[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 11 : ดั่งฤทัยราชัน-10-ของหายอยากได้คืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 177 ครั้ง
    14 พ.ค. 61

-10-



ของหายอยากได้คืน

 


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


(อมยิ้มให้พระชายา > <)

 

ความรักประดุจไฟ      อุระไหม้ระรุมทรวง

ต้องการ ธ ตามทวง                 ผิวะตายบร้างลา

นางเฝ้าจะเอาคืน         มนฝืนมฤจฉา

แย่งยื้อรึมารยา                        จิตชั่วละโมบเมาห์

                                                (นรินทร์ภิญญา)

 

 “วิลลิสคะ!” เสียงเรียกนั้นทำให้เจ้าจอมสะดุ้งด้วยความตกใจ จึงรีบผละออกจากอ้อมพระกรของพระสวามี หันกลับไปยังทิศทางของเสียงก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อเธอพอจะจำได้เลือนรางว่าเจ้าหล่อนเป็นใคร

 

ผู้หญิงคนนั้น...คนที่เธอเห็นในวันอภิเษกสมรส...

 

“คริสตัล...” สุรเสียงแผ่วเบาทำให้เจ้าจอมทราบถึงชื่อของเธอ ในสมองพยายามคิดว่าเธอเป็นใครกันแน่ ถึงได้มีอภิสิทธ์เอ่ยเรียกพระนามของพระสวามีแบบนั้น

 

ทั้งๆที่เจ้าจอมยังไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกเลย....

 

“คริสตัลไม่คิดว่าคุณจะมา” หญิงสาวยิ้มหวานพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆและถือวิสาสะตรงเข้ากอดต้นพระพาหาอีกข้างของพระองค์ไว้ทั้งๆที่ยังเห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้เต็มๆตา จากที่มองเฉยดวงตากลมโตกลับเริ่มฉายแววไม่พอใจกับการกระทำไม่ให้เกียรตินั้น

 

พระองค์ค่อยๆแกะมือเล็กออกจากต้นแขนองค์เองก่อนจะกระชับพระหัตถ์ที่เกาะกุมมือเล็กๆของพระชายาเอาไว้มากขึ้นจนคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์อย่างสงสัยกับการกระทำนั้น

 

“พระชายาอยากมาเดินเล่นหนะ ฉันก็เลยพามา” สุรเสียงราบเรียบเอ่ยตอบกลับไป

 

“น่าเสียใจจังเลยนะคะ คริสตัลก็นึกว่าวิลลิสคิดถึงก็เลยมาหา เพราะคุณก็มาหาตัลที่นี่บ่อยๆ” ถ้อยคำบ่งบอกถึงความสนิทชิดเชื้อมากกว่าปกติทำให้เจ้าจอมรู้สึกหน่วงหนักในอกขึ้นมาแปลกๆ เม้มกลีบปากเข้าหากันเพื่อจะเดินหนี แต่ทว่าแรงฉุดรั้งจากพระสวามีทำให้เธอไม่สามารถไปได้ จึงได้แต่เงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์อย่างตัดพ้อ

 

จะให้เธอยืนฟังอดีตอันหวานชื่นรึไงกัน....!

 

“มันก็แค่อดีตหนะ จะพูดอะไรก็ควรให้เกียรติพระชายาบ้าง และอีกอย่างเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นกรุณาใช้คำพูดกับเราให้เหมาะสมด้วย” เมื่อถูกต่อว่าหญิงสาวก็หน้าเสียไปเล็กน้อย แต่เพราะความหยิ่งทระนงทำให้เจ้าหล่อนเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอม

 

“ทำไมจะไม่ได้คะ ก็เมื่อก่อนเราสนิทกันถึงขั้น นอนเตียงเดียวกันมาแล้ว” ถ้อยคำที่เอ่ยมาพร้อมแสยะยิ้มร้ายยิ่งทำให้คนฟังไม่อาจทนฝืนยืนอยู่ตรงนี้ได้อีก มือเล็กปลดพระหัตถ์หนาออกก่อนจะเอ่ยทูลเบาๆ

 

“พระองค์คงมีเรื่องจะตรัสกับเธอ งั้นหม่อมฉันกลับก่อนนะเพคะ...สวัสดีค่ะคุณคริสตัล” เอ่ยจบก็ก้มลงคว้าตะกร้าดอกทิวลิปขึ้นมาถือไว้ก่อนจะรีบสาวเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อไปหาเหล่าบริพารที่รออยู่ไม่ไกล ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักจนพระองค์ตรัสเรียกไว้ไม่ทัน

 

“ได้ดอกไม้มาเยอะมั้ยเพคะพระชา....”

 

“พาเรากลับตำหนัก...” ไม่ทันที่พระพี่เลี้ยงจะทูลถามเสร็จเจ้าจอมก็เอ่ยสวนขึ้นมาก่อน

 

“แล้วพระสวามีหละเพคะ...”

 

“พระองค์มีเรื่องตรัสกับคนสนิท ให้อชิระรออยู่ก็พอ” ใบหน้าเรียบเฉยแต่ทว่าข้างในกลับมีแต่ความเจ็บปวดเต็มไปหมด

 

“เพคะ...” รับคำบัญชาก่อนจะรีบสั่งข้าราชบริพารคนอื่นๆ ไม่นานเจ้าจอมก็นั่งอยู่บนรถม้าและเคลื่อนออกจากท้องทุ่งอย่างรวดเร็ว

 

 

“เธอต้องการอะไรคริสตัล...” ตรัสด้วยสุรเสียงราบเรียบเยือกเย็น

 

“ทำไมถึงห่างเหินกันแบบนี้หละคะวิลลิส เมื่อก่อนเราเคยรั...”

