[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 28 : ดั่งฤทัยราชัน-26-เเทบขาดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    6 ธ.ค. 62

-26-

 

แทบขาดใจ


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

  

เสียเจ้าราวร้าวมณีรุ้ง

มุ่งปรารถนาอะไรในหล้า

มิหวังกระทั่งฟากฟ้า

ซบหน้าติดดินกินทราย

(เสียเจ้า-อังคาร  กัลยาณพงศ์)


เพล้ง! ถ้วยใส่น้ำจัณฑ์ถูกขว้างลงจากหัตถ์หนาอย่างแรงกระทั่งมันแตกกระจายเมื่อได้รับการรายงานจากราชองครักษ์

 

“ไอ้วิลลิสมันชักจะเหิมเกริมขึ้นไปแล้ว!” องค์ไอศูรย์ตวาดเกรี้ยวด้วยโทสะที่พุ่งขึ้นสูงจนหน้ามืดซวนเซลงกับพระแท่นด้วยวัยที่ย่างเข้าสู่กลางคน ข้าวของมากมายถูกกวาดทิ้งลงสู่พื้นจนระเกะระกะ

 

“พระทัยเย็นก่อนพระเจ้าค่ะ!

 

“เย็นงั้นเหรอ...มันส่งเครื่องราชสู่ขอขนาดนั้นเจ้าจะยังให้เราใจเย็นยังไงอีก!

 

“กระหม่อมก็ไม่คิดว่าองค์รัชทายาทโอเซฮุนจะกล้าส่งเครื่องราชบรรณเษกโสภณทั้งๆที่ทรงอภิเษกแล้ว ถ้าองค์ภูเตศวรยินยอมให้องค์ญิงดารัญญาอภิเษก เห็นทีแคว้นของเราคงจะถึงคราวระส่ำระส่ายแน่แล้วพระเจ้าค่ะ”

 

“ไม่มีทาง ยังไงข้าก็จะไม่มีวันยอมแพ้ไอ้องค์ชายเลือดผสมนั่นแน่นอน!” องค์ไอศูรย์ตวาดกร้าวพลางแสยะยิ้มออกมาเมื่อสมองกำลังคิดหาวิธีที่จะพลิกเกมให้เป็นฝ่ายชนะ

 

“มีชายาแล้วแท้ๆ...ถ้ายังไม่พอใจก็ไม่ต้องเหลืออะไรเลยแล้วกัน...ไอ้วิลลิส!

 

...............................................................

 

“กลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงมารดาเอ่ยทักทันทีที่เจ้าจอมกัลยาเดินเข้าสู่ตัวบ้านโดยมีเหล่าองครักษ์หิ้วกระเป๋างานเดินตามเข้ามาส่งในบ้าน เธอเอ่ยบอกให้เอาไปไว้ตรงเรือนกลางเรียบร้อยแล้วจึงค่อยเดินลงจากบ้านไป

 

“ค่ะแม่ เจ้าจอมปวดหัวหนะค่ะก็เลยกลับเร็วหน่อย” เอ่ยตอบมารดาอย่างเนือยๆพลางทิ้งตัวลงบนเบาะกลางบ้าน

 

“ไม่สบายหรือเปล่า ช่วงนี้อากาศเปลี่ยน”

 

“น่าจะนะคะแม่ แล้วนี่คุณยายไปไหนคะ”

 

“ไปจำศีลที่วัดหนะจ้ะวันนี้วันพระใหญ่” พยักหน้าเบาๆอย่างรับรู้ก่อนจะคลายกระดุมเสื้อนักศึกษาหลวมๆอย่างอึดอัด

 

“เจ้าจอม...” นางพิกุลที่นั่งมองลูกอยู่เนิ่นนานเอ่ยเรียกเบาๆ

 

“คะแม่”

 

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า แววตาหนูไม่ร่าเริงเลย” เอ่ยอย่างเป็นห่วงก่อนจะขยับตัวนั่งดีๆเมื่อลูกสาวขยับเอนกายลงนอนบนตักของเธอ

 

“ไม่นี่คะ เจ้าจอมเหนื่อยกับฝึกสอนเฉยๆ ช่วงนี้ต้องเร่งทำแผนการสอนอะไรอีกเยอะแยะด้วย อีกไม่นานก็จบเทอมหนึ่งแล้ว เจ้าจอมขอนอนนิ่งๆสักหน่อยนะคะ”เอ่ยเสียงอ่อนพลางหลับตาลงช้าๆ อ้อมกอดของแม่กำลังเยียวยาความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้าที่พานพบมาให้ค่อยๆเลือนหาย ฝืนตัวเองเต็มที่ไม่ให้น้ำตาไหลลงมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง โดยมีสายตาอ่อนโยนของมารดาเฝ้ามองพร้อมกับฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มเบาๆราวกับจะขับกล่อมให้เธอหายจากความทุกข์ทั้งปวง....

