[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 19 : ดั่งฤทัยราชัน-17-ความเป็นมาของดอกไม้หลังวัง--100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 334 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

-17-



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ดอกแก้วเจ้าจอม

 

ระตีเริ่มระริกหวาน     วะวาบซ่านอุราทรวง

หทัยปริ่มกมลดวง                     สราญสุขสวรรค์วัง

กุหลาบหนามประนิ้วน้อง              พระองค์ร้องกระแสสั่ง

ถะถอนทิ้งผกาวัง                      ถนอมเจ้าเสมอตา

(นรินทร์ภิญญา)

 

และแล้ววิถีชีวิตแบบเหนื่อยล้าก็ดำเนินไปตามห้วงวันเวลา พร้อมๆกับความอ่อนแอของเจ้าจอมกัลยาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่คนตัวน้อยเธอก็ใจสู้มากไม่ยอมย่อท้อแม้บางครั้งส่วนลึกในใจจะร้องบอกให้เธอยอมแพ้อยู่หลายครั้งก็ตาม

 

เรียนให้จบ...สามคำสั้นๆที่ฉุดรั้งหัวใจของเธอให้ฮึดสู้ในตอนลืมตาตื่นขึ้นแต่ละวัน

 

 

“องค์วิลลิส...” ตรัสเรียกพระสวามีแผ่วเบาเมื่อเห็นพระองค์ก้มพระพักตร์จดจ่อกับกองเอกสารตรงหน้าอย่างเคร่งเครียดหลังจากที่เดินเข้ามาในห้องทรงงานพร้อมกับแก้วชากุหลาบส่งกลิ่นหอมพร่างพรายเจือตามหมอกควันไอร้อนเหนือปากแก้ว

 

“ว่าไง...กลับมาแล้วเหรอ” เงยพระพักตร์ขึ้นมาและปรับเปลี่ยนเป็นแย้มพระโอษฐ์เมื่อเห็นพระชายาตัวน้อยในชุดนอนเสร็จสรรพประคองแก้วเดินเข้ามาช้าๆ ทอดพระเนตรปฏิทินทางขวาก่อนจะแอบสรวลในพระทัยเมื่อเห็นว่าวันนี้คือวันอะไร

 

วันศุกร์...แสดงว่าพรุ่งนี้เจ้าจอมก็ไม่ได้ไปเรียนสินะ.... หมายมาดพร้อมกับหมุนควงปากกาในพระหัตถ์อย่างกระหยิ่มยิ้มหย่องอยู่ในพระทัยของพระองค์เอง

 

“เพคะ...วันนี้คาบบ่ายอาจารย์งดคลาสก็เลยได้กลับเร็ว...เจ้าจอมชงชามาให้พระองค์” วางแก้วลงบนโต๊ะเบาๆพร้อมกับเลื่อนให้พระสวามีอย่างระมัดระวังก่อนจะเดินอ้อมไปทิ้งสะโพกลงนั่งบนพระสนับเพลาเมื่อทรงวางพระหัตถ์ลงตรงนั้นส่งสัญญาณว่าเธอต้องทำตาม

 

“เอาใจฉันขนาดนี้...มีอะไรรึเปล่า...หืม?” ตรัสกระซิบพร่างพรายข้างใบหูเล็กจนไรขนอ่อนๆทั่วร่างลุกชัน เจ้าจอมย่นคอหลบก่อนจะก้มลงมองมือของตัวเองที่ไม่กล้าปล่อยออกจากการเกาะกุมด้วยความเขินอาย

 

“คือ...เจ้าจอมอยากจะขอยืมโน้ตบุ๊กของพระองค์หน่อยได้ไหมเพคะ พอดีเจ้าจอมต้องทำงานแต่ลืมเอามาจากที่ไทยด้วย” เงยหน้าขึ้นจ้องมองพระพักตร์ตาแป๋วอย่างรอคอยคำตอบ

 

“ได้สิ...แต่ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนนะ...”

 

“อะไรเหรอเพ...อื้อ...” กลีบพระโอษฐ์หยักฉกลงทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มที่เผยอเล็กน้อยจากการเอ่ยเมื่อครู่ บดเคล้าไปมาราวกับการขยับปีกบินของผีเสื้อละเลียดชิมซึมซับเอาความหวานฉ่ำที่พระองค์รู้สึกว่าห่างหายไปเนิ่นนานเหลือเกินตั้งแต่เจ้าจอมกลับไปเรียน พระหัตถ์ค่อยๆกระชับท้ายทอยเล็กๆเพียงครึ่งฝ่ามือของพระองค์ให้แน่นหนาเพื่อรอรับการบดคลึงที่คงจะกินเวลานานพอสมควร

“อื้อ...พอก่อนเพคะ เจ้าจอมหายใจไม่ทัน” ก้มหน้างุดๆหลบสายพระเนตรอย่างสะเทิ้นอาย เสียงหัวเราะในลำคอดังอยู่ใกล้ใบหูก่อนจะถูกรั้งร่างเข้าไปสวมกอดไว้และก่ายเกยพระหนุเข้ากับไหล่บอบบางของเธอ

 

“ทำงานเสร็จก็เปลี่ยนชุดรอเลยนะ...เดี๋ยวฉันตามไป”

 

“อะ...เอ่อ” ผลุดตัวลุกขึ้นจากตักทันทีเมื่อเข้าใจในความหมายของสารที่ส่งออกมานั้น วันๆพระองค์คิดแต่เรื่องแบบนี้รึไงนะ?!