 

“นั่นมันเมื่อก่อน กลับบ้านของเธอไปซะ ฉันจะกลับแล้ว” เอ่ยตรัสอย่างไร้เยื่อไยและหมุนวรองค์จะเดินหนีแต่ทว่าคริสตัลก็รีบพุ่งตัวเข้ามาโอบกอดจากทางด้านหลังเอาไว้แน่นพร้อมกับซบใบหน้าลงร้องไห้

 

“ฮึก...คุณลืมเรื่องราวของเราหมดแล้วเหรอคะ คุณลืมคริสตัลจากใจหมดแล้วจริงๆเหรอคะวิลลิส...ฮึก”  หลับพระเนตรลงแน่นเมื่อไดสดับฟังถ้อยคำวิงวอนของเธอ ความหลังครั้งก่อนยังคงทำร้ายพระองค์อยู่ลึกๆ  

 

1 ปีก่อน

 

ในที่พักสุดหรูใจกลางมหานครลอนดอนเป็นแหล่งพำนักขององค์รัชทายาทแห่งหิมันตลายาและคนรักของพระองค์ คริสตัล... เธอเป็นบุตรีของท่านเจ้าคุณต่างประเทศพระองค์ทรงพบเธอครั้งแรกในงานเลี้ยงเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จย่า และด้วยความสวยโดเด่นของเธอจึงเป็นที่ต้องพระทัยและก่อเกิดความรักขึ้นมา  พระองค์รักเธอมากและฝันถึงอนาคตที่จะร่วมเดินไปกับเจ้าหล่อนมากมาย และตำแหน่งพระชายาก็คงจะเป็นเธอเพียงคนเดียว....

 

คริสตัล เราคบกันมากี่ปีแล้วพระองค์ตรัสถามเธอที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาข้างเคียงกัน

 

สามปีค่ะ ถามทำไมเหรอคะ....

 

เปล่าหรอก...เบือนพระพักตร์หนีไปอีกทางแต่สาวเจ้าก็เคลื่อนขยับตัวเข้าใกล้อย่างรู้ทัน

 

นั่นแน่ มีของขวัญจะให้ใช่มั้ยคะวิลลิส...ยังไม่ถึงวันครบรอบเลยนะคะทรุดกายลงนั่งบนตักแกร่งก่อนจะจุมพิตสองข้างแก้มเบาๆ

 

อืม...ผมไปเรียนก่อนดีกว่าได้เวลาแล้ว เดี๋ยวตอนค่ำๆผมจะมารับไปทานข้าว

 

กลบเกลื่อนตลอด...แต่เอางั้นก็ได้ค่ะ เจอกันตอนเย็นนะคะกดจูบลากันอย่างดูดดื่มเมื่ออยู่ในที่รโหฐาน เนิ่นนานกว่าจะยอมปล่อยกันและพระองค์ก็ทรงเดินออกจากห้องพัก

 

“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูทำให้ร่างบางเดินไปเปิดและก็ต้องตกใจจนเผลอร้องอุทานเมื่อถูกโอบอุ้มจนตัวลอย พร้อมกับบานประตูที่ถูกปิดลงตามมาติดๆ ร่างบางของเจ้าหล่อนถูกวางลงบนที่นอนอย่างแรงและคร่อมทับด้วยร่างสูงใหญ่ กลีบปากเล็กๆถูกบดจูบอย่างเร่าร้อน จนเจ้าหล่อนแทบขาดใจ

 

“อื้อ....เบาๆสิคะ แมทธิว คริสตัลเจ็บนะ”ในน้ำเสียงไม่มีคำว่าเจ็บเจือปนแม้แต่น้อยมีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขเท่านั้น

 

“ผมคิดถึงคุณจนใจจะขาดอยู่แล้ว กว่าเขาจะบอกไป ผมรอนานมากเลยรู้มั้ย...หืม”

 

“คริสตัลก็คิดถึงคุณค่ะ” และนั่นก็เป็นคำพูดสุดท้ายของเจ้าหล่อนก่อนที่ทั้งห้องจะถูกกลืนกินด้วยไฟพิศวาส โดยไม่นึกถึงคนที่รักเจ้าหล่อนหนักหนาว่าจะรู้สึกเช่นไร……

 

ทางด้านพระองค์ที่รู้สึกว่ารักครั้งนี้ถึงจุดอิ่มตัวแล้วทรงแย้มพระสรวลอย่างยินดีเมื่อพระธำมรงค์ที่ทรงถูกพระทัย บัดนี้อยู่ในอุ้งพระหัตถ์เรียบร้อยแล้ว

 

“อชิระ” ตรัสเรียกองครักษ์พร้อมความโสมนัสที่ล้นเปี่ยม

 

“พระเจ้าค่ะ”

 

“เจ้าว่า คริสตัลจะยอมแต่งงานกับเรารึไม่”

 

“กระหม่อมว่าเธอต้องตกลงแน่นอนพระเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นองค์เหนือหัวทรงปีติเขาก็มีความสุขไปด้วย

 

“แน่นอนอยู่แล้ว ไปกันเถอะ เรารอที่จะขอเธอแต่งงานไม่ไหวแล้ว”

 

“พระเจ้าค่ะ”

 

ทันทีที่ถึงห้องพักพระองค์ก็ต้องแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน และคิดว่าคริสตัลคงจะพาเพื่อนมาที่ห้อง แต่ทว่าเสียงที่โต้ตอบเป็นเสียงของผู้ชายพระทัยก็เริ่มที่จะกระหน่ำแรงขึ้น  สาวพระบาทไปยังทิศทางของเสียงที่ห้องครัวก่อนจะหลบมุมที่หน้าประตูและเลื่อนพระพักตร์ออกไปเพียงเล็กน้อย

 

“อื้อ...แมทธิว ให้คริสตัลทำอาหารก่อนสิคะ”

 

“ผมอยากกินคุณมากกว่า” ภาพของคนสองคนที่เคล้าเคลียกันทำให้พระองค์เหมือนถูกคมมีดกรีดแทงหทัยจนขาดยับเยิน พระหัตถ์ที่กำแน่นเข้ากับกล่องแหวนอ่อนแรงจนปล่อยให้มันหลุดลงบนพื้น

 

ตุ้บ!

