[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 9 : ดั่งฤทัยราชัน-08-เกลียดหม่อมฉันมากหรือเพคะ...?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    12 เม.ย. 61

-08-

 

เกลียดหม่อมฉันมากหรือเพคะ...?



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง 



 


พระหทัยเล่ห์ร้าย        พญามาร

ดังจะกรีดใจนงคราญ            ขาดดิ้น

ชลเนตรหลั่งชลธาร               รินรด ปรางแม่

คงบ่มีเมตตาสิ้น                   เกลียดเจ้ากัลยา

                                                       (นรินทร์ภิญญา)

 

 

อาการร้าวระบมพุ่งเข้าใส่ทั้งเนื้อตัวทันทีเมื่อเจ้าจอมรู้สึกตัวตื่น ความร้อนผ่าวกลืนกินที่ขอบตาทันทีเมื่อเธอรู้สึกเจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว ค่อยๆยันกายลุกขึ้นจากแท่นบรรทมช้าๆ ควานหาผ้าขึ้นมาเพื่อจะคลุมร่างกายเปลือยเปล่าแต่ก็ไม่พบ ก่อนจะตระหนักคิดได้ว่าเมื่อคืน

 

......เธอมีเพียงผ้าแพรผืนเดียวที่เป็นดั่งชุดให้สวมใส่.....

 

พ่นลมหายใจบางเบาก่อนจะคว้าเอาผ้าห่มนวมมาพันรอบกายและวางปลายเท้าลงบนพื้นที่ถูกปูลาดด้วยพรมนุ่มสีขาวเพื่อจะขยับลุกขึ้น แต่ทว่าเพียงทิ้งน้ำหนักลงขาเรียวสองข้างก็สั่นเทาจนแทบจะยืนไม่ไหวต้องทรุดลงนั่งและกอดเอาเสาเตียงเอาไว้ เมื่อสุดจะทานทนร่างเล็กจึงปล่อยให้น้ำอุ่นร้อนรินหล่นจากดวงตาลงมาอาบสองปรางแก้ม

                                                                                     

แกร๊ก!

 

เสียงเปิดประตูห้องสรงน้ำดังขึ้นเจ้าจอมจึงเงยหน้ามอง และต้องรีบก้มหลบทันทีเมื่อวรองค์สูงใหญ่สาวพระบาทออกมาช้าๆ โดยมีเพียงผ้าเช็ดพระองค์เกาะเกี่ยวพระโสณีสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ พยายามทำตัวให้ลีบเล็กลงเมื่อสัมผัสได้ถึงการยุรยาตรเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ

 

“อ๊ะ!” หลุดอุทานเมื่อพระหัตถ์เย็นเยียบจากการสรงน้ำเมื่อครู่วางลงบนไหล่เนียนที่ไม่มีสิ่งใดปกปิดของเธอ ก้มหน้าหลบหลีกจนคางแทบจะรวมร่างกับแผ่นอกของตัวเอง จะขยับหนีพระองค์เองก็ไม่กล้า

 

“เงยหน้าขึ้นมา” สุรเสียงเข้มดุตรัสสั่งพระชายาแต่คนตัวน้อยก็ส่ายศีรษะไปมาอย่างปฏิเสธ พร้อมกับขยับตัวจะหนี องค์รัชทายาทจึงทรุดพระองค์ลงบนที่ว่างข้างๆเธอและใช้ความรวดเร็วช้อนร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งอยู่บนพระเพลาของพระองค์

 

“หยะ อย่าเพคะ” มือเล็กผลักพระอุระแกร่งเอาไว้พร้อมกับเบือนใบหน้าหนีพัลวัน ส่วนมือข้างที่เหลือก็กำปมผ้าที่อยู่ระหว่างอกเอาไว้แน่น

 

“แต่ฉันสั่ง!” สุรเสียงครานี้มาพร้อมกับนิ้วพระหัตถ์ที่คว้าเข้ากับคางเล็กและบังคับให้แหงนเงยขึ้นสบสายพระเนตรกับพระองค์ และก็ทรงเห็นว่าใบหน้าหวานอิดโรยถูกแต่งแต้มด้วยหยาดน้ำตา

 

“ยังไม่หายเจ็บเหรอ...หืม” ตรัสถามเสียงอ่อนลง ร่างแน่งน้อยหรุบตาลงต่ำและส่ายศีรษะกลมไปมาเบาๆ

 

“เวลาคุยห้ามหลบสายตา เธอเป็นชายาของฉันมีหน้าที่ต้องฟังคำสั่งของฉันเท่านั้น”

 

“ขออภัยเพคะ” ทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับรีบยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตา ลมหายใจสะดุดกระชั้นแทบจะขาดเป็นห้วงๆเมื่อ เมื่อพระสวามีโน้มพระพักตร์ลงมาใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมบางเบาที่ปัดผ่านผิวแก้ม

 

“พระองค์จะทำอะไรเพคะ...” เอ่ยถามเสียงเบาอย่างขลาดกลัว

 

