[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 18 : ดั่งฤทัยราชัน-16-ปฐมบทความเหนื่อยล้า-100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

-16-

 

ปฐมบทความเหนื่อยล้า

 



        องค์สวามีแห่งเจ้า     ชายา

พระประสงค์โอรสา            ลูกแก้ว

ฤาราชธิดา                     ขวัญคู่  พ่อเอย

วอนเอคอัครยิ่งแล้ว            บ่พร้อมจงรอ

                                        ~นรินทร์ภิญญา~

 

 


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ carry couple tumblr




 

          บาเธนส์ เป็นเมืองที่ประชาชนสร้างที่อยู่อาศัยแบบสลับแทรกไปตามทิวเขาอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงมาก บาเธนส์จึงยังคงความสงบเงียบและความสวยงามจากธรรมชาติไว้ได้เป็นอย่างดีและสมบูรณ์แบบ หนทางที่จะเข้าไปยังตัวหมู่บ้านนั้นเริ่มคดโค้งและสูงชันขึ้นเรื่อยๆ พระองค์และชายาเจ้าจอมจึงต้องปรับเปลี่ยนเป็นรถฮัมวีทรงพลังเพื่อขับไต่ไปสู่จุดหมายปลายทางโดยมีรถที่ขนเครื่องอุปโภคบริโภคพระราชทานตามมายาวเป็นสาย สายพระเนตรที่กำลังมองทิวทัศน์สองข้างทางต้องหันกลับมามองคนข้างๆที่รู้สึกว่าเจ้าหล่อนเงียบผิดปกติ

 

เป็นอะไร?” เอ่ยถามร่างบางที่นั่งหน้าซีดและเอนศีรษะลงกับเบาะรถและหลับตาลงแน่น

 

เจ้าจอม...เมารถเอ่ยตอบเสียงอ่อยพร้อมกับสูดลมหายใจแรงๆ

 

เป็นอะไรมากไหม?!” สุรเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับขยับวรองค์เข้าไปใกล้ๆและลูบพระหัตถ์ลงบนพวงแก้มซีดเซียว

 

อื้อ~...เจ้าจอมอยากอาเจี...อื้อ!” ยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้เมื่อสิ่งที่ทานลงไปเริ่มตีกลับ เมื่อพระองค์เห็นท่าไม่ดีจึงมีรับสั่งให้หยุดขบวนรถและเปิดประตูให้เธอลงไปข้างทางเพื่ออาเจียน

 

อึ้ก..อูแหวะ!” โก่งตัวเพื่อเอาสิ่งที่จุกอยู่ในลำคอออกให้หมด จนแทบอ่อนแรงพระองค์ขยับเข้ามาจะลูบหลังให้แต่เธอก็ยื่นแขนไปข้างหลังไว้เป็นเชิงห้าม

 

หยะ...อย่าเข้ามาเพคะ มันสกปรก...” 

 

จะล้มอยู่แล้วยังอวดเก่ง อยู่เฉยๆเถอะรับขวดน้ำจากมือองครักษ์มาและสาวพระบาทเข้าไปโอบร่างเล็กเอาไว้ พร้อมกับยื่นน้ำในพระหัตถ์ให้ก่อนจะลูบลงบนแผ่นหลังเล็กด้วยความห่วงใย

 

ขอบพระทัยเพคะรับขวดน้ำมาและเปิดออกกลั้วปากซ้ำๆก่อนจะค่อยๆยืดตัวขึ้นสูง

 

ดีขึ้นรึเปล่า?

 

เพคะ

 

เธอคงยังไม่ชินกับทางแบบนี้ หิมันตลายาเป็นประเทศที่ล้อมรอบด้วยภูเขาสูง ที่ทางก็เลยคดเคี้ยวขนาดนี้

 

เจ้าจอมเข้าใจเอ่ยเสียงอ่อยเมื่อยังไม่หายดี จึงถูกประคองให้ค่อยๆกลับขึ้นไปบนรถและเอนหลังพิงอย่างหมดแรง

 

นอนไปก่อนนะ ใกล้ถึงแล้วฉันจะปลุกเอง

 

อื้อพยักหน้าหงึกหงักทั้งๆที่หลับตา ก่อนจะถูกอ้อมพระกรโอบตวัดให้เอนพิงพระอังสากว้าง ไม่กี่อึดใจขบวนรถก็เริ่มออกเคลื่อนตัวอีกครั้ง

 

 

หลังเดินทางออกมาจากพระราชวังตั้งแต่เช้าตรู่ จนกระทั่งแสงแดดฤดูหนาวที่ส่องประกายบางเบาทั้งวันเริ่มอ่อนแสงลงจากเมฆหมอกที่ปกคลุมบริเวณที่สูง ดวงตะวันเริ่มเคลื่อนกายลงใกล้ขอบฟ้าอากาศดูขมุกขมัว แม้จะนั่งอยู่ในรถแต่อากาศหนาวเย็นก็ยังแทรกผ่านเข้ามาจนพระองค์ต้องห่มคลุมผ้านวมให้กับพระชายาที่หลับใหลอย่างเหนื่อยล้า โชคดีที่จุดหมายปลายทางเริ่มปรากฏให้เห็นจากกลุ่มพสกนิกรที่ยืนเรียงรายอยู่นับร้อยชีวิต มีรับสั่งให้หยุดรถก่อนจะถึงขบวนแถวชาวเมืองบาเธนส์และหันมาปลุกพระชายาเสียงเบา

 

