เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 54 : ทัณฑ์สวรรค์ [53]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    13 พ.ย. 59



-103-

                ม่านน้ำใสสะอาด สายธารหลั่งไหล ของเหลวใสบริสุทธิ์ไหลลงมาจากยอดเขา เมื่อมองผ่านจากด้านล่าง ให้ความรู้สึกว่าบุคคลที่อยู่อีกด้านกำลังร่ำไห้ เทพธิดาสาวนั่งอยู่ริมน้ำ ปลายนิ้วเรียวไกวไปมาอยู่ในน้ำ

                ยามที่ลูซิเฟอร์ก้าวขึ้นไป เหล่าผู้ชมก็พากันส่งเสียงร้องออกมา

                ราฟาเอลต้องลุกขึ้นมากล่าวว่า “ร่างกายของมิคาเอลไม่สบาย มหาเทพลูซิเฟอร์จึงขึ้นแสดงแทนเขา”

                กระแสวิพากษ์วิจารย์ยิ่งดังขึ้นอย่างชัดเจน แต่กลับหยุดลงเมื่อแสงไฟสาดลงบนร่างของลูซิเฟอร์

 

                ลูซิเฟอร์ยืนอยู่ที่เบื้องหลังของกราบิเอล ใบหน้าเงยขึ้นน้อยๆ แนวขากรรไกรของเขานุ่มนวลราวกับท้องน้ำใสกระจ่าง งดงามจนยากจะละสายตา มือทั้งสองข้างที่วางแนบอยู่ข้างลำตัวลู่ไปกับปีกของเขาพลันค่อนๆยกขึ้นราวกับกำลังกอบกุมกลุ่มดวงดาวเอาไว้ในอุ้งมือ

                แสงสีเงินจางหายไป เหลือเพียงแสงสีขาวเทาส่องลงมา เวทีแสดงพลันกลายเป็นคล้ายภาพถ่ายโบราณฉากหนึ่ง

                การเคลื่อนไหวของกราบิเอลหยุดลง เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนจะหันกลับไปมองช้าๆ

                ลูซิเฟอร์ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่สูงศักดิ์ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวนล่อหลอก ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึง ฝีเท้าแผ่วเบาราวกับฝีเท้าของแมวป่า พร้อมที่จะกำจัดสิ่งมีชีวิตใดๆที่เยื้องกรายเข้ามาขวาง เงียบเชียบราวกับลมก่อนพายุจะมา

                เท้าเปลือยเปล่าข้างหนึ่งของกราบิเอลจุ่มลงไปในน้ำ เสียงน้ำกระจ่างใสดังก้อง

                ลูซิเฟอร์สองมือยกขึ้นกอดอก สีหน้าของเขาสงบนิ่งเป็นอย่างมาก การเคลื่อนไหวยังคงเป็นไปอย่างเชื่องช้า

                เขาพูดขึ้น “พระเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้นมาได้อย่างไร้ความรับผิดชอบยิ่ง เขามอบหัวใจให้เจ้าหนึ่งดวง ให้เจ้าได้รู้สึก แต่กลับไม่ยอมให้เจ้าได้ครอบครอง บาดแผลที่แท้จริงดำรงอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของเจ้าเองต่างหาก พวกเจ้าจะเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ถูกทำลายมากที่สุด”

                กราบิเอลกล่าวอย่างดื้อรั้น “ไม่! พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้ทรงคุณธรรม! เขาสามารถมอบมุกอย่างเพื่อพวกเรา เป็นผู้ปรีชาสามารถ!

                ท่ามกลางม่านหมอกที่กำจายไปทั่ว ลูซิเฟอร์ฉีกยิ้มอยู่เงียบๆ ดูเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวยิ่งนัก

                “ถ้าอย่างนั้น... พระผู้เป็นเจ้าผู้ปรีชาสามารถทำไมไม่สังหารข้า ปีศาจผู้นี้เสียล่ะ?”

