เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 55 : ทัณฑ์สวรรค์ [54] [จบภาค]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 พ.ย. 59



-104-

                อากาศรอบด้านแปรเปลี่ยนเป็นขมุกขมัว ร่างกายเปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง ผมเบิกตากว้าง ยันตัวขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ตรงหน้าสายตามองเห็นเงาร่างเบลอๆเงาร่างหนึ่ง ผมสามารถมองเห็นปีกโครงกระดูกของอีกฝ่ายได้อยู่รางๆ ดวงตาทั้งสองข้างสีแดงฉาน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยกระแสเยาะเย้ยและดูถูก ทำให้คนฟังรู้สึกไม่ชอบใจอย่างยิ่ง “มหาเทพมิคาเอลผู้ใจเสาะราวกับหนู ข้ารอท่านมาสองปี จะดีจะเลวยังไงก็ควรจะขอบคุณข้าซักคำไม่ใช่เหรอ?”

                ผมสะบัดหัวไปมา จ้องหน้าเขาเขม็ง ร้องออกมาอย่างตกใจ “ลู... ไม่สิ หยางลู่!

                หยางลู่พูดพลางหัวเราะ “เป็นข้าเอง มีเรื่องอยากจะถามหรือไม่”

                ผมหันไปมองซ้ายขวา บรรยากาศแวดล้อมคุ้นตาเป็นอย่างมาก ท้องฟ้ายามเย็นสีโมรา กลุ่มเมฆหลายหลายสีสัน ไอน้ำหมอกควันลอยคลุ้งอยู่ทั่วด้าน ห่างออกไปไม่ไกล เป็นประตูบานยักษ์สลักขึ้นจากหิน สูงลิ่วจนหายลับเข้าไปในกลีบเมฆ ต้องเงยหน้าขึ้นจนสุดจึงจะเห็นยอด ตอนที่วิญญาณของผมพึ่งมาถึงที่สวรรค์ ก็คือที่แห่งนี้

                ที่นี่เป็นทางขึ้นสู่สวรรค์

                “ลูซิเฟอร์... ลูซิเฟอร์! ลูซิเฟอร์อยู่ที่ไหน?” ผมผุดลุกขึ้น จ้องมองไปที่ประตูสวรรค์ “ทำไมนายต้องพาฉันมาที่นี่ด้วย?! ฉันจะไปตามหาเขา!” ผมวิ่งไปทางประตูสวรรค์ แต่กลับถูกหยางลู่ดึงมือเอาไว้

                ผมสะบัดมือเขาออกอย่างแรง “ปล่อย! ปล่อยฉัน! ฉันจะไปหาเขา!

                หยางลู่พูดขึ้นว่า “ข้าไม่อยากรอแล้วจริงๆนะ ถึงได้ปลุกเจ้าขึ้นมาแต่เนิ่นๆ แต่เจ้าก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่นาว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

                พริบตานั้นผมไม่อาจคิดอะไรได้อีก

                “อีกอย่างถ้าเจ้าอยากจะตามหามหาเทพลูซิเฟอร์ ก็ไม่ควรวิ่งขึ้นไปนา” เขาชี้ลงไปที่ด้านล่าง พูดยิ้มแย้ม “ควรจะวิ่งลงไปต่างหาก”

                อะไรคือความฝัน...

                อะไรคือความจริง...

                จ้าวอันดับสองแห่งสวรรค์... เทวทูตปีกขวา...

                ฉายาทั้งหมดทั้งปวงของลูซิเฟอร์ สูงส่งและศักดิ์สิทธิ์ ต่างก็ถูกพระเจ้าริบคืนกลับไปหมดแล้ว

                ไม่ใช่...เรื่องจริง... ตั้งแต่ผมเดินทางมาที่สวรรค์ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ที่แท้ตลอดมาผมกลับ...ผมกลับอาศัยอยู่ในอดีต

                หยางลู่กล่าวว่า “ตอนนี้เป็นศักราชยะโฮวา 8731 ปีสวรรค์ ปีที่ 13921 เดือน 1 วันที่ 1 ศักราชลูซิเฟอร์ ปีที่ 7020 เดือน 12 วันที่ 22 อา... เวลาของสวรรค์กับนรกต่างกัน 9 วัน 9 คืน เรื่องนี้เจ้าคงจะรู้ดี”

                9 ทิวา 9 ราตรี...