“เรื่องของฉัน” ตรัสแบบนั้นก่อนจะกระชับอ้อมพระพาหาแข็งแกร่งขึ้นอีกจนเธอแนบชิดไปกับพระองค์มากยิ่งขึ้นจนต้องใช้ทั้งสองข้างดันกับพระอุระหนาแน่นเอาไว้แม้มันจะไม่ช่วยอะไรเลยก็ตาม

 

“แต่หม่อมฉัน...ยังเจ็บอยู่เลยนะเพคะ...เจ็บมากด้วย” เอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อร้อนจวนเจียนจะหยดอีก

 

“เธอเป็นของของฉัน ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ...โดยไม่ต้องถามความคิดเห็นหรือความรู้สึกของเธอ”

 

“...........” เพียงแค่ได้ยินหัวใจดวงน้อยก็เต้นแผ่วเบาลงด้วยความเจ็บปวดกับถ้อยคำตรัสไร้หัวใจนั้น กลีบปากเล็กพยายามเม้มแน่นเพื่อสะกดกลั้นหยดน้ำไร้สีแต่ทว่ามันก็สุดจะทานทน

 

“ฮึก....” เสียงสะอื้นหลุดออกมาพร้อมกับร่างที่สั่นระริก ขยับดิ้นจะลงจากตักแกร่งที่ตนนั่งทับอยู่ด้วยความเสียใจแต่เหมือนพระสวามีจะไม่ยินยอม จนเธอหมดแรงนั่งร้องไห้อยู่กับอ้อมพระกรที่รัดรึงเอาไว้

 

“จะร้องไห้อะไรนักหนา น่ารำคาญ!

 

“ฮึก...ถ้าทรงรำคาญก็ปล่อยหม่อมฉัน...ฮึก”

 

“เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้...”

 

“เพราะหม่อมฉันเป็นของพระองค์ใช่มั้ยเพคะ...”

   

“........”

 

“ฮึก...แต่ก็ทรงใจร้ายกับหม่อมฉันเกินไป...หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ทรงเกลียดและไม่ชอบพระทัยที่ต้องอภิเษกกับหม่อมฉัน....ฮึก....แต่ถ้าแบบนั้นก็ต่างคนต่างอยู่เถอะเพคะ หรือจะหย่าก็ย่อมได้!” ปากเล็กๆพรั่งพรูคำพูดออกมา และไม่กี่อึดใจเธอก็ถูกโยนลงบนที่นอนอย่างแรง

 

“เลอะเทอะ!” ตรัสดุคนที่ฟุบอยู่กับที่นอนเสียงดังก่อนจะผลุนผลันสาวพระบาทหนีออกจากห้องพระบรรทม เจ้าจอมกัลยากำมือลงบนผ้าปูที่นอนอย่างแรงด้วยความน้อยใจ

 

“พระชายาเพคะ!” เสียงพระพี่เลี้ยงดังขึ้นก่อนที่จะถูกประคองให้ลุกขึ้นช้าๆ แววตาของพระพี่เลี้ยงมณฑาเต็มไปด้วยความสงสาร

 

“องค์ชายเซฮุนรับสั่งให้หม่อมฉันเข้ามาดูแลพระชายาเพคะ เกิดอะไรขึ้นถึงได้บอบช้ำถึงเพียงนี้”

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่มณฑา เจ้าจอม...ไม่เป็นไร”

 

“โถ...พระชายาของมณฑา” รำพึงเสียงเบาก่อนจะพยุงให้เธอลุกขึ้นจากเตียงและพาไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อร่วมโต๊ะเสวยพระกระยาหารเช้ากับองค์ราชินีและพระมารดา

 

 

………………………………………………………………..

 

 

ร่างบอบบางที่ก้าวเดินเข้ามาในห้องเสวยช้าๆตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนที่นั่งรอที่โต๊ะ โค้งตัวอย่างขอโทษที่ให้รอก่อนจะขยับตัวเพื่อจะไปนั่งข้างมารดาแต่ทว่ามือของมณฑากับแตะลงบนต้นแขนเธอเบาๆ

 

“ประทับข้างพระสวามีเพคะ” กระซิบบอกเธอเสียงเบา เจ้าจอมวางสายตาไปยังที่ว่างข้างๆพระองค์แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจหนักๆแต่ก็ยอมเดินไปและทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เบาๆโดยไม่ยอมมองพระพักตร์เลยสักนิด

 

“ดูท่าจะถูกพี่เขารังแกทั้งคืนหละสิลูก ดูสิเจ้าจอมของย่าดูอิดโรยขนาดนี้” องค์ราชินีตรัสขึ้นมาพร้อมกับสรวลอย่างถูกพระทัยพร้อมกับหันไปหาแนวร่วมจากยายและแม่ของเธอ  แก้มสาวเห่อร้อนขึ้นทันตาแต่ทว่าเมื่อแอบลอบมองเสี้ยวพระพักตร์ก็มีเเต่เพียงความราบเรียบเท่านั้นที่ฉายชัดออกมา

