[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 26 : ดั่งฤทัยราชัน-24-หวงยิ่งกว่าแก้วตา....เป็นยิ่งดั่งดวงหฤทัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 203 ครั้ง
    18 ก.ย. 62

-24-

 


“หวงยิ่งกว่าแก้วตา....เป็นยิ่งดั่งดวงหฤทัย....



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ couple hug on bed sit Scoop tumblr


 

ขบวนรถลีมูซีนติดกระจกกันกระสุนทยอยขับเคลื่อนเข้าสู่เขตพระราชวัง ณ ดินแดนราชอาณาจักรหิมันตลายาเป็นทิวแถว เหล่าราชองครักษ์ติดตามคุ้มกันไม่ห่าง สองข้างทางประดับตกแต่งสวยงามเพื่อต้อนรับการมาเยือนของราชอาคันตุกะจากแดนมหรรณพธานินทร์ “เจ้าหญิงดาริญญา” 

 

องค์ชายโอเซฮุนรับหน้าที่เป็นเจ้าเมืองแทนสมเด็จย่าที่ทรงประทับอยู่แดนไกลถึงอิตาลีเพื่อเปลี่ยนอากาศประจำปีตามความเหมาะสมกับโรคที่ทรงเป็น โดยมีพระชายาเจ้าจอมกัลยาเคียงคู่ประทับที่ท้องพระโรงพยัคฆาเมฆินทร์ ซึ่งประดับด้วยม่านสักหลาดสีแดงเลือดนกติดพู่ระย้าสีทอง ใจกลางมีแซนเดอร์เลียส่องสว่างงดงามเรืองรองด้วยโทนแสงอบอุ่น

          พระองค์หญิงดาริญญา          งามเลอโลมหล้า

ดังอัปสราสู่ดิน

          งามพิศงามพักตร์เฉิดฉิน         ผาดผ่องยุพิน

นวลฉวีดังทองทา

          งามขนงเนตรนัยนา              ดังมฤคา

หวานละม้ายคล้ายผึ้งรวง

          โฉมเฉลาพิมลพวง                โดดเด่นดาวดวง

โชติช่วงชัชวาลวาม

          ทรงสวมภูษาผ้างาม              นางแต่งแบบตาม

เมืองมหรรณพธานินทร์

          ยุรย่างพ่างหงส์เหิรบิน           ร่อนฟ้าเฉิดฉิน

อรชรอ่อนเอวองค์

          หน้าพระพักตร์หิมันต์วงศ์       เคียงคู่โฉมยง

พระเจ้าจอมกัลยา

          แย้มโอษฐ์แต่งพักตรา            วิไลรัมภา

ย้อนย่อวรกายบังคม

 

“ถวายบังคมเพคะ องค์ชาย” ร่างบอบบางย่อตัวลงทำความเคารพก่อนจะยื่นพระหัตถ์ออกมาเพื่อสัมผัสทักทายตามแบบฉบับสากลพร้อมกับที่วรองค์เอื้อมจับและเขย่าเบาๆพร้อมกับแย้มพระโอษฐ์อย่างยินดี องค์หญิงตัวน้อยโค้งพระเศียรเล็กน้อยก่อนจะหันมายังพระชายาที่ยืนประทับเคียงข้างพระสวามี และย่อวรกายแบบเดียวกัน

 

“ถวายบังคมเพคะพระชายา...”

 

“เพคะ” เจ้าจอมย่อตัวตอบรับด้วยเพราะคนตรงหน้ามีศักดิ์เป็นเจ้าหญิงตามเชื้อสายที่สูงกว่าเธอ ก่อนที่องค์หญิงดาริญญาจะยื่นหัตถ์มาให้ และจับสัมผัสเช่นเดียวกัน

 

“เชิญเสด็จเข้าสู่ท้องพระโรงเถอะ เราได้จัดเตรียมเครื่องเสวยไว้รอแล้ว” องค์เซฮุนตรัสกับองค์หญิงก่อนทั้งหมดจะเคลื่อนกายเข้าสู่ท้องพระโรงเพื่อร่วมเสวยอาหารเป็นการต้อนรับองค์หญิงจากแดนไกล

 

“ประทับนั่งเลยพระเจ้าค่ะ” อชิระเลื่อนเก้าอี้ออกให้องค์หญิงเบื้องซ้ายขององค์ชายโอเซฮุนเมื่อเรียบร้อยแล้วพระกระยาหารก็เริ่มเคลื่อนถวายอย่างรวดเร็วโดยเริ่มจากเครื่องว่างขนมไทยฝีมือของเจ้าจอมกัลยาเอง

 

“หม่อมฉันขอเรียกพระองค์ว่าพี่เซฮุนนะเพคะ” สุรเสียงหวานราวกับน้ำผึ้งเอื้อนเอ่ยพลางคลี่คลุมผ้าลายสวยคุมพระเพลา

 

“ตามพระทัยองค์เอง” ฝ่าบาทตรัสตอบพลางคลี่ผ้าคลุมเช่นกัน

 

“ขนมสีสวยน่าทานจังเลยเพคะ หม่อมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน” ระบายยิ้มหวานเมื่อยามตรัสเจื้อยแจ้วกับเอกองค์แห่งเหมันต์แต่กลับไร้ท่าทีจะมีปฏิสัมพันธ์กับพระชายาที่ประทับเบื้องขวาแม้แต่น้อย เจ้าจอมจึงนั่งเงียบๆจัดการความเรียบร้อยและรอที่จะตักเครื่องว่างถวายพระสวามี

 