                กราบิเอลตกตะลึงนิ่งไป

 

                เมตาตรอนพึมพำขึ้นเสียงเบา “มหาเทพลูซิเฟอร์กำลังเล่นอะไร... บทละครไม่ใช่อย่างนี้เสียหน่อย” ราฟาเอลที่ออกจากฉากมาแล้วยกมือขึ้นปาดเหงื่อพลางหันกลับไปมองทางลูซิเฟอร์ ผมจ้องไปที่พระเจ้า เขานิ่งเงียบไม่พูดไม่จา เส้นผมยาวของเขาราวกับมหาสมุทรสีเงินที่ไหลลงสู่เบื้องล่าง

                ลูซิเฟอร์พูดว่า “เพราะพวกเจ้าต่างก็หยิ่งทระนง เพราะอย่างนั้นข้าจึงรักพวกเจ้า เพราะอย่างนั้นท้ายที่สุดพวกเจ้าก็ต้องอยู่ร่วมกับข้า อยู่ท่ามกลางลาวาร้อนระอุใจกลางผืนธรณี อยู่ร่วมกันกับข้า นั่นอาจจะดูเหมือนเป็นช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง แต่เพราะความเจ็บปวด พวกเจ้าจึงจะหลงลืมสัญญาที่พระผู้เป็นเจ้าเคยมอบให้ไว้ แต่ก็เพราะกลัวที่จะหลงลืมอีกเช่นกัน จึงก่อเกิดเป็นความรัก ความแค้น ในตอนที่พวกเจ้ากู่ตะโกนอย่างโกรธแค้นท่ามกลางลาวาร้อนระอุบ้าคลั่ง เมื่อนั้นพวกเจ้าก็จะเข้าใจในที่สุดว่าพระผู้เป็นเจ้าได้หลอกลวงเจ้า”

                ผมฟุบลงบนโต๊ะ พูดอย่างกรุ่นโกรธแต่ก็ไร้เรี่ยว “ประโยคนี้พูดได้ถูกต้อง”

                กราบิเอลพูดว่า “พระบิดาประทานชีวิตมาให้พวกเรา หากพวกเรายังโลภมากอีกจะได้รับสิ่งใดกันเล่า ถ้าอย่างนั้นพวกข้ากับเจ้ายังจะแตกต่างกันตรงที่ใดอีก!

                ลูซิเฟอร์ปรบมือชื่นชมเบาๆ มุมปากยกยิ้ม “โลภมาก? นี่คือวิสัยของมนุษย์ เจ้าย่อมมีมันอยู่ในตัว ทำไมถึงไม่เผชิญหน้ากับมันล่ะ? พระเจ้าหลอกลวงพวกเจ้า เขามอบโลกอันสวยสดงดงามให้แก่เจ้าใบหนึ่ง แต่กลับไม่มอบจิตวิญญาณที่งดงามตามมาให้... เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นเพราะเหตุใด?”

                กราบิเอลถามขึ้น “เพราะเหตุใด?”

                โจฟิเอลพลันตกหน้าผากตัวเองอย่างแรง “แย่แล้ว มหาเทพกราบิเอลก็นอกบทไปกับเขาด้วย!

                ราฟาเอลพูดขึ้น “นางไม่ได้นอกบท ถ้าต้องมาเจอกับคำถามแบบนี้ เป็นใครก็ต้องถามทั้งนั้นแหละ”

 

                ลูซิเฟอร์ตอบว่า “พระผู้เป็นเจ้าไม่ยอมให้มีคนที่เหนือกว่าเขาดำรงอยู่ เป็นเพราะ... เขาเองก็โลภมากเช่นกัน”

                กราบิเอลพูดขึ้น “แน่นอนว่าต้องไม่ยอมอยู่แล้ว! เป็นเพราะเขายิ่งใหญ่ที่สุดต่างหาก!

                เมตาตรอนส่ายหน้าเบาๆ “กราบิเอลน้อยเอ้ย จะให้มาด้นสดเอาในเวลาสั้นๆไม่ได้จริงๆด้วย กลายเป็นละครตรรกะหลุดโลกไปแล้ว”

 

                ลูซิเฟอร์พูดขึ้นติดจะเย้ยหยัน “พระผู้เป็นเจ้า? ข้าจะบอกความลับอย่างหนึ่งของพระเจ้าให้เจ้าฟัง พระผู้เป็นเจ้านั้นใจดำอำมหิตยิ่งนัก เขาเกลียดชังเหล่าวิญญาณทั้งหลาย เขามอบการหยั่งรู้ให้กับพวกเรา แต่เพื่อความสนใจส่วนตน เพื่อความสนุกส่วนตน เขาก็สร้างกฎเกณฑ์การเล่นขึ้นมาด้วย”

                “นี่คือละครโศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก เมื่อเจ้ามองเห็น ก็อยากจะสัมผัส เมื่ออยากจะสัมผัส ก็อยากจะกลืนกินมันลงไป เมื่อกินมันลงไป ก็ไม่อาจตัดใจทิ้ง”