 

เสียงแปลกๆทำให้ทั้งสองหันมามองด้วยความสงสัยก่อนที่จะเบิกตาขึ้นกว้างเมื่อเห็นว่าพระองค์ยืนจังก้าอยู่ที่หน้าประตู

 

“วะ วิลลิสคะ...มันไม่ใช่อย่างที่คุณเห็นนะคะ คือ...”

 

“...........”

 

“วิลลิสคะ...” เจ้าหล่อนตรงเข้ามาสวมกอดพระองค์แน่นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น เพียงแค่แสยะยิ้มเย้ยหยันความโง่งมของพระองค์เองเท่านั้นก่อนจะค่อยๆปลดแขนของเจ้าหล่อนออกช้าๆ

 

“เคยรักฉันจริงๆรึเปล่าคริสตัล...” สุรเสียงขมปร่าจนแหบพร่าด้วยความปวดร้าว พระองค์กล้ำกลืนน้ำตาลงในอกช้ำไม่ให้ไหลออกมา

 

“วิลลิสคะ...คริสตัลรักคุณนะคะ” ลนลานจนน่าสมเพชเมื่อเอาแต่โอบกอดเอาไว้แน่น ยิ่งเหลือบไปเห็นกล่องแหวนที่อ้าเปิดตกอยู่บนพื้นเจ้าหล่อนก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

 

“ถ้าเธอรักฉัน...เธอจะไม่ทำแบบนี้คริสตัล...”

 

“ฮือออออ วิลลิสคะ....”

 

“ดูแลเธอให้ดีๆแล้วกัน” เอ่ยกับชายที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล ก่อนจะสาวพระบาทจากมาและนั่นก็เป็นเหตุการณ์ที่ฝังลึกในความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนของพระองค์.....

 

 

“ฉันลืมมันไปหมดแล้ว เลิกยุ่งกับฉันสักทีคริสตัล” ตรัสจบก็แกะมือของเธออกและสาวพระบาทเดินหนีอย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้าหล่อนจะตามก็ทรงบอกให้อชิระเข้ามาจัดการ

 

“ถอยไปนะ!” ตวาดเสียงใส่ราชองครักษ์เสียงดัง

 

“มีรับสั่งห้ามตาม กลับบ้านไปเถอะคริสตัล” เขาเอ่ยเรียบๆก่อนจะหมุนตัวตามเสด็จทันที ทิ้งให้เจ้าหล่อนยืนเคียดแค้นอยู่คนเดียว

 

“ฮึ! คุณยังลืมฉันไม่ไดหรอกค่ะวิลลิส คอยดูนะฉันจะตองเอาคุณคืนมาให้ได้!” หมายมาดอยู่ในใจอย่างเจ็บแค้นต่อท่าทางเมินเฉยนั้น

 

 

 

สาวพระบาทอย่างเร่งรีบตรงไปยังพระตำหนักอินทราชภิรมย์อย่างเร่งรีบ ด้วยคิดถึงคนที่กลับมาก่อน แต่ทว่าพอเปิดพระทวารเข้าไปกลับมีเพียงความเงียบงัน เมื่อไร้แม้แต่เงาของพระชายา มีเพียงดอกทิวลิปสีสวยที่ถูกจัดใส่แจกันไว้อย่างสวยงามเท่านั้น ทำให้พระทัยขุ่นมัวขึ้นมาทันที กระแทกพระบาทด้วยแรงโทสะออกมาจากนอกพระตำหนักก่อนจะเจอกับเหล่านางกำนัลโชคร้ายที่เดินผ่านมาพอดี

 

“พระชายาไปไหน!

 

“เอ่อ...” เพียงแค่เห็นพระอารมณ์ที่ขุ่นมัวพวกนางก็ตัวสั่นระริกไปหมด และเมื่อได้รับคำตอบที่เชื่องช้าก็ทรงเกรี้ยวกราดเพิ่มมากขึ้น

 

“อย่าบอกว่าไม่รู้นะ ไม่งั้นฉันจะสั่งอชิระให้เอาพวกเจ้าไปตัดหัว!

 

“ซะ...ทราบเพคะ...พระชายาทรงเข้ามาจัดแจกันพระมาลาถวายก่อนที่จะเสด็จกลับไปที่ตำหนักนารีภิรมย์แล้วเพคะ”

 

“ไปได้!” พระองค์ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะทรงโมโหรุนแรงได้ถึงเพียงนี้แค่ไม่เจอกับร่างของพระชายาเท่านั้น พ่นลมหายใจกระแทกอย่างทรงหงุดหงิดก่อนจะรีบสาวพระบาทตรงไปยังทิศทางตำแหน่งพระตำหนักของพระชายาอย่างรวดเร็ว

 

ปึง!

 

ว้าย!

 

บานประตูที่ถูกเปิดกระเเทกออกอย่างเเรง ทำให้พระพี่เลี้ยงร้องลั่นด้วยความตกใจ ส่วนเจ้าจอมกัลยาก็จัดดอกไม้ลงเเจกันนิ่งเฉย เพราะทราบดีว่าคนที่ทำอะไรด้วยเเรงอารมณ์เเบบนี้ก็มีเเค่พระสวามีพระองค์เดียวเท่านั้นแหละ

 

ตึกๆ!  เสียงฝีพระบาทหนักๆดังมาหยุดที่เบื้องหลังของเธอกับพระพี่เลี้ยง เจ้าจอมจึงเงยหน้าขึ้นมาบอกพระพี่เลี้ยงมณฑาเบาๆ

 

พี่มณฑาออกไปก่อนเถอะค่ะ

 

เพคะพระชายาวางมือจากดอกไม้ก่อนจะเริ่มขยับตัวคลานผ่านองค์รัชทายาทออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ในห้องบรรทมตกอยู่ในเงียบเมื่อไม่มีผู้ใดปริปากเอ่ยอะไรออกมา

 

มีอะไรกับหม่อมชั้นรึเปล่าเพคะ  สุดท้ายเจ้าจอมก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมา เเต่ก็ยังไม่ละสายตาจากดอกไม้ขึ้นไปมองพระพักตร์

 

ทำไมหนีมาอยู่ที่นี่?!”