“ขนมไทยหนะองค์หญิง ชื่อขนมอะไรนะพระชายา” ผินพระพักตร์มายังทิศทางของเธอที่นั่งนิ่งๆใจลอยจนตั้งตัวไม่ทัน พอเห็นรอยยิ้มของฝ่าบาทเจ้าจอมจึงยิ้มกลับ

 

“ช่อม่วงเพคะฝ่าบาท ลองชิมดูนะเพคะองค์หญิง หม่อมฉันทำเองเลยนะเพคะ”

“อ๋อ เป็นขนมของสามัญชนนี่เอง ถึงว่านะเพคะไม่เคยเห็นจากในรั้วในวัง ที่นี่ก็ไม่เคยได้ยินว่ามี”   สุรเสียงอ่อนหวานแต่ทว่าแฝงยาพิษเคลือบมาด้วยเสียเต็มที่ เจ้าจอมหน้าชาไปหมดแต่ก็ยังฝืนยิ้ม ก้มลงมองจานขนมตรงหน้าตัวเองนิ่งๆข่มความรู้สึกไม่ดีเอาไว้

 

“เสวยเถอะองค์หญิงเดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน เราเคยทานมาแล้ว...อร่อยมาก” ราวกับน้ำฝนที่โปรยปรายสู่พื้นดินอันแห้งผากเมื่อถ้อยตรัสสุดท้ายเบือนพระพักตร์กลับมาหาเธอ หัตถ์หนาตักช่อขนมไปวางบนจานตรงหน้าของราชนิกูลสูงศักดิ์

 

“ขอบพระทัยเพคะพี่เซฮุน” ยิ้มหวานทั้งๆที่เมื่อครู่จิกตาราวกับนางร้ายในละครหลังข่าวที่เจ้าจอมชอบดู แต่จู่ๆฝ่าบาทก็เลื่อนหัตถ์ลงต่ำมาบีบเบาๆลงบนมือของเธอที่กำแน่นบนหน้าขาโดยที่ไม่มีใครเห็น  พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นฝ่าบาทที่แสร้งตีหน้าเรียบนิ่งเป็นปกติทั้งๆที่นิ้วพระหัตถ์เกลี่ยไปมาบนหลังมือของเธอราวกับปลอบประโลม เจ้าจอมกัลยาจึงยิ้มออกมาได้ รีบชักมือออกจากการเกาะกุมและเอื้อมไปตักขนมให้ฝ่าบาทอย่างรวดเร็วพร้อมกับรอยยิ้ม

 

...........................................................................

 

ทันทีที่มื้ออาหารที่แสนอึดอัดจบลงเจ้าจอมก็ขอแยกตัวกลับตำหนักทันทีเพื่อพักผ่อนรองานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มเบาๆอย่างเหนื่อยล้า เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่แต่เหนื่อยใจนี่สิไม่อยากจะทนเลยสักนิด ได้เพียงแค่คิดในใจขณะปลดเครื่องประดับออกจากกายตั้งใจว่าจะงีบหลับในบ่ายนี้สักหน่อย เพราะต้องตื่นแต่เช้าไปทำขนมจึงค่อนข้างง่วง รู้งี้ไม่น่าหวังดีเลยบ่นกับตัวเองอย่างขัดใจ

 

 

แกร๊ก! เสียงบานประตูที่ถูกเปิดทำให้ใบหน้าหันไปตามทิศทางของเสียงก่อนจะเอียงคออย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่พระพี่เลี้ยงมณฑาแต่คือฝ่าบาทที่กำลังสาวพระบาทตรงเข้ามาหาเธอ

 

“จะนอนหรือ” ตรัสถามพลางประทับลงเคียงข้างบนเตียงนุ่ม

 

“เพคะ เจ้าจอมง่วงนิดหน่อย”

 

“เหนื่อยไหม ตื่นแต่เช้าเลยนะวันนี้” ถ้อยถามอ่อนโยนขณะยกพระหัตถ์ขึ้นเกลี่ยกลุ่มผมนุ่มที่ตกลงมาระกรอบหน้าเรียวเบาๆ

 

“นิดหน่อยเพคะ แล้วนี่เสด็จมาได้ไงเพคะ เจ้าจอมนึกว่าจะทรงอยู่เป็นเพื่อนกับองค์หญิงดาริญญาเสียอีก” ไม่รู้ตัวสักนิดว่าปลายเสียงขึ้นจมูกอย่างน่าเอ็นดูจนคนที่ฟังได้แต่แอบหัวเราะในใจและแสร้งรวบเอวบางเข้ามากอดเอาไว้

 

“องค์หญิงเดินทางมาเหนื่อยๆก็ต้องพักบ้างสิ ให้อชิระไปส่งที่ตำหนักรับรองแล้ว ถึงได้แอบมาหา...ชายานี่ไง” น้ำเสียงพร่าพรายจนเธอต้องรีบดันตัวเองออกอย่างรวดเร็ว

 

“อืม...เป็นชายานี่...ต้องแอบมาหาด้วยหรือเพคะ” น้ำเสียงของเธอเริ่มกระเง้ากระงอดใส่ฝ่าบาท

 

“เธอนี่นะ...ตีรวนเก่งกว่าใครๆ” บ่นอย่างระอาก่อนจะรวบร่างบางเข้ามากอดรัดเอาไว้อีกครั้ง ซึ่งคราวนี้เธอก็ซบศีรษะลงกับอังสากว้าง ซุกตัวเข้าหาความแข็งแกร่งแต่ทว่าอบอุ่นยิ่งนัก

 

“พระองค์ อาทิตย์หน้าเจ้าจอมก็ต้องกลับไปเตรียมตัวที่ไทยแล้วนะเพคะ คงไม่ได้กลับมานานเลย” เอ่ยเสียงเบาเพื่อเตือนความจำฝ่าบาทว่าหน้าที่สำคัญของเธอกำลังจะเริ่มขึ้น