เจ้าจอม..ถึงแล้วคนที่หลับมาตลอดรีบเปิดเปลือกตาขึ้น ขยับยืดกายด้วยความเมื่อยขบก่อนจะมองลอดกระจกหน้ารถออกไปด้วยความตื่นเต้นที่เห็นกลุ่มพสกนิกรมากมาย

 

นั่น...ชาวบาเธนส์หรือเพคะ

 

ใช่...เราลงไปทักทายพวกเขาสักหน่อยดีไหม

 

เพคะรับคำก่อนจะรีบจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย มิวายถูกดึงเข้าไปสวมเสื้ออีกชั้นและพันผ้าพันคอที่หลุดลุ่ยให้ใหม่ แถมยังสวมหมวกไหมพรมและถุงมือตามลงมาให้ด้วยราวกับเด็กน้อย

 

หมอกลงหนา เดี๋ยวไม่สบายหัวใจข้างซ้ายตกระหน่ำรัวจนเธอแทบลืมหายใจ รีบเบือนหน้าหนีและสาวเท้าลงจากรถที่ราชองครักษ์เปิดรอ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเมื่อเป็นครั้งแรกที่ออกเยี่ยมราษฎรร่วมกับพระสวามี

 

เหล่าพสกนิกรที่ยืนรอรับเสด็จมานานกว่าครึ่งวันต่างร้องไห้ออกมาและทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเคารพ บ้างในมือก็มีดอกไม้ที่เริ่มคอพับจากการถูกดึงออกจากลำต้นมานานนับครึ่งวัน เพื่อรอมอบถวายแด่องค์รัชทายาทและพระชายา เสียงร่ำไห้ระงมไปอย่างซาบซึ้งกับการเสด็จมาขององค์เซฮุน เพราะนานมากแล้วที่หมู่บ้านห่างไกลไร้ซึ่งการดูแลหลังจากเสด็จปู่ของพระองค์สวรรคตและเสด็จย่าที่แก่ชราลงทุวันขึ้นครองราชย์แทน

 

ทรงพระเจริญ!

 

ทรงพระเจริญเพคะ!

 

ทรงพระเจริญ!” เสียงเซ็งแซ่เต็มก้องสองข้างทาง ทั้งพระองค์และเจ้าจอมต่างสาวเท้าเข้าหาชาวบ้านอย่างไม่มีการถือพระองค์

 

เป็นยังไงกันบ้าง พวกเธอลำบากกันมากใช่ไหมสุรเสียงตรัสถามด้วยความห่วงใย ถ้อยคำตอบกลับมาอย่างเซ็งแซ่จนเธออดที่จะตื้นตันใจไปด้วยไม่ได้ เจ้าจอมหันกลับมาหาประชาชนอีกฟาก ดอกไม้ป่าสีชมพูสวยถูกถักร้อยขนดม้วนเข้าหากันเป็นรูปมงกุฎถูกยกขึ้นมาเพื่อมอบให้แก่เธอจากเด็กน้อยที่อายุอานามไม่น่าจะเกินสิบขวบ

 

หนูทำมาให้พระชายาเพคะเด็กหญิงตัวน้อยยกขึ้นมาให้เธอพร้อมกับก้มใบหน้าลงอย่างไม่กล้าที่จะสบสายตาเมื่อรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของพระชายาและพระสวามี

 

ขอบใจนะจ๊ะรับมาและสวมลงบนศีรษะทันทีและก็ได้รับยิ้มหวานๆจากหนูน้อยอย่างที่ตั้งใจไว้จะได้มองเห็น

 ออกเดินพบปะพูดคุยกับชาวบ้านอยู่พอประมาณจนกระทั่งเธอสังเกตเห็นหญิงคนหนึ่งที่แทรกตัวอยู่หลังๆของชาวบ้านออกไปห่างๆ ใบหน้าของเธอเศร้าหมองในอ้อมแขนอุ้มเด็กทารกที่กำลังแผดเสียงงอแงร้องไห้จ้า เมื่อเผลอสบสายตากับเธอหญิงคนนั้นก็รีบถอยหลังออกห่างและทำท่าว่าจะเดินหนีออกไปจากตรงนี้พร้อมกับขยับปากกล่อมลูกน้อยราวกับเสียงร้องไห้นั้นจะทำให้องค์รัชทายาทและพระชายาขุ่นเคืองพระทัย

 

มีอะไร?” องค์เซฮุนตรัสถามเธอเมื่อเห็นว่าเจ้าจอมยืนชะเง้อไปทางด้านหลัง

 

เจ้าจอมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กมา แล้วเด็กก็ร้องไห้งอแงด้วยเงยหน้าขึ้นทูลตอบ พระองค์จึงทอดพระเนตรไปยังทิศทางนั้นและเป็นฝ่ายจูงแขนเธอไปยังจุดที่หญิงคนนั้นกำลังกระชับกอดเด็กตัวน้อยที่ร้องไห้จ้าเอาไว้แน่น

 

หมะ...หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะเธอทรุดตัวลงนั่งก้มหน้าอย่างกลัวเพราะอาญาเพราะคิดไปว่าเสียงร้องไห้ของลูกทำให้ทรงพระรำคาญ เจ้าจอมจ้องมองเธออย่างสงสารก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าหญิงคนนั้น

 

ไม่ต้องกลัวนะ...แล้วนี่ทำไมลูกของเธอร้องไห้จ้าขนาดนั้นกัน

 

เอ่อ...ลูกหม่อมฉันหิวนมเพคะ หม่อมฉันไม่มีน้ำนมให้ลูกมากพอ

 

ตายจริง...รำพึงออกมาด้วยความสงสาร ทารกน้อยแผดเสียงงอแง ผ้าที่ใช้ห่อหุ้มตัวเด็กก็ขาดเก่าจนไม่น่าที่จะกำบังอากาศที่เย็นยะเยือกแบบนี้ได้ เงยหน้าขึ้นมองพระสวามีที่ประทับยืนอยู่เพื่อจะขอทางช่วยเหลือ และก็เหมือนว่าองค์รัชทายาทหนุ่มจะอ่านใจพระชายาออกได้เป็นอย่างดี

 

ทหาร... ไปเอานมผงกับผ้านวมอุ่นๆมาเร็ว

 

พระเจ้าค่ะ!

