซึ่งมีองค์ราชินีและมารดานั่งรอท่าอยู่แล้ว

 

“ไหวมั้ยลูก” พระนางพิมพ์พิลาไลยตรัสถามร่างบาง

 

“ไหวเพคะเสด็จย่า แต่พระองค์ตรัสสั่งให้หม่อมฉันมาพักรอ”

 

“พักก่อนดีแล้วนะลูก เมื่อเช้าก็ตื่นแต่เช้า เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อน เดี๋ยวย่าจะออกไปพักที่ห้องรับรองเหมือนกัน” พระนางตรัสอย่างทรงห่วงใยก่อนจะเรียกให้นางสนองพระโอษฐ์เข้ามาประคองเพื่อรอทำพิธีเข้าหอในคืนนี้อีกรอบ เพราะพระอาการไม่สู้แข็งแรงจึงมิควรจะอยู่ในงานที่มีคนพลุกพล่านมากมาย  เจ้าจอมพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะหันไปหามารดาที่นั่งเคียงข้างและจ้องมองที่เธอด้วยแววตาปลื้มปีติ

 

“เจ้าจอมคิดถึงแม่มากเลยค่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งสองเดือน” ยังไงเธอก็ยังคงเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่อยากจะงอแงออดอ้อนมารดา แต่ในตอนนี้ไม่สามารถเอนตัวล้มลงบนตักเพื่อพักกายได้อีกต่อไปแล้วเพราะพระอิสริยยศที่ถูกแต่งตั้งรั้งให้เธอต้องรู้จักวางตัว

 

“แม่ก็คิดถึงพระชายา สบายดีใช่มั้ย” นางพิกุลเอ่ยถามด้วยความรักและห่วงใย

 

“ค่ะแม่...” พูดแค่นั้นก็เหมือนมีก้อนมาจุกอยู่ที่ลำคอ ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรต่อไปได้อีกด้วยความคิดถึงและโหยหา ทำได้เพียงเอื้อมมือไปบีบลงบนมือเล็กๆที่หยาบกร้านของมารดาจากการทำสวนเบาๆ น้ำใสๆเอ่อคลอดวงตากลมโตจวนเจียนจะหยด

 

“ไม่เอาลูก อย่าร้องไห้นะมันไม่ดี เช็ดน้ำตาเร็วลูกแม่เดี๋ยวใครมาเห็น” พยายามกลั้นมันเอาไว้จนปลายจมูกแดงก่ำตามคำบอกของมารดา ในที่สาธารณะเธอไม่อาจแสดงทุกความรู้สึกของตัวเองออกไปได้ทั้งหมด พยายามฝืนส่งยิ้มให้มารดาและยกกระดาษสีขาวบางขึ้นซับน้ำตา

 

“ใจหายเนอะ...แม่ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ เจ้าจอมตัวน้อยๆที่ชอบพายเรือออกไปเก็บดอกบัวของแม่ จะกลายเป็นพระชายาที่งดงามราวกับเทพธิดาในป่าหิมพานต์”

 

“แม่อ่ะ! ไม่แซวหนูสิคะ” หัวเราะออกมาเล็กน้อยแต่เหนือสิ่งอื่นใด มือเล็กๆก็ไม่ยอมปล่อยจากมือของมารดา

 

“จ้ะเจ้าจอมน้อยของแม่ อ่ะทานอะไรรองท้องก่อน” มารดาเลื่อนจานอาหารมาให้ช้าๆเจ้าจอมจึงพยักหน้ารับและลงมือทานด้วยความหิวและอ่อนล้าเต็มที

 

 

 

Thailand

 

เหมันต์นั่งมองพระราชพิธีอภิเษกจากจอโทรทัศน์ข้างหน้าอย่างเหม่อลอยสลับยิ้มเศร้าๆในบางที ภาพของคนตัวน้อยของเจ้าจอม...ไม่สิ พระชายาเจ้าจอมต่างหากหละฉายชัดในจอประสาทตาซ้ำๆวนไปมา เขาไม่คิดเลยว่าการที่น้องน้อยบอกว่าจะไปแต่งงาน...จะเป็นงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เพียงนี้ นั่งนิ่งทอดสายตาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ความรักยังคงสลักติดในใจจนยากที่จะเลือนหายไปได้ เขารู้ตัวดีว่ายังไงก็ไม่มีทางได้น้องกลับคืนมาเคียงข้างกายอีกแล้ว จึงได้แต่ปล่อยให้หยาดหยดน้ำตาหลังไหลออกมาราวกับคนที่ใจแตกสลาย....