 

“เร็วจัง ยังไม่ทันได้กินเธอให้หนำใจเลย” สุรเสียงอ่อนโยนสัพยอกคนตัวน้อย

 

“ฝ่าบาท!” มือเล็กๆฟาดลงบนแผงอกกว้างไม่เบานักกับคำพูดแฝงนัยนั้น

 

“ทำหน้าที่ตัวเองให้เต็มที่แล้วกัน ไว้จะบินไปหาบ่อยๆ” ลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มเบาๆ เพราะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าวันนี้พระชายาตัวน้อยรู้สึกเช่นไรในตอนนี้จึงได้เข้าใจและแสดงความอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมความรู้สึกให้กับคนที่ตนไม่เคยแม้แต่จะสนใจความรู้สึกมาก่อน แต่ในครานี้ทุกอย่างมันผันเปลี่ยนไปหมดแล้ว พระองค์รู้เพียงแค่ว่าแววตาหม่นเศร้าและหยาดหยดน้ำตาของเจ้าจอมกัลยา มันกรีดใจของพระองค์ให้บาดลึกยิ่งกว่าศัตราอาวุธใดๆบนโลกนี้

 

“อื้อ...ง่วงแล้ว นอนด้วยกันนะเพคะ พักผ่อนสักหน่อยเจ้าจอมเห็นเหนื่อยมาทั้งวัน”

 

“มีเอกสารที่ต้องเซ็นอีกเยอะ เธอนอนเถอะจะได้ลุกมาแต่งตัวสวยๆไปเต้นรำคืนนี้กัน” พยักหน้าเบาๆอย่างว่าง่ายก่อนจะเงยหน้าขึ้นจรดปลายจมูกกับซีกแก้มสากอย่างออดอ้อนก่อนที่จะถูกช้อนอุ้มให้เอนกายลงบนที่นอนและคลี่คลุมผ้าแพรบางๆคลุมร่างให้ หัตถ์หนาลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มเบาๆอย่างขับกล่อมให้เธอเดินทางสู่ห้วงนิทราเร็วๆ เฝ้ารอจนลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอจึงได้ลุกขึ้นและสาวพระบาทไปยังห้องทรงงาน

 

 

          ห้องโถง ณ พระตำหนักหิมันตลายาถูกประดับตกแต่งอย่างสวยงามท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับแวววาม เพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงต้อนรับองค์หญิงน้อยจากดินแดนแห่งมหานครสายน้ำ เจ้าจอมนั่งอยู่บนหน้ากระจกบานใหญ่ในขณะที่เหล่านางกำนัลต่างประโคมเครื่องแต่งกายลงบนเรือนร่างของเธอ ใบหน้าหวานยิ้มแย้มไปกับสาวน้อยแรกรุ่นที่พูดฉอเลาะกันไปมาผลัดกันพูดนู่นนี่จนฟังตามแทบไม่ทัน ชุดราตรีตัวสวยที่ฝ่าบาทสั่งตัดให้วางราบไปบนเตียงกว้างรอเจ้าของเรือนร่างอรชรสวมใส่มันลงไป

 

“เสร็จแล้วเพคะพระชายา ” นางกำนัลวัยสิบแปดปีวางมือลงจากลุ่มผมของเธอเมื่อเสียบช่อดอกไม้สีโอลด์โรสปักแซมลงกลุ่มผมเป็นดอกสุดท้าย เจ้าจอมเบี่ยงใบหน้ามองซ้ายขวาในกระจกก่อนจะอมยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ นางกำนัลของที่นี่ไม่เคยฝีมือตกเลยแม้แต่นิดเดียว

 

“ขอบใจจ้ะ” เอ่ยเสียงหวานก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อไปยังห้องแต่งตัวที่นางกำนัลอีกกลุ่มเดินถือชุดเข้าไปรอ ลำแขนกลมกลึงสอดเข้าไปชำแรกผ่านเนื้อผ้านุ่มละมุนก่อนจะถูกเนื้อผ้าคลุมทับทับไปทั้งร่าง ผ้าราคาแพงทิ้งตัวไปตามส่วนโค้งเว้าตามสรีระงดงาม ลูกเล่นที่แทรกตัดกับชุดสีหวานตรงเนินอกรำไรเจือความเซ็กซี่เล็กๆแต่ทว่าขัดใจองค์พระสวามีอย่างที่สุด ซิปถูกรูดขึ้นไปตามแนวสันหลังจนสุดก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย เจ้าจอมหมุนตัวกลับมาช้าๆก่อนจะหน้าแดงก่ำขึ้นทันตาเมื่อเห็นคนที่อยู่ในห้วงความคิดเมื่อครู่ยืนอยู่หน้าห้องแต่งตัว สะโพกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดเนื้อแข็งแรงทิ้งเอนไปตามสันพระทวารแกะสลัก ยืนตระหง่านกอดอกวางสายตาพราวแพรวมายังเธอ ซึ่งเหล่าธารกำนัลต่างก็รู้หน้าที่รีบเคลื่อนย้ายตัวเองออกไปทันที

 

“มารับเจ้าจอมหรือเพคะ...อื้อ!” ไม่ทันได้พูดจบประโยคดี ร่างแน่งน้อยก็ถูกดึงตวัดเข้าสู่อ้อมพระอุระพร้อมกับกดกลีบพระโอษฐ์หยักลงทาบทับ ขยับมอบจุมพิตละมุนลงบนกลีบปากของเธอ ถูกดูดกลืนความหวานฉ่ำอยู่เนิ่นนานฝ่าบาทจึงยอมปล่อยเมื่อแข้งขาอ่อนแรงจนเทบจะทรงตัวไม่ไหว

