love is (5SOS)

ตอนที่ 5 : Timeless - 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58


"คุณหาของของคุณเจอมั้ยลุค" เสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินเข้ามาในห้อง หญิงผู้มาใหม่หน้าเสียนิดหน่อยทันทีที่เห็นท่าทางของฉันกับลุค หล่อนทำหน้าซีดมองฉันกับลุคสลับไปมากับข้าวของที่เกลื่อนห้องก่อนที่เธอจะเปิดปากพูดอีกครั้ง

"เอ่อ ฉันขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ" หล่อนพูด

ฉันปล่อยมือตัวเองจากตัวลุคพร้อมกับถอยห่างออกมาพร้อมกับยกมือป้ายน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนหน้านี้ออกจากใบหน้าตัวเอง ก่อนฉันจะหันไปมองหน้าเขาให้เต็มตาอีกครั้งเพื่อเตรียมตัวพูดสิ่งที่อยู่ในใจของฉันออกมา

ฉันคิดว่าเขาหายโกรธฉันแล้ว
ฉันคิดว่าเขากลับมาเพราะใจเย็นลง
ฉันคิดว่าที่เขาทำลายข้าวของนั่นเพราะเสียใจที่ฉันจะบอกเลิกกับเขา

แต่กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ฉันคิดไว้มันผิดหมดเลย เขาแค่กลับมาเอาของๆเขาเพื่อไปกับคนอื่นต่อ

ฉันหัวเราะให้กับความโง่ของตัวเองอย่างสมเพช
เธอคิดอะไรของเธอ แซม? น่าขำ

ลุคมองสบตาฉันกลับด้วยใบหน้านิ่งเฉย

ทั้งๆที่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้เขายังคงนิ่งเฉยได้
เขาไม่คิดจะพูดอะไรกับฉันหน่อยหรือ?

"คุณคงจะเป็นแฟนของลุค" ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมาทำลายความเงียบในห้อง 
ฉันมองหน้าลุคแทนการตอบคำถามเธอ เพราะฉันไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไร

เพราะไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรกับเขา

"คุณใจดีมากจริงๆ ลุคบอกว่าคุณไม่ถืออะไรเรื่องที่เขานอกใจคุณ" หล่อนพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง

ฉันมองหน้าหล่อนด้วยความรังเกียจ นั่นหล่อนคิดจริงๆหรอว่ามีผู้หญิงคนไหนที่จะไม่แคร์ว่าผู้ชายของตัวเองไปนอนกับใคร? สมองมีบ้างไหม

"จริงๆแล้ว" ฉันสูดหายใจเข้าระหว่างพูด พยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
แค่นี้ฉันก็น่าสมเพชพอแล้ว ถ้าพูดประโยคนั้นออกมาแล้วน้ำตาไหลออกมาอีก ฉันคงจะไม่เหลือค่าอะไรแล้ว

"ฉันกับเขากำลังจะเลิกกัน" น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากฉัน ลุคมองฉันด้วยสายตาตัดพ้อหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นจากปากของฉัน

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสองข้างของเขาที่ฉันหลงใหล

ฉันมองหน้าเขาอย่างตื่นตะลึง

ลุคร้องไห้?

เพราะฉันงั้นหรือ?

เหมือนผู้หญิงคนนั้นจะสังเกตเห็นน้ำตาของลุคเช่นกัน เธอยืนอึกอักมองฉันกับลุคด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

"เอ่อ ถ้าไม่สะดวก ฉันรอข้างนอกก็ได้ค่ะ" เธอพึมพำออกมาก่อนจะเดินออกไป

ฉันยืนมองหน้าลุคด้วยความตกใจ เขายกมือขึ้นจับปลายตาเขาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ก่อนที่เขาจะค่อยๆปัดมือของเขาไปทั่วๆใบหน้าเพื่อเช็ดสิ่งแปลกปลอมที่ไหลออกมาออก

ฉันคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะทุ่มตัวเองเข้าสู่อ้อมกอดของเขา 
ลุคชะงักไปพักหนึ่งก่อนที่มือของเขาจะโอบรอบตัวฉันแน่น

หัวใจของฉันเต้นแรงด้วยความดีใจ ฉันได้เขากลับคืนมาแล้วใช่ไหม?