 

“จะ...เจ้าจอมขอตัวไปทำงานก่อนนะเพคะ” รวบเอาโน้ตบุ๊กขึ้นมากอดไว้ก่อนจะเหลือบมองพระพักตร์แล้วก็ต้องหลบวูบเมื่อสายตาพราวระยับส่งออกมาให้จนเธอร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ย่อตัวลงอย่างรวดเร็วก่อนจะหันหลังวิ่งออกจากห้องทรงงานทันที

 

“เมื่อไหร่เธอจะชินนะเจ้าจอม” ตรัสถามกับองค์เองก่อนจะส่ายพระเศียรอย่างเอ็นดูตามหลังพระชายาตัวน้อยที่นับวันจะน่ารักน่าฟัดขึ้นทุกวัน

 

 

ตึกตัก...ตึกตัก

เจ้าจอมหอบหายใจฟังเสียงที่ดังกระหน่ำในอกซ้ายของตัวเอง ค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงบนโต๊ะเขียนหนังสือเล็กๆข้างหน้าต่างที่พระสวามีรับสั่งให้ทหารยกเข้ามาไว้ให้ช้าๆ ปรางแก้มสองข้างร้อนผะผ่าวอยู่แบบนั้นจนเธอต้องซบใบหน้าลงกับต้นแขน กลีบปากสีระเรื่อไม่สามารถบังคับตัวเองให้หยุดยิ้มได้เลยสักนิด พระองค์หนอพระองค์...จะรังแกหัวใจดวงน้อยๆของเธอไปถึงเมื่อไหร่กัน....

 

“ไม่ๆ อย่ามัวคิดอะไรน่าอายแบบนี้นะเจ้าจอม ทำงานได้แล้ว” สูดลมหายใจเข้าปอดตัวเองลึกๆก่อนจะตั้งสติกดเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นและตั้งใจจดจ่อกับงานที่กองเป็นภูเขารอเธอสะสางตลอดช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ นั่งพิมพ์ไปพิมพ์มาไม่นานความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดก็หน่วงรั้งเปลือกตาของเธอให้คอยแต่จะปิดลงอยู่ร่ำไป  พยายามฝืนตบสองข้างแก้มตัวเองให้ตื่นตัวแต่ก็แค่นั้น ไม่นานร่างน้อยก็ค่อยๆไหลลงฟุบกับต้นแขนทั้งๆที่หน้าจองานก็เปิดค้างไว้แบบนั้น

 

 

“หือ?...ทำไมมาหลับในสภาพนี้” พระขนงเรียวสวยขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อทอดพระเนตรเห็นพระชายาที่ฟุบใบหน้าลงกับต้นแขนเล็กที่วางพาดกับโต๊ะเขียนหนังสือ บนโต๊ะมีเอกสาร แฟ้มงาน หนังสือวางกองๆกัน โน้ตบุ๊กก็ยังคงเปิดเครื่องค้างเอาไว้

 

“คงจะเหนื่อยมากสินะ” เกลี่ยนิ้วลงบนพวงแก้มกลมที่ยุ้ยอวบตามแรงกดทับที่ซบใบหน้าลง เอื้อมวรองค์ไปกดเซฟงานของเธอที่ทำค้างเอาไว้อย่างเบามือและปิดเครื่องลงก่อนจะรวบรวมเอกสารหนังสือไว้ให้อย่างเป็นระเบียบ

 

“นี่ได้เมียหรือได้ลูกสาวกันนะ” สุรเสียงบ่นอย่างระอาปนเอ็นดู ค่อยๆย่อพระองค์ลงช้อนอุ้มพระชายาที่ตัวเบาหวิวขึ้นในอ้อมพระอุระและสาวพระบาทไปยังแท่นบรรทม วางเธอลงช้าๆก่อนจะขยับวรองค์ขึ้นตาม ผ้าห่มนวมอุ่นๆถูกคลี่ขึ้นคลุมให้เนื่องด้วยอากาศที่หนาวเย็น ยืดพระกรไปหรี่ไฟหัวเตียงลงและขยับเอนพระวรกายลงเคียงข้างตวัดรัดเจ้าจอมเข้ากกกอดเอาไว้และกดปลายพระนาสิกลงกับกลุ่มผมนุ่ม และก้มพระพักตร์ลงจ้องมองใบหน้าหวานที่แม้ยามหลับร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงส่งผ่านออกมาให้สัมผัสได้ พระองค์ก็พอจะทราบว่าเจ้าจอมนอนไม่พอตั้งแต่กลับไปเรียน แถมงานเธอก็มากมายจนแทบไม่ได้นอนในแต่ละวัน บางวันเข้านอนได้ไม่ถึงชั่วโมงเจ้าหล่อนก็ต้องตื่นอาบน้ำไปเรียนเช่นเดิม บางวันเมื่อพระองค์กลับจากราชกิจก็ยังคงเห็นเธอนั่งทำงานเสียดึกดื่นจนไม่ต้องถามเลยด้วยซ้ำว่าช่วงนี้กิจกรรมฉันท์สามีภรรยาจะเกิดขึ้นหรือไม่

 

พอเจ้าจอมทำหน้าจะร้องไห้...ก็ใจอ่อนรังแกไม่ลงเสียทุกครั้งไป...