 

“ฝ่าบาท...” น้ำเสียงเบาหวิวอย่างน่ารัก พาลทำให้องค์รัชทายาทไม่อยากจะให้เธออองานเคียงคู่ในวันนี้

 

“ให้ตายสิ! วันนั้นฉันไม่น่าใจอ่อนให้เธอเลย” เสียงสบถอย่างหงุดหงิดทำให้ใบหน้าหวานฉายแววงุนงงออกมา ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างดเข้าใจเมื่อหัตถ์หนาเลื่อนมาถึงเนื้อผ้าช่วงเนินอกของเธอขึ้นสูงกว่าเดิม แต่ด้วยการตัดเย็บที่เข้ากับสรีระทำให้ไม่สามารถทำได้ดังพระทัย

 

“ไม่เห็นเป็นไรเลยเพคะ”

 

“นี่!” พอเห็นว่าจะถูกโกรธคนตัวน้อยก็ทำตาใส แกล้งเดินไปหยิบระดาษเช็ดหน้าบนโต๊ะพลางหันกลับมาหาพระสวามีที่ยืนตีหน้ายักษ์อยู่

 

“ก้มองค์เองลงมาหน่อยสิเพคะ จูบอะไรขนาดนั้น...ลิปเจ้าจอมย้ายไปอยู่พระโอษฐ์ฝ่าบาทหมด” ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาลงอย่างเขินอาย รอยพระสรวลปรากฏขึ้นเล็กๆก่อนจะโน้มตัวลงมาให้เธอใกล้ๆและค้ำยันพระหัตถ์ไปกับโต๊ะแข้งแรง กักกันพระชายาไว้ในอ้อมแขน เจ้าจอมอมยิ้มเล็กๆขณะบรรจงเช็ดออกให้พระองค์แผ่วเบา เห็นทีต้องลำบากไปเติมลิปอีกรอบ

 

“เสร็จแล้วเพคะ ปล่อยเจ้าจอมได้แล้ว” ผลักพระอุระแกร่งเบาๆเมื่อไม่ถูกปล่อยง่ายๆ องค์ชายเซฮุนยืดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนจะยกต้นแขนขึ้นให้คนตัวน้อยเกาะทว่ายังไม่ทันจะเดินพ้นห้องพระบาทที่ก้าวเดินก็หยุดชะงักก่อนจะหันกลับมาหาเธอ

 

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...เชื่อใจฉันนะเจ้าจอม” ถ้อยคำหนักแน่นมาพร้อมสุรเสียงอ่อนโยน แวววามแปลกๆในพระเนตรวูบไหวไปมา เจ้าจอมเงยหน้าขึ้นมองอย่างเต็มไปด้วยคำถามแต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับคำตอบ มีเพียงอ้อมแขนแกร่งเท่านั้นที่ดึงเธอเข้าไปโอบกอดไว้

 

ช่วงนี้เธอก็เจอแต่อะไรแปลกๆแบบนี้ตลอดเลย...

 

 

 

“องค์รัชทายาทและพระชายาเสด็จ!” เสียงทรงพลังของนายทหารหน้าท้องพระโรงดังขึ้นก่อนที่ประตูไม้แกะสลักจะค่อยๆเกิดแยกออกช้าๆ สองร่างของวรองค์แห่งหิมันตลายาเดินเคียงคู่เข้ามาภายในงานดูเหมาะสมราวกับเทพเทวาและเทพธิดาเลอโฉม ยังความริษยาแก่องค์หญิงดารัญญาที่ประทับรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ยิ่งเห็นสายพระเนตรอ่อนโยนที่จ้องมองวงหน้าของชายาเจ้าจอมกัลยา ราชนิกูลสาวก็ยิ่งร้าวรานในพระทัย

 

“พี่เซฮุน พึ่งมาหรือเพคะ หม่อมฉันรอเสียนาน” องค์หญิงสาวพระบาทเดินตรงเข้ามาหา แสร้งเมินเจ้าจอมที่กำลังคล้องแขนพระสวามีเอาไว้ เกิดความอึดอัดลอยวนรอบๆตัว ทว่าครั้งนี้เจ้าจอมจะไม่ยินยอมอีกต่อไป เธอขยับเข้าแนบชิดกับวรองค์มากกว่าเดิมพ้อมกับวงแขนที่ตวัดรัดแน่นจนเอกองค์ต้องก้มพระพักตร์ลงมอง

 

“ขอประทานอภัยด้วยนะเพคะองค์หญิง ฝ่าบาททรงรอหม่อมฉันแต่งตัวอยู่หนะเพคะ บอกให้มาก่อนก็ไม่เชื่อ ให้องค์หญิงมารอแบบนี้ไม่ดีเลยนะเพคะ” เงยหน้าขึ้นมองวรองค์พลางยิ้มหวานหยดย้อยเสียกว่าทุกครั้งจนคนตัวสูงใจสั่น  องค์หญิงดาริญญาหุบยิ้มทันที สัญชาตญาณของผู้หญิงสองคนกำลังร้องขู่คำรามซึ่งกันและกัน

 

“ขอโทษด้วยแล้วกันนะองค์หญิง” องค์ชายเป็นฝ่ายตัดบทก่อนจะผายพระหัตถ์ให้ทุกคนก้าวเดินสู่โต๊ะที่เตรียมไว้ เพื่อเสวยพระกระยาหารร่วมกันคืนนี้ เสียงดนตรีจากวงออเครสตราชื่อดังบรรเลงขับกล่อมไพเราะสะกดให้ทุกคนอยู่ในห้วงภวังค์ของสังคีตดนตรี