 

 

เสียงโทรศัพท์ที่ชาร์จไว้บนหัวเตียงร้องขึ้นพอดีกับที่เธอก้าวขาออกจากห้องน้ำ เมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของฝ่าบาทเธอก็เลือกที่จะคว่ำมันลงบนโต๊ะและกดปิดเสียง ตั้งใจจะเป่าผมให้แห้งสนิทก่อนค่อยจะโทรกลับ...ไม่ก็อาจจะไม่โทร วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้วยังไม่อยากจะมีอะไรให้เหนื่อยใจเพิ่ม แต่ดูเหมือนคนปลายสายจะไม่ยินยอมเมื่อโรศัพท์ยังคงส่งเสียงต่อเนื่องจนเธอยอมใจอ่อนเดินไปหยิบขึ้นมาและกดรับสาย

 

“ค่ะ ฝ่าบาท” กรอกเสียงลงไปเบาๆพลางทิ้งตัวลงบนที่นอน

 

“ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงรับสายช้า” เสียงปลายสายเจือความหงุดหงิดอย่างไม่ได้ดั่งใจซึ่งเธอก็ชินเสียแล้ว

 

“พึ่งอาบน้ำเสร็จค่ะ ออกไปทานข้าวกับคุณแม่มาแล้วออกไปเดินเล่นนิดหน่อย” เธอเอ่ยเรียบๆเมื่อปลายสายร้อนมาเธอก็ต้องเยือกเย็นให้มากที่สุด

 

“เดินเล่น!? ฉันส่งข้อความบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าจะโทรหาตอนหัวค่ำ”

 

“เจ้าจอมลืมค่ะ...ขอโทษ” แม้ในใจจะเจ็บหนึบแต่ก็ต้องฝืนถือสายเอาไว้และควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

 

“เจ้าจอม...เธอเป็นอะไรทำไมช่วงนี้ทำตัวห่างเหิน โทรศัพท์ก็ไม่ค่อยรับสาย ส่งข้อความหาก็ไม่มี” ปลายสายตอบกลับยาวเหยียดอย่างจับได้ถึงความผิดปกติของเธอ ตั้งแต่ชายากลับไปที่ไทยได้สามเดือนพอดี ทว่าการติดต่อกลับขาดๆหายๆ แม้การรายงานจากองครักษ์ที่พระองค์ส่งมาประจำการอยู่ที่นี่จะรายงานทุกย่างก้าวของเธอแล้วก็ตาม แต่มันก็ไม่เหมือนกับการได้คุยด้วยตัวต่อตัว ยิ่งช่วงนี้การรายงานของคนที่ติดตามบอกว่าเจ้าจอมผอมลงมาก ด้วยภาระในการเป็นคุณครูฝึกสอนของเธอ แต่ทว่าสิ่งที่น่าเป็นห่วงตามมาก็คือการบอกว่าร่างบางไร้ซึ่งความสดใสที่ควรจะมีจนบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือเจ้าจอมจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่พระองค์กำลังพยายามปิดบังซ่อนเร้นอยู่...แต่อชิระไม่เคยทำงานพลาด...นั่นจึงทำให้พระองค์หงุดหงิดกับการเพียรพยายามหาสาเหตุถึงความผิดปกติของเธอ

 

“เจ้าจอมงานยุ่งเพคะ”

 

“เจ้าจอมกัลยา...”  เสียงเอ่ยนั้นทุ้มต่ำลงแถมเอ่ยนามของเธอเสียเต็มยศบ่งบอกว่าฝ่าบาทไม่ชอบใจนักกับคำตอบของเธอ

 

“ถ้าจะชวนทะเลาะก็อย่าพึ่งเลยนะเพคะ วันนี้เจ้าจอมเหนื่อยมากๆ”

 

“เจ้าจอม...เดี๋ยวเจ้าจอม!” ไม่ไยดีต่อเสียงตะโกนก้องนั้น กดปิดเครื่องมือสื่อสารลงก่อนจะทิ้งตัวบนที่นอนนุ่มและปิดเปลือกตาลงช้าๆ คู้กายเข้าหากันและโอบกอดเอาไว้แน่นๆเหนื่อยใจเหลือเกิน...เหนื่อยใจนักกับความรู้สึกในตอนนี้

 

 

“โธ่เว้ย!”  สบถเสียงดังออกมาอย่างหงุดหงิดหัวใจเมื่อพระองค์พยายามโทรกลับแต่เธอก็ปิดเครื่อง พยายามจะติดต่อก็ยิ่งกระวนกระวายหัวใจ

 

“ฝ่าบาท” อชิระที่เดินเข้ามาในห้องทรงงานเอ่ยเรียกเบาๆ วรองค์จึงต้องพยายามระงับความโกรธและหันกลับไปหาองครักษ์

 

“ทางมหรรณพธานินทร์มีราชสาส์นตอบกลับมาแล้วพระเจ้าค่ะ”

 

“เอาเข้ามา...” ทิ้งองค์เองลงบนพระเก้าอี้และนั่งรออชิระนำเข้ามาทูลถวาย หัตถ์หนาหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาคลี่อ่านอยู่ชั่วครู่ก่อนจะปิดลงพร้อมกับพระพักตร์ที่เคร่งเครียดขึ้น

 

“เป็นอย่างไรบ้างพระเจ้าค่ะ”

 

“องค์ภูเตศวรยินดีส่งเครื่องรุจิราบรรณาภัณฑ์กลับมา หากเรายอมยกองค์หญิงดารัญญาขึ้นเป็นพระวรชายาเอกและมีสิทธิ์ขึ้นเป็นราชินีคู่บัลลังก์เมื่อเราขึ้นครองราชย์ หึ! พร้อมจะกบฏต่อหิมันตลายาอยู่ทุกเมื่อหากมีโอกาสไฉนเลยกล้าขอเราถึงเพียงนี้!” พระหัตถ์บีบกำแน่นอย่างคับแค้นเมื่อเอ่ยถึง ทว่าในพระทัยต้องการก่อสงครามตีสองแคว้นทุรยศให้ราบเป็นหน้ากลองมากเพียงใดแต่ประชาชนคือสิ่งที่พระองค์ต้องนึกถึงให้มากที่สุด

 

“ทรงคิดอ่านจะทำการใดต่อไปพระเจ้าค่ะ”

 

“ติดต่อองครักษ์ที่เมืองไทย ให้พาเจ้าจอมกลับมาหาเราที่นี่ในอีกสองวันข้างหน้า และส่งราชสาส์นถึงสเด็จย่าให้พระองค์ทรงประทับตราทินกร...ในใบหย่าให้เราด้วย”

 

“พระองค์!