 

“เหนื่อยขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่ยอมแพ้ง่ายๆกันนะ...” ตรัสกระซิบแม้จะรู้ดีว่าว่าคนที่หลับลึกอย่างเหนื่อยล้าคงไม่ได้ยิน ร่างที่เคยกอดแล้วอวบอิ่มเต็มมือเล็กลงอย่างเห็นได้ชัดและสัมผัสได้ จนเธอที่ตัวเล็กอยู่แล้วเล็กลงไปอีก แต่ทว่าแม้จะเหนื่อยล้าแค่ไหนการปรนนิบัตรต่อพระองค์

 

เจ้าจอมกลับไม่เคยขาดตกบกพร่อง....

 

“เหนื่อยมากใช่ไหม...หืม” จุมพิตลงบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยนเมื่อทรงถามจบ พลางครุ่นคิดในพระหทัย

 

หรือพระองค์ควรจะยอมแพ้พระชายาเองดีนะ.....

 

.................................................................

 


“สายแล้วๆๆ” เจ้าจอมกระวนกระวายเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นว่าในห้องบรรทมสว่างจ้าจากแสงพระอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามา ขยับลุกนั่งลนลานหาโทรศัพท์ที่วางไว้โต๊ะข้างพระแท่นก่อนจะตาโตมากกว่าเดิมเมื่อหน้าจอบอกเวลาเก้าโมงครึ่งพอดิบพอดี

 

แต่เดี๋ยว!....วันนี้วันเสาร์นี่นา...  คนที่ร้อนรนเมื่อครู่พ่นลมหายใจอย่างตลกตัวเองที่ลืมวันลืมคืนไปซะอย่างนั้น วางมือถือลงที่เดิมก่อนจะเลิกผ้าห่มขึ้นและก้าวขาลงจากเตียง แต่เดี๋ยวก่อน!...เมื่อคืนเธอจำได้ว่าตัวเองเผลอหลับไปที่โต๊ะทำงานนี่นา...แล้วทำไมถึงมานอนที่เตียงได้หละ?

 

หรือว่าจะเป็นพระสวามีกัน... แค่คิดสองข้างแก้มก็สุกปลั่งขึ้นมาทันที

 

“ตื่นแล้วเหรอ?” สุรเสียงนุ่มทุ้มของคนที่กำลังอยู่ในห้วงของความคิดดังขึ้นจากข้างหลัง เจ้าจอมจึงหันกลับไปมองช้าๆ ก็เห็นพระองค์สรงน้ำและอยู่ในฉลองพระองค์เรียบร้อยแล้ว

 

“เจ้าจอมขอโทษนะเพคะที่ตื่นสาย ไม่ได้ถวายการสรงน้ำพระองค์เลย”

 

“ไม่เป็นไร ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำจะได้ลงไปทานข้าวกัน” สุรเสียงอ่อนโยนไร้ซึ่งความโกรธเคืองใดๆ

 

“เพคะ” พยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่ายก่อนจะรีบเดินเข้าไปทำตามพระบัญชาทันที ทิ้งให้พระสวามีแย้มพระโอษฐ์ตามหลังเพราะไม่อยากจะให้เจ้าหล่อนได้ใจกับความใจดีของพระองค์

 

เจ้าจอมในยามที่เชื่อฟังง่ายๆ...แกว่งไกวพระทัยไปแล้วไม่รู้กี่พันครั้ง....

 

 

 

“นี่ตั้งใจกินก่อนไม่ได้รึไง!?” ตรัสดุพระชายาตัวน้อยที่พิมพ์งานในโน้ตบุ๊กมือเป็นระวิงสลับกับการหันมาตักข้าวเข้าปากเป็นระยะๆ

 

“ก็งานต้องส่งจันทร์นี้แล้วนี่เพคะ...เจ้าจอมพึ่งทำได้ครึ่งเดียวเอง เมื่อคืนพระองค์ก็ปล่อยให้เจ้าจอมหลับแทนที่จะปลุกให้ลุกขึ้นมาทำ” บ่นให้พระองค์พร้อมกับใบหน้าหวานที่งอเง้าประกอบคำพูด

 

“ยังจะคิดลุกขึ้นมาทำรึไง หลับจนฉันอุ้มไปนอนยังไม่รู้สึกตัวขนาดนั้น” ตรัสพลางยกแก้วกาแฟเข้มๆขึ้นดื่ม

 

“ก็...งั้นเจ้าจอมขอเสียมารยาทนิดนึงนะเพคะ กว่าจะทานข้าวเสร็จเจ้าจอมพิมพ์ได้ตั้งสองหน้า” ว่าจบก็หันกลับไปรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ต่อ วรองค์ส่ายพระพักตร์อย่างระอาก่อนจะทรงขยับลุกขึ้นและสาวพระบาทมาประทับนั่งข้างๆร่างบางแทน

 

“อะไรเพคะ?” เงยหน้าขึ้นมาถามอย่างสงสัย


“ทำไป เดี๋ยวฉันป้อนเอง”

 

“คะ?” งงไปกันใหญ่เมื่อพระองค์ใช้ส้อมจิ้มลงบนไส้กรอกหอมๆและยื่นมาชิดกับปากเธอ

 