 

หม่อมชั้นไม่ได้หนีเพคะ

 

งั้นเหรอ?  แล้วไหนบอกจะเอาดอกไม้ไปไว้ที่ตำหนักของเรา...

 

หม่อมฉันก็จัดถวายเเล้วไงเพคะ...

 

หึงชั้นรึไง...

 

ฟึบ!  กระซิบข้างใบหูก่อนจะใช้ความรวดเร็ว ช้อนร่างเล็กขึ้นนั่งลงบนตักของพระองค์

 

อ๊ะ!...ปล่อยหม่อมชั้นนะเพคะหันกลับมาเอ่ยเสียงดุพร้อมกับใบหน้าที่งอเง้าลง

 

ไม่ปล่อย...บอกมาสิว่าเธอหึงชั้นใช่มั้ย...หื้ม...ตรัสถามพร้อมกับไซ้ปลายจมูกลงบนปรางแก้มนิ่ม แปลกพระทัยที่ทรงยินดีที่พระชายาตัวน้อยรู้สึกหึงหวงพระองค์

 

ไม่เลยเพคะ หม่อมฉันไม่รู้สึกอะไรเลยคำที่ได้ฟังทำให้พระองค์ทรงหงุดหงิดขึ้นมาทันควันเมื่อเธอบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด ความรู้สึกยินดีเมื่อครู่จางหายไปในพริบตา

 

งั้นเหรอ...เฮอะ!”

 

“แล้วหนีมาที่นี่ทำไม”

 

“หม่อมชั้นไม่ได้หนี”

 

“เธอหนีมา”

 

“เอ๊ะ! ก็บอกไม่ได้หนีไงเพคะ” หันกลับไปทุ่มเถียงก่อนจะรู้ว่าตกหลุมพรางของพระสวามีเมื่อจมูกเล็กๆของเธอชนเข้ากับพระปรางเต็มแรง

 

“อื้อ....” ส่งเสียงประท้วงเมื่อถูกเอาเปรียบง่ายๆ ทำได้เพียงแค่ส่งสายตาดุๆให้กับพระสวามีก่อนจะแสร้งหันกลับไปสนใจกับดอกไม้ตรงหน้าต่อ

 

“.........”

 

“เจ้าจอม...”

 

“เพคะ...”

 

“คริสตัลเป็นแฟนเก่าชั้นเองแหละ แต่เลิกกันมาได้ปีกว่าแล้ว ไม่มีอะไรหรอก...” สุรเสียงนุ่มนวลกว่าเคยเอ่ยชิดข้างใบหูจนคนฟังใจสั่น ค่อยๆหันกลับไปสบสายพระเนตรอย่างระมัดระวังก่อนจะทูลถามเบาๆ

 

“แล้วบอกหม่อมฉันทำไมเพคะ  ไม่ได้ถามสักหน่อย”

 

“ก็เธอเป็นชายาของฉัน ไม่ควรจะมีอะไรปกปิดซึ่งกันและกันไม่ใช่เหรอ...”  แก้มสาวแดงปลั่งขึ้นทันตา เจ้าจอมจะขยับตัวหนีเพาะกลัวพระองค์ได้ยินเสียงดวงใจของเธอที่เต้นกระหน่ำแต่ทว่าอ้อมกอดกลับรัดแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

“หม่อมฉันอึดอัดนะเพคะ” เอ่ยประท้วงเบาๆ

 

“ฉันไม่เห็นอึดอัดเลย...บางทีเธอรัดฉันแรงกว่านี้อีก” กรุ้มกริ่มจนเธอเห่อร้อนไปทั้งหน้า  

 

“หนะ...หน้าไม่อาย ลามก!

 

“นี่กล้าด่าเหรอ!?

 

“จะด่ามากกว่านี้อีก คอยดูเลย...ปล่อยเจ้าจอมนะเพคะ” 

 

“ไม่เอา...กลับตำหนักกัน”

 

“ไม่เพคะ หม่อมฉันจะนอนที่ตำหนักนี้”

 

“งั้นชั้นนอนด้วย”

 

“ไม่ได้เพคะ กลับตำหนักพระองค์ไปเลยนะ!

 

“ผัวเมียกันก็ต้องนอนด้วยกันสิ” 

 

“เฮ้อ.....เจ้าจอมไม่เคยชนะพระองค์ได้เลยสักครั้ง” บ่นเบาๆก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจากพระเพลาแกร่งที่ตนนั่งอยู่เสียนาน

 

“รู้ก็ดี” สรวลกับท่าทางน่ารักนั้นก่อนจะยื่นพระหัตถ์ไปดึงพวงแก้มนุ่มเบาๆ

 

“อื๊อ....อย่ากวนสิเพคะ หม่อมฉันจะไปเตรียมน้ำสรงให้” เอ่ยจบก็เดินเข้าไปในส่วนของห้องสรง  มือเล็กๆเปิดน้ำลงในอ่างขนาดใหญ่ก่อนจะบีบครีมอาบน้ำกลิ่นหอมละมุนลงไปแล้วตีให้เกิดฟอง

 

องค์รัชทายาทหนุ่มเอนวรองค์พิงกรอบพระทวารและทอดพระเนตรมองการกระทำของพระชายาพร้อมกับการยกยิ้มนิดๆ ร่างอรชรเดินไปตรงนั้นตรงนี้เพื่อตระเตรียมอย่างคล่องแคล่ว และเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบก็เคลื่อนกายมาหาพระองค์

 

“เรียบร้อยแล้วเพคะ”

 

“อาบด้วยกัน” พระกรแกร่งรวบเอวบางเข้ามาประชิดและกักกันเอาไว้แน่น

 

“หมะ ไม่ดีกว่าเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันอาบทีหลังดีกว่า” ใครจะอยากอาบด้วยหละ อาบด้วยกันทีไรเธอเปลืองตัวทุกทีเลย

 

“ตามใจ เมื่อกี้ประโยคบังคับ” เอ่ยจบก็ช้อนร่างเล็กๆขึ้นโอบอุ้มเอาไว้และสาวพระบาทเข้าไปในห้องสรง โดยไม่สนพระทัยเสียงโวยวายของพระชายาแม้แต่น้อย

 

 

...................................................................................