 

“เจ้าจอม...พี่ลืมน้องไม่ได้”

 

“ฮึก....พี่จะทำยังไงดี พี่ควรจะยินดีกับน้อง...แต่พี่ก็เจ็บไปหมดทั้งใจเลย ฮืออออออออ” ภาพน่าเวทนาของลูกชายทำให้นางไหมที่แอบยืนมองอยู่ห่างๆต้องทอดถอนลมหายใจไปด้วย เธอก็ตกใจเหมือนกันเมื่อข่าวของหนูเจ้าจอมที่กลายเป็นพระชายาเจ้าจอมแห่งราชอาณาจักรหิมันตลายาแพร่สะพัดไปทั่วทั้งประเทศ  คนแถวๆบ้านก็ต่างโจษจันเลื่องลือกันไปทั่วตบท้ายด้วยการเอ่ยอิจฉาในวาสนาของหญิงสาวตัวน้อยลูกของนางพิกุล......

 

 

 

 “พระชายาเพคะ” พระพี่เลี้ยงขยับคลานเข้ามาเอ่ยเรียกเธอเบาๆ

 

“คะพี่มณฑา”

 

“เสด็จเถอะเพคะ ต้องทรงเต้นรำกับองค์เซฮุนเพื่อเปิดฟลอเพคะ...ถึงเวลาแล้ว”

 

“ขอบใจจ้ะ” เอ่ยขอบคุณก่อนจะหันมาเอ่ยขอตัวกับมารดาเบาๆและลุกขึ้นสาวเท้าตามพระพี่เลี้ยงไป วรองค์สูงใหญ่ทรงเสด็จประทับรอที่ใจกลางแล้ว จึงค่อยๆรีบขยับเข้าไปใกล้ทันที

 

ทั้งสองพระองค์ทรงโค้งพระวรกายและขยับย่ออย่างสุภาพก่อนที่พระหัตถ์หนาจะยื่นออกมาให้เธอวางมือลงไปและอีกข้างก็แตะลงบนเอวของเธอเบาๆ ไม่กี่อึดใจเสียงดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้น

 

ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร     ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน

แม้อยู่ในใต้หล้าสุธาธาร                    ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา

แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ            พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา

แม้เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา                 เชยผกาโกสุมปทุมทอง

แม้นเป็นถ้ำอำไพใคร่เป็นหงส์          จะร่อนลงสิงสู่เป็นคู่สอง

ขอติดตามทรามสงวนนวลละออง      เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป

(คำมั่นสัญญา-พระอภัยมณี)

 

ทอดพระเนตรมองต่ำบนใบหน้าหวานของคนที่อยู่ในอ้อมแขนของพระองค์ เจ้าจอมตัวน้อยเอาแต่หรุบสายตาลงต่ำจนต้องเอ่ยกระซิบเสียงดุชิดใบหูเล็ก

 

“เงยหน้า!” กลีบปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีสวยเม้มลงเบาๆก่อนจะทำตามพระบัญชาช้าๆ เมื่อได้ดั่งพระทัยก็ขยับพระหัตถ์หน้าเพื่อรั้งร่างเล็กให้ขยับแนบพระวรกายมากยิ่งขึ้น

 

“อ๊ะ! พอก่อนเพคะ” นัยน์เนตรเจือบางสิ่งแปลกๆประกอบกับเนื้อหาของเพลงแล้ว ยิ่งพากันฉุดรั้งเม็ดเลือดให้มารวมกันที่ใบหน้าของเธอจนแดงปลั่งไปหมด คู่เต้นรำหลายคู่ต่างแอบเหลือบมองคู่หลักอย่างสองพระองค์ด้วยสายตาชื่นชม เมื่อทั้งองค์ชายและพระชายาดูสง่าเหมาะสมราวกับการเริงระบำของหงส์ ดั่งการร่ายรำของมัจฉาเคล้าเคลียกับกอบัวเสียอย่างไรอย่างนั้น และเมื่อประจวบเหมาะจึงได้แนบพระพักตร์ลงกับปรางแก้มเนียนและเอ่ยตรัสกระซิบเบาๆ

 

“คืนนี้แล้วสินะ...เจ้าจอมกัลยา”

 

 

 

..................................................................................

 

คืนนี้แล้วสินะ...เจ้าจอมกัลยา ถ้อยคำตรัสที่มาพร้อมสายพระเนตรวาววับชวนไหวหวั่น เจ้าจอมราวกับถูกดูดลงไปในหลุมลึกที่ไหนสักแง รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พระพี่เลี้ยงมณฑาจับจูงเธอให้มานั่งพักผ่อนที่โต๊ะรับรองเพื่อรอฟังคำกล่าวถวายพระพรจากตัวแทนคณะราชทูต เธอไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมองพระพักตร์ตลอดเวลางานที่เหลือ จนพระพี่เลี้ยงต้องคอยกระซิบบอกอยู่บ่อยครั้ง และเมื่อได้เวลา เหล่าพลเรือนก็เป่าสังข์ให้สัญญาณอีกครั้ง จึงได้เสด็จประทับกลางแท่นพิธียกสูง โดยมีเหล่าราชวงศ์จากต่างแดนยืนนิ่งรายล้อมเพื่อแสดงความยินดีแก่ทั้งสองพระองค์