“ทำไป รออ้าปากรับก็พอ” เจ้าจอมที่เข้าใจในการกระทำนั้นแล้วยิ้มจนตาเป็นขีด หันกลับไปตั้งใจพิมพ์งานเช่นเดิมสลับกับหันมารับเอาสิ่งที่พระสวามีทรงป้อนให้แล้วเคี้ยวจนแก้มตุ่ย บางครั้งพระองค์ก็ทรงยื่นพระพักตร์เข้ามาดูหน้าจองานของเธอบ้าง บางครั้งก็ช่วยทักท้วงคำที่ผิด ดูเป็นภาพที่น่าชื่นพระทัยขององค์ราชินียิ่งนักที่แอบทอดพระเนตรมองอยู่หลังพุ่มดอกไม้หอม เพราะพระราชนัดดาเลือกที่จะรับกระยาหารเช้าในสวนกับพระชายาเพียงสองพระองค์

 

“ดูองค์ชายเธอสิแม่มณฑา มีผีตัวไหนเข้าสิงรึเปล่าถึงได้เอาใจพระชายาขนาดนี้” ตรัสพลางแย้มพระสรวลกับภาพตรงหน้า

 

“ไม่มีหรอกเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันคิดว่าองค์ชาย...อาจจะทรงมีพระทัยให้พระชายาเพคะ” เอ่ยทูลพลางยิ้มไปด้วย สงสารพระชายาตัวน้อยมาเสียนาน เธอก็อยากเห็นพะองค์มีความสุขสักที

 

“คิดแบบนั้นหรือมณฑา เรานึกว่าจะมีเพียงย่าแบบเราเสียอีกที่พอจะมองออกและคิดแบบนั้น” ตรัสทั้งๆที่ยังไม่ละพระเนตรจากภาพเบื้องหน้าพระพักตร์

 

“เด็กอนุบาลยังมองออกเลยเพคะ แม้จะทรงตรัสว่าไม่ชอบพระชายาบ้าง ตรัสดุอยู่บ่อยๆอย่างนั้นอย่างนี้ ไม่นับรวมกับที่ทรงทะเลาะกับพระชายาที่เมืองไทยอีกนะเพคะ”

 

“หือ? นั่นมันอาการคนชอบตรงไหนรึแม่มณฑา”

 

“หม่อมฉันยังทูลไม่จบเพคะ...”

 

“แล้วจะเว้นวรรคทำไมเสียนาน เล่าต่อสิ” ตรัสดุอย่างไม่จริงจังนัก นางสนองพระโอษฐ์จึงรีบทูลต่อทันที

 

“ก็ทุกๆครั้งที่มีโอกาสก็จะทรงแอบทอดพระเนตรพระชายาอยู่บ่อยๆหนะสิเพคะ คราก่อนนั้นดุพระชายาจนกรรแสงก็แอบมองอยู่ที่หน้าพระทวารเสียนาน ครานั้นที่เสด็จไปบาเธนส์ก็รับสั่งให้ขนพระภูษาคลุม ผ้าพันพระศอเสียเยอะแยะเพราะกลัวพระชายาจะประชวร...เมื่อสองวันก่อนพระชายาทรงลื่นล้มที่บันไดก็มีรับสั่ง...”

 

“อันนั้เราเข้าใจ” ตรัสดักทางเมื่อข้อนี้พระองค์พอจะทราบถึงสาเหตุที่นางกำนัลนับสิบคนร่วมกันขัดถูพื้นตรงนั้นแทบจะทั้งวันจนจะใช้ส่องแทนคันฉ่องได้อยู่แล้ว

 

“พูดเข้าท่าดีนี่แม่มณฑา เล่าต่อสิ...” คนถูกองค์ราชินิตรัสชมยิ้มเสียแก้มแทบปริ คุยจ้อถึงข้อมูลที่เก็บไว้ทุกรายละเอียดต่อทันที

 

“และนี่ก็น่าจะเด็ดที่สุดเพคะ ทรงจำสวนกุหลาบกลางทุ่งลาเวนเดอร์ได้รึเปล่าเพคะ”

 

“ได้สิ...เราก็ว่าจะถาม เราไปเมื่อวานทำไมกุหลา[ทั้งสวนถึงได้กลายเป็นดอกอะไรไปหมดเสียได้ แถมเป็นดอกไม้แปลกๆเสียด้วย”

 

“นั่นแหละเพคะ เมื่อเดือนที่แล้วที่พระชายาถูกหนามกุหลาบเกี่ยวนิ้วพระหัตถ์นั่นแหละเพคะ เย็oนั้นก็มีรับสั่งให้ถอนกุหลาบทั้งสวนทิ้งหมดเลย และก็เอาดอกไม้นั้นมาปลูกแทนเพคะ....ทรงต้องการทราบรึเปล่าว่าเป็นดอกไม้อะไร”

 

“หล่อนนี่โยกโย้เสียจริง ก็พูดมาสิ”

 

“เป็นดอกไม้ไทยเพคะ”

 

“แล้วเกี่ยวอะไรกับหลานฉันกับพระชายา เจ้านี่จะพูดก็พูดมาให้หมดทีเดียว” ส่ายพระเศียรอย่างระอาแต่ก็ไม่ได้กริ้วอะไร

 

“ก็จะไม่อะไรหรอกเพคะถ้าดอกไม้นั้น...”

 

“....?

 

“ไม่ได้ชื่อดอก แก้วเจ้าจอมหนะเพคะ”

 

 

 

.............................................................................