 

“บ้านเมืองกับหัวใจ...เราต้องเลือกบ้านเมือง...” สุรเสียงแน่วแน่มั่นคงแตกต่างจากสายพระเนตรที่ระริกไหวราวกับขุนเขาที่กำลังสั่นสะท้านเพียงแค่สายลมพัด....

 

........................................................

 

เจ้าจอมกัลยาที่อยู่ในชุดทางการของราชวงศ์กำลังยืนนิ่งอยู่หน้าพระแท่นเคียงข้างพระสวามี...และกำลังจะกลายเป็นอดีต เบื้องหน้าคือเอกสารสำหรับการจดทะเบียนหย่าที่กางออกให้เห็นเด่นชัดและมีปากกาวางไว้ให้พร้อมสรรพ ในใจเธอแอบชื่นชมตัวเองที่กำลังฝืนยิ้มไร้ซึ่งหยาดหยดของน้ำตาได้เป็นอย่างดี แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเมื่อวันก่อนเธอเจียนตายเพียงไร...

 

เจ้าจอมกัลยานั่งหวีผมอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกบานใหญ่ มือเล็กหวีผมเชื่องช้าและลูบตามรอยหวีซ้ำๆอย่างเลื่อนลอย กระจกสะท้อนเงาผู้หญิงตัวเล็กทว่าแบกรับความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้จนเเทบหมดกำลัง ในตอนนี้เธอกำลังรวบรวมสมาธิเพื่อรอเอ่ยเรื่องสำคัญกับพระสวามีหลังเดินทางมาถึงหิมันตลายาตั้งเเต่ช่วงบ่าย

 

เสียงบานประตูห้องบรรทมเปิดออกบ่งบอกว่าเวลานั้นเดินทางมาถึงเเล้ว วางหวีลงบนโต๊ะก่อนจะหันหลังกลับมาหา เเต่ดวงตาก็มองเห็นเพียงปลายคางสวยเมื่อถูกสวมกอดเอาไว้เต็มเเรง ร่างบางหลับตาซึมซับอ้อมกอดนี้ทว่ามันกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นเสียเเล้ว มันเหน็บหนาว...หนาวไปถึงหัวใจ

 

“ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ” ตรัสเบาๆพลางดันตัวเธอออกและสาวพระบาทไปประทับบนพระเเท่น พระทัยเจ็บปวดเหลือเกินกับสิ่งทีจะทรงทำต่อไปนี้

 

“เจ้าจอมก็มีเรื่องจะคุยกับพระองค์เพคะ”

 

“ว่ามาเถอะ ฉันอยากฟังเรื่องของเธอก่อน”  พอตรัสเช่นนั้นเจ้าจอมก็พยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งลงเคียงข้างพระสวามี สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อให้ตนเข้มเเข็งไม่เผลอร้องไห้ก่อนจะทูลฝ่าบาทจบ

 

“เจ้าจอม...ต้องการหย่าเพคะ...”

 

“ทำไม...”  ตรัสถามแผ่วเบาราวกับคนไร้ซึ่งเรี่ยวเเรง ทั้งๆที่ตั้งใจตั้งเเต่เเรกว่าจะเป็นคนเอ่ยคำนี้แท้ ๆ ทว่าเหตุการณ์มันพลิกผันให้พระองค์เป็นฝ่ายได้ยินแทน ก้อนเนื้อในอกซ้ายจึงได้ร้าวรานแทบแตกสลายลงตรงนี้

 

“เจ้าจอมเหนื่อยเพคะฝ่าบาท เหนื่อยเหลือเกินกับที่ๆไม่ใช่ของตนเอง ต้องแบกภาระมากมาย ต้องอดทนกับสิ่งที่ไม่เคยเจอจนอยากจะยอมแพ้ เจ้าจอมยังเด็กและขลาดเขลาเหลือเกินที่จะอยู่เคียงข้างพระองค์ ถ้าจะเป็นพระกรุณาได้โปรดปล่อยหม่อมฉันให้กลับสู่ที่เดิม ที่ๆเป็นโลกของหม่อมฉัน” ทูลจบก็ขยับตัวลงนั่งกับพื้นและเเนบใบหน้าลงกับพระอูรุทั้งน้ำตา องค์รัชทายาทผู้เข้มแข็งในตอนนี้เพียงจะวางมือลงบนศีรษะของเธอ พระองค์ยังทำไม่ได้ เธอกำลังจะทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น....ทำไม ทำไมถึงไม่ยินดี

 

ร่างสูงใหญ่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เปลือกตาสั่นระริกจนต้องเงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล หัตถ์หนาบีบกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเเต่ก็ต้องทนฝืนตรัสออกมา

 

“ฉันอนุญาต...” ถ้อยคำหนักแน่นราบเรียบจนคนฟังปล่อยโฮออกมาเงียบๆ มีเพียงร่างบอบบางที่สั่นสะท้านจากแรงสะอื้น

 

ไร้ซึ่งการวิงวอนขอให้อยู่...