 

 

“เนื่องในวันมหามงคลนี้ ข้าพระพุทธเจ้าตัวแทนเหล่าคณะทูตจากประเทศต่างๆ ขอพระราชทานวโรกาสน้อมเกล้าถวายจตุรพิธพรชัยอันประเสริฐ ขอให้องค์ชายวิลลิส เหมันติยะราชภูมินทร์ ทินกร โอเซฮุน และพระวรชายา ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน สถิตเนานิรันดิ์ในอินทรสมบัติ สืบเชื้อสายแห่งขัติยวงศ์ทินกร เพื่อทวีแผ่ไพศาลพระบารมีให้พสกนิกรชาวหิมันตลายาร่มเย็น ดำรงซึ่งราชศักดิ์เกษมสุขศานต์ตราบนานนิรันดิ์ ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ”

 

ทรงโค้งพระพักตร์รับเพียงเล็กน้อยก่อนจะทรงรับไมโครโฟนจากอชิระที่ทูลเกล้าถวายถือไว้ในพระหัตถ์ และทรงเอ่ยพระราชดำรัสตรัสตอบใจความว่า

 

“ข้าพเจ้าและพระชายาเจ้าจอมกัลยา มีความปลื้มปีติเป็นอย่างมากที่ได้ฟังคำกล่าวอวยพรและแสดงความยินดีจากท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอขอบใจในคำอวยพรอันเป็นมงคลนั้นโดยใจจริง และในการนี้ขอขอบคุณเหล่าขัติยะวงศ์ทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมพิธีอภิเษกสมรสของข้าพเจ้า ทำให้เกิดมิตรจิตไมตรีผูกพันเพื่อช่วยเหลือเกื้อกูลกันเมื่อภายภาคหน้า...และขอขอบใจท่านทั้งหลายจากใจจริงของข้าพเจ้าอีกครั้ง ขอให้ประสบสุขสวัสดีเฉกเช่นพรที่มอบแก่ข้าพเจ้าทุกท่าน......”

 

 

 

งานพิธีทั้งหมดจะเสร็จสิ้นลงในเวลา ๒๒.๐๐น. โดยมีองค์ชายเซฮุนทรงอยู่ร่วมดื่มไวน์กับเหล่าองค์ชายต่างๆ ส่วนพระชายาถูกเชิญกลับไปรอที่ตำหนัก อินทรราชพิรมย์เพื่อรอเข้าพิธีสำคัญที่สุดอีกพิธีหนึ่งในคืนนี้.....

 

ร่างแน่งน้อยเปล่าเปลือยเอนกายอยู่ในอ่างอาบน้ำที่ผสมด้วยน้ำมันหอมระเหยและกลีบกุหลาบหลายร้อยกลีบ โดยมีเหล่านางกำนัลขัดสีฉวีวรรณถวายอย่างลออที่สุดเพื่อรอรับคืนแห่งสิเนหาของวรองค์ในคืนนี้....

 

“พระชายา กรรแสงทำไมเพคะ! ทรงเจ็บตรงไหนหรือ” พระพี่เลี้ยงหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อหันกลับมาจากการตระเตรียมเครื่องหอมแล้วเห็นว่าใบหน้าหวานมีหยาดน้ำใสๆประดับแต่งแต้มอยู่

 

“.............”

 

“พวกเจ้าออกไปก่อน” มณฑาเอ่ยไล่นางกำนัลทั้งหมด เมื่ออยู่กันเพียงสองคนแล้วพระพี่เลี้ยงก็ทรุดกายลงบนพื้นข้างๆอ่างอาบน้ำเพื่อให้อยู่ใกล้กับพระชายาตัวน้อย

 

“ฮึก...เจ้าจอมกลัว...”

 

“ทรงกลัวอะไรเพคะ?

 

“กลัวการเข้าพิธีในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้....ฮึก” ยิ่งใกล้เวลาพระชายาก็ยิ่งหวาดหวั่นเมื่อตนทราบดีถึงความหมายพิธีราตรีสิเนหา

 

“โถ...พระชายาของมณฑา จะไม่มีอะไรน่ากลัวเลยเพคะ องค์รัชทายาทจะเป็นผู้สอนพระชายาเอง”

 

“...........”

 

“ทรงทำใจให้สบายนะเพคะ มาเถอะเดี๋ยวมณฑาถวายพระสุคนธ์เพคะ” เอ่ยปลอบประโลมพร้อมกับทาเครื่องหอมลงบนผิวนุ่มละมุนบางเบา นวดวนให้ซึมเข้าไปในผิวเนื้ออย่างเบามือเพื่อให้คนที่ตระหนกกลัวได้ผ่อนคลาย

 

“ไหนชุดหละจ๊ะ เจ้าจอมจะได้รีบสวม เจ้าจอมหนาว” เมื่อขึ้นจากอ่างอาบนะและเช็ดตัวจนแห้งแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าพระพี่เลี้ยงจะถวายชุดนอนเฉกเช่นทุกครั้ง

 

“ทรงขยับขึ้นไปนั่งบนพระแท่นบรรทมเถอะเพคะ”

 

“แต่เจ้าจอมยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยนะคะ” เอ่ยทักท้วงพระพี่เลี้ยง

 

“ไม่มีเพคะ...จะมีเพียงผ้าแพรผืนเดียวคลุมกายเจ้าหญิงน้อยของหม่อมฉันเท่านั้นในคืนนี้”

 

!!!

