[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 27 : ดั่งฤทัยราชัน-25-ฤๅตะวันที่ส่องฉายจะหายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 267 ครั้ง
    24 พ.ย. 62


-25-

 

ฤๅดวงตะวันที่ส่องฉายจะหายไป...



 

“ที่หิมันตลายาสนุกมากเลยเพคะ ไว้ดารัญญาจะมาใหม่นะเพคะพี่วิลลิส”  สุรเสียงอ่อนหวานยามเอื้อนเอ่ยกับองค์รัชทายาทแห่งหิมันตลายา รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าชวนมอง องค์หญิงน้อยดูสิริโฉมงดงามไปทั้งวรกาย ย่อตัวลงทำความเคารพองค์ชายเล็กน้อยก่อนที่วรองค์จะโค้งตัวให้นิดๆ พร้อมกับเจ้าจอมกัลยาที่ย่อตัวลงทำความเคารพเช่นกันเพราะศักดิ์ของอีกคนที่สูงกว่าตน จากนั้นองค์หญิงจึงเสด็จขึ้นรถจากทางราชวังของหิมันตลายาที่จอดรอ ไม่นานนักรถคันหรูหลายคันก็เคลื่อนออกจากตัวพระราชวังโดยที่ฝ่าบาทและเธอโบกมือตามหลังช้าๆ พอรถพระที่นั่งเคลื่อนผ่านซุ้มประตูของวังชั้นในไปแล้ว พิธีการทั้งหมดก็จบลงพร้อมกับเธอที่ถูกฝ่าบาทโอบประคองให้กลับเข้าสู่ข้างใน

 

“งานนี้กินเวลาหลายวันเลย เหนื่อยไหม” ตรัสถามพลางเอื้อมพระหัตถ์ขึ้นมาเกลี่ยเข้ากับพวงแก้มนิ่มของเธอ

 

“นิดหน่อยเพคะ แต่ตอนที่ป่วยรับสั่งให้หม่อมฉันอยู่แต่ในห้องก็พักผ่อนเพียงแล้วเพคะ พระองค์ต่างหาก เจ้าจอมยังไม่เห็นพระองค์ได้บรรทมเต็มที่เลย”

 

“วันนี้ฉันจะกลับตำหนักแล้วกัน เธอจะได้ดูแลปรนนิบัติเต็มที่เลย...ดีไหม” ประโยคนั้นพร่าพรายพร้อมกับรอยยิ้มเลศนัย เจ้าจอมส่งค้อนให้วงเล็กๆ เบื่อนักคนเจ้าเล่ห์แบบพระสวามี

 

“เจ้าจอมจะรอนะเพคะ...” แต่สุดท้ายก็เอื้อนเอ่ยยั่วเย้าพี่เขาและถูกรวบตัวเข้าไปจรดจุมพิตปรางแก้มอย่างมันเขี้ยว ทุกวันนี้พระองค์หลงชายาตัวน้อยเอามากๆ อยากจะหอมจะฟัดให้สมหทัย แต่แม่ตัวน้อยนี่สิเอาแต่เขินอายเหล่าบริพารที่เดินตามเป็นขบวน ขืนรุ่มร่ามกว่านี้ได้โดนเจ้าจอมโกรธจนพาลล็อกห้องอีกแน่ๆ

 

“เดี๋ยวพี่กลับไปเคลียงานที่ห้องทำงานก่อน ไว้ตอนเย็นทานข้าวกันนะ วันนี้พี่จะกลับไปนอนที่ตำหนักด้วย ไม่ได้นอนด้วยกันนานเลย” เจ้าจอมช็อกหยุดเดินอยู่กับที่เมื่อได้ยินสรรพนามแปลกๆไป กระทั่งฝ่าบาทที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกตินั้นก้มพระพักตร์ลงมองคนที่สูงเพียงอ้อมอุระของพระองค์เท่านั้น

 

“มีอะไรหรือ?

 

“ทรง...แทนตัวเองว่าอะไร...นะเพคะ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อหูตนเอง วรองค์จึงทราบถึงสาเหตุความผิดปกตินั้น จึงทรงถอดถอนลมหายใจอย่างระอาปนเอ็นดู

 

“พี่ไง...ได้ยินไม่ชัดหรือ” พระพักตร์คมยื่นเข้ามาตรัสกระซิบข้างใบหูคนขี้สงสัยทันที่จนเจ้าจอมหน้าแดงก่ำ ย่นคอหนีอย่างสะเทิ้นอาย ส่วนคนอื่นๆก็รู้หน้าที่ตนเองดีจึงได้แยกย้ายสลายตัวอย่างรวดเร็ว

 

“ดะ ได้ยินเพคะ...แค่ไม่ชิน”

 

“เดี๋ยวคืนนี้ พี่จะทำให้เธอร้องเรียกพี่จนชินเลยหละ...ดีไหม” ผะ...พี่มณฑาอยู่ไหน มาพาเจ้าจอมกลับตำหนักเดี่ยวนี้เลยนะ!

 

..............................................

 

“ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องจะรายงานพระเจ้าค่ะ” ร่างสันทัดของราชองครักษ์องค์ไอศูรย์เดินเข้ามาพลางเอ่ยทูลกับวรองค์ที่นั่งทรงงานอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษร

 

“มีอะไร” สุรเสียงกึ่งรำคาญพลางเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตร

 

“องค์หญิงดารัญญาเสด็จกลับมหรรณพธานินทร์แล้วพระเจ้าค่ะ”

 

“งั้นหรือ ดูท่าองค์หญิงจะชอบใจไอ้วิลลิสนั่นหนักหนา”

 

“เอ่อ...กระหม่อมคิดว่า...”