 

“ดูสิแก้มแดงขนาดนั้นคงจะจริงเนอะแม่พิกุล ดูท่าอีกไม่นานเราคงจะได้อุ้มหลานอุ้มเหลนแล้วหละ” สุรเสียงเต็มไปด้วยความเปรมปรีดาในพระหทัยแต่ทว่าสุรเสียงนิ่งเงียบขององค์รัชทายาทกลับเอ่ยขัดขึ้นมากลางคัน

 

“หลานคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นพระเจ้าค่ะเสด็จย่า”

 

“.....!!” เกิดความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งโต๊ะทันทีเมื่อทุกคนได้สดับฟังแบบนั้น โดยเฉพาะคนตัวน้อยที่แววตาไหวระริกขึ้นมาทันทีส่วนนางพิกุลก็ได้แต่มองลูกสาวด้วยความสงสารจับใจ

 

“หมายความว่ายังไงวิลลิส!

 

“หลานไม่ค่อยหิว ขอตัวนะพระเจ้าค่ะ” ตรัสแบบนั้นแล้วก็ลุกขึ้นสาวพระบาทออกจากห้องเสวยทันที ทิ้งให้ทุกคนนั่งนิ่งไปกับคำตรัสเมื่อครู่

 

..........ใช่สิ....สำหรับเธอทุกอย่างไม่เคยมีอะไรดีเลยสำหรับพระองค์...........

 

......แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขที่จะเกิดมา....พระองค์ยังทรงมองเป็นความโชคร้าย......

 

 

กล้ำกลืนน้ำตาให้ไหลย้อนลงไปในอกกลัดหนองช้าๆ ฝืนยิ้มออกมาทั้งๆที่ข้างในไม่โอเคเลยสักนิดเดียว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจานอาหารตรงหน้าเพราะไม่อยากจะเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารจากทุกคน

 

 

 

 

“แม่จะกลับแล้วจริงๆเหรอคะ” สองแขนเล็กกอดเอวของมารดาเอาไว้แน่นเมื่อวันนี้เป็นกำหนดกลับของมารดาแล้ว

 

“แม่เป็นห่วงบ้าน...อีกอย่างคุณยายก็แก่มากแล้ว” นางพิกุลเอ่ยกับลูกสาวเสียงเบา

 

“คุณยาย...เจ้าจอมยังไม่หายคิดถึงเลย” เบี่ยงตัวไปซุกลงกับอ้อมอกของคุณยายเอาไว้อย่างงอแง ความคิดถึงที่รุมเร้ายังไม่สามารถปัดเป่าให้หายไปในเวลาเพียงไม่กี่วัน

 

“ไม่เอาหน่าลูก คิดถึงก็ค่อยกลับไปที่บ้านก็ได้นะลูก ตอนนี้หนูมีหน้าที่ของหนูแล้วไม่ใช่นางสาวเจ้าจอมที่จะพายเรือเก็บดอกบัวเหมือนเดิม ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดคนเราไม่สามารถบังคับทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นไปตามความต้องการของตัวเองได้....จำคำพูดของยายไว้ให้ดีนะลูก” เสียงอ่อนโยนของคุณยายทำให้คนตัวน้อยยิ่งอยากจะร้องไห้มากกว่าเดิม

 

“เจ้าจอมลูก...อดทนนะ แม่เชื่อว่าความดีและความน่ารักของลูกสาวแม่จะชนะทุกอย่าง เจ้าจอมน้อยของแม่สู้ๆนะจ๊ะ” แค่มองตาก็รู้ว่าแม่พูดถึงเรื่องอะไร ร่างบางพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะโผเข้ากอดมารดาและยายเอาไว้แน่นๆเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่พวกท่านจะเดินไปขึ้นรถลีมูซีนที่จอดรอหน้าตำหนัก

 

“เดินทางปลอดภัยนะคะ” โบกมือเบาๆและยืนรอมองส่งจนรถขับออกไปลาลับสายตา

 

“พระชายาเพคะ...” นางกำนัลเอ่ยเรียกเธอเบาๆเมื่อเห็นว่าเธอกำลังยกมือขึ้นปาดน้ำตาเงียบๆ

 

“จ๊ะ”

 

“พระสวามีทรงรับสั่งให้หาเพคะ”

 

“ขอบใจจ้ะ” เอ่ยขอบคุณเบาๆพร้อมกับความเคลือบแคลงในใจที่วรองค์ไร้หทัยจะเรียกหาเธอ แต่กระนั้นก็รีบสาวเท้าไปยังห้องทรงงานทันทีเพราะกลัวว่าจะถูกเหวี่ยงวีนใส่อีกหากเธอชักช้า

 

ก๊อกๆ! เคาะลงบานประตูเชิงขออนุญาต และก็ได้ยินสุรเสียงเอ่ยตอบรับดังผ่านแผ่นไม้ออกมา