 

“พี่เซฮุนคะ เราไปเต้นรำกันไหมเพคะ ดาริญชอบเต้นรำมากๆเลย” ไม่ทันไรสุรเสียงอ่อนหวานก็เอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อน เจ้าจอมได้แต่เก็บความกรุ่นร้อนของอารมณ์ไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยประดับยิ้มจอมปลอม ในใจหวังจะได้ยินคำปฏิเสธจากวรองค์แต่ก็ต้องไหวสั่นไปทั้งใจเมื่อพระองค์ทรงยินยอม

 

“ได้สิ”

 

“รออยู่ที่โต๊ะนะ ห้ามดื่มแอลกอฮอล์ด้วย” โน้มวรองค์มาตรัสสรุเสียงแนบชิดใบหูก่อนจะผละออกไป ทิ้งให้เจ้าจอมได้แต่มองตามหลังตาละห้อยอย่างน้อยใจ

 

“ฉากนี้เศร้าจังเลยนะเพคะ ได้แต่มองตามหลังคนที่คู่ควรกันจริงๆ” น้ำเสียงเยาะเย้ยดังขึ้นก่อนที่ร่างสะโอดสะองในชุดราตรีของคริสตัลจะทิ้งตัวลงตรงเก้าอี้ข้างหน้าของเจ้าจอม

 

“กลับจากอังกฤษแล้วเหรอคริสตัล” เบือนหน้ากลับมาถามอย่างเอือมระอา อุตส่าห์สบายใจที่เจ้าหล่อนไปทำงานที่ต่างประเทศตั้งอาทิตย์นึงแล้วเชียว

 

“งานเสร็จแล้วนี่เพคะ ก็ต้องกลับมาเสียหน่อย มารอดูความเสียใจของใครแถวนี้” แสยะยิ้มร้ายจนเจ้าจอมต้องกรอกสายตาขึ้นข้างบน สู้รบปรบมือกับผู้หญิงของฝ่าบาทนี่จุกจิกหัวใจยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้

 

“ถ้าคนคนนั้นหมายถึงฉันก็เสียใจด้วยนะ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรขนาดนั้น เธอต่างหากนอกจากจะไม่ได้ฝ่าบาทคืน ยังต้องยืนมองพระองค์ไปกับองค์หญิงดาริญญาที่ศักดิ์สูงกว่าเธอมากนัก ส่วนฉันก็ได้รับศักดิ์ที่แต่งตั้ง ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เทียบไม่ได้แม้แต่น้อย” เอ่ยจบเจ้าจอมก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทันที เบื่อคนเบื่องานเบื่อทุกอย่าง อีกนิดนึงเธอจะลามไปเบื่อฝ่าบาทด้วย!

 

“ทำหยิ่งผยองไปเถอะ!” คริสตัลเข่นเขี้ยวตามหลัง คอยดูเถอะวันที่ตกลงมาแกจะต้องเจ็บกว่าฉันหลายเท่า!

 

 

เจ้าจอมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ที่มุมสงบของงาน แอบเหลือบมองสองวรองค์ที่โอบประครองเต้นรำบนจุดกึ่งกลางของฟลอร์ ใจก็ยิ่งห่อเหี่ยวมากยิ่งขึ้น ยิ่งมองเธอก็เห็นถึงความเหมาะสมของวรองค์สูงศักดิ์ที่แตกต่างจากเธอนัก ทำปากเก่งต่อหน้าใครๆแต่ในใจของเธอร้าวรานไม่รู้เท่าไหร่แล้ว

 

“ถวายบังคมพระเจ้าค่ะพระชายา” เสียงเอ่ยที่ดังจากเบื้องหลังทำให้เธอหันกลับไปมองพร้อมกับลุกขึ้นยืน การแต่งกายที่ผู้ชายคนนี้สมใส่บ่งบอกว่าเขาคือคนจากเมืองมหรรณพธานินทร์

 

“จ้ะ”  กระอักกระอ่วนอย่างไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไร

 

“กระหม่อม เป็นหนึ่งในคณะราชทูตที่เดินทางมาเยือนหิมันตลายาในครั้งนี้พระเจ้าค่ะ” พอได้ฟังจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะขอตัวเพื่อเดินกลับไปที่โต๊ะ เพราะกลัวจะเป็นการไม่สมควรหากใครเห็นเธอยืนคุยกับผู้ชายคนอื่น

 

“หากไม่เป็นการมิบังควร กระหม่อมขอถวายไวน์จากเมืองของกระหม่อมให้พระชายาทรงลองดื่มดูนะพระเจ้าค่ะ” เอ่ยก่อนจะหันกลับไปคว้าแก้วไวน์จากในถาดของนางกำนัลข้างหลังและย่อตัวลงถวาย

 

เจ้าจอมคิดทบทวนในหัวอย่างวุ่นวายพราะคำตรัสที่ฝ่าบาททรงรับสั่งไว้ แต่หากไม่รบก็ดูจะเป็นการไม่รักษาน้ำใจของแขกบ้านแขกเมือง ไตร่ตรองอยู่นานก็ยอมคว้าเอาแก้วขึ้นมาถือไว้ก่อนจะขอตัวเดินจากออกมาทันที  สาวเท้าอย่างระมัดระวังกับชุดที่สวมใส่กลับมานั่งอยู่บนโต๊ะ ถอดถอนลมหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าพระองค์กับองค์หญิงดาริญญายังไม่กลับเข้ามาอีก คิดในใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะยกแก้มในมือขึ้นจิบ รสชาติหวานละมุนเจือกลิ่นบางๆของแอลกอฮอล์ทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นบ้าง รสนุ่มๆแบบนี้คงไม่เป็นอะไรหรอกกระมัง คิดเองเออเองในใจก่อนจะหันไปหยิบแก้วขึ้นมาจิบอีก จะว่าไปก็อร่อยเหมือนกันนะเนี่ย ทำไมฝ่าบาทต้องห้ามด้วย? ไม่เมาด้วยนะฤทธิ์คงจะอ่อนถึงขนาดที่เธอกินเป้นครั้งแรกยังไม่เป็นอะไร

 

 

ผะ...พื้นหมุน....