 

“ฮึ! องค์ภูเตศวรทรงโง่ยิ่งนัก! แทนที่จะรวมอำนาจกับนคราวรมันแค่นั้นเงินก็หลั่งไหลเข้าประเทศเราแล้ว แต่นี่กลับกลัวไอ้กฎบ้าๆที่ตีตราเอาไว้ตั้งแต่สมัยไหน เสด็จพ่อของข้าก็เหลือเกิน ถ้าไม่ทรงร่วมลงนามสนธิสัญญาของสามดินแดน ป่านนี้แคว้นของเราคงมีอำนาจเทียบเท่าหิมันตลายา!” ตรัสอย่างคับแค้นพระทัย

 

“แล้วพระองค์จะทรงทำอย่างไรต่อไปพระเจ้าค่ะ”

 

“เจ้าไปจัดเตรียมเครื่องมหาราชบรรณการส่งไปทางมหรรณพธานินทร์เสียก่อน ในตอนนี้ข้ายังไปจากที่นี่ไม่ได้ เพราะข้ามีลูกน้องที่ไม่น่าไว้ใจและไม่ได้เรื่องอย่างพวกเจ้า!” ตรัสสุรเสียงกึกก้องก่อนจะโบกพระหัตถ์ให้องครักษ์ออกไป ข่าวลือหนาหูว่าราชนิกูลสูงสุดลักลอบเข้ามายังดินแดนของนคราวรมันเล็ดลอดเข้ามาถึงพระกรรณองค์เองแล้ว แต่ที่ยังไม่ได้ลงคำสั่งลงโทษไป ก็เพราะยังมีงานมากมายให้เหล่าราชบริพารทำ ในตอนนี้การจะลดทอนกำลังฝั่งตัวเองไม่ควรกระทำ ไว้ให้งานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดี ในตอนนั้นจะทรงอภัยโทษหรือบำเหน็จรางวัลก็ค่อยว่ากันอีกที่

 

 

 

อ่างอาบน้ำในห้องสรงถูกเปิดน้ำอุ่นลงเกือบเต็ม จากนั้นมือเล็กจึงเปิดขวดน้ำมันหอมระเหยและหยดลงบนผิวน้ำ กลีบดอกไม้หอมถูกโรยลงตามเป็นอันดับสุดท้าย เอื้อมมือลงไปสัมผัสอุณหภูมิดู เมื่อพอดีแล้วจึงก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ ตั้งใจว่าจะไปตามพระองค์มาสรงน้ำฝ่าบาทก็ก้าวเข้ามาในห้องพอดี

 

“พอดีเลยเพคะ เจ้าจอมเตรียมน้ำเสร็จแล้ว ว่าจะไปตามพอดี” เอ่ยเสียงหวานพลางเดินเข้าไปรับฉลองพระองค์และนำไปเก็บอย่างเรียบร้อย ปล่อยให้พระสวามีจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากวรกายเอง เพราะเธอไม่เคยใจกล้าทำให้พระองค์เสียที

 

“เจ้าจอม...เรียบร้อยแล้ว”

 

“เพคะ” ขานรับสุรเสียงที่ร้องเรียกก่อนจะหอบตะกร้าอุปกรณ์อาบน้ำนวดตัวตามเข้าไป ดวงหน้าหวานเห่อร้อนอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างจากด้านหลัง  รูปงาม...คำนี้เหมาะสมเหลือเกิน วรกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดูแข็งแรง แต่ทว่าแฝงความหวามไหวของผิวเนื้อละเอียดราวกับรูปปั้นของเทพเจ้ากรีก ดึงเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งชิดกับขอบอ่างก่อนจะวักน้ำขึ้นให้ตกกระทบผิวพรรณนุ่มมือ น้ำหอมอโรมาถูกหยดลงตามก่อนที่เธอจะเริ่มลูบไล้และนวดมือเบา ๆ เพื่อให้ผ่อนคลาย “อืม...”  เสียงทุ้มครางรับในลำคอกับความนุ่มนิ่มที่นวดไล้ให้

 

“สบายไหมเพคะ” เอ่ยถามแผ่วเบา พลางลงแรงเพิ่มอีกนิดกับช่วงพระอังสา

 

“อือ...ผ่อนคลาย เครียดกับงานมาเยอะ”

 

“เจ้าจอมบอกแล้วเห็นไหมเนี่ยกล้ามเนื้อตึงหมด” บ่นไม่จริงจัง พระองค์จึงได้สรวลในลำคออย่างเอ็นดู ชายาของพระองค์ชอบบนเสียจริง แต่กระนั้นก็ชอบเอาใจพอ ๆ กับที่เจ้าหล่อนชอบบ่นนั่นแหละ

 

“ไม่ลงมาแช่น้ำอุ่นกับพี่หรือ”

 

“ไม่ดีกว่าค่ะ เจ้าจอมถูกพี่มณฑาจับแช่วันเว้นวันจนกลีบกุหลาบจะแทรกเข้าผิวหนังเจ้าจอมแล้ว”

 