 

“สรุปจะไปฮันนีมูนที่ไหน”  ตรัสถามพระชายาที่กำลังขยับกายจะขึ้นบนพระแท่น

 

“ทรงบอกเองไม่ใช่เหรอเพคะ ว่าค่อยไปช่วงนี้ราชกิจวุ่นวาย” เอนตัวลงบนหมอนพร้อมกับกระชับผ้านวมขึ้นมาคลุมถึงคอเอาไว้ ถึงแม้ในห้องสรงจะไม่เกิดอะไรขึ้นแต่เธอก็เปลืองตัวจากการถูกจับนั่นหอมนี่จนแทบจะร้องไห้

 

“ยอกย้อน” เอ่ยกลับอย่างดุๆก่อนจะเอนพระองค์ลงบ้าง ทรงพลิกนอนตะแคงและใช้พระหัตถ์ค้ำยันพระเศียรไว้ขณะเอ่ยตรัสกับพระชายา

 

“แต่ที่จริงก็เอาไว้ก่อนก็ได้นี่เพคะ ไปเมื่อไหร่ก็ได้”

 

“เอางั้นเหรอ?” เลิกพระขนงถามพระชายา แม้จะแปลกพระทัยเล็กน้อยที่เจ้าหล่อนไม่เห็นจะเรียกร้องอะไรจากพระองค์เลยสักนิด

 

“เพคะ...ฮื้ออ....เจ้าจอมง่วงแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะเพคะ” เอ่ยจบเพื่อตัดบทก่อนจะรีบขยับตัวหันหลังให้พระองค์และหลับตาลงช้าๆ แย้มมุมพระโอษฐ์ออกเล็กน้อยก่อนจะคว้าพระชายาให้ขยับสู่อ้อมพระอุระเช่นเคยก่อนจะหลับพระเนตรลงตาม พระองค์กำลังคุ้นเคยกับความนุ่มนิ่มนี้หากวันใดที่ไม่ได้บรรทมด้วยกัน วันนั้นก็ยากยิ่งที่จะบรรทมได้

 

เจ้าจอม....เธอมันตัวอันตรายที่สุด

 

 

 

 

วันเวลาล่วงเลยไปตามครรลองที่เวียนผ่าน จนกระทั่งเจ้าจอมมาอยู่ที่นี่ได้เกือบเดือนแล้ว และอีกไม่กี่วันก็จะครบรอบวันอภิเษกหนึ่งเดือน คนที่ไม่เคยแม้แต่จะมีแฟนมาก่อนในชีวิตจึงทำตัวไม่ถูกนักว่าตนควรจะทำอะไรรึเปล่า จึงได้นำเรื่องนี้ไปปรึกษากับพระพี่เลี้ยงที่หัวเราะคิกคักทันทีเมื่อได้ฟังจบ

 

“มีอะไรน่าขันกันพี่มณฑา” เจ้าจอมหน้างอลงเมื่อพระพี่เลี้ยงดูจะขำขันกับคำปรึกษาของเธอเสียเหลือเกิน

 

“ไม่มีหรอกเพคะ แค่หม่อมฉันคิดว่าพระชายาน่ารักเสียจริง”

 

“ตรงไหนกันหละคะ”

 

“อืม....มณฑาว่าลองทำเป็นขนมดีมั้ยเพคะ ชีวิตหลังอภิเษกจะได้หวานๆเหมือนขนมไงเพคะ”

 

“ก็...ก็ดีค่ะ” เขินหน้าแดงที่ถูกแซวแบบนั้น เธอก็ยอมรับว่าช่วงหลังๆมาพระสวามีดีกับเธอมากขึ้น ไม่เอาแต่ดุและเอ่ยต่อว่าให้เธอเจ็บในใจเหมือนเดิม แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นเรื่องที่ดีได้หรือไม่ เพราะการกระทำนั้นดันมาพร้อมกับการหาเศษหาเลยกับเธอแทบจะทุกวันจนเนื้อตัวถูกแต่งแต้มด้วยรอยสีสดแทบจะทั่วร่าง

 

แต่ในวันนี้พระองค์มีราชกิจที่ต่างเมืองเธอจึงต้องอยู่ที่นี่รอเพราะเห็นว่าที่นั่นกันดารมากจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ตามเสด็จ

 

“อืม...งั้นวานพี่มณฑาช่วยเตรียมของให้ด้วยนะคะ วันมะรืนก็ถึงวันแล้ว แต่พระองค์บอกจะเสด็จกลับพรุ่งนี้”

 

“ได้เพคะ”

 

“ขอบใจจ้ะ” ยิ้มหวานให้ก่อนจะเลี่ยงเดินไปเล่นที่สวนข้างพระตำหนัก ทรุดตัวลงบนชิงช้าเล็กๆแกว่งไกวไปมา บรรยากาศแจ่มใสจนเธออดที่จะระบายยิ้มบางเบาไม่ได้

 

“ดูท่าว่าจะมีความสุขจังเลยนะเพคะ...พระชายา” ถ้อยเสียงไม่เป็นมิตรดังขึ้นจากด้านหลังซึ่งไม่บอกก็รู้ว่าเป็นใคร