                “เมื่อเจ้าแหกกฎเกณฑ์ทั้งหลาย เขาทำสิ่งใดบ้าง? เขามีแต่จะคอยหัวเราะเยาะหยันเจ้าอย่างมีความสุข”

                “หากโชคดี เขาก็จะพูดว่า นี่คือความเมตตาของข้าแต่หากโชคร้าย เขากลับหันหลังให้กับเจ้าแล้วพูดว่า นี่คือสิ่งที่ชะตาได้กำหนดเอาไว้อยากให้ข้ารักบูชาเขางั้นเหรอ? ไม่มีทางซะหรอก!

                “ข้ายอมเป็นจ้าวอยู่ในนรก ดีกว่ายอมเป็นทาสอยู่บนสวรรค์!

 

                คำพูดสุดท้ายถูกกล่าวออกไป ทั่วทั้งวิหารพลันเงียบกริบจนแทบได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ

                จีซัสพลันผุดลุกขึ้นยืน พระผู้เป็นเจ้าทำมือบอกให้เขานั่งลง

 

                กราบิเอลสองตาเบิกกว้าง เท้าอีกข้างพลันไถลตกลงไปในน้ำ

                ลูซิเฟอร์พูดต่อว่า “ข้ากระตุ้นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ทั้งหมดของมนุษย์ออกมา ข้าสามารถเติมเต็มความต้องการของพวกเจ้าได้โดยไม่ต้องวิพากษ์วิจารณ์เขา เพราะต่อให้เป็นคนที่ชั่วร้ายอัปลักษณ์เพียงไหน ข้าก็จะไม่ปฏิเสธเขา เพราะข้าเป็นผู้มีมนุษยธรรม เป็นผู้มีมนุษยธรรมที่หลงเหลืออยู่เพียงผู้เดียว”

                เขาค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ยื่นมือออกไปหาเธอ เขาพูดด้วยรอยยิ้มบางเบามั่นใจอย่างยิ่ง “ร่วงหล่นไปด้วยกันกับข้าเถิด เทพธิดาผู้งดงาม ความหมายที่แท้จริงของอิสรภาพ คือชั่วนิจนิรันดร์ที่ไม่ต้องกล่าวคำว่าขออภัย”

 

                สายหมอกที่ลอยเข้ามาบดบังใบหน้าของเขาเปล่งแสงสีเงินออกมาจางๆ เสน่ห์ของเขาแพราวพราวดุจดวงดาวระยิบระยับทั่วท้องนภามารวมตัวกัน

                เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “เชื่อข้า ข้าจะพาเจ้าเดินไปยังดินแดนอีกแห่ง ข้าจะให้เจ้าได้สัมผัสกับความบ้าคลั่งของวิสัยมนุษย์”

                “จะไม่มีใครปฏิเสธได้ ท้ายที่สุด โลกทั้งใบจะเป็นของข้า”

 

                กราบิเอลพลันยื่นมือออกไป ก่อนจะชักกลับมาน้อยๆ ก่อนจะยื่นออกไปใหม่ช้าๆ ชั่งใจอย่างหนักว่าควรจะวางมือลงบนมือของเขาหรือไม่

                เมตาตรอนอุทานออกมาอย่างตกตะลึง “สวรรค์”

                ผมกัดฟันแน่น สองมือดันร่างลุกขึ้นนั่ง

                ราฟาเอลพลันชักดาบ รีบร้อนพุ่งขึ้นเวทีแสดงไป

 

                ดาบเล่มหนึ่งพุ่งเข้าขวางมือของทั้งสองคน ผู้ชมต่างส่งเสียงร้องตกใจออกมา คนส่วนมากเริ่มออกท่าทีไม่พอใจ บทพระเอกกลับกลายเป็นผู้ร้ายจอมขัดจังหวะไปเสียแล้ว

                โจฟิเอลยกมือขึ้นกุมขมับ ถอนหายใจออกมายาวเหยียด “เสร็จกัน พลิกบทซาตานกลายเป็นคนดี มหาเทพลูซิเฟอร์ต้องถูกพระเจ้าลงโทษเป็นแน่” อีกคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “มหาเทพกราบิเอลเองก็...เหมือนจะอินกับบทจนสมบูรณ์แบบแล้ว ถ้าข้าได้เป็นเทพธิดา ป่านนี้ข้ายอมตกสวรรค์ไปแล้ว”