                ‘ประวัติศาสตร์สวรรค์กับ ประวัติศาสตร์นรกต่างก็มีบันทึกเอาไว้ โลกสวรรค์กับนรกจะห่างกัน 9 ทิวา 9 ราตรีชั่วนิจนิรันดร์

                นั่นเป็นเพราะว่าในศักราชยะโฮวา 8731 ปีสวรรค์ ปีที่ 6900 เดือนที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 4 เป็นต้นไป ท่ามกลางความโกลาหลทุกหนแห่ง ลูซิเฟอร์ใช้เวลา 9 วัน 9 คืนร่วงตกสู่นรก ในวันนั้น มังกรโบราณได้ลากเอาดวงดาว 1 ใน 3 ร่วงตกสวรรค์ตามลงไปด้วย รวมทั้งชาวสวรรค์ 1 ใน 3 ที่ร่วมตกสวรรค์ไปกับเขา เช้ามืดของวันที่ 10 พวกเขาก็เข้ายึดครองโลกปีศาจ

                เดือนที่ 1 วันที่ 14 ลูซิเฟอร์ขึ้นนั่งบนบัลลังค์ของราชาปีศาจ มอบช่วงชีวิตที่ยาวนานให้กับเผ่าปีศาจทุกตน ได้รับความรักและเคารพจากประชาชนอย่างล้นหลาม เขาตั้งเมืองโรดิโอขึ้นเป็นเมืองหลวง ตั้งชื่อวังหลวงว่า หมื่นอสูรใช้สัญลักษณ์เป็นไม้กางเขนกลับด้านกับดาวห้าแฉก และถือวันที่ 14 เดือน 1 เป็นวันตกจากสวรรค์ กลายเป็นวันหยุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกปีศาจ

                ณ ทะเลชาด ลูซิเฟอร์ผู้ตกจากสวรรค์ได้พบกับลิลิธ ทั้งสองจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ตระการตาที่สุดเท่าที่เคยมีในประวัติศาสตร์นรกขึ้นที่วังหมื่นอสูร ไม่นานทั้งสองก็ให้กำเนิดองค์ชายน้อยแห่งโลกปีศาจ ปีศาจตัวแทนของความโลภแห่งบาปทั้ง 7 เป็น 1 ในปีศาจโซโลมอนทั้ง 72 ตน ...มาม่อน

                มาม่อนเกิดมาพร้อมกับพละกำลังกร้าวแกร่งมหาศาล ชั่วร้ายเจ้าเล่ห์โรคจิต แต่กลับเป็นลูกที่กตัญญูอย่างมาก ตอนที่เขาอายุได้ 20 ปี ก็ใช้ทั้งแรงกายแรงปัญญา สร้างปราสาทหลังใหม่ให้กับลูซิเฟอร์ ...พาร์ทไมน์แนน

                สิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นมาใหม่พัฒนาการไปอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ ...ก็เหมือนอย่างโลกปีศาจ

 

                ผมยกมือขึ้นกุมขมับ คิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในตอนแรก เรื่องราวบ้าคลั่งทุกอย่าง รวมถึงเรื่องที่ตัวเองถูกความอิจฉาริษยาเข้าแผดเผาส่งสารท้ารบไปยังลูซิเฟอร์ ตัดสินกันอีกพันปีให้หลัง... ผู้แพ้วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน เป็นความอับอายของของสวรรค์ ผมพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ทำเผ่าพันธุ์สวรรค์ทั้งมวลต้องเสียหน้า

                เย็นวันนั้น ณ ทะเลสีชาด ลูซิเฟอร์หัวเราะอย่างหยิ่งผยองบ้าคลั่ง ทั้งความอ่อนโยน ทั้งความเมตตา ทั้งความสูงศักดิ์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เทวทูตตนหนึ่งควรมีที่เขาครอบครอง ถูกโยนทิ้งไปจนสิ้น สูญสลายหายไปอย่างไม่อาจตามกลับคืน

                นับวันเขาก็ยิ่งงดงามยิ่งขึ้น ขณะเดียวกันก็ยิ่งชั่วร้ายมากยิ่งขึ้น ก็เหมือนกันดอกพลับพลึงแดงที่เบ่งบานอยู่ที่แดนปีศาจ

                เป็นเครื่องบ่งบอกว่าผมไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับเขาอีก

 

                พระผู้เป็นเจ้าริบคืนแสงศักดิ์สิทธิ์ของเขากลับมา ใส่ลงไปในกล่องใบเล็กๆ ส่งมอบให้ผมเป็นผู้ดูแล

                หนึ่งปีหลังจากนั้น เมตาตรอนให้กำเนิดลูกแก่ผมคนหนึ่ง เป็นเด็กชายผู้งดงามผู้หนึ่ง

                ผมนำความดีงาม ความสูงส่ง ความอ่อนไหว รวมไปถึงของทุกอย่างที่เคยเป็นของลูซิเฟอร์ที่เก็บเอาไว้ในกล่องมอบให้กับเทวดาตัวน้อยผู้งดงามผู้นี้

                เมตาตรอนถามผม ว่าควรตั้งชื่อเขาว่าอย่างไร

                ผมตอบไปว่า ...ฮานิย่าห์

                หลังจากนั้นผมก็โอบลูกน้อยเอาไว้ ส่งยิ้มบางๆให้กับเขา พูดกับเขาว่า ฮานิย่าห์ ไม่ว่าลูกจะพบเจอกับความยากลำบากใดๆ พบเจอกับความพ่ายแพ้สักกี่หน พ่อก็หวังว่าลูกจะยังคงงดงาม เข้มแข็ง กล้าหาญ และเชื่อมั่น