 

“ก็พอตัว...มีอะไรรึเปล่าคริสตัล” เจ้าจอมจำเธอได้แม่นว่าเป็นคนรักเก่าของพระสวามี แต่กระนั้นเธอก็ต้องเชิดหน้าขึ้นเพื่อปกปิดความอ่อนแอเมื่ออีกคนเข้าหาด้วยท่าทางมุ่งร้าย

 

“ไม่คิดเลยนะคะว่าคนที่มาอยู่ในตำแหน่งพระชายาจะจืดชืด น่าเบื่อหน่ายถึงขนาดนี้ ” เหยียดยิ้มขณะเอ่ยถ้อยคำไม่น่าฟังโดยไร้ซึ่งการให้เกียรติใดๆทั้งสิ้น

 

“แต่อย่างน้อยชั้นก็อยู่ในตำแหน่งนี้ก็แล้วกัน และแน่นอนว่าฉันมีสิทธิสั่งทหารให้ทำอะไรก็ได้ซึ่งเธอก็น่าจะรู้ดี” เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเพื่อไม่ให้เธอถูกข่มเหงไปมากกว่านี้ และแน่นอนว่าทำให้เจ้าหล่อนตาลุกวาวขึ้นทันที

 

“ฮึ! อย่าผยองให้มันมากนัก สักวันวิลลิสต้องเขี่ยเธอทิ้งและต้องกลับมาหาชั้น!” ตวาดก้องจนเจ้าจอมกัลยาอดที่จะสมเพชไม่ได้

 

“เอาไว้ถึงวันนั้นค่อยมาสมน้ำหน้าฉันก็คงไม่สายนะ” ราบเรียบเยือกเย็นจนเธออดที่จะตกใจไม่ได้ หากแม่รู้ว่าเธอเป็นแบบนี้คงไม่แคล้วถูกบิดเนื้อเขียวแน่ๆ

 

“งั้นกอดเอาไว้แน่นๆแล้วกันนะ ชั้นเอาคืนแน่ ยังไงซะวิลลิสก็ต้องเป็นของชั้น!” เจ้าจอมเลือกที่จะเดินหนีกับสิ่งที่ต้องเจอตรงหน้า รู้สึกกรุ่นโกรธปนขยะแขยงที่ต้องมาเจอกับผู้หญิงน่าไม่อายคนนี้ พอเดินกลับมายังหน้าตำหนักก็พบว่าพระสวามีกำลังสาวพระบาทลงจากรถพระที่นั่งพอดี แม้จะดีใจที่พบว่าพระองค์เสด็จกลับแล้วและเป็นการกลับก่อนกำหนดเสียด้วย แต่เพราะความหงุดหงิดที่พึ่งได้รับจากคนรักเก่าของพระองค์เมื่อครู่ทำให้เธอเลือกที่จะเดินหนีกลับเข้าห้องบรรทมไปอย่างรวดเร็ว

 

“เจ้าจอม...!” แม้จะเรียกเต็มพระสุรเสียงแต่พระชายากลับเชิดใบหน้าขึ้นอย่างไร้เยื่อไยแถมเดินหนีพระองค์เสียด้วย

 

“อะไรกัน” ขมวดพระขนงเข้าหากันก่อนจะขยับตัวจะเสด็จตามพระชายาไป แต่ทว่าร่างบอบบางของคริสตัลของคริสตัลกลับพุ่งตรงเข้ามาสวมกอดพระองค์ไว้เสียก่อน

 

“กลับมาแล้วเหรอคะวิลลิส คริสตัลคิดถึงคุณจังเลยค่ะ” ยิ้มหวานแตกต่างกับตอนที่อยู่กับพระชายาลิบลิบ แต่ทว่าวรองค์สูงใหญ่กลับปลดแขนเล็กเธอออกและผลักให้ห่างเต็มแรง

 

“ทำอะไรของเธอ! อายคนอื่นเสียบ้าง อย่าให้ฉันรำคาญเธอไปมากกว่านี้นะคริสตัล!” ตวาดก้องอย่างไม่ไว้น่า เมื่อพระอารมณ์ขุ่นมัวตั้งแต่เห็นว่าพระชายาไม่มารับพระองค์แล้ว

 

“อชิระ! จัดการด้วย!” พระบัญชาเสียงเข้มดุดันก่อนจะสาวพระบาทตรงดิ่งไปยังห้องพระบรรทม เมื่อถึงแล้วก็เปิดพระทวารเข้าไปเต็มแรงจนแทบจะพังลงกับพระหัตถ์

 

เจ้าจอมสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อเห็นพระพักตร์เต็มไปด้วยความเดือดดาล ลุกขึ้นจากพระแท่นและเดินสาวเท้าเร็วๆเพื่อหนีออกจากห้อง

 

หมับ!  คว้าเอาร่างแน่งน้อยให้เซถลาเข้าสู่อ้อมพระอุระบึกบึนเต็มแรงจนเธอร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ

 

“โอ๊ย!

 

“เดินหนีทำไม! เห็นหน้าผัวแล้วไม่เจริญหูเจริญตาเหรอ!

 

“เป็นบ้ารึไงเพคะ! กลับมาก็อารมณ์เสียใส่หม่อมชั้นเลย ใบหน้าของคริสตัลไม่ช่วยประโลมพระทัยเลยรึไงเพคะ”

 

“เกี่ยวอะไรกับคริสตัล!?

 

“ไปถามกันเอาเองเพคะ ปล่อยหม่อมชั้น!