“พูดไปเรื่อยนะพระชายา” ว่าพร้อมกับส่ายศีรษะน้อย ๆ อย่างระอา ไม่นานห้องสรงก็เกิดความเงียบเข้าครอบงำ มีเพียงเสียงวักน้ำดังเบา ๆ เคล้าคู่กับความเงียบ

 

“หือ? หลับแล้วเหรอ” ชะโงกหน้าไปมองก่อนจะเห็นพระองค์หลับตาสนิทไปเสียแล้ว จะมานอนตรงนี้ได้ยังไงกัน ชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้กว่าเดิมแต่พวงแก้มกับเห่อร้อนเสียเอง เผลอกลืนน้ำลายลงคอให้หลผ่านความแห้งผาก ไม่อยากจะพูดเลยว่าพระสวามีของเธองานดีมาก โครงหน้าดี ผิวพรรณก็ดี ไหล่กว้างๆก็ดี...

 

จุ๊บ! เผลอไผลกดริมฝีปากลงกับส่วนไหปลาร้าแข็งแรง หลงลืมตัวแสดงความรู้สึกตามใจคิด พอรู้ตัวก็จะเงยหน้าขึ้นแต่แล้ววงแขนกว้างก็ยกขึ้นมาเกี่ยวคอของเธอไว้และดึงรั้งจนเธอต้องขยับเปลี่ยนท่าเป็นคุกเข่าแนบกับตรงขอบอ่าง ปลายจมูกแนบลงกับผิวตรงต้นคอของพระสวามีจนไม่อาจกลั้นหายใจเอาไว้ เผลอสูดดมความหอมของกลีบดอกไม้เข้าเต็มปอด

 

“อยากหอมทำไมไม่ทำดีๆ หืม...?

 

“อื้อ~ ปละ ปล่อยเจ้าจอมนะเพคะ” อายแทบแทรกพื้นห้องน้ำหนีเมื่อถูกจับได้ แต่คนถูกเธอแอบจูบลาดไหล่กว้าง พวงแก้มแดงจนจะระเบิด

 

“จะจับจอมโจรชอบลักหลับคนอื่น จะลงโทษให้หนักๆเลย”

 

เพี้ยะ! ฟาดมือลงบนต้นแขนกว้างแรงๆ จึงถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ดูพูดจาเข้าสิคนอะไรชอบแกล้งเธออยู่เรื่อย

 

“เจ็บนะ!

 

“ก็ดีเพคะ จะได้ไม่พูดมั่วๆ”

 

“มั่วที่ไหน เธอลักหลับฉันเองนะ”

 

“ฝ่าบาท!” แหวลั่นอย่างเหลืออด ได้ทีเอาใหญ่เชียว

 

“ก็พูดจริง”

 

“พอเลยเพคะ ขึ้นจากอ่างได้แล้ว แช่นานเดี๋ยวไม่สบาย” แกล้งเปลี่ยนเรื่อง ซึ่งคราวนี้ก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แต่คนตัวน้อยไม่รู้แผนการอันแยบคายเลยสักนิด กว่าจะรู้ตัวก็ทรงถลันลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอผวาปิดตาแทบไม่ทัน และนั่นก็เปิดโอกาสให้พระสวามีช้อนอุ้มเธอให้ไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวด้วยกันและรีบเปิดน้ำให้หล่นพรูลงสู่สองร่าง

 

“เปียกหมดแล้วนะเพคะ” เปิดหน้าขึ้นมาดุ แต่คนถูกดุก็ไม่ใส่ใจ ปลดเปลื้องชุดออกจากกายของเธออย่างรวดเร็วจนเนื้อแนบเนื้อไร้สิ่งปิดกั้น ครานี้คนปากเก่งหุบปากฉับ ทำได้เพียงหลับตาลงแน่นเมื่อถูกตวัดเอวเข้าไปกอดรัดเอาไว้จนอะไรอะไรแนบชิดกันไปหมด

 

“ลืมตาสิ...เจ้าจอม” เสียงนุ่มทุ้มดังแนบชิดใบหูเล็กเมื่อทรงดันเธอเข้ากับผนังจนสายน้ำไม่ถูกศีรษะ ทำให้เธอลืมตาขึ้นได้ แต่ก็กล้าๆกลัวๆอยู่นาน

 

“.........” แวววามของนัยน์เนตรทำเธอใจสั่นทำอะไรไม่ถูก แต่ความรู้สึกบางอย่างบังคับให้เธอมองตอบพระสวามีอยู่แบบนั้น ก่อนที่พระพักตร์คมคร้ามจะเคลื่อนต่ลงหาเธอและกดจูบลงบนหน้าผากนูนเป็นที่แรก

 

“หน้าผากนี่ของฉัน”

 

“สองแก้มนี้...ก็ของฉัน” จรดปลายจมูกลงบนก้อนกลมสองข้าง

 

“จมูกนี่ก็ของฉัน” จรดปลายจมูกเข้าแนบกัน

 

“ดวงตานี่ก็ของฉัน...” จูบลงบนเปลือกตาที่หลับพริ้มลงให้

 

“ปากนุ่มๆนี่....ก็ของฉัน” จุมพิตอ่อนหวานถูกมอบให้เป็นลำดับสุดท้ายและมันก็ยังคงความรู้สึกหวามไหวเช่นเคย จูบนี้เนิ่นนานกว่าจะถูกถอดถอนออกไปและก้มลงหอมแก้มเออีกรอบเป็นการปิดท้าย