 

เมื่อได้มาแล้วเจ้าจอมจึงเป็นฝ่ายนำเอาผ้าหนาๆมาพันรอบเด็กน้อยเอาไว้และโอบประคองไว้ในอ้อมแขนเพื่อให้ความอบอุ่น นมผงถูกนำไปชงมาให้และค่อยๆจ่อป้อนลงกับปากเล็กๆที่อ้างับและดูดดุนอย่างหิวโหย ผู้เป็นแม่ร้องไห้อย่างซาบซึ้งกับพระกรุณาขององค์เหนือหัวและพระชายาและทรุดตัวลงโค้งคำนับหลายครั้งหลายครา ก่อนที่จะมีพระบัญชาให้ทหารนำข้าวของและนมผงสำหรับเด็กไปยังบ้านของหญิงแม่ลูกอ่อนคนนี้โดยมีเจ้าจอมอาสาที่จะโอบกล่อมป้อนนมเด็กน้อยรอ

 

น่ารักจังเลยนะเพคะเบี่ยงตัวให้พระองค์ทอดพระเนตรเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยไปเสียแล้วหลังได้กินนมอย่างเต็มอิ่ม เด็กน้อยช่างน่าเอ็นดูยิ่งนักทั้งพวงแก้มที่ขยับยุกยิกในยามนอน

 

แล้วเมื่อไหร่เธอจะมีให้ฉันบ้าง?  จู่ๆคำถามที่ไม่คาดคิดและตั้งตัวนั้นทำให้ร่างบางถึงกับชะงัก พอเงยหน้าขึ้นมองสบสายพระเนตรก็เห็นประกายเล็กๆที่ฉายแววจนน่าหวั่นใจ จู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นใบ้ขึ้นมากะทันหัน ได้แต่ก้มหน้ามองเด็กน้อยในอ้อมแขนและไม่อาจจะปริปากอะไรออกไปได้เลย

 

เจ้าจอมยังไม่พร้อม...นั่นคือความจริง

 

 

 

คืนนี้พระองค์ตกลงที่จะพักค้างคืนที่บาเธนส์ก่อนคืนหนึ่งและเดินทางกลับในเช้าวันพรุ่งนี้ บ้านใจกลางที่น่าจะเป็นของผู้นำหมู่บ้านถูกยกให้เป็นที่ประทับโดยเขาเสียสละที่จะไปนอนบ้านอีกหลังกับภรรยาและลูกๆแทน

 

คิดอะไรอยู่?” ผ้าคลุมถูกคลี่กางโอบล้อมไหล่เล็กก่อนจะอบอุ่นด้วยสวมกอดจากทางด้านหลังโดยพระสวามีที่ไม่รู้ว่าอาบน้ำเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่

 

ปละ...เปล่าเพคะ

 

ไม่มีได้ยังไง ฉันเห็นเธอเงียบมาตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว

 

ไม่มีอะไรจริ...ถ้อยคำถูกกลืนหายจากการที่ถูกพลิกตัวกลับมาและประทับจุมพิตลงนุ่มลึก รสสัมผัสอ่อนหวานแต่ทว่าแทรกความหวามไหวราวกับการขยับปีกของผีเสื้อ เนิ่นนานกว่าที่พระองค์จะทรงถอนใบหน้าออกห่าง และจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

 

ฉันขอถามอะไรสักอย่าง...

 

“......”

 

มีลูกให้กับฉันมันแย่จนเธอลำบากใจนักรึไง?

 

เจ้าจอมขอโทษ...แต่เจ้าจอมไม่พร้...

 

ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจถอดถอนพระทัยเมื่อเห็นร่างเล็กเริ่มมีน้ำตาก่อนจะโอบไหล่เล็กเอาไว้เพื่อตรงไปยังเตียงนอนที่ถูกปูลาดไว้เป็นอย่างดี ผ้าห่มขนสัตว์ผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมทั้งเจ้าจอมและพระองค์เอง ก่อนจะตวัดรัดร่างแน่งน้อยเข้าสู่อ้อมพระอุระและกอดรัดเอาไว้

 

วิลลิสเพคะ...พระนามที่นานๆจะเรียกทีถูกยกขึ้นมาใช้ ทำให้พระองค์จำต้องยินยอมที่จะก้มพระพักตร์ลงทอดพระเนตรคนที่เงยหน้าขึ้นมาจ้องมอง ลูกแก้วแวววามนั้นเห็นเลือนรางท่ามกลางความมืดราวกับแสงดาวบนฟ้าสีนิลในยามราตรี

 

นอนเถอะ...วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน

 

แต่เจ้าจอมว่า...เราควรคุยกันเรื่องนี้แบบจริงจังสักทีนะเพคะ

 

เฮ้อ...ว่ามาระบายพระปัสสาสะรินรดหน้าผากเนียนแผ่วเบา

 

เจ้าจอมยังไม่พร้อม...อย่างที่เคยบอกไว้ว่าเจ้าจอมขอเรียนก่อน

 

“........”