 

 

“ในที่สุดก็เสร็จสักที...” เจ้าจอมเอ่ยเสียงงึมงำเมื่อใบหน้าหวานฟุบไปกับแป้นพิมพ์เมื่อหน้าจอมืดสนิทจากการปิดเครื่องลง งานหนักหน่วงที่ยืดเยื้อมานานหลายสัปดาห์สิ้นสุดลงในวันนี้ตอนเวลาบ่ายคล้อยพอดี

 

“ไม่เอาเพคะ ไม่นอนตรงนี้” พระพี่เลี้ยงเดินมาเอ่ยปรามเบาๆพร้อมกับถาดน้ำหวานแก้วที่สามของวันในมือของเธอ เจ้าจอมเงยหน้าขึ้นก่อนจะส่งยิ้มบางเบาให้

 

“นิดเดียวค่ะ เจ้าจอมพักสายตาเฉยๆ...แล้วนี่พระองค์ยังทรงงานไม่เสร็จเหรอคะพี่มณฑา” เอ่ยถามหาพระสวามีที่กลับขึ้นไปทรงงานตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว

 

“น่าจะใกล้แล้วหละเพคะ หม่อมฉันพึ่งน้ำพระสุธารสชาขึ้นไปถวายเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วนี่เอง”

 

“งั้น...เจ้าจอมฝากเคลียของพวกนี้ด้วยนะคะ เดี๋ยวเจ้าจอมจะขึ้นไปหาพระองค์ก่อน”

 

“ได้เลยเพคะ” ยิ้มรับคำทูลนั้นก่อนจะเดินตรงออกจากสวนไปตามทางที่คุ้นเคยเพื่อไปหาวรองค์สวามี บรรยากาศแดดร่มลมตกแบบนี้เจ้าจอมอยากจะออกไปเล่นในสวนขวัญ แถวๆตำหนักอินทราชภิรมย์เพราะเคยได้ยินว่ามีกระต่ายด้วย ก็เลย....อยากจะชวนพระองค์ไปด้วยกัน

 

ก็แค่ไปเที่ยวสวน...จะหน้าร้อนทำไมนะเจ้าจอม!

 

 

ก็อกๆ!

 

“เข้ามา” เมื่อได้ยินสุรเสียงเอ่ยตอบรับ มือเล็กก็บิดลูกบิดประตูเข้าไปก่อนจะชะงักขาที่กำลังก้าวเดินและหัวใจที่กำลังลิงโลดเมื่อเห็นคริสตัลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพระองค์ และเมื่อเจ้าหล่อนหันมาเห็นเธอมุมปากที่เคลือบทาด้วยลิปสติกสีสดนั้นก็ยกมุมขึ้นอย่างเยาะๆ

 

“เจ้าจอม...มีอะไรหรือเปล่า” สุรเสียงอ่อนโยนดึงเธอออกจากห้วงความคิดต่างๆ แต่ในใจก็ตัดพ้อไปแล้วที่พระองค์ทำเป็นเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆที่นั่งอยู่ในห้องกับแฟนเก่าเพียงลำพัง

 

“เจ้าจอมว่าจะมาชวนพระองค์ไปพักผ่อนที่สวนขวัญเพคะ...แต่ดูท่าคงจะยุ่งอยู่งั้นเจ้าจอมไปกั...”

 

“ไปสิ...วันนี้พอแค่นี้นะคริสตัล” ทรงตอบรับคำชวนของพระชายาอย่าง่ายดายก่อนจะหยัดพระองค์ลุกขึ้นเต็มความสูงและสาวพระบาทเข้ามาประทับข้างกับพระชายาตัวน้อย

 

“แต่วิลลิสคะ เราพึ่งเริ่มคุยงานยังไม่ถึงยี่สิบนาทีเลยนะคะ แล้วทำไมจะต้องทิ้งงานไปทำเรื่องไร้สาระด้วย!

 

“เรื่องของพระชายาไม่เคยเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับฉัน กลับไปซะ...แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาคุยเรื่องงานใหม่ ไปเถอะเจ้าจอม” ตรัสเสียจนคนฟังแก้มร้อนผ่าวได้แต่ก้มหน้างุดๆตามแรงดึงไป บ้าจริง!...มาแกว่งหัวใจของเธอรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วนะ

 

“วิลลิสคะ! วิลลิส!” ทิ้งให้คริสตัลเข่นเขี้ยวอยู่คนเดียวอย่างเดือดแค้น

 

 

“ทำไมทรงทิ้งงานออกมาแบบนี้หละเพคะ เจ้าจอมมากับพี่มณฑาได้” เมื่ออยู่ในสวนกันเพียงสองคนเธอก็เงยหน้าขึ้นมองพระองค์ตาแป๋ว ความน้อยใจเมื่อสิบนาทีก่อนพลัดปลิวหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

 

“พามาแล้วก็อย่าถามมาก”

 

“เชอะ! ” ส่งเสียงขึ้นจมูกกับคำตรัสนั้น เธอจึงหันกลับไปสนใจทางเดินที่โรยด้วยกรวดหินกลมมน มือเล็กๆยังคงถูกจับจูงเอาไว้ จะดึงออกก็ไม่กล้า

 

แสงแดดอ่อนๆในช่วงบ่ายแต่งแต้มกระทบกับใบไม้สีเขียวอ่อนจนเกิดแสงระยับจับตา ดอกไม้หลากหลายพันธุ์แข่งกันชูช่ออวดความสวยงามของตัวเองละลานตา สายลมบางเบาพัดโชยมารอบๆตัวจนรู้สึกหนาวขึ้นมานิดๆ เผลอดึงมือตัวเองออกจากพระหัตถ์ที่กอบกุมเอาไว้และยกขึ้นถูต้นแขนไปมาเพื่อให้เกิดความร้อน