 

เจ้าจอมกุมหัวใจตนเองแน่นพลางหลับตาลงเมื่อความวิงเวียนพุ่งทะยานขึ้นมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ มือเล็กค้ำยันตัวเองไว้กับเก้าอี้ ฝืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆดวงตาที่เคยสดใสก็ปรือต่ำลงจนแทบจะปิดสนิท

 

“ฝะ...ฝ่าบาท” แทบอยากจะร้องไห้เมื่อความไม่สบายตัวทั้งหลายรุมเรา ก้มลงมองแขนตัวเองหัวใจก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเกิดผื่นแดงๆเต็มลำแขนไปหมด จะลุกไปเรียกวรองค์ก็ไม่มีแรง ทำได้เพียงประคองตัวเองเอาไว้ไม่ให้หล่นลงจากเก้าอี้ และวางสายตาไปยังพระสวามีที่กำลังยืนคุยกับคณะราชทูตอยู่ หวังจะให้พระองค์หันกลับมาเห็นเธอ

 

“พระชายาทรงเป็นอะไรหรือเพคะ!  พระพี่เลี้ยงที่เริ่มสังเกตเห็นอาการผิดปกติรีบวิ่งเข้ามาหาและเอ่ยถามทันที  เจ้าจอมตัดสินใจวางมือลงบนไหล่พี่มณฑาและเอ่ยกระซิบเบาๆ

 

“พาเจ้าจอมกลับตำหนักที ไม่ไหวแล้ว” พระพี่เลี้ยงพยักหน้ารับพลางโอบวรองค์ขึ้นแต่แล้วแรงโน้มถ่วงก็ดึงเธอล้มลงกับพื้น

 

ตุ๊บ!

 

“พระชายา! 

 

“เจ้าจอม!” ไม่แม้แต่จะรับสั่งอะไรวรองค์ก็ถึงร่างของคนตัวน้อยในเวลาไม่ถึงครึ่งนาทีทันทีที่ได้ยินเสียงโวยวาย พระทัยเต็มไปด้วยความหวั่นวิตกเมื่อเห็นร่างบอบบางตัวแดงราวกับกุ้งลวกน้ำร้อน ถอดฉลองพระองค์ที่สวมใส่ห่อหุ้มกายเล็กก่อนจะช้อนอุ้มขึ้นในวงแขนทันที

 

“พี่เซฮุนคะ!” องค์หญิงรีบสาวเท้าตามมาติดๆขวางเอาไว้ แต่คนที่ใจร้อนเมื่อเห็นความผิดปกติของชายาไม่พร้อมที่จะพูดคุยอะไร

 

“ขอโทษด้วยนะองค์หญิง หม่อมฉันขอตัวก่อน อชิระ! ดูแลงานแทนฉันด้วย”

 

“พระเจ้าค่ะ!” รับสั่งเสร็จก็รีบพาคนในอ้อมแขนออกจากงานอีกทางทันทีเพื่อป้องกันความวุ่นวายที่อาจเกิดขึ้น

 

“ตามหมอหลวงเร็ว!” สุรเสียงกึกก้องขณะสาวพระบาทไปตามทางที่ทอดยาวสู่พระตำหนัก ใบหน้าหวานค่อยๆแดงเห่อจากผื่นเล็กๆขึ้นเรื่อยๆจนร้อนพระทัย ยิ่งเห็นว่าพระชายาไม่ได้สติด้วยแล้วความห่วงหาก็ยิ่งท่วมท้น

  

 

สามนาทีต่อมาก็ค่อยๆวางร่างนุ่มนิ่มลงบนพระแท่นก่อนจะหันกลับมาคว้าเอาถ้าชุบน้ำมาเช็ดตามใบหน้าให้  สัมผัสร้อนรุ่มกระทบฝ่าพระหัตถ์จนคิ้วเข้าหากันแน่น ทว่ากลิ่นแปลกๆที่แทรกเจือเข้ามายิ่งสะกิดความสงสัยในพระทัย

 

“หมอหลวงยังไม่มาอีกรึไง!

 

“หมะ...มาแล้วเพคะ” ธารกำนัลเสียงกระตุกกระตักเมื่อเห็นว่าวรองค์กำลังกริ้ว นายแพทย์ที่ถูกตามตัวมารีบเข้าประจำตำแหน่งทีนที เครื่องมือในกระเป๋าถูกหยิบจับออกมาอย่างรวดเร็ว

 

“เป็นยังไงบ้างหมอ พระชายาเป็นอะไร!?