ฉันโอบแขนรัดตัวเขาให้แน่นยิ่งกว่าเดิม
ลุคของฉันยังตัวโตจนตัวฉันจมมิดไปในอกของเขาเหมือนเดิม

"ขอโทษนะ" เสียงของลุคดังขึ้นแถวๆใบหูของฉัน 
ฉันร้องไห้ออกมาก่อนจะส่ายหน้าแรงๆใส่เขา หน้าของฉันถูไปกับหน้าอกเขาอย่างไม่ตั้งใจ

"ไม่ อย่าขอโทษ ฉันขอโทษ" ฉันละล่ำละลักพูดขัดเขา 
เขาไม่ผิด ฉันผิดเอง ฉันควรจะคิดถึงใจเขาให้มากกว่านี้ 
ฉันไม่ควรคิดมากเรื่องอยากมีฐานะเสมอเขา 
แค่เรารักกันมันก็เพียงพอแล้ว

"ขอโทษนะ แซม" เขาพูดก่อนจะขืนตัวเองออกจากอ้อมกอดของฉัน

ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจกับท่าทีของเขา เราไม่ได้พูดเรื่องเดียวกันอยู่หรือ? 
เราไม่ได้กำลังจะคืนดีกันหรอกหรอ?

"หมายความว่าอะไร ขอโทษทำไม" ฉันพยายามขืนตัวเขากลับมาในอ้อมกอดของฉัน 
แต่เขากลับขืนตัวออกจากฉัน ค่อยๆเดินออกห่างจากฉันไปเรื่อยๆ

"ฉันเห็นเธอร้องไห้ และฉันก็ได้ยินที่เธอพูดกับแอช ฉันรู้ว่าฉันทำเกินไป ฉันควรจะถามเธอก่อน แต่ฉันก็แค่เสียใจ ก็เลย..." ลุคพูดโดยไม่มองหน้าฉัน "ฉันแค่ไม่อยากเห็นไอ้หน้าไหนมันมาอยู่ใกล้ๆเธอ ต่อให้มันจะไม่ชอบผู้หญิงก็เถอะ ฉันทนไม่ได้" ลุคพูดประโยคนั่นรัวและไวเสียจนฉันฟังแทบไม่ทัน ตลอดเวลาที่เขาพูด เขาก้มหน้าหลบสายตาของฉันตลอดเวลา

"ไม่เป็นไร" ฉันสะอื้นพร้อมๆไปกับคำพูดนั้น "แค่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม คุณจะทำอะไรฉันไม่เคยโกรธ" ฉันพูดเสียงอ่อน

ให้ลุคทำให้ฉันเสียใจมากกว่านี้ฉันก็ไม่โกรธ 
เพราะเขาคือชีวิตของฉัน
ฉันรักเขา

"เธอไม่เข้าใจ" ลุคพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามาสบตาฉัน ดวงตาของเขาคลอไปด้วยน้ำตา "ฉันทั้งโมโห ทั้งเกลียดตัวเอง ฉันกอดเธอฉันรู้สึกเจ็บปวดมากที่ทำให้เธอเจ็บ ทุกครั้งที่ฉันนอนกับคนอื่นฉันก็คิดถึงแต่เธอ แต่พอมาหาเธอ ฉันเห็นหน้าเธอฉันก็เจ็บที่ฉันเป็นคนทำร้ายเธอ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ฉันคิดถึงเธอแต่ฉันก็เสียใจ ฉันแค่สับสน"

ฉันมองหน้าเขาขณะพูด สีหน้าของลุคทั้งเจ็บปวดทั้งขมขื่น ทุกคำที่เขาพูดออกมามันกรีดใจของฉันเหมือนที่มันกรีดใจของเขา