 

“รู้ว่าหนาวแล้วยังจะอยากออกมาเดินเล่นอีก” ตรัสเหมือนจะดุแต่ก็ยังปลดพระภูษาคลุมมาทับลงบนกายเล็กให้อีกชั้น ไม่พอยังขยับวรกายเข้ามาโอบรอบไหล่เล็กอีกด้วย

 

“ขอบพระทัยเพคะ” พูดเบาๆพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะทิ้งร่างลงนั่งบนหินอ่อนนี่แกะสลักเสลาเป็นที่นั่ง ประดับตกแต่งอย่างลงตัวกับแมกไม้ในสวนขวัญ

 

“มีอะไรจะถามรึเปล่า” จู่ๆก็ละสายพระเนตรจากทิวทัศน์ตรงหน้าพระพักตร์มาเอ่ยถาม

 

“หมะ...ไม่มีเพคะ”

 

“โกหก...เครื่องหมายคำถามโชว์เด่นบนหน้าผากขนาดนั้น” เจ้าจอมหน้าหงอยลงเมื่อถูกจับได้ แต่ใครกัน...จะกล้าถามพระองค์

 

“คริสตัลขึ้นมาทำหน้าที่เลขาให้พ่อของเธอ...เจ้าคุณต่างประเทศหนะ ช่วงนี้ก็เลยต้องขึ้นถวายงานฉัน ไม่มีอะไรหรอกนะ...” สุรเสียงที่ตรัสออกมาอบอุ่นจนกลบความหนาวเหน็บของอากาศรอบๆตัว ทั้งๆที่ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องอธิบายอะไรให้เธอฟังด้วยซ้ำ แต่พอพระองค์เห็นแววตาสั่นไหวของเจ้าจอมกัลยา จู่ๆสมองก็ส่งให้ทำในสิ่งที่เจ้าหล่อนจะสบายใจอย่างการเอ่ยบอกเรื่องราวเช่นนี้

 

“บอกทำไม...เจ้าจอมไม่ได้อยากรู้เสียหน่อย” อ้อมแอ้มตอบก่อนจะเอนตัวลงพิงกับพระอังสาตามแรงที่พระสวามีกดให้เอนลง

 

“เธอนี่มันจริงๆเลยนะ” ส่ายพระเศียรอย่างระอา ทั้งๆที่อุตส่าห์คิดรักษาน้ำใจเจ้าหล่อนแท้ๆ แต่ดูความถือดีนี่สิ สุดท้ายความเงียบก็เข้ากลืนกิน ทั้งสองพระองค์ต่างเหม่อมองไปยังความสวยงามเบื้องหน้า ไม่บ่อยครั้งที่เธอกับพระสวามีจะได้ออกมาพักผ่อนแบบนี้นับตั้งแต่ที่เธอกลับไปเรียน

 

“เจ้าจอมได้ยินพี่มณฑาพูดเพคะ ว่าที่สวนขวัญมีกระต่ายด้วย” สุดท้ายก็ทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นเริ่มชวนคุย องค์รัชทายาทหนุ่มจึงก้มหน้าลงมามอง

 

“ใช่ ที่นี่ยังคงความเป็นธรรมชาติเอาไว้เยอะมากๆ และเสด็จย่าก็ชอบฉันจึงให้คนนำมาปล่อยเลี้ยงที่นี่”

“แต่ตั้งแต่เดินมาถึง เจ้าจอมยังไม่เห็นสักตัวเลย”

 

“มันก็วิ่งเล่นแถวนี้แหละ กระต่ายเป็นสัตว์ขี้กลัว ตื่นคน คงไม่ออกมาให้เห็นง่ายๆหรอก”

 

“งั้น...เจ้าจอมขอเอากลับไปเลี้ยงที่ตำหนักของเราด้วยได้ไหมเพคะ”แววตาเปลี่ยนเป็นออดอ้อนขึ้นมาทันทีจนคนที่มองอยู่ต้องรีบเบือนหน้าหนีและกระแอมในพระศอกลบเกลื่อนว่าพระองค์ตกหลุมความน่ารักนั่น

 

“ให้อยู่ในธรรมชาติหนะดีแล้ว อย่าไปกักขังมันเลย” แม้ไม่ได้รับอนุญาตคนที่เอ่ยขอก็ไม่ได้เสียใจ พยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจในคำตรัสของพระองค์ หรืออาจจะเกิดจากนิ้วพระหัตถ์ที่ขยับกระชับกอบกุมราวกับปลอบประโลมเด็กน้อยอย่างเธอกันแน่

 

“เพคะ เจ้าจอมเข้าใจ”ความรู้สึกอบอุ่นวาบระริกไปทั่วหัวใจดวงน้อย ความสุขลอยวันแทรกซึมอยู่ในห้วงอากาศรอบๆตัวความรู้สึกแบบนี้...เจ้าจอมอยากจะเก็บมันไว้นานๆจังเลย

 

......................................................................