 

“รับสั่งให้หม่อมฉันหา มีอะไรเหรอเพคะ”

 

“ผัวจะเรียกหาเมียต้องมีธุระ?” เงยพระพักตร์ขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้าพร้อมกับเลิกพระขนงขึ้นเมื่อเอ่ยถามเธอ

 

“..........” มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนปลายเล็บจิกลงบนฝ่ามือ พยายามบังคับตัวเองให้เข้มแข็งเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าจะต้องโดนถ้อยคำตรัสทำร้ายหัวใจแบบใดอีก

 

“ตรัสเรื่องที่จะเอ่ยกับหม่อมฉันมาเถอะเพคะ หม่อมฉันจะได้ไม่ต้องอยู่ให้พระองค์รำคาญอีก”

 

“ฮึ...รู้ตัวก็ดีแล้ว ส่วนเรื่องที่ฉันเรียกเธอมาก็เรื่องฮันนีมูน เสด็จย่ามีรับสั่งให้ฉันพาเธอไปให้เร็วที่สุดอยากจะไปที่ไหนก็เลือกมา เพราะสำหรับฉัน...ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาใส่ใจหรือเลือกสรรเลยสักนิด”

 

“ถ้าลำบากพระทัยก็ไม่ต้องฝืนหรอกเพคะ...เพราะหม่อมฉันก็ไม่ได้เรียกร้องมันเลยสักนิดจากพระองค์” ถ้อยคำอวดดีกระตุกให้อารมณ์ของพระองค์ขุ่นมัวขึ้นทันตา ลุกขึ้นสาวพระบาทยาวๆและคว้าเอาต้นแขนเล็กเหวี่ยงให้เธอกระแทกกับผนังห้องเต็มแรงจนร้าวระบมก่อนจะถูกแนบวรกายลงมากักกันเอาไว้

 

“อวดดีเกินไปแล้วนะแม่เจ้าจอม!

 

“ก็เป็นแค่กับพระองค์คนเดียวเท่านั้นแหละเพคะ!

 

“อื๊อ!” ปากเล็กถูกประกบจูบอย่างแรงจนชาไปทั้งปาก ส่งเสี้ยงอู้อี้ขัดขืนแต่ก็มีเพียงความรุนแรงที่สาดซัดลงมาจนเธอแทบอยากจะหายไปจากตรงนี้

 

“อย่าคิดจะอวดดีกับฉันอีก เจ้าจอม!” เอ่ยตรัสสุรเสียงดุดันทั้งๆที่ยังกักกันเธอไว้ในอ้อมแขน พระพักตร์มีแต่ความโกรธกริ้วเต็มไปหมด

 

“เพคะ”รับคำเสียงแข็งก่อนจะเมินหน้าหนีไปด้านข้าง แต่ทว่าพระหัตถ์หนากลับบีบลงบนปลายคางเล็กและรั้งให้หันกลับมาอย่างแรง

 

“อย่าหันหน้าหนีฉันถ้าฉันยังพูดไม่จบ!” น้ำตาร่วงลงมาเป็นเม็ดด้วยความเจ็บร้าวและความใจร้ายของสวามี อยากจะขัดขืนแต่เธอก็เป็นเพียงสมบัติของพระองค์แล้วตั้งแต่วันอภิเษก อยากจะหนีไปให้ไกลแต่เธอก็ทำไม่ได้....ทำไม่ได้เลย

 

“น้ำตาของเธอมันไม่เคยมีค่าอะไรเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะแกว่งไกวหัวใจของฉันได้เลย จำเอาไว้ว่าอย่าร้องไห้ให้ฉันเห็นอีก ถ้าไม่อยากให้ฉันโมโห!

 

“ฮึก...เกลียดหม่อมฉันมากสินะเพคะ” เบือนพระพักตร์หนีอย่างหงุดหงิดเพราะไม่อยากจะเห็นภาพตรงหน้า เพราะสิ่งที่ตรัสออกไปนั้นตรงข้ามกับในดวงหทัยพระองค์ทั้งสิ้น

 

ใครว่าแกว่งไกวไม่ได้หละ.....

 

สั่นสะเทือนเลยต่างหาก....

 

พระองค์ถึงได้หงุดหงิดพระองค์เองอยู่นี่ไง!!