 

และเธอก็ไม่อาจขัดขืนอะไรได้อีก ราวกับตุ๊กตาที่ถูกพระพี่เลี้ยงจับให้นั่งลงบนกลางเตียงและดึงชุดคลุมออกจากตัว ก่อนที่มณฑาจะหยิบเอาผ้าแพรนวลสีเงินบางๆมาพันหลวมๆรอบเรือนกายอรชรของเธอ แต่ทว่ามันกลับไม่ช่วยปกปิดอะไรเลยสักนิดดูจะส่งผลในทางเย้ายวนเสียมากกว่า

 

“ใกล้ถึงพิธีแล้ว พระชายาอย่าออกไปไหนนะเพคะ” เอ่ยจบก็ถอยออกห่างจากเตียงและปลดผ้าคลุมทั้งสี่ด้านลง พระพี่เลี้ยงเดินไปจุดกลิ่นเทียนหอมรอบๆห้องและปิดไฟจากเซอแลนเดียร์ให้มืดดับลง มีเพียงแสงสีส้มระเรื่ออ่อนจากแสงเทียนเท่านั้นเอง......

 

 

 

 

 

วรองค์สูงใหญ่สาวพระบาทไปตามหินกรวดที่ปูทับเป็นทางเดินทอดยาวไปช้าๆหลังจากเอ่ยลาแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายแล้ว อชิระตามเสด็จอยู่ไม่ห่างเพื่อส่งพระองค์กลับเข้าสู่ตำหนัก แต่ทว่าเงาตะคุ่มข้างพุ่มไม้ทำให้การสาวพระบาทชะงักลง

 

“นั่นใคร!” ตรัสถามเสียงดังพร้อมกับอชิระที่รีบสาวเท้าขึ้นมาอยู่หน้าพระพักตร์และคว้าเอาปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา

 

“ออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นชั้นจะยิง!

 

“อย่านะ!” เสียงร้องห้ามพร้อมกับเจ้าของเสียงจะก้าวเดินออกมาจากพุ่มไม้ที่ตนใช้หลบซ่อนเมื่อครู่ และนั่นก็ทำให้วรองค์กระตุกวูบในหัวใจ

 

“คริสตัล...”  ทรงตวัดสายตาเพื่อบอกให้อชิระเลี่ยงไปก่อนจะหันกลับมามองคนที่มายืนขวางทางเสด็จด้วยสายพระเนตรเย็นชา

 

“มีอะไร...”

 

“วิลลิส...” หญิงสาวน้ำตาเอ่อคลอก่อนจะพยายามจะเดินเข้ามาจับพระหัตถ์แต่ทว่าพระองค์ทรงถอยหลังเสียก่อน

 

“บังอาจ! กล้าดียังไงถึงมาเรียกชื่อเราอย่างเสมอเพียงเช่นนี้!” สุรเสียงตวาดก้องทางเดิน

 

“ฮึก....เมื่อก่อนคริสตัลก็เคยเรียกแบบนี้ คุ....พระองค์เองไงที่บอกให้หม่อมฉันเรียกพระองค์แบบนี้”

 

“นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่ กลับไปซะฉันจะไปหาเจ้าสาวของฉันที่หอ!” ตรัสจบก็เบี่ยงพระวรกายเพื่อเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่หญิงสาวกลับไม่ยอมแพ้วิ่งเข้าสวมกอดวรกายสูงใหญ่จากด้านหลังพร้อมกับซบใบหน้าลงร้องไห้

 

“ฮืออออ วิลลิส...คริสตัลขอโทษ....เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย!

 

“.......”

 

“นะวิลลิส...คริสตัลอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ” ซบใบหน้าลงร้องไห้สะอึกสะอื้น ภาพความหลังครั้งเก่าระหว่างพระองค์กับ บุตรสาวท่านเจ้าคุณต่างประเทศย้อนกลับมาเป็นฉากๆ แต่พระองค์ก็ทรงแข็งพระทัยและปลดแขนเล็กออกจากเอวสอบของพระองค์

 

“ฉันแต่งงานแล้ว และกำลังจะเข้าหอ....” สุรเสียงขาดหายเมื่อหญิงสาวจู่โจมเข้าประกบริมฝีปากและดันให้พระปฤษฎางค์แนบไปกับต้นไม้ใหญ่อย่างไม่อาย ขยับกลีบปากดูดดื่มหวังใช้ประสบการณ์เดิมๆชักนำให้พระองค์ใจอ่อน...