ฉันรักเขา ไม่ว่าเขาจะทำอะไรให้ฉันก็ตาม ฉันยืนยันว่าฉันรักเขา

ฉันเดินเข้าไปกอดผู้ชายตรงหน้า พยายามดึงตัวของเขาให้มาซบกับฉัน
หัวยุ่งๆของลุคถูกดึงให้มาซบที่บ่าของฉัน ฉันรู้สึกได้เลยว่าเขาย่อตัวลงจนเขายืนไม่ถนัด

เพราะรู้ว่าเขายังคงแคร์ฉันอยู่ทำให้ฉันกล้าที่จะง้อเขาในแบบของฉัน

มือข้างที่รั้งหัวเขาลงมาฉันจึงใช้มันขยี้จนผมของเขายุ่งกว่าเดิม

"เด็กโข่งอย่าทำตัวคิดมากสิ" ฉันพูดขณะที่มือก็ไม่หยุดขยี้หัวเขา "จะสนใจมันทำไม อดีตมันผ่านไปแล้ว ความรู้สึกของพวกเราต่างหาก ถ้ามันยังมีอยู่เหมือนเดิมจะไปคิดอะไรมากมายกับสิ่งที่ผ่านไปแล้วทำไม" ฉันลดมือลงมาขยำหน้าเขาเล่นอย่างเอาใจ ฉันรู้ว่าเขาชอบทุกครั้งที่ฉันทำ

ลุคเงยหน้าขึ้นมาทำปากเบะใส่ฉันด้วยท่าทีงอนๆที่ฉันแกล้งเรียกเขาว่าเด็กโข่ง

และเพราะเขาทำอย่างนั้นฉันจึงรู้สึกเหมือนกับวันเก่าๆของเรากลับคืนมาอีกครั้ง

ฉันกับเขาสบตากันก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง

"ถ้าคุณยังไม่สบายใจ เราก็กลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันแบบเมื่อก่อนก่อนก็ได้นะ" ฉันเสนอเขา

อย่างน้อยข้อเสนอนี้ก็ไม่ทำให้ฉันเสียเขาไปจากชีวิต
จะสถานะไหนก็ได้ เพื่อน พี่น้อง
แค่ฉันยังมีตัวตนสำหรับเขา และเขาไม่ทำเฉยชากับฉัน

ลุคยิ้มกว้างก่อนจะยื่นหน้าเขาเข้ามากระซิบข้างๆหูฉัน

"เป็นเพื่อนกันแล้วทำได้แค่นอนกอดเธออ่ะ ฉันนอนกอดเธอตั้งแต่จำความได้ เบื่อแล้ว ไม่เอาอ่ะ อยากทำอย่างอื่นบ้าง"

ฉันผลักเขาออกก่อนจะทุบเขาแรงๆ เขาคว้ามือของฉันเอาไว้ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง

"เธอยังไม่ได้ง้อฉันเลยนะ เรื่องที่ลืมวันครบรอบของเราอะ ฉันยังไม่ลืมนะ" ลุคว่าก่อนที่เขาจะยกมือสองข้างของเขาขึ้นมากอดอกด้วยท่าทีแง่งอน ซึ่งฉันพูดได้คำเดียวว่าน่ารักมาก

"ฉันขอโทษ เจ้านายเขาอยากเลี้ยงปีใหม่แล้วก็เลี้ยงแสดงความยินดีกับฉัน ฉันเลยปฏิเสธไม่ได้" ฉันพยายามอธิบาย "หลังจากนี้จะอยู่ฉลองกับนายจนตายเลยเด็กโข่ง"
ลุคยังคงทำปากเบะอยู่ แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายแวววาว
ฉันนึกถึงสมัยที่เรายังเป็นเด็กกันอยู่ สมัยนั้นเวลาเขางอนฉันจะต้องง้อเขาด้วยรูปแบบเดิมๆเสมอ