 

เจ้าจอมเงยหน้าสบสายตามองพระองค์เนิ่นนาน จู่ๆก็รู้สึกสั่นไหวไปทั้งใจแปลกๆ เหมือนกับว่า...คนตรงหน้าจะหายไป...อ้อมแขนที่อบอุ่นจะไม่มี....บ้าน่า คิดอะไรของเธอเจ้าจอม ปัดเป่าความคิดบ้าๆออกไปและทำใจกล้าเอื้อมแขนขึ้นไปโอบรอบพระศอและโน้มให้พระสวามีก้มต่ำลงมา

 

“ตรงนี้...อยากให้เป็นของหม่อมฉัน” จรดจูบลงบนปลายจมูกโด่งบางเบา

 

“ตรงนี้ก็อยากให้เป็นของหม่อมฉัน” สองปรางแก้ม

 

“ตรงนี้ก็อยากให้จรดจูบเพียงหม่อมฉัน” แนบจุมพิตน้อยๆแต่ทว่าอุ่นซ่านในใจของทั้งสอง กลีบปากหยักของฝ่าบาทก็ขยับตอบรับเธอเบาๆ กระทั่งสุดท้ายที่เธอไล้จูบลงมาตามลำคอและบ่าไหล่กว้างทรงพลัง เม้มขยับตามทางจนมาถึงตรงนี้...จรดจูบลงบนแผ่นอกกว้างของพระองค์แนบจูบนี้ให้ย้ำหนักตรงหัวใจ อยากให้ก้อนเนื้อในอกนี้เป็นของเธอและมีเพียงเธอบ้าง...แต่ก็ไม่กล้าคิด

 

“อยากให้ตรงนี้...มีเพียงหม่อมฉัน”

 

“......”

 

“แม้เศษเสี้ยวน้อยนิดดังผงธุลี...หม่อมฉันก็ดีใจ”

 

กุหลาบงามดวงดอกที่ตูมเต่ง 

จึ่งบานเบ่งรับพิรุณกรุ่นเกสร

ดุจมาลีกลีบเนื้อนางบังอร    

เนินเนื้ออ่อนขยายรับกับทองทวน

        เชยสวาทนาถบพิตรชิดเชยชื่น

เริงระรื่นแย้มโอษฐ์อิ่มยิ้มสรวล

ฝากรอยรักรอยระตีมีมิ่งมวล

ดังตรีตรวนให้รอยรักสลักใจ

        เก็บรอยหอมพี่เจ้าเข้าสู่จิต

เก็บจุมพิตซ่านอุราทุกคราไซร้

ทุกข์ร้าวรานกำลังก่อรอสุมไฟ

เรื่องเช่นไรบ่อาจเห็นรู้คำความ

                                -นรินทร์ภิญญา-

 

 

เครื่องบินลำใหญ่แห่งราชวงศ์หิมันตลายาจอดตระหง่านอยู่เบื้องหลังไม่ไกลนัก เหล่าราชบริพารกำลังลำเลียงกระเป๋าข้าวของของเธอขึ้นเก็บ ลาดพระบาทสีแดงเข้มถูกปูทอดยาวสู่บันไดที่พาดรอกับตัวเครื่อง ลมเย็นๆโบกสะบัดพลิ้วปะทะเข้ากับพวงแก้มใสจนขึ้นสีแดงน้อยๆ

 

“หนาวเหรอ” หัตถ์หนาเอื้อมมาขยับกระชับผ้าพันคอให้กับเธอน้อยๆ

 

“นิดนึงเพคะ อากาศกำลังเย็นพอดี” เอ่ยตอบพร้อมกับหันกลับไปยิ้มหวานให้พระสวามีที่ยิ้มตอบ จึงถูกรั้งร่างให้เข้าสู่อ้อมพระอุระและกอดรัดเอาไว้

 

“ดูแลตัวเองดีๆนะ”

 

“เพคะ...ฝ่าบาทก็เช่นกันนะเพคะ อย่าทรงงานดึกนัก อย่าอารมณ์ร้อน อย่า...ลืมหม่อมฉัน” ถ้อยวอนขอสุดท้ายดังอยู่แค่ในหัวใจของเธอบางเบาเท่านั้น ถูกดันตัวออกเบาๆก่อนที่หัตถ์หนาจะเชยคางเล็กๆขึ้นให้แหงนเงยสบสายพระเนตร

 

“สั่งดีนักนะ...เธอก็เหมือนกันอย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นหละ...เข้าใจไหม” เจ้าจอมยิ้มน้อยๆกับถ้อยตรัสรับสั่งนั้น พยักหน้ารับเพียงนิดน้อยก่อนที่วรองค์จะโน้มลงมาประทับกลีบปากหยักลงแนบกับเรียวปากของพระชายาที่เผยอรับอย่างเต็มใจ จรดจุมพิตอ่อนหวานราวกับลำธารแห่งน้ำผึ้งที่ไหลอาบซ่านสรรพางค์สองกาย จรดจูบเนิ่นนานกว่าทุกครั้ง ขยับรับเกี่ยวพันตราตรึงความรู้สึกเอาไว้ให้มากที่สุด เจ้าจอมกัลป์ยาเลื่อนมือขึ้นมากอบกุมหัตถ์ของพระองค์ที่กอบกุมปรางแก้มเธอเอาไว้อีกชั้น

 

รัก...รักเหลือเกิน...  