 

“เป็นพระกรุณายิ่งนัก...ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท” ขยับตัวออกเล็กน้อยและกราบลงกับพื้นแนบลงบนพระบาทของพระสวามี

 

“ฉันจะยกสมบัติทั้งหมดในส่วนที่เป็นสินสมรสให้ เธอสามารถแต่งงานใหม่ได้เเต่ขอให้ผ่านหนึ่งปีเสียก่อนตามราชประเพณี เธอจะไม่มีสิทธิเอ่ยถึงความในวังทั้งหมดรวมไปถึงเรื่องระหว่างเรา ไม่ว่ากับใครหรือสำนักข่าวใดๆ ทางราชวังจะเป็นผู้จัดการเอง มีสิ่งไหนที่ต้องการอีกไหม...เจ้าจอมกัลยา” ตรัสอย่างร้าวรานแต่ยังคงเรียบนิ่งได้เป็นอย่างดีจนคนฟังแทบขาดใจเมื่อคิดว่าฝ่าบาทสิ้นเยื่อใยกับเธอเสียเเล้ว

 

“ฮึก...เจ้าจอมขอกอดฝ่าบาทอีกครั้งได้ไหมเพคะ” เงยหน้าขึ้นมาทูลขอทั้งน้ำตาวรองค์กล้ำกลืนหยดน้ำตาให้ไหลย้อนลงสู่ในอกและตอกตะปูปิดมั่นแน่นหนา ก่อนจะเป็นฝ่ายดึงรั้งร่างเล็กให้ขยับขึ้นมาเข้าสู่อ้อมกอดและตวัดโอบเอาไว้แนบแน่น เจ้าจอมซบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคยพลางร้องไห้อย่างหนัก ไม่ขัดขืนแรงกอดที่แน่นจนอึดอัดซึ่งคนกระทำหวังผลไม่ให้เธอรู้ว่าองค์เองก็กำลังร้องไห้เช่นกัน....

 

“คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของเราในฐานะสามีภรรยา” ถ้อยตรัสแผ่วเบาข้างใบหูก่อนที่ไฟจะค่อยๆดับลง รสจุมพิตในครั้งนี้มันไม่อ่อนหวานเฉกเช่นทุกครั้ง มันขมปร่าไปด้วยหยดน้ำตาและความเสียใจ สองร่างเอนลงบนที่นอนนุ่มปล่อยให้แสงดาวทอแสงระยับแห่งความเหน็บหนาว ขับกล่อมค่ำคืนที่แสนหม่นหมองเนิ่นนานจนกว่ารุ่งแจ้งแห่งแสงอรุโณทัยจะสาดฉายอีกครา...

 

          ในตอนนี้เจ้าจอมกำลังลอบมองคนข้างกายที่เลื่อนใบหย่ามาให้เธอทันทีที่ลงพระนามเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นว่าพระพักตร์คมคายไม่แม้แต่จะหันมองยังเธอแม้เพียงหางตา จึงยิ้มให้กำลังใจตัวเองน้อยๆและดึงกระดาษนั้นกลับเข้ามา บังคับตัวเองไม่ให้มือสั่นยามจรดปลายปากกาลงตรงช่องว่างและครั้งนี้เธอก็ทำมันได้ดี และเลื่อนมันคืนให้กับเจ้าพนักงานที่นั่งอยู่ตรงข้าม

 

“การหย่าในครั้งนี้เสร็จสมบูรณ์แล้วพระเจ้าค่ะ”

 

“ขอบใจมาก...โชคดีนะเจ้าจอม” ตรัสเสร็จร่างสูงกระตระหง่านยืนเตรียมก้าวขาออกเดินไปจากตรงนี้ท่าไม่ติดว่าเธอเรียกองค์เองเอาไว้ก่อน

 

“เดี๋ยวเพคะ...” แม้จะหยุดชะงักการก้าวเดินแต่ก็ไม่ทรงหันมาเจ้าจอมจึงต้องเป็นฝ่ายเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของพระองค์เอง สูดสะอื้นก่อนจะรูดแหวนแต่งงานที่สวมติดตัวไว้ตลอดออกและคว้าฝ่าพระหัตถ์ขึ้นมากอบกุมเอาไว้ พระองค์จ้องมองเธอด้วยความว่างเปล่าจนเธอต้องรีบเอ่ยทุกอย่างให้จบเร็วๆ

 

“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่ได้พบกับพระองค์...เจ้าจอมไม่เคยเสียใจเลย ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะเพคะฝ่าบาท” วางแหวนลงกลางฝ่ามือและขยับถอยหลังออกมา ย่อตัวลงทำความเคารพที่งดงามเฉกกเช่นทุกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายและหันหลังเดินจากมา ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เหือดหายแต่ก็ไม่เกิดประโยชน์เมื่อมันไหลออกมาเรื่อยๆเป็นสาย วันนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว เธอกำลังจะกลับเมืองไทยและกลับสู่โลกแห่งความจริง

 

“ฮึก...พระชายา” พระพี่เลี้ยงทรุดกายลงโอบกอดต้นขาของเธอและร้องไห้ออกมาเสียงดัง นางหลั่งน้ำตาออกมาเมื่อรู้ว่าคงจะไม่ได้พบกับพระชายาตัวน้อยคนนี้อีกแล้ว

 

“ไม่ได้นะคะ...เรียกเจ้าจอมแบบนี้ไม่ได้แล้ว”บอกยิ้มๆทั้งที่น้ำตากำลังไหล

 

“ไม่กลับไม่ได้หรือเพคะ”

 

“ไม่ได้หรอกค่ะทุกอย่างมันจบแล้ง ขอบคุณนะคะที่ตลอดเวลาดูแลเจ้าจอมมาอย่างดี เจ้าจอมจะไม่ลืมพี่มณฑาเลยค่ะ”

 

“ฮือ...พระชายา”