                สีหน้าของเมตาตรอนหนักอึ้งอย่างยากจะเห็น

                คนที่รู้เรื่องวงใน ต่างก็รู้กันดีว่าลูซิเฟอร์กำลังทำอะไร

 

                บนเวทีเกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด ลูซิเฟอร์ประมืออยู่กับราฟาเอล ทั้งสองเหยียบย่างอยู่บนผิวน้ำราวกับไร้น้ำหนัก ดูตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

                กราบิเอลยืนอยู่ในธารสายเล็กๆ ท่าทางดูลุกลนอยู่เล็กน้อย

                ลูซิเฟอร์ทางหนึ่งก็ประดาบกับราฟาเอล ทางหนึ่งก็ดึงมือกราบิเอลดึงเข้ามาหาตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “เจ้าระวังอย่าให้ได้รับบาดเจ็บ รอข้าชนะเขา ข้าย่อมพาเจ้าไปด้วยแน่”

                ความสูงของกราบิเอลสูงเท่าไหล่ของเขาเท่านั้น ดูแล้วให้ความรู้สึกอ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง

                ลูซิเฟอร์ประทะดาบกับราฟาเอลอย่างดุเดือด ระหว่างนั้นกราบิเอลก็ค่อยๆดึงมีดสั้นออกมา

                ใบมีดของมีดสั้นวาววับไม่ต่างจากคมเขี้ยวของอสรพิษ เปล่งประกายเยียบเย็นจับจิต

                เธอเงื้อมีดสั้นขึ้นสูง ก่อนจะจ้วงแทงเข้าไปที่แผ่นหลังของลูซิเฟอร์

 

                นางฟ้ามากมายพากันส่งเสียงหวีดร้องแหลมออกมา

 

                ร่างของลูซิเฟอร์พลันแข็งค้างในบัดดล ดาบในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น

                เขาหันร่างไป จ้องมองเธอย่างไม่อาจสรรหาคำพูดใดเปล่งออกมา

                ราฟาเอลแทงดาบเข้าไปที่หน้าอกของเขาอีกครั้ง

                เลือดสดๆไหลรินออกมาตามคมดาบ ค่อยๆหลดลงเบื้องล่าง

                ลูซิเฟอร์ล้มคุกเข่าอยู่บนพื้น กราบิเอลพลันวิ่งเข้าไปรับร่างของเขาเอาไว้

                แสงสีเงินทอดตกลงมา ใบหน้าของลูซิเฟอร์ซีดขาวอย่างน่ากลัว “เจ้าหลงลืมอดีตของเราสอง ไม่ใส่ใจกับความรู้สึกของข้าอีก”

                “ข้ารู้... ข้าเข้าใจ... บนโลกใบนี้ การหักหลังมันเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น”

                กราบิเอลโอบลำคอของลูซิเฟอร์เอาไว้ ในดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ

                ของเหลวสีโลหิตหลั่งไหลออกมาจากดวงตาของเขา “แต่ที่ข้าคาดไม่ถึง... ข้ากลับคาดไม่ถึงเลยซักนิด... ว่าคนที่ลงมือสังหารข้า...จะเป็นเจ้า”

                หยดน้ำตาของกราบิเอลร่วงลงผสมรวมกับเลือดของเขา

                ลูซิเฟอร์พลันยิ้มออกมาบางๆ “อย่ากลัว สาวน้อย ที่เจ้าเห็นหาใช่โลหิตไม่... แต่เป็นน้ำตาของข้า”

                ลูซิเฟอร์หลับตาลง ร่างกายเปล่งแสงสีเงินออกมาก่อนจะค่อยๆสลายหายไป

 

                กราบิเอลสองมือกอดเข่า ร่ำไห้ออกมาเงียบๆ

 

                ท่ามกลางกลุ่มผู้ชมก็แว่วเสียงสะอึกสะอื้นลอยมา

 

                บนเวที ราฟาเอลพยุงร่างของกราบิเอลขึ้นอย่างไร้ซึ่งกำลัง กล่าวคำพูดตามบทละครที่วางเอาไว้ “ซาตานได้รับโทษทัณฑ์สวรรค์ไปแล้ว นับจากนี้ พวกเราก็จะได้มีความสุขจริงๆกันเสียที”

 