 

พระหัตถ์หนาที่กำลังจะผลักไสเธอออกเผลอวางแนบลงกับเอวคอดเล็กเมื่อสัมผัสที่คุณเคยกำลังมัวเมา ราคะกำลังจะกลืนกินพระสติทั้งหมด แต่ทว่าความนุ่มหวานและหอมกลิ่นแป้งเด็กที่ชินพระนาสาจะผุดขึ้นในความทรงจำ ทำให้พระองค์ดันร่างบอบบางออกจากอ้อมพระกรอย่างแรงราวกับจับของร้อนเมื่อครู่

 

“วิลลิส....”

 

“ไปซะ! ก่อนที่ฉันจะให้อชิระมาลากเธอออกไป” สุรเสียงตวาดก้องก่อนจะรีบเบี่ยงวรกายสาวพระบาทเดินหนีเร็วๆทันที เพราะกลัวว่าคริสตัลจะตามมาและหลอกล่อให้พระองค์หัวหมุนอีกครั้ง

 

และอีกห้านาทีต่อมาพระองค์ก็ทรงมาประทับยืนที่หน้าห้องพระบรรทมในพระตำหนักอินทรราชพิรมย์ โดยมีเหล่านางกำนัลนั่งพับเพียบเป็นทิวแถวตรงหน้า

 

“เชิญเสด็จเพคะฝ่าบาท” พระพี่เลี้ยงเอ่ยทูลก่อนที่นางกำนัลสองคนจะถือพานกลีบดอกไม้ คลานไปตรงหน้าพระพักตร์และค่อยๆโปรยเป็นทางเดินเพื่อให้สาวพระบาทเข้าไปในห้องที่มีพระชายาประทับรออยู่

 

เมื่อถึงบริเวณด้านในก่อนจะเข้าไปยังห้องพระบรรทม ฉลองพระองค์เต็มยศก็ถูกปรับเปลี่ยนเป็นฉลองพระองค์คลุมลายพยัคฆาที่พระชายาเจ้าจอมเป็นคนปักถวาย วักน้ำลอยกลีบกุหลาบที่นางกำนัลยกขึ้นให้พระองค์ล้างพระพักตร์ช้าๆ เมื่อเสร็จแล้วเหล่าข้าราชบริพารก็จรลีหนีออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

 

เสียงหวูดดังหวีดยาวสองเพลาก่อนที่เครื่องดนตรีจะประโคมขึ้นดังก้องไปทั่วท้องพระราชวัง พลุหลากสีสันถูกจุดขึ้นบนห้วงนภาดูสวยงามเป็นสายหลากหลายดวงราวกับดาราที่ทอแสงกระจาย เสียงเหล่านั้นทำให้เจ้าจอมกัลยาขดตัวเองมากยิ่งขึ้นเละซุกใบหน้าลงกับหัวเข่าของตนเอง

 

องค์ขัตติยะสาวพระบาทเข้าไปในห้องพระบรรทมช้าๆ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยฟุ้งในอากาศอย่างชื่นใจ เงาสะโอดสะองราวกับรูปปั้นที่สะท้อนจากแสงเทียนยิ่งสร้างความตื่นพระทัยแด่พระองค์

 

ฟึบ!

 

ม่านมุ้งถูกแหวกออกเพื่อชื่นชมดอกบัวงามอยู่ภายใน พระชายาที่ทั้งทั้งเนื้อตัวมีเพียงผ้าแพรสีขาวผืนบางพันรอบตัวเอาไว้นั่งนิ่งอยู่บนพระแท่นที่มีม่านมุ้งคลุมตราตรึงพระเนตรให้ไม่สามารถละมองไปทางอื่นได้เลย...

 

ร่างบอบบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อไม่รู้ตัวว่าพระองค์เข้ามาตอนไหน หยดน้ำตาเอ่อคลอดวงตาคู่สวยขึ้นมาทันที

 

“ว่าไงพระชายาเจ้าจอม....” ทรงขยับวรกายขึ้นบนเพียงและใช้พระชานุขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ แต่ทว่าร่างแน่งน้อยก็ขยับหนีเช่นกันจนถึงหัวเตียงที่เป็นทางตัน....

 

“ทำหน้าที่ของเธอซะสิ”

 

“ฮึก....หม่อมฉัน”

 

“มีอะไร.....หืม”

 

“คือ....เจ้าจอมยังไม่พร้อมเพคะ....ได้โปรดทรงให้เวลาหม่อมฉันเถอะนะเพคะ” วิงวอนทูลขอพระเมตตาพร้อมกับมือที่พระชับผ้าแน่นขึ้น

 

“ฮึ...ไม่พร้อมหรือไม่อยากจะเป็นของฉันกันแน่!” กระแสความพิโรธพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ เมื่อคิดว่าจนถึงขนาดนี้เธอยังคงรังเกียจพระองค์ไม่เลิก

 

“ฮึก......”