 

เนิ่นนานกว่าที่จะถอนจูบออกไป สบสายตาของสองพระองค์นิ่งงันก่อนที่เจ้าจอมจะเป็นฝ่ายขยับตัวออกมาห่างๆและย่อตัวทำความเคารพเฉกเช่นทุกครั้ง ทุกการกระทำเป็นไปด้วยความตั้งใจแต่ทว่าอ่อนช้อยงดงามสมยิ่งกับการเข้าสู่สืบในสายหิมันต์วงศ์

 

“หม่อมฉันทูลลานะเพคะ”

 

“เดินทางปลอดภัยนะ...เจ้าจอม” ถ้อยคำอ่อนหวานเหลือเกิน เจ้าจอมยิ้มรับและหมุนตัวเดินจากมา สาวเท้าไปตามลาดพระบาทที่ทอดยาวพร้อมเหล่าบริพารที่กางกั้นร่มคันใหญ่ให้ ทุกก้าวเชื่องช้าอย่างที่อยากจะประวิงเวลาการเดินทางให้ยืดยาว ใจดวงน้อยไหวสั่นจนต้องเผลอยกมือขึ้นมากอบกุมไว้และหยุดการก้าวเดินลง

 

“มีอะไรหรือเปล่าเพคะพระชา....” ไม่ทันที่มณฑาจะได้พูดจบเธอก็หมุนตัวหันหลังกลับและก็เห็นว่าพระองค์ยังคงยืนมองเธออยู่ พระพักตร์ฉายความสงสัยเล็กน้อย เจ้าจอมเผลอปล่อยน้ำตาให้หยดลงแก้มหนึ่งหยดก่อนจะวิ่งกลับไปหาพระสวามีที่อ้าแขนออกรับอัตโนมัติ

 

พรึบ! สวมกอดเข้าเต็มแรงและแนบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง หลับตาลงซึมซับความอบอุ่นที่คุ้นเคยเนิ่นนาน แม้มีความสงสัยกับการกระทำของเธอแต่ฝ่าบาทก็กอดตอบกระชับร่างน้อยให้แนบกับวรองค์มากกว่าเดิม ซ้ำยังกดปลายจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มย้ำๆหลายต่อหลายครั้งเพื่อยืนยันว่าพระองค์ยังคงอยู่ตรงนี้

 

“มีอะไรหรือเปล่า หืม...?” ตรัสถามเสียงนุ่มแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบนอกจากการแทรกตัวเข้าหามากกว่าเดิม จึงได้ยืนนิ่งๆเป็นหมอนข้างในท่ายืนให้เธอกอดรัดตามใจนานนับร่วมสองนาที เจ้าจอมก็เช่นกัน เมื่อมั่นใจว่าหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเหือดหายไปแล้ว จึงได้ขยับตัวออกมากดจูบลงบนสันกรามแกร่งเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปหาพระพี่เลี้ยงและโบกมือลาให้พระสวามี วรองค์ยิ้มให้และโบกมือตอบจวบจนร่างบางหายหลับไปตามบันไดเครื่องบินและเตรียมตัวออกเดินทาง เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงหมุนตัวกลับเพื่อไปขึ้นรถที่อชิระจัดเตรียมรอเพื่อกลับพระราชวัง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อทรงก้มลงมองเสื้อเชิ้ตที่สวมใส่อยู่เปียกเป็นวงกว้างบริเวณแผงอกกว้าง

 

น้ำตา...หรือ...

 

เป็นอะไรไปหนอ...ชายาของฉัน

 

......................................................

 

“ฮึกๆๆ...ฮือออออ” เมื่อเอ่ยปากขออยู่คนเดียวในห้องโดยสารแล้ว ร่างบอบบางที่กลั้นความอ่อนแอมาเนิ่นนานจึงได้ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลอาบลงมาพร้อมกับการสะอื้นไห้อย่างร้าวราน กำปั้นเล็กทุบลงบนอกซ้ายซ้ำๆหวังจะให้มันด้านชาจะได้ไม่ทรมานขนาดนี้ เงยหน้าขึ้นร้องไห้จนตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ทรุดตัวลงคุดคู้กายบนเบาะนุ่มอย่างเดียวดาย ไร้ซึ่งความสดใสที่ฝืนแสดงออกมา

 

“ฮืออออ ทำไม...ทำไม....ฮืออออ” ตัดพ้อด้วยความเจ็บปวดเมื่อสมองของเธอยังคงจดจำเหตุการณ์อันมืดมัวเมื่อวันก่อนได้อย่างชัดเจน

 

2 วันก่อน

 

เจ้าจอมกัลยาตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างอีกทีก็เช้าตรู่ที่อากาศค่อนข้างเย็น เนื้อตัวเปล่าเปลือยจากบทรักเมื่อคืนถูกสวมชุดนอนให้แล้วเรียบร้อยซ้ำยังมีผ้าห่มนวมอุ่นๆห่มกระชับให้ เสียอย่างเดียวก็คือไร้เงาของฝ่าบาทที่จะเป็นแหล่งความอบอุ่นอีกขั้นของเธอ

 

“ตื่นเช้าจัง ต้องทรงงานอีกแน่ๆ ฝ่าบาทนะฝ่าบาท” บ่นอย่างงัวเงียก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง  ยังเช้าอยู่เลยเดี๋ยวพี่มณฑาคงเข้ามาปลุกเอง คิดแบบนั้นก่อนจะจมเข้าสู่ห้วงแห่งการนอนหลับอีกครั้ง