                เนิ่นนาน เมตาตรอนก็พูดขึ้นอย่างเป็นกังวลว่า “ละครพังไม่เป็นท่าก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ดันไปพูดส่อเสียดแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง” ผมเองแทบอยากจะหมดสติไปให้รู้แล้วรู้รอด สิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวของผมซับซ้อนขึ้นทุกที ยิ่งมาก็ยิ่งสับสน ผมไม่รู้แล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

                แต่ว่า... ผมต้องตามหาเขา

                ลูซิเฟอร์ยืนอยู่ด้านหน้า กำลังถอดชุดแสดงของเขาออก เส้นผมสีทองทิ้งตัวลงบนชุดผ้าไหมสีขาวสะอาดของเขา เจิดจ้าบาดตาเหมือนดังเก่า สูงส่งเสียจนไม่อาจเข้าไปมองดูใกล้ๆ

                เขาคล้ายรู้สึกได้จึงเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาลึกล้ำราวกับมหาสมุทรที่ไม่อาจเห็นก้นบึ้ง

 

                ทุกอย่างยังทันการณ์อยู่

                แค่ผมไม่ได้ยินมันเท่านั้น

                เขากำลังจ้องมองผม ...เขายืนอยู่ตรงนั้นจ้องมองผม

                ผมวิ่งพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางก็ชนโต๊ะคนอื่นล้มระเนระนาด เรียกเสียงร้องด่าตามมามากมาย

 

                ผมหยุดลงตรงหน้าเขา สูดหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่กลับไม่รู้จะพูดคำใดออกไป

                “ยะโฮวาผู้ยิ่งใหญ่ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ข้าจะมอบคำอวยพรให้กับท่าน หวังว่าท่านจะ ปรีชาสามารถชั่วนิจนิรันดร์” ลูซิเฟอร์ไม่ได้หันมามองผม และไม่ได้หันไปมองพระเจ้า เขาป่าวประกาศอย่างสงบนิ่ง “ข้าจะล้มเลิกแผนกบฏ เดินทางออกจากสวรรค์ นำพาเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าไป รวมทั้งคนรักของข้าด้วย”

                ลูซิเฟอร์หันร่างกลับมาส่งยิ้มอ่อนบางให้ผม ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้า

 

                ความรู้สึกในตอนนั้นยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด ผมยื่นมือออกไปกำลังจะวางเหนือมือของเขา......

 

                แต่ว่า... ยังไม่ทันที่จะได้สัมผัสมือของเขา โลกทั้งใบพลันกลับกลายเป็นความโกลาหล

                ผมยืนอยู่ท่ามกลางโลกที่กำลังหมุนคว้าง ราวกับกำลังถูกดูดเข้าไปในขุมนรก

                เสียงหวานหยดย้อยเสียงหนึ่งพลันกระซิบขึ้นที่ข้างหู “หัวหน้าอัครเทวทูตผู้ทรงธรรม์เอ๋ย... มหาเทพมิคาเอล เทพนิยายสิ้นสุดถึงแค่ตรงนี้แล้ว”



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ด้วยเนื้อหาที่ยาวมาก(กกก) บวกกับเพื่อเพิ่มความอีปิคในการอ่าน (55)

ขออนุญาตหั่นเป็นสองตอนนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1619 palm4588 (@palm4588) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 13:50
    ลูซิเฟอร์พามาย้อนให้เห็นอดีต(?) งงไปหมดแล้วโว้ยยยยยยยย
    #1,619
    0
  2. #1565 Paladin112 (@lalinyada) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 07:01
    เดาเรื่องไม่ถูกเลย หยุดอ่านไม่ได้แต่ก็กลัวตอนต่อไป แปลดีมากๆเลยค่ะ
    #1,565
    0
  3. #1403 Miyakochan (@miyakojan) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:22
    แ..่ม เอ้ยยยยย
    #1,403
    0
  4. #1337 relis (@relis) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 23:05
    ดีนะที่มีตอนต่อให้อ่านแล้ว ไม่งั้นคงค้างกว่านี้

    อุส่าจะไม่กบฏแล้วเชียวนะ ไม่ใช่ว่าตัดไปหลีปินกลับล่างเดิมแล้วอิสเรียลกลับคืนมาในร่างเดิมน้า

    อดใจไม่ไหวแล้วแว๊บไปอายก่อนละน้า
    #1,337
    0
  5. #1313 ManowandManow (@manowloveyou) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 05:54
    ไรท์ยังไม่นอนหรอ เออเรามาตอนนี้คงจะนอนแย้ว คนที่มาคือใครกัน~~
    #1,313
    0