 

“ไม่ปล่อย! ตอบมาว่าเกี่ยวอะไรกับคริสตัล!” สุรเสียงดุดันจนเธอน้ำตาคลอ ดวงตากลมโตเหลือบมองพระพักตร์อย่างน้อยใจก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ

 

“ก็เธอออกมาต้อนรับเสียขนาดนั้นนี่เพคะ หม่อมชั้นก็หลีกทางให้แล้วไงทรงต้องการอะไรอีก”

 

“แล้วเธอเป็นอะไร กลับมาก็มางอแงอย่างไร้เหตุผลขนาดนี้ต้องการอะไร มันน่ารำคาญรู้มั้ย!” ถ้อยคำทำร้ายจนเธอเจ็บแปรบ เม้มปากเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเสียใจก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ

 

“ถ้ารำคาญก็ปล่อยเพคะ จะได้ไปให้พ้นๆพระพักตร์ แล้วจะเรียกคริสตัลเข้ามาให้พระองค์ หรือทรงต้องการให้นางเป็นสนมมั้ยเพคะ หม่อมชั้นยินดี” สายเพระเนตรเต็มไปด้วยความไม่เข้าพระทัยกับสิ่งที่พระชายาเอ่ยออกมา พยายามหาต้นสายปลายเหตุแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะพบ

 

“คริสตัลเข้ามาพูดอะไรกับเธอ...”

 

“ไปตรัสถามเอาเองเพคะ”

 

“แค่ตอบมาจะยากอะไรนักหนาห๊ะ!” ยิ่งไม่รู้สาเหตุยิ่งทรงกราดเกรี้ยวมากขึ้น และเมื่อพระชายาดิ้นรนจะออกจากการกักขังของพระองค์จึงทรงคว้าเอาร่างแน่งน้อยขึ้นและโยนลงบนแท่นพระบรรทมอย่างแรง

 

“โอ๊ย! ไม่ต้องเข้ามาใกล้เลยเพคะ” น้ำหูน้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้ไหลอาบลงมาประจานความอ่อนแอ

 

“ต่อไปนี้ห้ามเข้าใกล้คริสตัลอีก เข้าใจมั้ย...” ยอมลดสุรเสียงลงเมื่อเห็นน้ำตาของพระชายาตัวน้อย

 

“บอกเธอเองเถอะเพคะว่าอย่าเข้าใกล้หม่อมฉัน” เชิดจมูกรั้นๆขึ้นจนคนฟังแทบอยากจะจับฟาดสักสองสามทีเหมือนเด็กๆ

 

“ที่เป็นเอามากขนาดนี้อย่าบอกนะว่าหึงอีกแล้ว”

 

“ไม่เพคะ ไม่หึงไม่อะไรทั้งนั้น!” ปฏิเสธเสียงดังลั่นพร้อมกับยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำหูน้ำตา

 

“แล้วทำไมต้องงอแงขนาดนี้ ฉันกลับมาเหนื่อยๆแทนที่จะผ่อนคลายกลับต้องมาเจออะไรแบบนี้เหรอ” ตรัสอย่างอ่อนพระทัย

 

“ไม่ทรงพอพระทัยก็ไปหาคริสตัลสิเพคะ เจ้าหล่อนคงทำให้พระองค์สุขสำราญมากกว่านี้!” กลั้นสะอื้นจนขอบตาแดงก่ำ

 

“เจ้าจอม!” สุรเสียงดังดุจเสียงฟ้าผ่าจนเธอสะดุ้งด้วยความตกใจ

 

“ยัดเยียดผัวให้คนอื่นดีนักนะ!” ตรัสจบก็รวบสองแขนเล็กขึ้นเหนือศีรษะเอาไว้และก้มพระพักตร์ลงซุกไซ้ไปตามเนื้อตัวนุ่มนิ่มที่ทรงฝากรอยรักเอาไว้มากมาย

  

 “ฮื๊อ! ปล่อยนะเพคะ วันนี้ไม่ให้ ปล่อยหม่อมฉันเดี๋ยวนี้เลย!” ร้องโวยวายแต่ก็ถูกกักขังเอาไว้ด้วยพระหัตถ์แข็งแรงดุจคีมคีบเหล็ก

 

“แต่ถ้าชั้นจะเอา ช้างหรือม้ามารั้งไว้ก็ไม่หยุดหรอกนะ จำไว้!” แสยะยิ้มร้ายก่อนจะเริ่มลงมือปราบพยศของพระชายาตัวน้อยที่ดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย  เธอชอบยั่วโมโหพระองค์ให้ประทุแล้วก็กลายร่างเป็นจอมมารอยู่บ่อยครั้ง

 

“ฮืออออ...ไม่....ปล่อยนะเพคะ!

 

“ต้องให้ปราบพยศจนสลบคาเตียงเลยมั้ยถึงจะเลิกดื้อดึง นี่อะไร เอาแต่ดีดดิ้นโวยวายอยู่ได้”ดุเสียงดังเมื่อคนตัวน้อยหมดแรงอยู่ในอ้อมกอดของพระองค์ เจ้าจอมหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า กระนั้นดวงตาของเธอก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะอ่อนข้อให้เลยสักนิด

 

“มีอะไรก็พูดสิ ฉันพึ่งกลับมาจะไปรู้อะไรด้วย!

 

“..........”

 

“ไม่เพคะ...ไม่พูดอะไรอีกแล้ว!” และนั่นก็ทำให้ความอดทนของพระองค์สิ้นสุดลง ชุดตัวสวยถูกปลุกปล้ำถอดออกจากร่างเล็กเป็นพัลวัน

 

“หยะ...อย่าเพคะ” มีสิทธิ์เอ่ยได้เพียงเท่านั้นก่อนจะถูกพระสวามีเข้ากลืนกินครอบครองทั้งตัว เสียงร้องห้ามที่เคยกรีดร้อง ขาดห้วงลงเรื่อยๆเมื่อแรงรักที่พระสวามีชักนำกำลังเล่นงานเจ้าจอมตัวน้อย

 

และยั่วโทสะพระองค์ขนาดนี้....

 

อย่าหวังว่าจะได้ลงไปจากเตียง.....