 

 

ขนมหวานพร้อมกับกาแฟหอมๆที่เธอบรรจงทำเองทุกอย่างถูกจัดวางใส่ถาดใบสวยก่อนที่จะถูกยกด้วยสองมือออกจากห้องครัว โดยมีจุดมุ่งหมายคือห้องทรงพระอักษรที่ฝ่าบาททรงประทับอยู่ข้างในตั้งแต่เช้าจากคำบอกเล่าของราชองครักษ์ ประตูชั้นนอกถูกเปิดออกให้เธอจึงประคองถาดสาวเท้าเข้าไป กำลังจะยกมือเค้าม่านบังตาที่กางกั้นโต๊ะทรงงานด้านใน เสียงพูดคุยก็ดังขึ้นเสียก่อน จึงหยุดมือไว้ตั้งใจจะเดินออกไปรอข้างนอกหากไม่ได้ยินชื่อที่คุ้นเคยเสียก่อน

 

“ฝ่าบาท ตอนนี้องค์ไอศูรย์มีรับสั่งให้ส่งเครื่อง มหาราชบรรณการ เพื่อถวายแด่องค์ภูเตศวรแล้วกระหม่อมว่าครั้งนี้มหรรณพธานินทร์คงจะมีใจอ่อนเอนไปทางนั้นมากกว่าเดิมพระเจ้าค่ะ” ถ้อยคำรายงานนั้นนำพาความเครียดเข้าสู่วรองค์ทันที

 

“นี่องค์ไอศูรย์ยังไม่ยอมรามือในเรื่องนี้อีกหรือ” สุรเสียงทุ้มทรงอำนาจแตกต่างจากถ้อยอ่อนโยนที่เคยฟังเสียลิบลับ

 

“พระเจ้าค่ะ กระหม่อมเกรงว่าหากองค์ภูเตศวรส่ง เครื่องรุจิราบรรณาภัณฑ์ตอบกลับและอีกไม่นานคงต้องมีคำสั่งให้ส่ง เครื่องราชบรรณเษก ถวายตามมาแน่นอน เมื่อนั้นเราจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบนะพระเจ้าค่ะ” เสียงของอชิระเต็มไปด้วยความเครียดจนเธอเผลอใจเต้น

 

“.......” เธอได้ยินเสียงการถอดถอนลมหายใจหนักหน่วง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทรงงานเนิ่นนานก่อนที่จะมีรับสั่งขึ้นมาอย่างหนักแน่น

 

“อชิระ ส่งเอกสารให้เสด็จย่าลงพระนามและจัดส่งเครื่องราชบรรณเษกโสภณ ส่งไปยังมหรรณพธานินทร์เร็วที่สุด”

 

“ฝ่าบาท!” น้ำเสียงของอชิระเต็มไปด้วยความตกใจ

 

“แต่นั่น...หมายถึงการเอ่ยทาบทามสู่ขอเลยนะพระเจ้าค่ะ!” ใจดวงน้อยสั่นไหวจนถาดเกือบหลุดมือ แต่ก็ต้องฝืนประคองเอาไว้

 

“ใช่...เราจะสู่ขอองค์หญิงดาริญญา รีบไปจัดการซะ”

 

“แล้วพระชายา...”

 

“เจ้าจอมจะกลับไทยในวันมะรืน เมื่อไปถึงที่นั่นเป็นหน้าที่ของนายที่ต้องปิดข่าวทั้งหมดไม่ให้ใครรับรู้ ปิดหูปิดตาเจ้าจอมให้ไกลจากเรื่องนี้ที่สุด แม้แต่สำนักข่าวต่างประเทศก็ห้ามได้รับข่าวพวกนี้ เด็ดขาด จนกว่าฉันจะออกมาพูดเรื่องนี้เอง นายทำได้ใช่หรือไม่...อชิระ”

 

“พระเจ้าค่ะ...กระหม่อมจะทำสุดความสามารถ” เสียงอชิระรับถ้อยรับสั่งหนักแน่น

 

เจ้าจอมค่อยๆเดินออกจากห้องทรงงานช้าๆและบางเบาที่สุดด้วยอาการใจสลายเมื่อได้รับฟังเรื่องราวที่ไม่สมควรได้ยิน ใบหน้างดงามเรียบเฉยแต่ทว่าร้าวรานอยู่ลึกๆข้างใน ถาดของว่างในมือถูกเททิ้งลงในถังขยะพร้อมกับถาด ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาเบาๆก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปยังสวนขวัญใกล้ตำหนัก

 

ต้นกาสะลองคู่ที่ฝ่าบาททรงนำเข้ามาปลูกไว้ให้ ณ เวลานี้แตกยอดกิ่งใบสูงชั้นเกินศีรษะไปมากโขแล้วลำต้นก็เริ่มใหญ่ราวๆกับเสาไฟที่ประดับในสวน ต้นไม้ทั้งสองสมบูรณ์งดงามตามครรลองของธรรมชาติ ต้นของเธอเตี้ยกว่าวรองค์เล็กน้อยดังรู้ตัวเองดีว่าไม่ควรอยู่เหนือพระสวามี ทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นกาสะลองและพิงหลังเข้ากับลำต้นของมัน ในสมองว่างเปล่าราวกับห้องโล่งๆห้องหนึ่ง แต่ทว่าในใจกับวกวนสับสนไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี

 

“พระชายาอยู่ที่นี่เอง...หม่อมฉันตามหาตั้งนาน ทำไมมาประทับที่นี่เพคะ เดี๋ยวฉลองพระองค์เปื้อนหมด เดี๋ยวหม่อมฉันจะไปเอาเสื่อมาให้”

 

“ไม่เป็นไร เจ้าจอมนั่งได้” เมื่อได้รับฟังดังนั้นพระพี่เลี้ยงจึงทรุดลงบนผืนหญ้าตามโดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย

 

“พี่มณฑา ช่วงนี้เจ้าจอมกำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับในราชวงศ์เพิ่ม ก็เลยมีเรื่องจะถามหน่อยค่ะเครื่องมหาราชบรรณาการ คืออะไรเหรอคะ”

 

“เป็นสิ่งของที่บ้านเมืองใดบ้านเมืองหนึ่งจะส่งให้แก่เมืองอื่นเพื่อแสดงความเป็นมิตรไมตรีคล้ายๆกับเครื่องบรรณาการเพคะ แต่นัยแฝงของการส่งเครื่องมหาราชบรรณการมักจะเป็นของเมืองที่องค์ราชาจะส่งไปเพื่อเป็นการเอ่ยทาบทามแก่เมืองที่มีพระราชธิดาเสียมากกว่า ซึ่งจะมีลำดับขั้นการส่งคือ เครื่องบรรณาการ เป็นการแสดงมิตรไมตรีเริ่มต้น  เครื่องมหาราชบรรณาการ เป็นเครื่องแสดงถึงการแสดงความพึงใจในพระราชธิดาของเมืองนั้นๆทั้งยังเป็นการเอ่ยทาบทามกลายๆ หากเมืองที่ได้รับมีใจปฏิพัทธ์ตอบก็จะส่งเครื่อง รุจิราบรรณาภัณฑ์ ตอบกลับ เและสุดท้ายก็คือเครื่องบรรณาการสูงสุด คือ เครื่องราชบรรณเษกโสภณ ซึ่งเรียกได้ว่าหากมีการส่งเครื่องราชนี้ไปก็คือเป็นเครื่องทองของหมั้นเลยนะเพคะ หากฝ่ายที่ได้รับมีการปฏิเสธจะเป็นเรื่องราวใหญ่โต เพราะถือเป็นการดูหมิ่นพระเกียรติที่สุด” เจ้าจอมนั่งฟังคำอธิบายจากพระพี่เลี้ยงอย่างเหม่อลอย สิ่งที่ได้ยินมาไม่ผิดแน่...จะทรงส่งเครื่องราชสูงสุดเพื่อสู่ขอองค์หญิงดาริญญา และนั่นก็ทำให้เธอเจ็บหนักจนแทบไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นมองใครอีกเลย....

 

ตัดกลับมาที่ปัจจุบันเธอกำลังนั่งร้องไห้อย่างหนักหลังจากสองวันที่ผ่านมาต้องข่มใจยิ้มแสร้งร่าเริงเพื่อปกปิดความรู้สึกภายในใจ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าตลกพอดูที่เธอสามารถทำมันได้ดีจนใครๆไม่อาจสังเกตเห็น ในวันนี้จึงให้สิทธิตัวเองร้องไห้อย่างเต็มที่เพื่อพรุ่งนี้ที่เธอจะได้เข้มแข็ง อย่างน้อยก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองให้มันสำเร็จแค่นั้น ในเมื่อพระองค์อยากจะปิดหูปิดตาเธอ เธอก็จะยินยอมรับบทคนหูหนวกตาบอดตามที่พระองค์ต้องการ ขอแค่อย่างเดียว

 

เหลือเศษเสี้ยวพระทัยให้กับเธอบ้าง... โอบกอดตัวเองเอาไว้เพื่อบรรเทาความเหน็บหนาวในหัวใจที่คืบคลานและมันก็แข็งแรงมากพอที่จะขับไล่ความอบอุ่นที่เคยได้มีให้ค่อยๆเลือนลาง.....

 

100%

 

**ที่เล่ามาไม่อ้างอิงใครนะคะ คิดขึ้นมาเองทั้งหมดเลย ขอบคุณที่ยังติดตามนะคะ ฟ้าขึ้นปีสี่เทอมสองแล้วใกล้ฝึกสอนเต็มที อาจจะหายไปบ้างขอบคุณนะคะที่เคยให้ฟ้าได้เป็นส่วนหนึ่งที่ได้แต่งฟิคให้ทุกคนอ่าน จะพยายามมาให้ได้นะคะ รักทุกคนค่ะ

 

  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 267 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1067 Pare2161 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:15
    สงสารเจ้าจอมเลย
    #1,067
    0
  2. #793 Itim902 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:23
    เจ้าจอมเธอเข้มแข็งมาก 😭😭😭
    #793
    0
  3. #792 Ice (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 01:33

    เจ้าจอมมมมม T________T

    #792
    0
  4. #791 xbny_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:01

    ยังติดตามอยู่ตลอดนะคะ สู้ๆนะไรท์
    #791
    0
  5. #790 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 23:47
    เจ็บอะ ไม่เกิดขึ้นได้มั้ยฮือออออ
    #790
    0
  6. #789 Nichamayyay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 20:39