 

“งานเสร็จแล้วใช่ไหม?” ชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินทันทีเมื่อเห็นวรองค์สูงใหญ่ที่เอนวรกายไปกับพระเขนยบนเตียงพร้อมกับช่วงบนที่เปลือยเปล่ามีเพียงกางเกงขายาวสำหรับสวมนอนเท่านั้น เจ้าจอมจะไม่อะไรเลยนะถ้าคำถามนั้นไม่มาพร้อมกับแววตาหมายมาดอะไรบางอย่าง

 

“เรียบร้อยแล้วเพคะ...แต่ก็เอ่อ...” จะโกหกว่ามีงานก็คงไม่ได้จึงทำเป็นเดินเลี่ยงไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจก ค้นเอาเครื่องเป่าผมขึ้นมาเสียบปลั๊กและเป่าผมทันที อย่างน้อยก็คงถ่วงเวลาของคนที่ความอดทนรอต่ำอย่างพระองค์ได้ก็แล้วกัน  คิดกระหยิ่มอยู่ในใจพร้อมกับสะบัดข้อมือให้ลมจากเครื่องแทรกไล่เอาความเปียกชื้นออก นี่เจ้าจอมยังแอบเลือกปุ่มลมที่เบาที่สุดด้วยนะเนี่ย

 

ฟึบ!

 

“อ๊ะ!” จู่ๆไดร์ในมือก็ถูกดึงออกและปรับเป็นปุ่มที่แรงที่สุด ก่อนจะถูกนำมาเป่าผมให้เธอเองด้วยพระสวามีที่เดินลงจากเตียงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

“เป่าไม่ทันใจฉันเลย ช้าจริง” ตรัสดุพร้อมกับเป่าผมให้พระชายาเองสลับกับจับสัมผัสลงบนผมของเธอบ่อยๆเพื่อดูว่าแห้งหรือยังจนคนตัวน้อยเลิ่กลัก เมื่อเห็นว่าแห้งสนิทแล้วก็ปิดปุ่มถอดปลั๊กเสร็จสรรพก่อนจะช้อนอุ้มร่างน้อยขึ้นทันทีจนตัวลอย

 

“พระองค์!” สองปรางแก้มเห่อร้อนไปหมด ยิ่งภาพของเตียงกว้างใกล้เข้ามาเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเท่านั้น

 

“งานเสร็จหมดแล้ว พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์...ไม่มีข้ออ้างแล้วนะเจ้าจอม...” ทันทีที่แผ่นหลังแตะลงสัมผัสกับที่นอนนุ่ม วรองค์สูงใหญ่ก็โน้มลงเข้าหาและแนบพระโอษฐ์หยักลงกับความนุ่มนิ่มเดียวกัน แต่ทว่าเมื่อเจ้าจอมเบี่ยงหน้าหนี เป้าหมายจึงไปตกอยู่ที่ลำคอระหงหอมกรุ่นแทน

 

“พระองค์...เจ้าจอมง่วง...” เบี่ยงตัวจะหลบก็ไม่ได้เมื่อถูกโอบรัดร่างทั้งร่าง ยิ่งถูกหอมฟัดไปทั้งตัวเจ้าตัวน้อยก็ยิ่งแดงก่ำไปทั้งร่างราวกับกุ้งต้ม

 

“ขอนะวันนี้”

 

“ไม่เอา...เจ้าจอมจะนอน...” พลิกตัวหันหลังให้พร้อมกับดึงผ้ามาห่มคลุมแต่สุดท้ายก็ถูกดึงออกและตวัดทิ้งลงไปบนพื้น องค์วิลลิสสรวลในลำคอก่อนจะขยับวรกายเข้าหา ดึงร่างเล็กทั้งร่างลอยหวือเข้าสู่อ้อมพระอุระและโอบกอดเอาไว้

 

“อื้อ...พระองค์”

 

“วันนี้ขอนะ...นะ...นะครับ” ไม่รู้ไปฝึกพูดแบบนี้มาจากไหน เพราะทันทีที่ได้รับฟังถ้อยตรัสอ่อนหวานที่มาพร้อมการจรดปลายพระนาสิกลงบนไหล่เล็ก ร่างทั้งร่างก็อ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สมองขาวโพลนไปหมดจากการปลุกเราที่แสนช่ำชอง เผยอกายขึ้นตอบรับรสรักที่ห่างหายไปนานจนเผลอดื่มกินเธออย่างละโมบ ครวญครางเสียงสั่นไปกับความเย้ายวนนั้น แม้อากาศจะหนาวเย็นสักเพียงใดก็ยังต้องยอมแพ้ให้กับความร้อนแรงของพระสวามี....

 

...........................................................................

 

“พระองค์เพคะ...” เงยหน้าขึ้นเรียกพระสวามีเบาๆ พร้อมกับขยับกายเข้าซุกในอ้อมพระอุระอบอุ่นเพื่อหลบหลีกความเหน็บหนาว

 

“หืม..ว่าไง” ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเข้ากับไหล่เปลือยของคนตัวเล็กไปมาอยู่ซ้ำๆเพื่อขับกล่อมให้เธอหลับใหลหลังผ่านพ้นกิจกรรมแห่งรักที่ห่างหายไปนานจนเต็มอิ่มจากการตักวงเอากับคนตัวน้อย

 

“เจ้าจอมว่าจะถามหลายครั้งแล้ว เรื่องปริญญาเอกที่ทรงเรียนอยู่ เมื่อไหร่จะกลับไปเรียนต่อเพคะ”

 

“ให้กลับไปตอนนี้ก็คงไม่ได้ ฉันไม่ภารกิจมากมายที่ต้องรับผิดชอบ แต่ถ้าคิดๆไว้ก็คงอีกสองปีถึงกลับไปเรียนต่อ”

 

“หืม? ทำไมต้องอีกสองปีหละเพคะ...” เงยหน้าขึ้นอย่างรอคอยคำตอบ

 

“ก็....” ขยับพระองค์เข้าสบตากับเจ้าจอมกัลยา ก่อนจะเอ่ยตรัสข้างใบหูเล็กเบาๆ

 

??