 

“อาการพระชายาเหมือนแพ้อะไรบางอย่าง ทรงเสวยอะไรเข้าไปบ้างพระเจ้าค่ะ”

 

“ก็นอกจากอาหารค่ำก็ไม่มีอะไรนะ แล้วอาหารทุกอย่างก็ไม่มีสิ่งที่พระชายาแพ้ด้วย หรือเสวยอะไรมากกว่านี้หรือเปล่ามณฑา” หันวรองค์กลับมาตรัสถามพระพี่เลี้ยง

“ทรงดื่มไวน์ที่ราชทูตมหรรณพธานินทร์ทูลเกล้าถวายเพคะ” พอได้ยินคำทูลเช่นนั้นก็ทรงกัดฟันกรอดอย่างโกรธเกรี้ยวกับคนที่สลบไสลอยู่บนเตียง นี่คำสั่งของพระองค์ไม่มีความหมายเลยหรือไร

 

“ถ้าอย่างนั้นน่าจะแพ้แอลกอฮอล์ เดี๋ยวเกล้ากระหม่อมจะฉีดยาแก้แพ้ให้พระชายา ถ้าทรงนอนพักอีกสักหน่อยน่าจะดีขึ้นพระเจ้าค่ะ” ทูลจบก็หันกลับไปลงมือรักษาต่อ พระองค์ทรุดพระวรกายลงเคียงข้าก่อนจะพ่นพระปัสสาสะอย่างหงุดหงิด น่าตีนักเชียวเจ้าจอม!

 

 

........................................................................

 

ร่างบางกะพริบตาปริบๆขณะนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงโยมีผ้าชุบน้ำเย็นๆโปะอยู่ที่แก้มอีกที ตรงหน้าคือวรกายสูงใหญ่ของพระสวามีที่ยืนกอดอกแน่นพร้อมกับสายพระเนตรที่พร้อมตรงเข้ามาบีบคอเธอได้ทุกเมื่อ

 

“ชอบนักนะกับการขัดคำสั่งของฉัน!” สะดุ้งโหยงกับคำตรัสนั้น พอตื่นขึ้นมาก็ถูกตีหน้ายักษ์ดุเลยทันที ทั้งๆที่เธอใจห่อเหี่ยวเมื่อเห็นสภาพตัวเองในกระจกไปรอบนึงแล้ว

 

“เจ้าจอมก็แค่ชิม มันอร่อยนะเพคะ ไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้เกิดมาก็ไม่เคยกินสักที” อ้อมแอ้มแก้ตัวเบาๆพลางก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

 

“แล้วเป็นไงทีนี้?” เลิกพระขนงถามคนที่เถียงก่อนจะสาวพระบาทมานั่งบนที่นอนนุ่มด้วยกัน

 

“ก็...ก็ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเลย ดูสิเพคะปวดหัวด้วย คันก็คัน” บ่นพลางยกมืขึ้นเกาแขนตัวเองแต่ก็ถูกดึงออก

 

“อย่าเกาเดี๋ยวลามแล้วไม่หาย จำไว้เป็นบทเรียนด้วย” ตรัสด้วยเสียงที่อ่อนลงพลางแกะขวดยาออกและทาลงตามผื่นของเธอให้เบาๆ  เจ้าจอมลอบมองเสี้ยวพระพักตร์ของฝ่าบาทอยู่แบบนั้น ช่วงนี้ทำไมใจดีนักนะ

 

“มองอะไร!” นั่น...ถูกดุอีกแล้ว

 

“เจ้าจอมขอโทษ ครั้งหน้าไม่ลองแล้วเพคะ”

 

“ก็ดี หัดเชื่อฟังคำพูดของฉันบ้าง” แม้จะตรัสแต่ก็ไม่เงยหน้าขึ้นมองเธอเลย ทรงตั้งพระทัยทายาไปตามผิวเนื้อของเธอบางเบาอ่อนโยน

 

“แล้วนี่เจ้าจอมทำให้เสียงานหรือเปล่าเพคะ ทรงกลับไปหาองค์หญิงดาริญญาก็ได้ เจ้าจอมดีขึ้นแล้ว”

 

“งานเลี้ยงเสร็จพอดี ยังไงก็รักษตัวเองให้หาย อีกไม่กี่วันดาริญญาก็คงกลับแล้ว  พอดีที่เธอเดินทางไปไทยใช่ไหม?

 

“เพคะ...” พูดมาถึงตรงนี้ใบหน้าหวานก็ก้มต่ำลง

 

“ดูแลตัวเองให้หาย ช่วงนี้ไม่ต้องออกงาน เดี๋ยวจะหายไม่ทันกลับไทย อย่าดื้อมากแล้วกินยาตามเวลาด้วยเข้าใจไหม” ลูบพระหัตถ์ลงบนผมนุ่มของเธอเบาๆก่อนจะยกร่างแน่งน้อยให้มานั่งบนพระเพลาของพระองค์ ซึ่งเจ้าจอมก็ซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นที่คุ้นเคยแนบแน่นพิงศีรษะเข้ากับซอกคอ ขดตัวเองราวกับลูกนกตัวน้อยที่กำซาบเอาความอบอุ่นจากเรือนกายใหญ่โต

 

“พระองค์...”

 

“หืม..ว่าไง” ขานรับบางเบาชิดกลุ่มผมนุ่ม

 

“เจ้าจอมไม่ชอบเลยที่ทรงสนใจองค์หญิงดาริญญามากกว่า...เจ้าจอมงี่เง่าไปไหมเพคะ”

 

“.........”

 

“เจ้าจอมไม่อยากให้ใครเข้าใกล้พระองค์เลยด้วยซ้ำ...เจ้าจอมหวง...”