 

“เจ้าจอมไปนะคะ ฝากทูลลาเสด็จย่าด้วย เจ้าจอมคงไม่มีโอกาสได้ทูลลาพระองค์เอง” สวมกอดแนบแน่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสาวเท้าไปยังรถที่จอดรออยู่หน้าพระมหาวิหารพยัคฆาเมฆินทร์ หันมองรอบๆ ต้นกาสะลองคู่ที่แทงยอดเขียวขจีสูงชะลูด สวนขวัญที่เข้าไปเดินเล่น พระตำหนักงดงามหลายหลัง มองทุกอย่างเก็บเป็นความทรงจำ มอง...จนถึงตำหนักของสองเรา ฝ่าบาทประทับยืนตรงช่องพระแกลและกำลังมองมาทางนี้ สองสายตาสบประสานอยู่ชั่วขณะก่อนที่พระองค์จะหมุนตัวเดินหนีไป ทิ้งไว้เพียงม่านคลุมสีขาวสะอาดที่เธอปักถวายทิ้งตัวลงสะบัดตามแรงลมที่พลิ้วไหวตามเดิม

 

“ลาก่อนนะเพคะดวงใจของหม่อมฉัน ฮึก....ดูแลองค์เองด้วยนะ อย่า...ฮึก...ทรงงานดึกนะเพคะหม่อมฉันเป็นห่วงเสมอ” ทำได้เพียงกระซิบฝากสายลมไปหาและก้าวขาขึ้นนั่งบนรถ น้ำตาร่วงพรูลงมาเป็นสายจนแทบขาดใจเมื่อรถค่อยๆเคลื่อนตัวไปตามทาง

 

ลาก่อน...หิมันตลายา....

 

 

................................................................................

 

ขบวนเสด็จส่งตัวขององค์หญิงดาริญญามายังหิมันตลายากำลังจะเคลื่อนผ่านเข้าสู่บริเวณเขตติดต่อสามชายแดนและอีกไม่ถึงสิบกิโลเมตรก็จะเข้าสู่เขตเมืองพฤกษ์สรวง นครด่านแรกของหิมันตลายา เจ้าหญิงน้อยที่นั่งอยู่ในรถกันกระสุนกลางขบวนเต็มไปด้วยความสุข เมื่อคิดวาดฝันถึงอ้อมกอดขององค์รัชทายาทโอเซฮุนที่เธอหลงรักมานานแสนนาน ยิ่งได้รับการยืนยันจากเอกอัครราชทูตถึงการยอมรับข้อตกลงพร้อมใบหย่าที่แนบมา เธอก็ยิ่งนับถอยหลังรอวันจะได้เจอพระองค์และวันนี้ก็มาถึง ทั้งยังรอคอยถึงวันอภิเษกเป็นพระชายาและมีสิทธิ์ก้าวขึ้นเป็นราชินีเธอก็ยิ่งหัวใจพองโต แต่เธอคงไม่รู้ว่าหนทางที่วาดฝันนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ...มันถูกโรยไว้ด้วยตะปูเรือใบที่เกลื่อนกระจายเต็มทิ้งถนนด้วยฝีมือของนักรบแห่งขุนเขาฝีมือดีที่กำลังจะดำเนินการโจมตีขบวนส่งตัว!

 

ฟึบ!

 

เอี๊ยด!

 

รถนำขบวนหลายคันเสียหลักส่ายไปมาเมื่อล้อถูกตะปูปักเข้าจมลึกจนบางคันทะยานเข้าสู่ข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ เสียงเบรกเสียดทานดังเสียดหูไปหมด มีเพียงรถคันที่องค์หญิงประทับนั่งที่ถูกสร้างมาอย่างดีจนตะปูไม่อาจทำอะไรได้ เหล่าราชองครักษ์รีบคุ้มกันทันทีโดยเหลือเพียงคันเดียวที่กำลังขับหนีเมื่อเห็นว่ามีชายชุดดำโพกหน้าเหลือเพียงดวงตากำลังขวบคับมอเตอร์ไซค์วิบากตามมาหลายคัน

 

“องค์หญิง! หมอบลงพระเจ้าค่ะ” องครักษ์ร้องบอกเธอให้ยอบตัวลงแนบไปกับเบาะ

 

“ชานนท์! เกิดอะไรขึ้น” ดาริญญาร้องถามอย่างตื่นตระหนก ยิ่งเห็นว่ามีฝ่ายนั้นสามารถขับขึ้นมาตีขนาบข้างได้เเล้ว เธอก็ยิ่งหวาดกลัว

 

“เราถูกโจมตีพระเจ้าค่ะ ไม่ต้องกลัวนะพระเจ้าค่ะองค์หญิง กระหม่อมจะปกป้ององค์เอง” แม้องครักษ์จะถูกฝึกมาดีแค่ไหนแต่ในตอนนี้ที่มีเพียงคนเดียวเพราะคนอื่นๆที่กำลังถูกโจมตี ไฉนเลยจะรอดพ้นเงื้อมมือของนักรบที่มีกำลังมากกว่าได้

 

โครม!