 

“หรือว่าเธอยังอาวรณ์มันอยู่ ไอ้คนที่เป็นเจ้าของกำไลข้อมือนั่นใช่มั้ย!” พระหัตถ์หนาบีบลงบนไหล่เล็กและกระชากให้เข้าหาพระองค์เต็มแรง ความพิโรธร้อนจากคริสตัลยังคงไม่จางหายและยังจะมาถูกเติมเชื้อเพลิงจากคนตัวน้อยนี่อีก

 

“ฮืออออออ....ไม่ใช่นะเพคะ”

 

“ไม่ใช่แล้วจะอะไร!” ทรงเกรี้ยวกราดใส่น้องจนตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ขยับเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ผ่านม่านน้ำตาอย่างยินยอม เธอยอมแล้ว....ยอมแล้วจริงๆ

 

“เธอแต่งงานกับฉันแล้ว ควรจะรู้หน้าที่ของตัวเองดีนะ!

 

 “ฮึก...เพคะ”พยายามกลั้นสะอื้นเพื่อไม่ให้พระองค์ทรงกริ้วไปมากกว่านี้ ท่าทางอ่อนยอมลงนั้นทำให้พระองค์คลายความกริ้วลงและยอมปล่อยพระหัตถ์ออกช้าๆ

 

“งั้นก็เริ่มหน้าที่ของเธอเลยก็แล้วกัน........”

 

หัตถ์หนากำลงบนชายผ้าผืนบางนั่นและกระตุกเบาๆผ้าก็เลื่อนหลุดออกจากกายเล็ก ปรากฏร่างนวลขาวประจักษ์แก่สายตาของพระองค์...............

 

~บทอัศจรรย์~

 

นวลฉวีดั่งเพี้ยง          ทาทอง

ลออยั่วเรียมลอง                   ลูบไล้

ละมุนหัตถ์หากปอง               สัมผัส ผิวแม่

นาสิกเรียมอยากไซ้               กลิ่นเนื้อนวลนาง

 

โอษฐ์แอบเนาเเนบเนื้อ   นวลปราง

หอมร่ำสองแก้มนาง.               นิ่มน้อง

ยวนจิต บ่ จืดจาง                   ไกลห่าง

เรียมอยากเฝ้าปักป้อง              อย่าให้ใครกราย


ภุมรีร่อนเคล้า             ปทุมา

สมเสพสุคนธา                      ยั่วเย้า

ฟอนเฟ้นกลีบผกา                 ดารดื่น

รอนเร่งระรื่นเร้า                            เนิ่นน้ำนางนอง

 

สมสวาทนาถเนื้อ        กัลยา

เชยชื่นรื่นผกา                     กลีบแย้ม

โอษฐ์อ้อนภัสดา                  เอมอ่อน

ดังมนต์ฤทธิร่ายเเต้ม            หลงเจ้าจอมใจ

 

         เกลียวสมุทรครั่นครื้น    ชลธาร

ดังจะเเหลกจะลาญ               เกาะเเก้ว

กระฉอกสาดดังปาน             คลาคลื่น โถมเอย

อรอนงค์คง บ แคล้ว             ร่างร้าวรอนเเรง

 

นาภีเเนบชิดเนื้อ        นาภี

ถันแนบทรวงฤดี                ท่านท้าว

สวาทเล่ห์เพลิงพลี              รุมเร่า 

เเรงรักรอนระร้าว             มุ่งชั้นเมืองแมน

 

      นาถบพิตรดุจม้า            อัสดร

ระห่ำโหมอรชร                  เเน่งน้อย

ซวนซบอ้อมพระกร.            หลับเนตร นางเอย

พระองค์ บ ยอมคล้อย        เร่งเร้าฤทธี

 

          อนงค์นางสติสิ้น       บรรจถรณ์

เนตรหลับกับเตียงนอน        เถิดน้อง

วายุฤทธิรอน                    ผันผ่าน สวาทนา

นุชนอนพี่จะป้อง               กอดไว้กับทรวง

                                        (~นรินทร์ภิญญา~)

 

 

 

อ้อมพระกรแกร่งรั้งร่างบางให้ขยับซบกับพระองค์แนบแน่นเมื่อเธอหลับตาลงและจมเข้าสู่ห้วงนิทรา สูดดมความหมอละมุนกลิ่นกุหลาบจากผิวกายขาวผ่อง ความต้องการที่มากล้นของพระองค์ยังไม่มีทีท่าจะดับมอดลงแต่คนในอ้อมพระอุระคงจะไม่ไหวเสียแล้ว

 

“ฮึก...เจ็บ” ปากเล็กขยับเอ่ยแม้จะยังคงหลับใหล ซุกข้าหาวรกายอบอุ่นอย่างไม่รู้ตัวจนพระองค์ต้องขยับกระชับกอดแน่นขึ้น ก่อนจะถือวิสาสะสำรวจเรือนร่างพระชายา

 

รอยแดงมากมายกระจายทั่วผิวพรรณนุ่มละเอียดตามแรงรักของพระองค์ รังแกเด็กน้อยจนช้ำชอกเหมือนกับกลีบบัวที่ถูกภุมรีร่อนเคล้าจนกลีบช้ำและสลบคาอ้อมพระอุระ พยายามหาเหตุผลมารองรับถึงความลุ่มหลงกายสาวมากมายก่อนจะได้ข้อสรุปให้กับพระองค์ว่า

 

….เพราะเธออยากหวานไปทั้งตัวเองต่างหาก พระองค์ไม่ผิดเลยสักนิด.....