 

ได้โปรดนะเพคะ ให้เวลาเจ้าจอมนะเพคะลูกแก้วคู่นั้นเป็นประกายชัดขึ้นบ่งบอกว่าน้ำตาคงจะรื้นขึ้นมาอีกแน่ๆ

 

ฉันขอโทษที่เร่งรัดเธอ...เอาแต่ความคาดหวังของตนเองเป็นที่ตั้ง...เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเขาก็คงมาเองนั่นแหละกอดกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเมื่อหยดน้ำเม็ดใสไหลรินลงมาอาบสองปรางแก้ม เป็นสายและกลิ้งหล่นหายไปตามปลอกหมอน

 

ฮึก...เจ้าจอม...เจ้าจอมขอโทษ

 

ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไรกดปลายพระนาสิกลงบนกลุ่มผมนุ่มซ้ำๆเพื่อปลอบโยน เป็นครั้งแรกที่เจ้าจอมกัลยารับรู้ได้ถึงความอบอุ่นในพระสุรเสียงของพระสวามี เงยใบหน้าขึ้นเพื่อจ้องมองดวงพระพักตร์ก่อนจะผงกศีรษะขึ้นลงและขยับตัวเข้าซุกซบกับพระอุระแกร่งและหลับตาลงช้าๆ

 

หัวใจของเจ้าจอม..เต้นผิดจังหวะอีกแล้ว

 

 

 

...........................................................

 

 

ดวงพระเนตรลืมตาตื่นขึ้นช้าๆเมื่อรับรู้ได้ถึงแสงไฟประกายเล็กๆในห้องบรรทม  เหลือบมองดูนาฬิกาข้างพระแท่นก็เห็นว่ากำลังย่างเข้าสู่เวลาตีสองพอดี  เหลือบมองที่ว่างข้างวรองค์ก่อนจะขยับลุกขึ้นและเห็นร่างบอบบางกำลังรวบผมตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีส้มอ่อน

 

วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก เจ้าจอมจึงต้องรีบตื่นตั้งแต่กลางดึกเผื่อเวลาที่เครื่องบินจะทะยานพาเธอสู่ประเทศไทยและรีบไปมหาวิทยาลัยให้ทัน  ร่างบางที่งัวเงียแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแต่ก็ต้องยอมฝืนรวบผมลวกๆ สำรวจความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวกลับมาสวมเสื้อคลุมอีกตัว และก็ต้องสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อวรองค์สูงใหญ่หยุดยืนตระหง่านอยู่ข้างหน้า

 

“จะไปแล้วเหรอ...ไม่ง่วงรึไง”

 

“เพคะ...แต่เดี๋ยวไปนอนบนเครื่องก็ได้” ระบายยิ้มบางเบาไร้ซึ่งความโกรธเคืองเฉกเช่นวันวาน เบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อกลับไปเก็บสัมภาระลงกระเป๋าเป้สีหวาน อันประกอบไปด้วยกระเป๋าเครื่องเขียน สมุดหนังสือสองสามเล่มและของใช้จิปาถะเล็กน้อย

 

“เดี๋ยวฉันไปส่ง....”

 

“ไม่เป็นไรเพคะ บรรทมต่อเถอะเพค....” คำพูดขาดหายเมื่อทรงสาวพระบาทไปยังทิศทางของห้องน้ำ เจ้าจอมแอบอมยิ้มตามหลังก่อนจะเดินไปยังตู้เสื้อผ้าและจัดเตรียมฉลองพระองค์รออย่างเป็นระเบียบ 

 

 

บรรยากาศในตอนค่อนคืนหนาวจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน เมื่อเดินออกมาหน้าพระตำหนักก็เห็นว่าพระพี่เลี้ยงยืนรออยู่พร้อมกับรถยนต์ที่ถูกตระเตรียมรอแล้วอย่างเรียบร้อย ภายในพระราชวังเห็นเพียงแสงวับแวมส่องสลัวท่ามกลางความมืดมิดและแสงส่องจากจันทรา  ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาถูกรวบเข้าไปกอดเอาไว้แม้จะมีเสื้อโค้ทตัวยาวที่คลุมทับไว้แล้วก็ตาม  ทั้งสองพระองค์สาวพระบาทตรงไปขึ้นรถและค่อยๆเคลื่อนจากพระตำหนักมุ่งสู่สนามบิน

 

 

 

“โชคดีสำหรับเปิดเทอมวันแรก อย่าเถลไถลนะเข้าใจไหม?” รับสั่งราวกับเธอเป็นเด็กตัวน้อยๆ แต่กระนั้นก็ยอมพยักหน้าหงึกหงักรับทราบพระบัญชา

 

“เพคะ”

 

“นี่...รับไปสิ” เจ้าจอมมองเจ้าพลาสติกสี่เหลี่ยมเล็กๆในพระหัตถ์อย่างฉงนก่อนจะส่ายศีรษะเป็นเชิงปฏิเสธ

 

“ไม่เห็นจำเป็นเลยเพคะ ข้าวของทุกอย่างพระองค์ก็ให้พี่มณฑาจัดการไว้ให้แล้ว”

 

“ให้ก็รับไปเฉยๆไม่ได้รึไง!? เอาไป” ยัดบัตรเครดิตลงในมือของเธอไม่เบาแรงนัก เธอจึงจำยอมรับมันมาและเก็บไว้ในกระเป๋าอย่างเรียบร้อยก่อนที่ร่างของราชองครักษ์จะเดินเข้ามารายงานว่าเครื่องบินส่วนพระองค์ถูกจัดเตรียมไว้ให้แล้วอย่างเรียบร้อย

 