 

“จะได้เรียนพร้อมเพื่อน...จบพร้อมเมียไงหละ”

 


100%


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 334 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #483 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:59
    โอ้ยยวิลลิสสเขินนะ
    #483
    0
  2. #482 Ntwrp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 14:33
    จ้าาาาอ่านไปนี้แก้มแถบเเตก. ถ้ามีลูกนี่คงละมุนสุดดด555
    #482
    0
  3. #481 Lewphiangor (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 23:51

    งุ้ยเขินนน แอบอยากอ่านฉากโคมไฟแฮะ
    #481
    0
  4. #478 chaompph (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 00:41

    โอ้ยยยยมีแต่คำว่าน่ารีกเต็มไปหมดเลยค่ะไรท์

    #478
    0
  5. #476 babemay (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:26
    คิดถึงเรื่องนี้มากๆ ฮือชอบแชปนี้มาก น่ารักกันมากๆเลย กลอนของคุณไรท์ก็ยังเพราะเหมือนเดิมเลยค่ะ
    #476
    0
  6. #475 u.under (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:24
    โอ๊ย ร้ายนะองค์ชายของเราเนี้ย แต่ได้ใจจริงๆๆๆ ฮ่าๆ ชอบ
    #475
    0
  7. #474 nun_jongdea (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:57
    เรียนพร้อมเพื่อน จบพร้อมเมีย ฮรื่ออยิ่งกว่าไมโครเวฟ
    #474
    0
  8. #473 Panatpxnxt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 03:16
    องค์วิลลิสคือโซฮ๊อททททททททท ไม่ไหว เขินไปหมดเลย เเง๊.____.
    #473
    0
  9. #471 Chompoo_ge (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:53
    กรี๊ดดดๆๆๆ !!
    #471
    0
  10. #470 pcyckk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:05
    เขินไปหม้ดดดดดดดดดด
    #470
    0
  11. #469 BHB18 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 17:00
    เองกงๆเลยหนา ไม่มีเอ็นซีก็ทำให้เลือดกระฉูดด้ายย ฟินน .,,.
    #469
    0
  12. #468 mtrdttt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 13:12
    ตายๆๆๆๆ เจ้าจอมเขินตายไปแล้สมั๊งน่ะ5555555
    #468
    0
  13. #467 pakkadqq (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 12:29
    กรี้ดดดดดดดด เรียนพร้อมเพื่อนจบพร้อมเมียยย องค์ชายยยย จะน่ารักไปไหนนนนนเนี่ยยย
    #467
    0
  14. #466 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 11:23
    เสียดายจังไม่ทีnc ฉากหวานๆแบบนี้อยากอ่านจัง
    #466
    0
  15. #465 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 11:09
    เรียนพร้อมเพื่อนจบพร้อมเมีย โอ้ยยยยยยยยยยยยยไม่ไหวแล้วน่ารักเกินไปแล้ว😂😂😂 นาทีที่เห็นแจ้งเตือนฟิคคือน้ำตาแทบไหวอะ ฮืออออออ ขอบคุณนะคะที่ไม่ลืมกัน
    #465
    0
  16. #464 유비~🎵 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 09:20

    องค์วิลลิสเดี๋ยวนี้ร้ายไม่เบานะคะ ลูกอ้อนนี่มาเต็ม หยอดแล้วหยอดอีก 5555
    รอนะคะ ><
    #464
    0
  17. #463 ParkMild (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:29

    นับวันองค์ชายยิ่งมีลูกอ้อนมาอ้อนเจ้าจอมนะเนี่ย เขินจะตายแล้ว 55555555

    #463
    0
  18. #462 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:15

    นะ..นะครับ เขินมากกก
    #462
    0
  19. #461 lovecy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 00:37
    หายไปนานมากกกกกเลยไรท์ เขินแบบเขินมากกกกก เขินจนไม่รู้จะเบินยังไงต่อ ผ้าห่มนี่เปียกน้ำลายหมดละจ้า มาต่อเร็วๆน๊าาาา
    #461
    0
  20. #459 mystery_pp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 23:50
    โอยย ไรท์เขินมากกกกไม่ไหวแล้วววว
    #459
    0
  21. #458 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 18:59
    อ่านตอนเดิมวนไป รอพี่ไรท์กลับมาฮืออออ เจ้าจอมรอวิลลิสคะทุกวันเลยน้าาาาา สู้ๆนะคะพี่ไรท์😘😘
    #458
    0
  22. #457 chaompph (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 01:08
    แงงงไรท์สู้ๆนะค่าาารอน้าาามาอัพไวๆน่ารักมากๆเลยย
    #457
    0
  23. #451 Lewphiangor (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:43

    กำลังเรียนฉันท์อยู่พอดี ยากจริงค่ะ แต่ไรต์แต่งเพราะมากๆ แอบเขินเลยตอนอ่าน
    #451
    0
  24. #449 u.under (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 23:00
    โหง่วววววว แอบใส่ใจนะเนี้ย นั๊ลร๊าก
    #449
    0
  25. #448 mystery_pp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 18:43
    โง้ยยย ไรทททท์เขินหนักมากกกกก คือมันแบบอ่านแล้วดีงามมากเลยยยย
    #448
    0