 

พ่นพระพระปัสสาสะอย่างแรงเพื่อระงับเพลิงร้อนในวรกายสูงใหญ่ช้าๆก่อนจะบังคับให้หลับพระเนตรลงอย่างยากลำบากเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆและร่างกายนุ่มนิ่มยังคงแนบชิดใกล้พระองค์ขนาดนี้

 

ฤๅจะเป็นเพราะว่าคืนนี้...เป็นคืนแห่งพิธีราตรีสิเนหากัน

 

ใช่...โทษว่าเป็นเพราะคืนแห่งพิธีก็แล้วกัน

 

100%

หูยยยยย ไม่กล้าใจร้ายให้ค้างนานหรอกค่ะ มาเลยมาเม้นต์ให้เค้า ไม่งั้นเค้างอนนนนนนนนนน  ปล. ขออนุญาตไม่แปลบทอัศจรรย์นะคะ เผื่อมีเด็กๆ ให้มันเป็นเรื่องของความรู้สึกในใจนะคะ><  ถ้าฟ้าแต่งแล้วผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ปล.2 บทอัศจรรย์=NC นะคะ อย่างที่บอกว่าช่วงนี้อินกับวิชาเอกกวีนิพนธ์อยู่ก็เลยอยากแต่ง ส่วนต่อไปก็อาจมี NC ธรรมดาสลับกับโคลงบ้าง รอติดตามชมนะออเจ้า

 

 

 

 

 

 

 

 



ปล.เเนะนำให้หาเพลงนี้ฟังนะคะ ไรต์ว่าเพลงสมัยก่อนก็เพราะดีนะคะ ไรต์กำลังจินตนาการว่่าตัวเองกำลังเต้นรำกับองค์ชายอยู่เลย อร๊ายยยยย><

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #865 saenboonmuang16 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 20:56
    ฮื่ออออ เราเรียนเอกไทยค่ะไรท์ เห็นคำว่า บทอัศจรรย์ แล้วรู้เลยว่าไรท์ต้องเรียนเกี่ยวกับวรรณคดี วรรณกรรมต่างๆมาแน่เลย
    เจอโคลง เจอบทที่ไรท์แต่ง ยิ่งชอบมาก
    ขอชื่นชมไรท์ค่ะ ใช้คำได้สละสลวย ความหมายตอนบทอัศจรรย์ คือดีมาก อ่านไปแล้วเห็นภาพตาม ไรท์เก่งมากๆๆค่ะ เขียนผลงานคุณภาพดีแบบนี่เรื่อยๆนะคะ ชื่นชมค่ะ
    #865
    13
    • #865-7 Babylittle(จากตอนที่ 8)
      12 ธันวาคม 2562 / 17:45
      เรียนที่ มรภ.อุดรธานีค่ะ หนูเรียนที่ไหนคะ><
      #865-7
    • #865-13 Babylittle(จากตอนที่ 8)
      13 ธันวาคม 2562 / 22:56
      โหหหหห เพื่อเชื่อแล้วว่าโลกกลม กลมเกินไปแล้ว55555 ยินดีที่ได้รู้จักนะค้าาาาา
      #865-13
  2. #642 Sunshine_Miew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:59
    จะร้องไห้ แปลไทยเป็นไทยไม่ค่อยเก่ง แต่ชอบมากเลยนะคะ
    #642
    0
  3. #561 myl122088 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:23
    nc แซ่บมาก ท่านพี่อย่ารังแกน้องนักเลย
    #561
    0
  4. #519 Yougain (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:12
    ต้องขอบคุณอาจารย์ ไทย-สังคม ที่ค่อยเข็ดบังคับ555555 ดีจริงๆรักอาจารย์ก็วันนี้แหละ5555
    #519
    0
  5. #472 Fiction_Star (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:44
    ต้องเปิดกูเกิ้ลหาคำศัพท์ไปด้วยมั้ย555 โอ้ยย ลำบาก
    #472
    0
  6. #208 GALAXY Gray (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 15:25
    เจอNCแบบนี้ช็อคเลย555 โง่ภาษาไทยเป้นทุนเดิม เป็นครั้งเเรกที่อ่านncนานมาก555
    #208
    1
  7. #207 lmkung2313 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 21:31