“เจ้าจอมไปนะเพคะ” ย่อตัวลงถอนสายบัวทำความเคารพอย่างสง่างามก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองและเห็นพระสวามีที่แย้มพระโอษฐ์ส่งมาให้เธอเช่นกัน

 

“มานี่” คว้าตัวของเธอเข้าไปกอดเอาไว้ จนแม่สาวน้อยแก้มแดงฉ่า เจ้าจอมทำใจกล้าค่อยๆยกวงแขนขึ้นกอดตอบและถูกสนองกลับด้วยแรงรัดที่เพิ่มมากขึ้น

 

“ดูแลตัวเองดีๆนะ...”  ถ้อยตรัสอ่อนโยนนุ่มละมุนทำให้เจ้าจอมกัลยายิ้มแก้มปริจนพวงแก้มขึ้นเป็นลูกๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งกว่าใครในโลกนี้  

 

“ขอบพระทัยเพคะ” ขยับเดินไปตามทางที่องครักษ์ผายมือให้ไป ไม่วายหันกลับมามองพระสวามีและยกมือขึ้นโบกไปมาให้ ก่อนจะหงอยลงเมื่อพระองค์ทำเพียงสีพระพักตร์นิ่งเย็นตามเคย ค่อยๆลดมือที่โบกลงเพราะคิดได้ว่าการกระทำนั้นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องสมควรนักเพราะเหล่าข้าราชบริพารคนอื่นๆก็ยังอยู่ในบริเวณนี้ด้วย เจ้าจอมเหงาหงอยลงเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับไปตั้งใจก้าวเดินไปตามทางโดยไม่รู้ตัวสักนิดว่า

 

ทรงโบกพระหัตถ์ตอบตามหลังพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นยิ่งกว่าแสงสุริยะที่สาดส่องสู่พื้นโลกเสียอีก.....

 

 

 

ดูเหมือนการกลับมาเรียนของเธอจะเป็นตัวการทำให้มหาวิทยาลัยวุ่นวายไปหมด จะเดินไปทางใดผู้คนก็พร้อมใจกันแหวกทางให้เธอทั่วทุกสารทิศ บ้างก็ย่อตัวโค้งคำนับดูวุ่นวายไปหมดจนเธอต้องหยุดเดินและบอกให้ทุกคนทำตัวตามปกติอยู่บ่อยครั้ง รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกเมื่อเห็นห้องเรียนอยู่ในสายตา เพราะกลัวว่าจะมีใครเดินผ่านมาและแตกตื่นแบบเมื่อครู่อีก แต่เธอก็คงจะคิดผิดเพราะทันทีที่เปิดห้องเรียนเข้าไปเพื่อนทุกคนในห้องก็แตกกระจายกันไปรวมที่มุมห้องโดยอาจารย์ก็เป็นไปกับทุกคนด้วย และยังไม่ทันเอ่ยปากสิ่งใดเสียงของประธานสาขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

“ถวายบังคมเจ้าหญิงเจ้าจอมกัลยา!” และเพื่อนๆก็โค้งตัวพร้อมกับย่อตัวลงกันเป็นแถบ จนเธอได้แต่ยิ้มแหยๆ พลางคิดในใจว่านี่ตนคิดถูกหรือคิดผิดกันนะที่กลับมาเรียน

 

“เชิญประทับนั่งเพคะองค์หญิง” อาจารย์หญิงสูงวัยผู้ที่คุ้นเคยและสนิทกับเธอที่สุดเอื้อนเอ่ยอย่างฉะฉานตามแบบฉบับอาจารย์สอนภาษาไทย ร่างบางอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาและยกมือขึ้นไหว้อย่างเรียบร้อยเละถูกต้องตามแบบที่ถูกอบรมบ่มเพาะมา

 

“ไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์นะคะ ทำทุกอย่างเหมือนเดิมเลยขอให้เจ้าจอมได้รู้สึกสนิทเช่นเดิมกับทุกคนเถอะนะคะ” เอ่ยอย่างวิงวอนกับท่านอาจารย์และเพื่อนๆทุกคน ที่มีการหันกลับไปมองหน้ากันไปมาก่อนจะพยักหน้ารับอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“ขอบคุณนะคะ” ยิ้มให้อย่างดีใจก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิมของตัวเองข้างเพื่อนๆและตั้งใจจดจ่อกับการเรียนการสอนที่กำลังจะเริ่มในไม่ช้า

 

“เจ้าจอม” เพื่อนชายอีกคนที่นั่งอยู่ข้างหลังใช้แท่งดินสอยื่นมาสะกิดต้นแขนเธอเบาๆ

 

“หือ? ว่าไงภัทร” ละสายตาจากหน้าสมุดที่จดขึ้นก่อนจะหันหลังกลับมาเอ่ยถามเพื่อน

 

“เอ่อ...พวกฉันรู้สึกเยือกเย็น หนาวๆอย่างไรก็ไม่รู้?” เอ่ยพร้อมกับบุ้ยใบ้ไปยังทิศทางของหลังห้องและหน้าระเบียง พอเธอหันมองก็ต้องแอบพ่นลมหายใจ เมื่อเห็นเหล่าองครักษ์ในชุดซาฟารีสีดำสนิทนั่งนิ่งอยู่เก้าอี้หลังห้องและกระจายตัวอยู่ข้างนอก ใบหน้านิ่งๆเสริมกับแว่นสีดำสนิทที่อำพรางดวงตาเอาไว้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับอยู่ในหนังล่าทรชนข้ามโลกอย่างไรอย่างนั้น

 

“ฉันห้ามพวกเขาไม่ได้หนะ ขอโทษด้วยแล้วกันนะที่ทำให้อึดอัด แต่ไว้ใจได้ว่าพวกเขาจะไม่ทำอะไรพวกนายแน่นอน” ภัทรและเพื่อนๆพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจก่อนจะยืดตัวกลับไปนั่งที่ต่อ ส่วนเจ้าจอมก็ได้แต่หนักใจและคิดอยู่คนเดียวเงียบๆ....