 

“หวงจริงๆ....”  จู่ๆก็พรั่งพรูความในใจออกมาเพียงแค่คิดว่าจะมีใครได้ลิ้มลองความอบอุ่นแบบนี้เฉกเช่นเดียวกับเธอ สองแขนเล็กสอดเข้ากับเอวสอบแน่น ซุกใบหน้าลงสูดกลิ่นหอมที่แผ่นอกกว้าง ให้ตายเถอะฤทธิ์ของไวน์ทำให้สมองส่วนยับยั้งคำพูดหายไปรึไงกัน

 

“แล้วพระองค์หละรู้สึกอย่างไร...หวงเจ้าจอมบ้างไหม” หลับตาลงพริ้มเมื่อความง่วงงุนคืบคลานเข้าใกล้สติสัมปชัญญะเต็มที

 

“ไม่ต้องตอบก็ได้นะเพคะ ไม่กล้าฟัง” เด็กหนอเด็กจะรู้ไหม ว่าพระทัยของคนที่ฟังคับฟูเพียงไรยามได้ยินว่าเจ้าหล่อนหวง กระชับร่างแน่งน้อยไว้แนบอกพลางตรัสกระซิบเบาๆ

 

“ฟังให้ดีนะ...เธอมีโอกาสแค่ครั้งเดียว...”

 

“.....”

 

“ฉันหวงเธอยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกนี้”

 

“.....”


“หวงยิ่งกว่าแก้วตา....เป็นยิ่งดั่งดวงหฤทัย....”

 

100%

 

ติดสัมมนาและวิจัยค่ะ ยังรักและคิดถึงทุกคนเสมอ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันกันนะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 203 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1081 Pupraw-T-P-E (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 03:00
    หาความสุขไม่เจอเลยจ้า
    #1,081
    0
  2. #745 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 17:06

    องค์หญิงดา นางร้ายมากนะ//คิดถึงไรท์มากๆเลย
    #745
    0
  3. #742 Pare2161 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 01:46
    อร๊ายยยยยยย องค์ชายขา
    #742
    0
  4. #741 mtrdttt (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:45
    งู้ยยยยยย เขิ๊นนนนน
    #741
    0
  5. #739 อุอิอุอิอุอิ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:10

    กรี้ดดดดดดดดดดดฟินจ้าแม่????

    #739
    0
  6. #738 B_CK (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 17:39
    รอค่าาาา
    #738
    0
  7. #737 u.under (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 22:08
    ฮื่ออออ ร้องไห้ เขิน
    #737
    0
  8. #736 moogrobkubbb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 07:10
    แงงงงแสนน่ารัก สู้ๆนะคะไรท์
    #736
    0
  9. #735 58002119 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 22:13
    แงงงงงงงง ร้องห้ายยยยยยยยยเลย รอแอดอยู่ทุกวัน รักแอดมากกกกก มาอัพอีกนะคะแอดดด เป็น กลจ ให้แอดน้าาาาา ขอบคุณที่แต่งเรื่องสนุกๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ รักกกก
    #735
    0
  10. #734 loogtarn1970twz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:34
    เย้ๆๆมาแล้วชอบมากค่ะไรท์ฝ่าบาทน่ารักมากเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #734
    0
  11. #733 MTYXX (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 19:21
    ชอบมากกกก สนุกมากก ชอบที่ไรท์แต่งตำราชศัพท์ได้ไม่เคยขาดตกบกพร่องเลย เก่งมากเลยค่ะ รอเสมอน้าาา
    #733
    0
  12. #732 lhiver18 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 01:32
    เขินนนนนนนน กี๊ดดดดด
    #732
    0
  13. #731 zammmm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:40
    เค้าหวงกันค่ะ แงงงงงง เขินมากกกก น้องก็ดี พี่ก็อบอุ่นมากๆ รอต่อนะค๊าาาส ดีใจมากๆเลย ที่ไรท์มาต่อให้ ขอบคุณนะค๊าา
    #731
    0
  14. #730 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:44
    น้ำตาแทบไหล พี่ฟ้ามาแน้วววววววว
    #730
    0
  15. #729 Itim902 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:09
    omggg น้องน่ารักมาก พี่เซฮุนสายหวง
    #729
    0
  16. #728 l027 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 19:30
    โอ๊ยตายแล้วววววววว แง น้องอ้อนได้น่ารักมากกกกก
    #728
    0
  17. #727 Nichamayyay (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 18:53

    ว๊ายยยยยเขิลมาก
    เจ้าจอมอ้อนเยอะๆลูกอ้อนพี่เค้าเยอะๆ
    #727
    0
  18. #726 fariswaiting (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 16:53
    หวานมากกก ฮืออ น่ารักมากเลยค่ะ
    #726
    0
  19. #725 conner_123 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 12:51

    น้องแบบน้ารักมากๆๆๆๆงื้ออออน้อง
    #725
    0
  20. #724 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 10:05

    แงงง รู้จักพูดความในใจกันแล้วววว
    #724
    0
  21. #723 chaompph (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 09:00
    กรี๊ดดดดดดดดน่ารักมากก
    #723
    0
  22. #722 tnykiki (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 06:56

    รอนะคะ
    #722
    0
  23. #721 Panatpxnxt (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 06:21
    ฮื่ออออออ รอพี่ฟ้าอยู่ทุกวันเลยนะคะ สู้ๆนะคะ
    #721
    0
  24. #720 ParkMild (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 02:01
    องค์ชายนี่เวลาอ่อนโยนดีต่อใจจังเลยค่ะ เขินแทนเจ้าจอมไปหมด ชอบที่เจ้าจอมบอกความรู้สึกกับองค์ชายตรง ๆ แบบนี้นะคะ จะได้ไม่เข้าใจผิดกัน อีกอย่างองค์ชายจะได้นู้ว่าน้องรัก น้องหวง !!

    ปล.เป็นกำลังให้ไรท์เตอร์นะคะ
    #720
    0
  25. #719 pakkadqq (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 01:24
    กรี้ดดดดดด ไม่ซึนกันแล้ววว
    #719
    0