 

สุดท้ายรถที่พยายามจะหนีก็ต้องหักหลบเต็มแรงเมื่อถูกรถวิบากโฉบตัดหน้าจนเสียหลักหมุนคว้างไปชนต้นไม้ใหญ่ข้างทางจนหยุดการหลบหนี ชานนท์สะบัดหัวอย่างมึนงงเมื่อศีรษะกระแทกอย่างแรงกับพวงมาลัยรถรู้ตัวอีกทีก็ประตูที่ถูกเปิดออกและถูกล็อกตัวพร้อมกับปืนสีดำมะเมื่อมแนบปากกระบอกเข้ากับท้ายทอย

 

“ฉันไม่ต้องการชีวิตของแก...แต่ขอองค์หญิงก็แล้วกัน”

 

พลั่ก! ด้ามปืนกระแทกเข้าอย่างแรงจนสลบเหมือด ภาพสุดท้ายเลือนรางคือภาพที่องค์หญิงเหนือหัวถูกอุ้มไปขึ้นรถคันใหญ่ที่เข้ามาจอดรับและขับหายไปกับทางที่ลดเลี้ยวของหุบเขาและแมกไม้แห่งความลึกลับ

 

 

“องค์ราชาพระเจ้าค่ะ” เสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนของข้าบริพารทำให้เจ้าแห่งนครมหรรณพธานินทร์ต้องเงยพระพักตร์ขึ้นจากถ้วยน้ำชาพลางเลิกพระขนงอย่างสงสัย

 

“มีอะไร ทำไมถึงมารบกวนเวลาพักผ่อนของเราท่านเสนาบดี”

 

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วพระเจ้าค่ะ...ขบวนส่งตัวองค์หญิงดาริญญาถูกโจมตีพระเจ้าค่ะ!

 

“ว่าไงนะ! แล้วลูกหญิงของเราหละ ลูกหญิงของเราเป็นอย่างไรบ้าง” ตรัสถามอย่างร้อนรน

 

“เอ่อ...องค์หญิงถูกจับตัวไปพระเจ้าค่ะ เกล้ากระหม่อมสั่งให้เหล่าองครักษ์ฝ่ายในส่งกำลังเสริมเข้าติดตามแล้วพระเจ้าค่ะ”

 

“ตามหาลูกเราให้พบโดยเร็วที่สุด ส่วนเจ้ารีบตามท่านทูตเข้าเฝ้าให้เร็วที่สุด เราต้องรีบส่งสาสน์ยืดเวลาส่งตัวจนกว่าจะหาลูกของเราพบเพื่อลดทอนความหมองใจกับทางฝ่ายหิมันตลายา ให้เหตุผลว่าช่วงนี้เราป่วย อยากให้ลูกหญิงอยู่ดูแลเราก่อน”

 

“รับด้วยเกล้าเพระเจ้าค่ะ!” รับคำอย่างรวดเร็วและรีบเดินออกไปทำตามคำสั่งทันที

 

ใครกัน!....ใครมันกล้าชิงตัวองค์หญิงได้! องค์ภูเตศวรครุ่นคิดอย่างพิโรธ ความห่วงใยในธิดาองค์เดียวท่วมท้นในพระทัยไม่แค่นั้น หากทางฝ่ายหิมันตลายาไม่ยอมผ่อนปรนนคราแห่งนี้ได้เดือดร้อนเป็นแน่!

 

 

 

“อย่าลืมทำการบ้านนะคะ...กี่ข้อนะนักเรียน”

 

“สิบข้อค่าคุณครู”

 

“เอาหละ เลิกเรียนได้” ยิ้มให้กับเหล่านักเรียนตัวน้อยอย่างเอ็นดูเมื่อถึงสิ้นสุดคาบเรียน มือเล็กเก็บข้าวของลงในกระเป๋าก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องพักครู ในห้องพักเงียบสงัดเมื่อครูคนอื่นไม่ได้อยู่ในห้อง เจ้าจอมจึงตังใจว่าจะเคลียสมุดการบ้านของเด็กๆให้เรียบร้อย ช่วงนี้เธอค่อนข้างเหนื่อยง่ายเมื่อถึงบ้านจะได้นอนเร็วๆ

 

ก็อกๆ เสียงเคาะประตูห้องทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นวิศวะหนุ่มยืนยิ้มเผล่พร้อมกับโบกมือให้ เธอส่ายศีรษะอย่างระอาก่อนจะสาวเท้าออกไปหา

 

“มาได้ยังไงคะพี่หิน”

 

“วันนี้วันศุกร์พี่ก็กลับบ้านมาปกติอยู่แล้ว ก็เลยตั้งใจจะมารับ แล้วนี่งานเสร็จรึยัง” เหมันต์เอ่ยอย่างอารมณ์ดี

 

“เจ้าจอมว่าจะเคลียสมุดการบ้านเด็กก่อนหนะค่ะ พี่หินกลับก่อนเลยก็ได้” เธอเอ่ยอย่างเกรงใจ

 

“ไม่เป็นไรพี่รอได้” เขายังคงยืนยันอย่างหนักแน่นจนเธอยอมแพ้

 

“งั้นพี่หินรออยู่ตรงนี้นะคะ ไม่อยากให้คนอื่นดูไม่ดี ยังไงเจ้าจอมเก็บของแปปนึง”

 

“โอเคครับ” รับคำอย่างว่าง่ายพลางทำท่าตะเบ๊ะล้อเลียนเธอ เจ้าจอมยิ้มน้อยๆอย่างระอาก่อนจะหมุนตัวกลับไปเก็บของอย่างรวดเร็ว

 

ร่างสูงจ้องมองแผ่นหลังของคนตัวน้อยด้วยความรัก เขาทราบดีถึงการหย่าร้างของน้องกับองค์ชายเซฮุนโดยที่น้องบอกกับตัวเขาเอง  แต่กาลเวลาก็ผ่านมานานนับเกือบๆสองเดือนแล้วก็ยังไร้วี่แววที่ทางราชสำนักจากหิมันตลายาจะออกแถลงการณ์ถึงเรื่องนี้เลย ทำให้มีเพียงคนในครอบครัวของเจ้าจอมและเขาเท่านั้นที่รู้ เฝ้านับรอคอยวันที่จะมีประกาศออกมา

 

เขาจะได้เดินหน้าขอดูแลน้องอย่างไร้ซึ่งข้อกังขาใดๆ.....