 

 

“ซินเดอเรลล่าเมืองไทย!  ประมวลภาพวันอภิเษกสมรสเจ้าชายวิลลิส โอเซฮุน-เจ้าหญิงเจ้าจอม”

 

“เจ้าหญิงเจ้าจอมกัลยา ตามเสด็จพระสวามีออกเยี่ยมราษฎรครั้งแรก ณ เมืองบาเธนส์ ราชอาณาจักหิมันตลายา”

 

“เจ้าหญิงเจ้าจอมกัลยา เสด็จกลับไทยเพื่อศึกษาต่อในคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยXXX

 

“ย่องเงียบกลับเมืองไทย! เจ้าหญิงเจ้าจอมกลับมาศึกษาต่อ หรือเรื่องเจ้าชาย-เจ้าหญิงตัวน้อยจะถูกพับเอาไว้!?

 

 

เจ้าจอมปิดหน้าหนังสือพิมพ์ลงเมื่อในนั้นมีแต่พาดหัวข่าวเกี่ยวกับตนเอง ก็ไม่อยากจะยอมรับหละนะว่าบางทีเธอก็รับมือกับชีวิตใหม่แบบนี้ไม่ค่อยทัน ไม่เคยที่จะดูเป็นที่สนอกสนใจของผู้คนมากขนาดนี้ เธอใช้ชีวิตที่แสนเรียบง่ายของตัวเองมาตลอดจนกระทั่งวันที่ชะตาชีวิตพลิกผันไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากผืนดินเป็นผืนฟ้าด้วยซ้ำ นั่งคิดอย่างปลงตกแต่จู่ๆความอบอุ่นรอบผิวกายและภาพพระสรวลก็ลอยขึ้นมาในห้วงของความคิดจนเธอแอบอมยิ้มตามไปด้วย

 

“บ้าจริง! ยิ้มอะไรเจ้าจอมคิดอะไรไร้สาระ!” ดุตัวเองอยู่ในใจคนเดียว สองปรางแก้มดูร้อนๆจนต้องเผลอยกมือขึ้นมาลูบไล้ไปมาเบาๆ ให้ตายเถอะ...ห่างกันไม่ถึงวันเลยนะเจ้าจอม

 

 

 

 

“พระชายาพระเจ้าค่ะ!” องครักษ์เดินมาหาเธอที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่กับกลุ่มเพื่อนๆ

 

“มีอะไรเหรอชินทร์”

 

“มีนักข่าวต้องการขอเข้าเฝ้าสัมภาษณ์พระเจ้าค่ะ”

 

“อืม...อย่าดีกว่า เรากลัวจะเป็นการไม่เหมาะสม บอกไปแล้วกันว่าต้องผ่านทางราชวังเท่านั้น”

 

“พระเจ้าค่ะ” ชินทร์รับคำอย่างแข็งขันก่อนจะหมุนตัวกลับออกไปเพื่อให้เวลาส่วนตัวกับเธอและเพื่อนๆ

 

“นี่เจ้าจอม...ขอถามอะไรได้ไหม?” เพื่อนสาวในกลุ่มเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“อืม..ว่ามาสิ”

 

“คือทำไมเจ้าจอมกลับมาเรียนหละ...แล้วไม่รีบมีรัชทายาทเหรอ” คำถามทำเอาคนฟังหน้าแดง เจ้าจอมแสร้งก้มลงจดงานกลบเกลื่อน

 

“ก็อยากเรียนให้จบก่อน...คุยกับองค์วิล...เอ้อพระองค์แล้วพระองค์ก็ประทานอนุญาต”

 

“อิจฉาเธอจังเลย เหมือนเรื่องเจ้าหญิงในนิทานหลุดออกมาเลยแหละ ฉันอยากมีโมเม้นต์นั้นบ้างจัง” เพื่อนอีกคนทำมือประสานกันและหลับตาลงอย่างเพ้อฝัน เจ้าจอมจึงทำได้เพียงส่ายศีรษะไปมาอย่างระอาปนขบขัน เพื่อนจะรู้ไหมนะว่าชีวิตเจ้าหญิงที่ว่านั้นช่างไม่เหมือนกับนิทานที่เล่าขานมาเลยสักนิด กว่าจะผ่านมาได้ก็ยากลำบากเหลือเกินแถมหนทางก็ยังอีกยาวไกลนัก

“กลับแล้ว พรุ่งนี้เจอกันนะทุกคน” โบกมือลาเพื่อนๆก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่เหล่าองครักษ์ตระเตรียมรอ ไม่ทันจะได้วางสิ่งของลงเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

“ว่าไงเพคะ” กรอกเสียงลงไปในสายเมื่อปรากฏรายชื่อของพระสวามีเด่นหราบนหน้าจอ

 

“จะกลับรึยัง”

 

“พึ่งขึ้นรถเองเพคะ อีกครึ่งชั่วโมงคงถึงสนามบิน”

 

“ห้ามไปแวะที่ไหนนะ รีบๆกลับมา”

 

“เพคะ...ย้ำหม่อมฉันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” มุ่ยหน้าลงที่โทรมาย้ำนักหนาราวกับเธอเป็นเด็กไม่รู้จักโต

 

“ก็ดีที่เชื่อฟัง...รีบกลับมาก็แล้วกัน...”

 

“...........”

 

“คิดถึง...”