 

 

 

 

พระนางพิมพ์พิลาไลยยกพระหัตถ์ขึ้นทาบกับพระอุระเมื่อเห็นร่างแน่งน้อยวิ่งร้องไห้ออกมาจากทิศทางห้องทรงงานของพระนัดดา จึงทรงตรัสเรียกร่างเล็กที่กำลังจะวิ่งเอาไว้เสียก่อน

 

“เจ้าจอมลูก!” รีบสาวพระบาทเข้าไปหาร่างเล็ก ยิ่งอยู่ใกล้พระนางยิ่งเห็นว่าดวงตากลมโตแดงก่ำบ่งบอกว่าเธอร้องไห้มาตลอดทาง

 

“วิลลิสใช่มั้ยที่ทำให้หนูเป็นแบบนี้ ย่าจะไปจัดการให้!” องค์ราชินีกริ้วโกรธขึ้นมาและทำท่าว่าจะผลุนผลันออกไป แต่เจ้าจอมกลับทรุดลงโอบพระอูรุเอาไว้ก่อนจะพูดออกมาทั้งน้ำตา

 

“ไม่เลยเพคะ พระองค์ไม่ได้ทำอะไรหม่อมฉัน” เป็นเธอต่างหาก...ที่มาอยู่ผิดที่ผิดทาง มาอยู่ในที่ๆไม่ใช่ที่ของเธอ

 

“ถ้าไม่ได้ทำ แล้วทำไมหนูถึงร้องไห้ขนาดนี้หละลูก เจ้าวิลวิลเก่งนักแหละเรื่องทำร้ายจิตใจคนอื่นด้วยคำพูดเนี่ย” ดึงร่างเล็กขึ้นมาโอบกอดเอาไว้แน่นด้วยความสงสารจับใจ พระนางช้อนสายพระเนตรขึ้นไปยังห้องทรงงานและก็ทันเห็นพระนัดดาที่จ้องมองลงมาจากพระบัญชรพอดี และเมื่อเห็นพระนางพ่อคนตัวดีก็หมุนตัวหนีไปทันที

 

“ฮึก...หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะเสด็จย่า...ฮึก....”

 

“ไม่เป็นไรลูกไม่ร้องนะคนดีของย่า ย่าว่าเจ้าจอมไปพักก่อนดีกว่านะลูก เหนื่อยกับงานพิธีมาเสียหลายวัน....อะไรที่มันหนักหน่วงก็ไม่ต้องคิดมานะลูก”

 

“ขอบพระทัยเพคะเสด็จย่า” แล้วนางกำนัลก็พาเธอกลับไปพักผ่อนที่ตำหนัก ส่วนพระนางก็สาวพระบาทตรงไปยังห้องทรงงานของพระนัดดา และเมื่อเจอหน้าพระองค์ก็ตรัสดุองค์วิลลิสทันที

 

“ย่าไม่ชอบใจเลยนะกับสิ่งที่วิลลิสทำกับพระชายาในวันนี้”

 

“หม่อมฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนี่เพคะ”

 

“แน่ใจเหรอวิลลิส?....แม้ทางกายจะไม่ได้ทำ แต่ทางใจหละหลานรู้ดีใช่มั้ย เห็นรึเปล่าว่าหนูเจ้าจอมเสียใจแค่ไหน?!

 

“หลานไม่จำเป็นต้องสนใจความรู้สึกของคนที่หลานไม่ได้รัก....!” คำตรัสไร้หทัยที่เล็ดลอดออกมาจากพระโอษฐ์หยักสวยนั้นเรียกความกรุ่มกริ้วของพระอารมณ์ให้พุ่งสูง

 

“แน่ใจนะวิลลิสว่าหลานไม่ได้รักพระชายา!

 

“นั่นเป็นสิ่งที่หลานแน่ใจที่สุดในชีวิตเลยพระเจ้าค่ะ”

 

“ก็ดี ย่าจะได้จัดการเรื่องหย่าให้ ไม่รักก็จะไม่บังคับต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีกตลอดชีวิต หนูเจ้าจอมเป็นคนดีทั้งกายทั้งใจ คงจะหาคนใหม่ได้ไม่ยาก!” ตรัสจบก็หมุนพระวรกายและสาวพระบาทจะหนีออกจากห้อง แต่องค์รัชทายาที่เหมือนกับถูกแจกันฟาดลงพระเศียรอย่างแรงกลับรีบสาวพระบาทไปขวางไว้เสียก่อน

 

“เสด็จย่าคงทำแบบนั้นไม่ได้แล้วหละพระเจ้าค่ะ”

 

“ทำไมย่าจะทำไม่ได้...?!

 

“ก็อย่างที่เสด็จย่าทรงทราบแล้ว ว่าชาวหิมันตลายาถือการแต่งงานเพียงครั้งเดียวและอีกอย่าง....หลานกับพระชายาก็เข้าพิธีราตรีสิเนหาแล้ว”

 

“เรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ย่าเป็นองค์ราชินีมีสิทธิ์ยกเลิกกฎทุกอย่างตามใจย่า ส่วนเรื่องคืนเข้าพิธีราตรีสิเนหาหนะ แค่ครั้งเดียวจะเป็นไรไป หนุเจ้าจอมยังคงบริสุทธ์สะอาดอยู่เสมอใครๆก็ต้องการ และย่ามั่นใจว่าต้องมีสักคนที่ตาไม่บอดจะคว้าเอาเพชรเม็ดงามนี้ไปได้!” เค้นพระสุรเสียงใส่พระพักตร์ของพระนัดดาด้วยความกริ้ว ทำให้องค์รัชทายาทหนุ่มไม่เคยรู้สึกกรุ่นเกรี้ยวอไรขนาดนี้มาก่อนเลย พระทนต์ขาวขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นเป็นสัน แววพระเนตรเต็มไปด้วยกองไฟที่กำลังลุกโชน

 

“เมียของผม...ใครก็ห้ามแตะต้อง!