ฉันหัวเราะก่อนจะยกมือขึ้นมาสะกิดที่แขนของเขา 
เขายังคงเบะปากอยู่แต่ตาของเขาดูเปล่งประกายยิ่งกว่าตอนแรก
ฉันจึงเปลี่ยนเป็นกระตุกชายเสื้อเขาแรงๆกะจะแกล้งให้มันยับให้เขาบ่น
เขายังคงเบะปากอยู่ แม้จะหลุดขำออกมามากกว่าเบะปากก็ตาม
ฉันเลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้วยิ้มจนแก้มแทบฉีก เขาหัวเราะออกมาแต่ยังคงเก๊กอยู่
ปกติฉันจะต้องกัดแขนของเขาแรงๆเพื่อเรียกร้องความสนใจของเขา แต่คราวนี้ฉันกลับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วกดริมฝีปากฉันลงบนริมฝีปากเขา เขาเลยคว้าตัวของฉันให้เข้าไปใกล้ขึ้นกว่าเดิม

และฉันจะไม่ปฏิเสธว่าฉันคิดถึงจูบของเขามากแค่ไหน

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นห้องทำให้ฉันกับเขาผละออกจากกัน ผู้หญิงคนที่ลุคพามาด้วยหล่อนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับมองฉันกับลุคสลับกันไปมาอย่างงงๆ

ฉันเลิกคิ้วก่อนจะมองผู้ชายตรงหน้าฉันนิ่งๆ
ลุคทำท่าลุกลี้ลุกลนก่อนจะปฏิเสธฉันออกมา "คนนี้ไม่ใช่นะ เธอเป็นเพื่อนร่วมงาน"
ฉันยังคงยืนมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเขาหันไปขอความช่วยเหลือจากหล่อน

หล่อนหัวเราะออกมาดังลั่นก่อนจะยอมช่วยแก้ตัวแทนเขา "ฉันไม่นอนกับลุคแน่นอน เห็นหน้าลุคฉันก็หมดอารมณ์แล้ว" หล่อนพูดอย่างอารมณ์ดี "พอดีฉันต้องใช้ของบางอย่างแล้วเขามีพอดี" หล่อนหัวเราะอย่าบ้าคลั่งก่อนจะพูดต่อ "ฉันแค่อยากเห็นหน้าผู้หญิงที่ยอมให้เขานอกใจแล้วไม่โกรธว่าหล่อนหน้าตาเป็นยังไง"

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากขอตัวไปหายืมของจากเพื่อนของลุคแทน

หลังจากหล่อนเดินออกไปลุคก็เริ่มขำฉันไม่หยุด

ฉันจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนหัวเราะร่วมกับเขา ก่อนจะหยิบของที่เหลือรอดในห้องมาเขวี้ยงใส่เขาด้วยความหมั่นไส้

ไมเคิล แอชตัน รวมถึงคาลัม พวกเขาถลาเข้ามาในห้องทันทีที่ได้ยินเสียงขว้างปาของของฉันกับลุค แต่เมื่อพวกเขาเห็นสีหน้าของพวกเรา พวกเขาส่ายหัวให้ฉันกับลุคอย่างเอือมระอาก่อนจะเลิกสนใจพวกเรา

"ว่าแล้วว่าเดี๋ยวก็หาทางกลับมาคืนดีกันอีก~ เสียเวลากินข้าวจริงๆเลย" คาลัมว่าก่อนจะเดินส่ายหัวออกไปอย่างหัวเสีย

ฉันกับลุคได้แต่หัวเราะให้กันก่อนที่เราจะหยุดมองหน้ากันและกัน พร้อมกับส่งยิ้มกว้างๆให้กันอย่างมีความสุข

ฉันรักเขาและเขารักฉัน แค่นั้นก็พอแล้ว

END????

เกิดมาไม่เคยแต่งตอนจบเลยค่ะ เครียดระดับสิบยกกำลังอินฟินิตี้
ถ้ามีบกพร่องตรงไหนติติงได้เลยค่ะ เรายินดีน้อมรับ
แต่งตอนจบสามสี่รอบไม่ถูกใจจนได้ฟิคเรื่องใหม่เลยทีเดียว555
จริงๆตั้งใจไว้ว่าจะให้จบแบบจบไม่ดี แต่สงสารลุค ;-;
ขอบคุณที่เปิดอ่านนิยายไร้พล็อตเรื่องนี้นะคะ ดีใจมากๆที่มีคนอ่านจริงๆค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

7 ความคิดเห็น