       

ตึกตัก...ตึกตัก

 

บะ...บ้าจริง!

 

พระองค์ทรงบ้าเกินไปแล้ว!

 

 

.......................................................

 

สายพระเนตรกวาดมองร่างบางของพระชายาที่ก้าวเดินเข้ามาในห้องบรรทมอย่างเนือยๆ และทำท่าว่าจะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง และก็จริงตามที่ทรงคาดเอาไว้เมื่อเจ้าจอมกัลยาเอนกายลงบนที่นอนและทำท่าว่าจะปิดเปลือกตาลง

 

“เจ้าจอม” สาวพระบาทไปหาพระชายาและเอ่ยเรียกเจ้าหล่อนด้วยยสุรเสียงไม่เบานัก

 

“อือ”

 

“ไปอาบน้ำก่อนค่อยมานอน”

 

“เจ้าจอมเหนื่อย...เจ้าจอมง่วง” เสียงตอบงัวเงียแทบจะฟังไม่เข้าใจ ร่างบางพึ่งเข้าใจว่าความเหนื่อยล้าที่เจอมาทั้งชีวิตเทียบไม่ได้เลยสักนิด ร่างกายเมื่อยขบไปหมดจากการนั่งเรียนและต้องนั่งเครื่องบินติดต่อกันนานหลายชั่วโมง นี่แค่วันแรกเธอยังน็อกขนาดนี้...เจ้าจอมแทบไม่อยากคิดถึงวันต่อๆไปเลย ฮืออออออออ

 

“ไปอาบน้ำก่อน” สุรเสียงดุขรึมขึ้นเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวยังคงงอแง

 

“ค่อยอาบก็ได้นี่เพคะ” ปรือตาขึ้นมาเอ่ยตอบและทำท่าว่าจะปิดลงอีกรอบ

 

“ไปอาบน้ำก่อน...” ดุขึ้นอีกจนเธอจำยอมลุกขึ้นเชื่องช้า ทำหน้างอใส่พระองค์ก่อนจะสะบัดตัวลุกไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่อเห็นว่าน้ำอาบถูกตระเตรียมไว้แล้วเรียบร้อยในอ่างอาบ เธอจึงรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าและลงไปแช่ทั้งตัว พอศีรษะพาดเข้ากับขอบอ่างที่มีผ้าขนหนูรองเอาไว้ เจ้าจอมก็ปล่อยตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทราทันที

 

 

“อย่าบอกนะว่าแอบหลับในห้องน้ำ” ตรัสกับพระองค์เองเมื่อพระชายาหายไปในห้องน้ำร่วมครึ่งชั่วโมงแล้ว ก็พอจะเข้าใจถึงท่าทางอิดโรยนั้นนั่งเครื่องบินวันหนึ่งร่วมสิบกว่าชั่วโมงใครจะไม่ล้าบ้าง รออยู่เนิ่นนานก็ไม่เห็นวี่แววจึงตัดสินพระทัยเดินตามเข้าไปในห้องสรง และก็เห็นร่างบางที่นอนหลับคอพับคออ่อนอยู่ในอ่างอาบน้ำ

 

“ไม่กลัวตัวเปื่อยรึไง” แม้จะบ่นแต่ก็ทรงจัดการเปิดปุ่มปรับเปลี่ยนน้ำเพื่อล้างตัวให้ และแน่นอนว่าขั้นตอนนี้ต้องทรงเบือนพระพักตร์หนีเรือนกายอรชรเปลือยเปล่าตรงหน้า ลมหายใจขัดข้องขาดเป็นห้วงจังหวะ เพราะกลัวว่าจะทนไม่ไหวและปลุกเจ้าหล่อนขึ้นมาฟัดให้จนลงกับอ้อมพระอุระให้จบๆไป

 

ท่องไว้...เจ้าหล่อนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

 

 

 ใช้เวลาเนิ่นนานกว่าปกติก็ทรงโอบอุ้มร่างบางที่มีชุดคลุมห่อหุ้มออกมาและวางลงบนพระแท่นอย่างเบามือ สาวพระบาทไปยังตู้เสื้อผ้าอีกห้อง เลือกชุดนอนสีโอลด์โรสบางเบาออกมาและค่อยๆจับแม่ตุ๊กตาตัวน้อยแต่งตัว เจ้าจอมปรือตาขึ้นมามองช้าๆตอนที่พระองค์จัดการเสร็จพอดี แต่เธอคงจะเหนื่อยเกินกว่าจะมาอายหละมั้งถึงทำได้เพียงเบ้หน้าและขยับกายเข้าสู้อ้อมพระอุระทันทีที่พระองค์แทรกวรกายลงในผ้าห่มผืนเดียวกัน

 

“นี่แค่วันแรกยังเป็นขนาดนี้เลยนะ” กระซิบข้างใบหูแผ่วเบา

 

“ไม่ยอม...หรอก...จะสู้ให้ดู...เจ้าจอมอยากเรียน” งัวเงียเถียงจนพระองค์อยากจะจับมาตีก้นให้หายปากเก่ง ทั้งๆที่สภาพตอนนี้เหนื่อยจนร่างกายเอาเเต่จะหลับ

 

“จะรอดูว่าจะเก่งไปได้สักกี่น้ำ วันแรกก็น็อกมาจนฉันต้องอาบน้ำแต่งตัวให้” ตรัสตอบอย่างเอ็นดูพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นและลูบพระหัตถ์ไปมากับแผ่นหลังเล็กอย่างขับกล่อม

 

“ไม่ถอย....แน่นอน” ยังไม่ยอมหลับสนิทง่ายๆ...ยังคงเอ่ยเถียงทั้งๆที่ตาปิดไปแล้วเรียบร้อย

 

“ก็ดี...อย่าลืมบุญคุณฉันหละที่อาบน้ำแต่งตัวให้”

 

“ไม่ดี...ไม่ชอบ...”