 

แต่ถึงเวลาจะผ่านมานานแล้ว เหมันต์ก็ยังคงไม่เห็นความสดใสของเจ้าจอมกลับคืนมา คนตัวน้อยมีแววตาหม่นแสงดุจดวงดาวในคืนท้องฟ้าปิด เขารู้ดีว่าน้องเจ็บปวดกับการหย่าร้างครั้งนั้นมาก ด้วยหัวใจของเธอยังคงทิ้งไว้ที่ไกลแสนไกล...ทิ้งไว้ ณ หิมันตลายา

 

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” เอ่ยบอกเสียงเบาเมื่อรถยนต์คันใหม่เอี่ยมจอดลงที่หน้าบ้านในเวลาหนึ่งทุ่มพอดิบพอดี หลังจากที่พี่เขาพาไปหาอะไรกินหลังสอนเสร็จ

 

“ไม่เป็นไร ไว้ยังไงพี่พาไปหากินอะไรอร่อยๆอีกนะ”

 

“ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ” โบกมือลาจนรถเคลื่อนหายลับสายตาร่างบางจึงหมุนตัวเดินเข้าสู่ตัวบ้าน พอดีกับเห็นคุณยายที่นั่งพับดอกบัวอยู่เรือนกลางกับมารดา

 

“กลับมาแล้วเหรอแม่เจ้าจอม”

 

“ค่ะคุณยาย คุณยานทานข้าวรึยังคะ” วางสมุดงานลงข้างๆและคลานเข่าเข้าไปกอดอย่างออดอ้อนจนมารดาต้องแอบอมยิ้มอย่างเอ็นดูแม่หนูน้อยไม่รู้จักโตคนนี้

 

“ทานแล้วกับแม่เรานั่นแหละ เราหละสนุกไหมไปกับพ่อหิน” วางดอกบัวในมือลงและเงยหน้าขึ้นมาถามหลานสาว

 

“สนุกอยู่ค่ะแต่เจ้าจอมเหนื่อยๆหน่อยก็เลยขอกลับเร็ว ช่วงนี้ต้องเร่งส่งงานวุ่นวายหนะค่ะเพราะใกล้จบเต็มที”

 

“ดีแล้ว พักผ่อนบ้างงานเยอะก็เพลาๆลงหน่อย ไปๆ ไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อนซะ” คุณยายเอ่ยปากไล่อย่างห่วงใย

 

“ค่ะ เจ้าจอมไปอาบน้ำก่อนนะคะยาย...แม่” หอมแก้มของทั้งสองคนละฟอดด้วยความรักก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนแต่แล้วพื้นบ้านกับหมุนจนเธอตาลาย หม้ามืดจนเซถอยหลัง ดีที่มารดาคว้าแขนเอาไว้ทัน

 

“ว้าย! เจ้าจอมลูก” นางพิกุลเผลอร้องอย่างตกใจพลางรีบลุกขึ้นประคองให้ร่างบางค่อยๆนั่งลง คุณยายก็กระวีกระวาดคว้าขวดยาดมส่งให้หลานรับไป เจ้าจอมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและหลับตาอยู่ชั่วขณะ เมื่อดีขึ้นแล้วจึงค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น

 

“เป็นยังไงบ้างลูก ไปหาหมอไหม”

 

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ เจ้าจอมคงรีบลุกไปหน่อยก็เลยหน้ามืด ช่วงนี้นอนไม่พอด้วย”

 

“เห็นไหม พักบ้างสิลูก”

 

“ค่ะ เดี๋ยวอาบน้ำนอนสักหน่อยก็คงจะดีขึ้น”

 

“ไป เดี๋ยวแม่ไปส่งที่ห้อง” นางพิกุลเอ่ยพร้อมกับตรงเข้าประคองให้ลูกสาวลุกขึ้นเดิน เผื่อจะเป็นลมเป็นแล้งไปอีก

 

 

 

...............................................................

 

“ขออนุญาตพระเจ้าค่ะ” อชิระเอ่ยเสียงดังก่อนที่จะสาวเท้าเข้าไปในห้องทรงงานเมื่อได้รับอนุญาตแล้ว

 

“ว่าอย่างไรอชิระ”

 

“ราชทูตจากมหรรณพธานินทร์ มีราชสาสน์เร่งด่วนถึงพระองค์พระเจ้าค่ะ” ทูลตอบพร้อมกับทูลเกล้าราชสาสน์นั้น องค์รัชทายาทหนุ่มรับไปเปิดอ่านอยู่ชั่วครู่ก่อนจะปิดลง

 

“ขอยืดเวลาส่งตัวดาริญญา เพราะองค์ภูเตศวรประชวร หึ...กล้าดียังไงส่งสาส์นนี้มา ทั้งๆที่มันเป็นความรับผิดชอบของมหรรณพธานินทร์แท้ๆ!

 

“พระองค์จะทำเช่นไรต่อไปพระเจ้าค่ะ”

 

“เตรียมราชทูตตอบกลับ ว่าเราคิดว่าเหตุการณ์นี้เป็นการหมิ่นเกียรติเราอย่างถึงที่สุด ทั้งๆที่เราเตรียมการไว้หมดแล้ว หากอีกสองวันดาริญญายังไม่มาถึงหิมันตลายา เราจะไปเยือนที่นั่นด้วยตัวเอง!” สุรเสียงเยือกเย็นพร้อมกับสายพระเนตรคมกริบ บางทีแคว้นเล็กๆนั่นก็ควรจะถึงเวลาหลอมรวมกับหิมันตลายาเสียที....