    สงสารเจ้าจอมมากฮืออ
    #789
    0
  7. #788 Asterisaom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 19:09
    เห้อออดราม่ามากดดเลยเจ็บที่ใจ
    #788
    0
  8. #787 abbypas (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 16:39
    จุกอกมากเลยฮืออ //พี่ฟ้าสู้ๆนะคะ
    #787
    0
  9. #786 scarett (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 21:53
    พี่ฟ้าสู้ๆๆๆๆๆๆ
    #786
    0
  10. #785 MTYXX (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    พี่ฟ้าสู้ๆนะคะ หนูรออ่านอยู่เสมอเลยหายฟิคความหมายดีๆคำบรรยายสวยๆแบบนี้ยากมาก อยากให้พี่ฟ้ามาต่อให้ทุกวันเสาร์อาทิตย์เลย ซัก50% ก็ดี ฮื่ออ ยาใจมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #785
    0
  11. #784 0932653191 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 12:40
    ฮือ กำลังเข้มข้นเลย อ่านทุกเรื่องของพี่ฟ้าเลยน้ะ เป็นกำลังใจให้จ้าาา ❤
    #784
    0
  12. #781 mystery_pp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 00:48
    เจ้าจอม หนูเก่งมากเลยนะคะ เก่งมากๆเลยจริงๆถ้าจะบอกให้อดทนก็อาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่ก็ดีใจที่เจ้าจอมดูเข้าใจเรื่องราวดีจัง ขอให้ความสุขที่แท้จริงมาถึงเจ้าจอมในสักวันนะ //คุณไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอทั้งในทวิตเตอร์แล้วก็ในนี้ รอนิยายไรท์เสมอเลย แต่งดีจริงๆค่ะหายากมากเลยนิยายที่ถูกจริตเรามากมายแบบไรท์ :)
    #781
    0
  13. #780 Kyungchu~ 😙 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 00:27
    โหยยยย....รักมากก็เจ็บมาก กลับไปหาพี่หินดีกว่ามั้ยงี้ ถ้าพี่หินมาตีตื้นทำคะแนนอีกฝ่าบาทจะกริ้วไม่ได้แล้วนะ
    #780
    0
  14. #779 xsyack05 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 00:08
    ฝ่าบาทใจร้ายมากมีอะไรทำไมไม่บอกกัน!! //เค้ารอไรท์ที่ท่าน้ำทู๊กกกกกกกกกกกกกกวันนะคะ
    #779
    0
  15. #778 zammmm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:30
    สงสารเจ้าจอมอีกแล้ว คือเข้าใจเหตุผลของพระองค์แต่ก็สงสารอยู่ดี แล้วองค์หญิงดาริญญาก็ชอบพระองค์ด้วยอะ คนเจ็บสุดคือเจ้าจอมเลย รักมากก็เจ็บมากอะ กำลังไปด้วยกันได้สวยแล้ว มีความสุขได้แป๊บเดียวจริงๆอะ เมื่อไหร่เจ้าจอมจะมีความสุขแบบจริงๆ ไม่ต้องมาคิดไม่ต้องมานั่งเสียใจกับเรื่องแบบนี้สักที กอดๆนะเจ้าจอม เศร้าไปด้วยเลย แงงงงง ขอให้มีความสุขเร็วๆนะ รอต่อนะค๊าไรท์
    #778
    0
  16. #777 BHB18 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:25
    ว่าแล้ววววว ว่าแล้วววต้องเป็นแบบบนี้ เคยคิดเล่นๆว่าฝ่าบาทต้องแต่งคนอื่นเพิ่มแน่ ฮือออ เจ้าจอมมมของเค้าา กลับไปหาพี่หินดีมั้ยลูก ไม่ต้องกลับแล้วกิมันตลายา ปล่อยให้เขาแต่งกันไป เจ้าจอมหาคนใหม่ได้ไม่ยากหรอก #คำพูดย่า5555555 (อินอะTT) ฝ่าบาทใจร้ายมาก ใครมันจะทำใจได้เรื่องแบบนี้ ไม่มีใครอยากเป็นที่หนึ่งหรอกนะ มันเป็นสิ่งที่ควรมีแค่คนเดียวรึเปล่าหน้าที่ภรรยาอะ ฮืออออ
    #777
    0
  17. #776 35572 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:05
    เศร้ามากเลยค่ะ ฮื่ออออ ((สู้ๆนะคะไรท์))
    #776
    0
  18. #775 49cm. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:52
    ฮือเศร้ามากเลย
    #775
    0
  19. #774 ohtao (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:50
    ไรท์เรื่องนี้ไว้ใจมั่ยดั้ยเรย หลอกล่อให้ตายใจและต้มมาม่าให้เรากินจนอืดเลอ
    #774
    0
  20. #773 Mayy-lali (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:44
    สู้ๆนะคะไรต์
    อ่านไปก็สงสารเจ้าจอม
    #773
    0
  21. #772 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:36

    รักไรท์เหมือนกันค่าา

    แต่ตอนนี้เศร้ามากเลยสงสารเจ้าจอม ขอให้มันเป็นแค่แผน
    #772
    0
  22. #771 maymel (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:35
    ฝ่าบาททรงใจร้ายที่สุด
    #771
    0
  23. #770 wnsbam (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:32
    แงงงงง สู้ๆนะคะไรทท์
    #770
    0
  24. #769 mindddddd (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:30
    รอนะคะ สู้ๆ
    #769
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(