 

“เฮอะ!...เมีย กล้าพูดนะวิลลิส!” พระนางส่งเสียงในพระศออย่างหมั่นไส้ในตัวพระนัดดาเต็มที

 

“แน่นอนเสียยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกนี้อีกพระเจ้าค่ะ” ตรัสจบก็หมุนพระวรกายไปทิ้งพระองค์ที่โซฟากว้างอย่างแรง

 

“ถ้าหลานไม่เอาแต่ป่าวประกาศว่าไม่รักพระชายา ย่าคงกำลังคิดแน่ว่าวิลลิสกำลังหลงใหลและรักพระชายาจนหัวปักหัวปำ”

 

“เธอไม่มีสิ่งใดให้หลานรู้สึกด้วยนอกจากคำว่าเกลียดพระเจ้าค่ะ....” สีพระพักตร์ราบเรียบพอๆกับสุรเสียงที่เอื้อนเอ่ย

 

“เฮอะ! แล้วย่าจะคอยดูแล้วกัน” ตรัสจบก็สาวพระบาทออกจากห้องทิ้งให้พระองค์จมอยู่กับความคิดของพระองค์เองแบบนั้น และก็เผลอสบถออกมาเสียงดังที่ยอมให้เรื่องไร้สาระมาระรานความสงบสุขในสมองของพระองค์ ผู้หญฺงที่ไร้ประสบการณ์แบบนั้น ทั้งน่ารำคาญ ทั้งเจ้าน้ำตา

 

แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ปลุกเร้าความหวงแหนในใจของพระองค์ให้ลุกโชนไม่ใช่หรือ......

 

 

เจ้าจอมกัลยาไม่ได้มีอิทธิพลอะไรเลยกับสมองและหัวใจของพระองค์เลยสักนิด เธอไม่มีค่าพอขนาดนั้น ใช่....เธอไม่มีค่าขนาดนั้น เธอแค่ยังใหม่มากสำหรับพระองค์ มีคนให้ระบายอารมณ์แบบปลอดภัยแบบนี้ก็ดีแล้วนั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง...ถูกต้องที่สุด  แย้มพระโอษฐ์เยือกเย็นก่อนจะชันวรกายลุกขึ้นและสาวพระบาทออกจากห้องทรงงานเพื่อไปยังจุดมุ่งหมายที่ทรงคิดเอาไว้......

 

 

ปึงๆๆๆ!!!!

 

“เจ้าจอมเปิดประตู!”  เสียงปึงปังที่หน้าห้องบรรทมทำให้คนที่พึ่งก้าวออกจากห้องน้ำในชุดคลุมเพียงตัวเดียวถึงกับหน้าซีดเผือด เพราะความน้อยใจทำให้เธอกลับมายังห้องบรรทมที่ตนเคยอยู่เมื่อยังไม่เข้าพิธีอภิเษกและไม่คิดว่าพระองค์จะทรงทราบและตามมา

 

ยังต้องการอะไรจากเธออีกนะที่ทำร้ายจิตใจกันไปขนาดนั้นแล้วยังไม่พอพระทัยอีกหรือ ความปวดร้าวในอกซ้ายตรึงให้เธอยืนนิ่งร้องไห้อยู่กับที่ไม่ยอมทำตามพระสุรเสียงเข้มหน้าพระทวารที่ดังลั่นแม้แต่น้อย

 

“จะเปิดมั้ยเจ้าจอม!

 

“หม่อมฉันเหนื่อยมากต้องการพักผ่อนเพคะ...”

 

“ได้!...ถ้าฉันเข้าไปได้เธอยับคามือฉันแน่!”เสียงเคาะประตูเงียบลงพร้อมกับสุรเสียงคำรามกราดเกรี้ยวที่หายไป เจ้าจอมเป่าปากออกมาอย่างโล่งอกที่พะองค์ยอมล่าถอย แต่ทว่าไม่นานนักบานประตูที่ปิดสนิทก็ถูกกระแทกเปิดออกมาอย่างแรง โดยฝีมือของพระสวามี ร่างน้อยเบิกตากว้างอย่างตกใจรีบถอยหลังไปชิดกับผนังน้องด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพระพักตร์หล่อเหลาเต็มไปด้วยความกริ้วโกรธที่พุ่งขึ้นสูง

 

 

“คิดเหรอว่าฉันเป็นคนยอมแพ้อะไรง่ายๆ?