 

เลิกคิดถึงอาหารมื้อเย็นไปได้เลย...หึ!

 

 100%

 

แง่มๆๆๆ เอามาเสิร์ฟแล้วนะคะ ห่างหายไปสอบนานเลย ทุกคนต้องใจเย็นๆนะคะ>,<  ครั้งนี้สรุปได้ว่าแต่งอินทรวิเชียรฉันท์มาลงนะคะ>< ก็จะง่ายกว่าอิทิสังฉันท์20หน่อยนึงงง

 

ฉะปอยยยย

 

“พระองค์บอกหม่อมฉันให้รอ...แล้วก็ไปกับคนรักเก่าของพระองค์....ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันเข้าใจ...”

 

ศัพท์ยาก

พระขนง=คิ้ว

ผิวะ = แม้ว่า

มน = ใจ

มฤจฉา = ความผิด

เมาห์ = โมหะ (ความเขลา,ความโง่)

*ทริคเล็กๆนะคะ ในฉันท์ต้องอ่านตามบังคับครุลหุในบาทที่สองกับสี่นะคะ ที่จริงก็เป็นคำว่า มน (มน) กับ จิต (จิด) ธรรมดาแต่เพราะว่าฉันทลักษณ์บังคับลหุต้องอ่านตามนะคะ ฉันท์ก็จะยากหน่อย แต่ฟ้าก็อยากให้ลองศึกษาดูนะคะ จะรู้สึกว่ามันเพราะมาก ใครที่อยู่ม.6 (รึเปล่า) จะได้เรียนเรื่องมัทนะพาธา ซึ่งรวมฉันท์ไว้เยอะเลยเนอะ> <

นางเฝ้าจะเอาคืน           มนฝืนมฤจฉา  (มะ-นะ-ฝืน-มะ-ริด-ฉา)

แย่งยื้อรึมารยา              จิตชั่วละโมบเมาห์ (จิ-ตะ-ชั่ว-ละ-โมบ-เมา)

                                               

 

B
E
R
L
I
N
       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 177 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #455 chaompph (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 00:26
    โอ้ยยยยองค์ชายยเมื่อไหร่จะอ่อนโยนกับเจ้าจอมบ้างงเพคะ สงสารเจ้าจอมม
    #455
    0
  2. #234 Yourita (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 00:18
    ไรท์แต่งเองได้สะใจมากอ่ะ แต่ละตอนยาวแบบดีมากกกอ่ะ ชอบมากชอบแบบบอกไม่ถูกแล้วอ่ะ ไรท์สู้ๆนะคะ จะคอยติดตามอยู่ค่ะ เพราะมันสนุกมากกก
    #234
    0
  3. #224 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 08:25
    โอ้ยยยย!!เจ้าจอมไม่มีเหตุผลเลยอะมีอะไรก็บอกเขาไปสิ แล้วนี้อะไรชอบยัดเยียดผัวตัวเองให้คนอื่นจริงๆนี้ถือว่าพระองค์ใจเย็นมากละนะ///ตอนนี้ฟินมากอะ><ฮือออออยากขอบคุณเป็นภาษาหิมัน555 มาต่อเร็วๆนะพี่ฟ้า
    #224
    0
  4. #223 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 19:15
    ได้ความสนุกแล้วยังได้ความรู้อีกด้วย ดีจริงง วิลวิสทำอะไรให้เจ้าจอมเสียใจอีกแล้วนะ
    #223
    0
  5. #222 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 19:15
    ได้ความสนุกแล้วยังได้ความรู้อีกด้วย ดีจริงง วิลวิสทำอะไรให้เจ้าจอมเสียใจอีกแล้วนะ
    #222
    0
  6. #221 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 19:15
    ได้ความสนุกแล้วยังได้ความรู้อีกด้วย ดีจริงง วิลวิสทำอะไรให้เจ้าจอมเสียใจอีกแล้วนะ
    #221
    0
  7. #220 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 18:01
    สนุกกกมาก//สู้ๆนะคะไรท์~
    #220
    0
  8. #219 Ms.Iydah (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 03:54
    ‘วันนี้ไม่ให้’ ทำไมหนูปฏิเสธน่ารักจังคะ~
    #219
    0
  9. #218 sa'naa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 01:06
    รอค่าา รีบมาต่อนะคะะะ สู้ๆค่าาา
    #218
    0
  10. #217 งืม ‘ㅅ’ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 00:28
    งืออออ รอต่อนะคะเ
    #217
    0
  11. #216 Crystal Clean (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 23:50
    รอนะคะ เจ้าจอมตบนางคริสตัลเลยลูก อย่าไปยอม
    #216
    0
  12. #215 u.under (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 23:15
    รอตอนต่อไปเลยจ้า งื่อๆๆ
    #215
    0
  13. #214 ohtao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:53
    ตุ๊กตาน้อยๆ โดนรังแกตัลหลอดดดดดเลย
    #214
    0
  14. #213 M_eforever17 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:37
    หยักอ่านเอนชีจังเยยยย-,.-
    #213
    0
  15. #212 filmy_9 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:05
    สนุกมากกก รอนะคะ
    #212
    0
  16. #211 ParkMild (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:53
    โอ๊ย นังตัวดีที่น่ารำคาญสงสัยว่าให้เข้าวังมาง่ายๆได้ยังไงหรือเป็นลูกเจ้าคุณต่างประเทศ เจ้าจอมสู้นะ สู้ๆ
    #211
    0
  17. #210 pakkadqq (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:44
    นังคริสตัลลลล เลิกวุ่นวายสักทีได้ม่ะะะองค์ชายจะต้องจัดการให้เด็ดขาดนะเพค่ะ
    องค์ชายรังแกเจ้าจอมอีกแล้ววว แต่แต่ว่าสปอยตอนหน้า อือออ มาม่ามาแรงเลยเจ้าค่ะ ปล.คิดถึงไรท์นะคะ สู้ๆวววว
    #210
    0