 

“อะไร...นี่ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนะ!” สุรเสียงตรัสดุคนในอ้อมพระกร และก้มพระพักตร์ลงมอง

 

“ไม่ใส่ชุดชั้นในให้...ไม่เรียบร้อยเลย” นั่นคือคำเถียงสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงและจมสู่ห้วงนิทราจริงๆ ทิ้งให้พระองค์หัวเสียกับคำบ่นของเจ้าหล่อน

 

ให้ตายเถอะ!....เสด็จย่าไปขุดยายเด็กคนนี้มาเป็นพระชายาได้ยังไง!

 

100%

 

ช่วงนี้ก็จะห่างหายหน่อยน้าาาา เข้าสู่ฤดูกาลมิดเทอมแล้ว แถมฟ้ายังได้งานพาร์ทไทม์ด้วยก็เลยไม่ค่อยมีเวลา จะพยายามมาบ่อยๆนะคะ รักกกกกกกกก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #431 nannapatmqntree (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 09:08
    น่ารักกกกก
    #431
    0
  2. #430 TongBaek_Exopink (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 01:48

    สู้ๆนะค้าา รออ่านต่อน้าา
    #430
    0
  3. #429 Ntwrp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 15:45
    โอ้ยเจ้าจอมยังเหมือนเด็กอยู่เลย น่ารักกกก
    #429
    0
  4. #428 u.under (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:34
    โอ๊ย น่ารัก ไม่เรียบร้อย ฮ่าๆๆฟ
    #428
    0
  5. #427 Sehunmybeb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:30
    รอนะค้า สู้ๆค่ะไรท์
    #427
    0
  6. #426 mtrdttt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 08:09
    งืออออ น่ารักกกกก
    #426
    0
  7. #425 UFOMOMO__MO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 02:57
    ฮื่อออออ พี่ฟ้าเหมือนมีญาณทิพย์ ตอนนี้อซอ.ทั้งด้อมกอดคอกันร้องไห้หมดแล้วค่ะ
    #425
    0
  8. #424 ohtao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 01:42
    อ่าว น้อนนนนตอนจบคือตร่ก5555
    #424
    0
  9. #423 ohtao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 01:41
    เป็นเพราะความบังเอิญหรือใครลิขิตที่พี่ฟ้าอัปพร้อมกับสปอยอซ.พอดีเล้ยยย5555
    #423
    0
  10. #422 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:03
    ไรท์พี่มาตรงเวลามากกกแบบวันนี้เอ็กโซก็โพสว่าจะคัมแบคด้วยอะคือดีย์!!!
    #422
    0
  11. #421 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:57
    เห็นใจน้องเถอะน้าาาา กลับอาทิตย์ละครั้งก็ได้ มันเหนื่อยนะเข้าใจมั้ย แต่น่ารักอะชอบบบบบบ
    #421
    0
  12. #420 manomer (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:50
    ไม่อยากให้น้องเหนื่อยก็เลิกใจร้ายกับน้องสิเพคะะะะะะะะ น้องใจสู้มากเห็นมั้ย จะหลับละยังเถียงได้เลย เนี่ยๆเห็นใจยัยหนูเถอะะะ
    #420
    0
  13. #419 ParkMild (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:27
    น่ารักจังขนาดจะหลับยังบ่นอีก 555
    #419
    0
  14. #418 pakkadqq (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:24
    แงงงงงง องค์ชายแต่งตัว อบอุ่นมากเลยยย อมยิ้มตอนโบกมือออ รอนะคะไรท์
    #418
    0
  15. #417 babemay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:22
    น่ารักตรงที่จับแต่งตัว 5555555555ตอนโบกมือให้ก็น่าร้าก อยากให้วิลลิสใจอ่อน ไปซื้อบ้านอยู่ไทยแล้วย้ายมาพำนักชั่วคราวได้ไหม สงสารเจ้าจอมมม
    #417
    0
  16. #416 Yourita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 08:11
    ชอบมากเลยค่ะ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #416
    0
  17. #415 Lewphiangor (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 00:41

    วิลลิสน่ารักมากค่ะ ไม่อารมณ์ร้อนเหมือนเมื่อก่อน ละมุนน
    #415
    0
  18. #411 유비~🎵 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 02:46

    สู้ๆนะคะไรท์ ยังไงก็จะรอค่า
    เรื่องนี้ใช้ศัพท์ยากด้วย เพราะฉนั้นเรารอได้ค่าาาา
    #411
    0
  19. #410 PharisaPattong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 07:21

    รออยู่น๊า
    #410
    0
  20. #409 Sehunmybeb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:44
    รีบมาต่อนะค้า สู้ๆค่ะ รออยู่อิอิ
    #409
    0
  21. #408 pprancy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 20:02
    องค์ชายละมุนไปอีกกก
    #408
    0
  22. #407 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 18:32
    เขิน อบอุ่นนน
    #407
    0
  23. #406 Mooaxeza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 12:59
    เย้เย้ ดีใจมาอัพแร้ว
    #406
    0
  24. #405 ohtao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 04:13

    แงงงงง เพิ่งเห็นว่ามาอัปแบ้ววว ขอบคุณนะต้ะ 💕
    #405
    0
  25. #404 UFOMOMO__MO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 00:40
    ฮื่อออ อ่านไปยิ้มไป สู้ๆนะคะพี่ฟ้า จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #404
    0