 

“พระองค์...ต้องการอะไรอีกเพคะ” ตัวสั่นพอๆกับเสียงที่เอ่ยออกไปจนน่าเวทนาราวกับลูกนกน้อยกลางพายุฤดูฝน

 

ต้องการอะไรงั้นเหรอ?!.......เธอมองไม่เห็นรึไงว่าพระองค์ต้องการอะไร ต้องการเธอ ต้องการจนแทบจะคลั่ง ต้องการจนมันควบคุมทุกอย่างในร่างกายของพระองค์จนหมด พระทนต์แกร่งบดเข้าหากันแน่น สบถพึมพำในพระศอเสียงดังลั่นซ้ำๆ ทำไมถึงต้องการเธอแบบนี้นะ ทำไมกันผลักดันความรู้สึกน่ารังเกียจให้ย้อนกลับเข้าไปในพระอุระก่อนจะสาวพระบาทเข้าหาเหยื่อตัวน้อยด้วยท่าทางคุกคาม

 

“หยะ อย่าเข้ามานะเพคะ!

 

ทำไมฉันต้องเชื่อเธอ?!”  แสยะยิ้มร้ายกาจเมื่อพระองค์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่จนมุมกับผนังห้อง

 

“ออกไปนะเพคะ...ฮึก”  จะเบี่ยงตัวหนีแต่ก็ถูกอ้อมพระกรทรงพลังรวบเอาไว้ทั้งตัว กระชากเอาร่างเล็กเข้าหาอย่างป่าเถื่อน รัดรึงเอาไว้อย่างแน่นหนา

 

“เธอทำให้อารมณ์ฉันขุ่นมัวตั้งแต่เช้า”

 

“หม่อมฉันไม่ได้ทำ...ปล่อยนะเพคะ....อย่าทำอะไรหม่อมฉันเลย” สั่นระริกในอ้อมกอดของพระองค์จนต้องประคองเอาไว้

 

“ฉันจะทำให้เธอรู้และจำเอาไว้ว่า...” ตรัสช้าๆชัดๆราวกับกำลังสลักมันลงในสมองและความทรงจำของเธอ

“เธอเป็นของฉัน...และมีเพียงฉันที่มีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้กับร่างกายของเธอ....”

 

 

-บทสังวาส-

ตามไปที่ทวิตของข้านะเจ้าคะ

 

 

การที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับการถูกกอดรัดจากข้างหลังไม่ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด กลับกันเจ้าจอมรู้สึกเหน็บหนาวจนแทบอยากจะหายไปจากตรงนี้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่รินไหลและกลิ้งหล่นซึมไปกับปลอกหมอนจนเปียกชื้น คนที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้เช่นเธอ ไม่ตายคาอกของพระสวามีก็ดีแค่ไหนแล้ว เพราะความกรุ่นโกรธที่มากล้นพระองค์จึงเอาแต่สาดซัดแรงอารมณ์ใส่เธอจนเหนื่อยแทบขาดใจ

 

ขยับตัวออจากอ้อมพระกรอย่างเบาที่สุดและก็สำเร็จ สาวเท้าออกไปนอกระเบียงที่ฉายเงาของเทือกเขาหิมาลัยตระหง่านโตกลางความมืดมิดในยามค่ำคืน เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ดวงโตพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากหางตาบวมช้ำ

 

“คิดถึงบ้านจังเลย” พึมพำเสียงแหบพร่าพร้อมกับยกมือขึ้นกอดตัวเองไว้ด้วยความหนาวเหน็บ ความใจร้ายของพระสวามีทำให้เธอเจ็บปวดอยู่ในใจซ้ำๆ แต่เพราะเธอไม่รัวว่าจะแบบใดดี จะหนีไปเหมือนกับนางเอกละครก็คงไม่ได้ เมื่อตำแหน่งของเธอยิ่งใหญ่นักจนไม่อาจกระทำสิ่งที่ไร้เกียรติและเธอก็รู้ดีถึงคำตอบนั้นแล้วแม้จะเลือกที่ไม่อยากจะรับรู้ก็ตาม

 

ทน....เธอต้องทนเท่านั้น

 

แต่จะทนได้ถึงขนาดไหน....เจ้าจอมไม่รู้เลย.....

 

 

100%

#HappySehunday ><

แฮปปี้งุนงุนเดย์งับบบบบ กลับมาแย้วววว ต้อนรับสงกรานต์กันเลยค่าาาา เป็นไงบ้างคะ ส่งฟีดแบคให้เค้าทีน้าา ไม่งั้นเค้าจะไม่อัพอีก เค้าจะงอน //กอดอก อมลม แก้มป่อง คริๆ

 

ปล. บทสังวาส= เอ็นซีธรรมดา ไปหาที่ทวิตเน้อออ

      บทอัศจรรย์= เอาไว้แต่งในตอนสำคัญๆ เป็นโคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน ก็ว่าไปงับบบบ

 

ศัพท์ยาก

พระอูรุ = ต้นขา                  

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1093 เบ๊บ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 23:37

    สนุกได้ความรู้ด้วยค่ะ;-;