 

100%

 

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ตั้งใจไว้ว่าจะปิดเรื่ององค์ชายให้จบภายในปีนี้ ใจจริงก็อยากจะรวมเล่มก่อนออกฝึกสอน ยังไงถ้าใครสนใจเม้นบอกกันไว้นะคะ จะพยายามให้มากยิ่งขึ้นค่ะ ส่วนใครที่รอเซต erotic fullmoon ก็อดใจรอก่อนนะคะ ขอทุ่มให้องค์ชายก่อนเน้ออออ

 

 

 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1069 Pare2161 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:32

    จุกมากๆๆๆ
    #1,069
    0
  2. #870 cha-p2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 01:37

    รู้สึกจุก
    #870
    0
  3. #869 58002119 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 08:47
    อยากให้เจ้าจอมท้องจริงๆคะไรท์
    #869
    0
  4. #868 Nichamayyay (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 22:01
    อยากไห้เจ้าจอมท้อง
    #868
    0
  5. #866 pcy_mimi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:30
    เจ้าจอมท้องแน่ๆเลย
    #866
    0
  6. #864 Mooaxeza (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 15:10
    อยากได้เล่มคะ
    #864
    0
  7. #863 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 01:47
    มาจ้าาาาาาา
    #863
    0
  8. #862 kkaannyyaawwee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 19:01
    ท้องงงงเถอะะะอยากให้กับมาหาฝ่าบาทททฮืออออ
    #862
    0
  9. #861 MTYXX (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 14:48
    เจ้าจอมท้องแน่ๆ ฮื่อออ ฝ่าบาทน่าจับตีมาก ไม่ยอมๆ รอนะคะสู้ๆเรื่องทำการฝึกสอนหรือหลายๆอย่างนะค่า ชอบฟิคเรื่องนี้มากๆ ถ้ารวมเล่มแน่นอนว่าซื้อคั้บ
    #861
    0
  10. #860 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 12:20
    ที่องค์หญิงโดนจับตัวเป็นแผนของฝ่าบาทมั้ยอะ เพื่อจะได้เปิดสงครามกับอีกเมืองนึง แต่เหนือสิ่งอื่นใดโฟกัสที่เจ้าจอมเป็นลมค่ะ น้องมาแน่นอนนน!!
    #860
    0
  11. #858 zammmm (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 10:32
    น้องท้องหรือป่าวคะ แงงงงงง แอบหวัง อยากให้สงครามจบแล้ว จะได้กลับมาคู่กันอีกไหม ลุ้นเลยค่ะ แต่คิดว่าน้องท้องหรือป่าว อยากให้ท้องเพราะมีโอกาสกลับมาคู่กัน ยังไงก็รอต่อนะค๊าาา
    #858
    0
  12. #857 0932653191 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 10:10
    ขอแบบแฮปปี้นะคะ ตอบจบ มาม่ากะเรนเดียไปมากแล้ววววววววToT
    #857
    0
  13. #856 Kyungchu~ 😙 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 10:06
    น้องท้องแน่!!! พี่ต้องเสียใจ!!!
    #856
    0
  14. #855 35572 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 08:34
    เดาเรื่องไม่ถูกเลยว่าจะเป็นยังไงต่อ
    #855
    0
  15. #854 49cm. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 07:33
    เดาเนื้อเรื่องไม่ถูกเลย
    #854
    0
  16. #853 1234iiploy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 05:31
    น้องท้องแน่ๆ!!!!!!!
    #853
    0
  17. #852 conner_123 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 05:09
    เบบี๋มาแน่!!!!สงสารน้องงงงงงงน้องแบบแบกทุกอย่างเลย
    #852
    0
  18. #851 pcybam2706 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 02:50
    รีบมาต่อนะคะไรท์ สนุกมากแงงง ขอให้happy ending
    #851
    0
  19. #850 Asterisaom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 01:56
    ไรท์ทำเค้าร้องไห้เลยยย
    #850
    0
  20. #849 Seesasom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 01:50
    ขอจบแบบ happy ending นะคะ แง
    #849
    0
  21. #848 Seesasom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 01:50
    ขอให้องค์ชายไม่ต้องไปแต่งงานกับคนอื่นนะ..
    #848
    0
  22. #847 ParkMild (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 01:27
    จะจบกันยังไงเนี่ย องค์ชายทำอะไรไม่บอกน้องเบย ทำไมถึงปิดกันขนาดนี้ สงสารน้องคิดว่าเยาไม่รักแต่จริง ๆ รักมาก สงสารร แล้วเป็นลมแบบนี้ท้องแน่ ๆ
    #847
    0
  23. #845 BHB18 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 00:09
    ท้องงแน่!!! กรี้ดดดด พี่หินนน ฮือออ ดูแลน้องด้วยน้าาา อย่าทิ้งน้องไปอีกคนน ใจนุรับไม่ไหววTT มีแววว่าจะ bad end มั้ย ยังไง ฮึก ไรท์ใจร้ายย ฮืออ เค้าสงสารเจ้าจอมม
    #845
    0
  24. #844 Salmimi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 00:08
    น้ำตาไหลเปาะแปะเลย ฮืออออ เราว่าเจ้าจอมจะมีน้องงง คิคิ
    #844
    0
  25. #843 นวาระ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 23:54

    ได้โปรดอย่า sad ending ช่วงนี้จิตใจนักอ่านบอบบาง
    #843
    0