    NCไม่เหมือนใครจริงๆ-555เอาสะกูเงิบเบยเเล้วคืออินี่โง่ไทยมั่กต้องเเปลำทยเป้นไทยประจำ5555เเต่งต่อเรื่อยๆนะคะให้กำลังใจยุ~~~

    #207
    0
  8. #156 ParkMild (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 16:37

    ไรท์เตอร์ใช้ภาษาไทยได้ดีมากเลยค่ะ พัฒนาต่อไปนะคะ

    #156
    0
  9. #155 MINTKR-AN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 14:50
    ชอบมากเลยเรื่องนี้ รอน้าาาไรท์สู้ๆค่ะ
    #155
    0
  10. #154 MISO KIM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:52
    ขนาดนี้ยังโทษว่าเป็นเพราะอย่าฃอื่นอีกหรอคะ!!! รักก็บอกว่ารัก!!แหม่~~~~
    #154
    0
  11. #153 meoli (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:43
    ชอบมากเลยค่ะ กลอนซึ้งกินใจมากเลย รีบมาต่อนะคะไรต์
    #153
    0
  12. #152 Jessie0318 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 14:50
    ชอบมากเลยค่ะ โคลงเริ่ดมากกกกกก รอตอนต่อไป❤️❤️
    #152
    0
  13. #151 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 11:14
    น้ำตาไหล แปลไม่ออก
    #151
    1
  14. #150 งืม ‘ㅅ’ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 02:34
    แต่งดีมากเลย รอต่อนะคะ
    #150
    0
  15. #149 Jongin_p (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:36
    ปรบมือให้เลย รอนะคะ
    #149
    0
  16. #148 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:17
    ไรท์แต่งเก่งจัง ขนาดnc ยังเป็นโคลง สุดยอดอ่ะ รออ่านต่อนะคะ
    #148
    0
  17. #147 FringFring (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:07
    ไรต์แต่งเก่งจังค่ะ
    #147
    0
  18. #146 babemay (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:06
    ฮือชอบโคลงมาก อ่านแล้วเขินเลยโอ้ย 5555555 ไรท์เขียนดีจริงๆค่ะชอบมาก หวังว่าคริสตัลจะไม่มาพัวพันอีกนะ เฮ้อ องค์ชายหลงเจ้าจอมขนาดนี้เจ้าจอมแย่เลยสิเนี่ย เจ็บไปหมดเลย สงสารฮื่อ
    #146
    0
  19. #145 darklavender (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 00:10
    มาไรท์ มาให้เค้าจุ๊บหน่อยยยยย5555แต่งดีมากกกก
    #145
    0
  20. #144 sarunpron (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 00:09
    มีพระโอรสพระธิดาตัวน้อยๆในเร็ววันนะเพคะ
    #144
    0
  21. #143 P7480684 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:56
    ไรท์ใช้ภาษาได้สวยมากกกก
    #143
    0
  22. #142 1234iiploy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:32
    แต่งดีมากเลยยยย
    #142
    0
  23. #141 u.under (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:24
    โอโห้ เอาจริงนะ เป็นนิยายที่ภาษาสวยมากเวอร์ แบบยอมใจไรท์อ่ะ มันยากนะกว่าจะได้แต่จะฉากมา เราว่าภาษาปกติก็แต่งยากแล้ว มาเจอภาษาที่ต้องใช้ราชาศัพท์ด้วยมันยากที่จะเรียงร้อยถอยคำออกมาให้สวยแบบนี้ แต่ละฉากบรรยายดีจนอยากมอบเหรียญรางวัลให้ งื้อ อ อ อ อ่านนิยายเหมือนนั่งดูละคร โอ๊ย อยากพาไรท์ไปเลี้ยงข้าวตอบแทนที่แต่งนิยายดีๆให้อ่าน ทุกเรื่องเลยอ่ะ เอาจริงนี่ตามตั้งแต่ Luhan เห็นชัดเลยว่า พัฒนาการเขียนมากขึ้นอ่ะ เรื่องนี้แหวกตรงภาษาที่ใช้แต่งมันยากกว่าเรื่องอื่นๆ แต่ก็ยังแต่งออกมาได้ดี ปรบมือให้รัวๆๆๆๆ จะเป็นกำลังใจตลอดไปนะคะ สู้ๆ น๊า แต่งนิยายดีๆแบบนี้ให้อ่านอีกนะ ขอบคุณค่ะ ????
    #141
    0
  24. #140 Luby_Lucky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:16
    เปิดประสบการณ์ncใหม่แบบโคลง แปลกดีแต่ไรต์เก่งมาก ส่วนตัวชอบภาษาของเรื่องนี้อยู่แล้วด้วย เป็นเอกลักษณ์ของเรื่องนี้
    #140
    0
  25. #139 VVBBQ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:09
    งุ้ยๆๆๆๆๆเขินๆไรท์เเต่งดีมากกกกชอบๆ
    #139
    0