    #1,093
    0
  2. #391 แพรรี่พอตเตอร์94 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 14:44
    แงง ทวิตอะไรหรอคะ
    #391
    5
    • #391-1 Babylittle(จากตอนที่ 9)
      15 กันยายน 2561 / 18:44
      @Fahlittlesky. ค่ะตัวเอง😊😊
      #391-1
    • #391-5 แพรรี่พอตเตอร์94(จากตอนที่ 9)
      15 กันยายน 2561 / 18:47
      ค่าาาาา💗
      #391-5
  3. #185 VVBBQ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 08:08
    ชอบๆมาต่อนะค้าา
    #185
    0
  4. #184 ParkMild (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:04
    ทำไมใจร้ายกับน้องจังล่ะคะองค์ชาย โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย ป่วยเป็นโรคประสาทหรอคะ โกรธเกลียดน้องเรื่องอะไร //อินค่ะอิน 5555555
    #184
    0
  5. #183 coock (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:57

    ไรท์แต่งดีมากเลย ชอบ มีสอนคำศัทพ์ด้วย ต่อนะคะ

    #183
    0
  6. #182 xxxpro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 08:01
    ใจร้ายเกินไปแล้ว ถ้าเจ้าจอมทนไม่ได้หนีไปจริงๆวิลลิสจะรู้สึก .....อินจัด5555
    #182
    0
  7. #181 Crystal Clean (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 04:00
    เซฮุนใจร้ายเกินไปแล้ววว
    #181
    0
  8. #180 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 01:22
    สู้ๆนะคะ รอนะ
    #180
    0
  9. #179 _NOOK_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 00:59
    ร้องไห้เลยอะไรท์ นี่อินมากกกก สู้ๆนะคะ
    #179
    0
  10. #178 mystery_pp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 00:36
    รอค่าาาาา
    #178
    0
  11. #176 bamntwd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 23:21
    รอนะคะ
    #176
    0
  12. #175 แก้มฮุนนนน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:32

    แงงง เซฮุนทำไมต้องใจร้าย แต่จริงๆก็ต้องมีหลงเจ้าจอมบ้างแหละ

    #175
    0
  13. #174 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:04
    สงสารเจ้าจอมมมม
    #174
    0
  14. #173 manomer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 21:50
    ทำไมต้องร้ายด้วยล่ะองค์ชาย กลับไปชอบน้องเหมือนที่เจอตอนแรกสิ ทำดีกับน้องหน่อยเดี๋ยวน้องก็รัก ฮึ่ย!
    #173
    0
  15. #172 Roesmari (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 21:49
    รอค่าาาา
    #172
    0
  16. #171 babemay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 21:48
    ใจร้ายแบบนี้เดี๋ยวเจ้าจอมหนีไปแล้วจะหนาว ไม่ชอบการกระทำจริงๆ เฮ้อ
    #171
    0
  17. #170 pakkadqq (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 21:47
    ทำไมวิสลิสใจร้ายจังเพค่ะ รักเค้าก็บอกเค้าไปตรงๆเซ่ปากแข้งเดี๋ยวจะให้เสด็จย่าแกล้งให้เข็ดเลยนะองค์ชาย เจ้าจอมเจ้าจอมต้องอดทนน้า สู้ๆค่ะไรท์
    #170
    0
  18. #168 แก้มฮุนนนน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 17:15

    เซฮุนใจร้ายยย แงงค้าง มาต่อคืนนี้เลยได้ไหมมม

    #168
    0
  19. #167 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 09:33
    ใจร้ายเกินนน เอาคืนได้มั้ยคะ55
    #167
    0
  20. #166 MINTKR-AN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 08:08
    จะเกลียดอะไรนักหนา องชายเซฮุน
    #166
    0
  21. #165 pakkadqq (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 08:07
    ปากหนักจริงๆเลยระเจ้าค่ะ องค์ชาย เดี๋ยวก่อนๆรอเจ้าจอมเราก่อนเถอะ ใจร้ายกับองค์ชายบ้าง ห้ามมีน้ำตาเลยนะเพค่ะ
    #165
    0
  22. #164 babemay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 02:28
    ปากหนักใจร้ายเก่งจริงๆ เดี๋ยวรอให้เจ้าจอมใจร้ายบ้างเถอะวิลลิส !
    #164
    0
  23. #163 filmy_9 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 01:33
    เซฮุนใจร้ายย
    #163
    0
  24. #162 Luby_Lucky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 00:53
    เซฮุนนี่ปากหนักเวอร์ เดี๋ยวนางช้ำใจตายไปทำไงดี เฮ้อออเพลีย~~~ ดีใจมากอัพให้หายอยากซักที มาอัพบ่อยๆนะ รอที่ท่าน้ำทุกวันเลยเจ้าค่ะ
    #162
    0
  25. #161 manomer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 00:07
    รังแกกันดีเหลือเกินนะเพคะ จะแช่งไม่ให้น้องรัก สักวันพระองค์จะต้องเสียใจที่ทำกับน้องแบบนี้ หึ!
    #161
    0