                ‘เหมือนอย่างเช่นคนผู้นั้นที่มอบสิ่งเหล่านี้ให้กับลูก

 

                หลังจากนั้น การกระทำของผมก็ยิ่งผิดปกติ วันๆเอาแต่ร้องขอพระผู้เป็นเจ้า ให้ผมได้พบกับลูซิเฟอร์อีกครั้ง

                พระเจ้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

                ผมทนอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ก็ไม่อาจทนไหว กลับมาคุกเข่าที่หน้าวิหารศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ขอร้องเขาให้ผมได้เจอกับลูซิเฟอร์ แค่พริบตาเดียวก็ยังดี

                พระเจ้ายังคงปฏิเสธเช่นเดิม

                ผมยังคงไปๆกลับๆอยู่นอกวิหารศักดิ์สิทธิ์อยู่ทุกเช้าค่ำ ข่าวเรื่องจ้าวอันดับสองร้องขอพระผู้เป็นเจ้าให้ตัวเองได้พบหน้ากับราชาแห่งโลกปีศาจแพร่สะพัดออกไปราวกับน้ำเดือด จนไปถึงยังโลกปีศาจ กลายเป็นเรื่องขำขันของพวกเขา เป็นเรื่องซุบซิบนินทาแกล้มน้ำชากับของว่าง เกี่ยวกับเรื่องนี้ เมตาตรอนเพียงยิ้มออกมาทีหนึ่ง แต่ผมกลับรู้สึกว่าหากปล่อยให้ตัวเองเป็นเช่นนี้ต่อไปก็มีแต่จะทำร้ายตัวเอง แล้วก็ทำร้ายเขาด้วย

                ผมนั่งทบทวนความทรงจำยามที่ได้อยู่ร่วมกับลูซิเฟอร์เป็นคืนสุดท้าย ก่อนจะใช้เวทมนตร์จัดการกำจัดมันออกไป แยกเก็บเอาไว้ในลูกแก้วคริสตัลชนิดต่างๆ โยนทิ้งไว้ที่หุบเขาสร้างโลก กลายเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งความต้องการ ไร้ซึ่งสิ่งร้องขอ หมดทั้งหัวใจเทิดทูนพระผู้เป็นเจ้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

 

                หลังจากนั้น เมตาตรอนก็พูดขึ้นว่าผมเปลี่ยนไป คนไม่น้อยที่รู้จักมักคุ้นกับผมต่างก็บอกว่าผมเปลี่ยนไป คำพูดของกราบิเอลรุนแรงที่สุด เธอบอกว่าผมเหมือนสูญเสียจิตวิญญาณไปทั้งดวง เป็นนาฬิกาตายเรือนหนึ่ง ผมไม่มีอะไรจะตอบโต้ อย่างน้อยนี่ก็ดีต่อสวรรค์ที่สุดแล้ว

 

                ผ่านพ้นความแปรเปลี่ยนนับพันปี โลกปีศาจก้าวหน้าขึ้นทีละขั้นๆ โลกสวรรค์ก็เช่นเดียวกัน

                เผ่าปีศาจไปมาหาสู่กับมวลมนุษย์และเผ่าวิญญาณ ไม่มีการแบ่งชนชั้น หมั่นเพียรพัฒนาตนเองไม่หยุด ขณะเดียวกัน โลกสวรรค์ก็สงบสุขกว่าในอดีตมาก เรียกได้ว่านับวันก็ยิ่งสงบเงียบ สุดท้ายก็สามารถเรียกได้ว่าสันโดษ

                จริงๆแล้ว ขณะที่ทุกคนไม่ทันได้รู้ตัว โลกสวรรค์ก็ได้อ่อนแอกว่าโลกปีศาจไปเป็นอย่างมาก จะมีก็แต่พวกไม่รู้ดินฟ้าที่ยังหลงนึกฝันลมๆแล้งๆว่าตนเองยังเป็น เผ่าพันธุ์อันสูงศักดิ์อยู่ คิดว่าตนเองแข็งแกร่งเสียเต็มประดา ก็เหมือนกับ “ประเทศเบื้องบน ราชวงศ์แห่งสวรรค์” ที่ปรากฏก่อนปี 1840

                จนถึงเวลาต่อมา โลกปีศาจที่เตรียมกำลังพระพร้อมแล้ว ก็เริ่มบุกขึ้นโจมตีสวรรค์  ช่วงเวลาสั้นๆไม่ถึง 1 ปี ก็ยึดสวรรค์ชั้นที่ 1 และ 2 ไปได้ ได้รับชัยชนะอย่างหมดจดงดงาม

                แต่เหล่าชาวสวรรค์ยังคงพูดว่า เป็นเพราะพวกนั้นใช้กลวิธีต่ำช้าต่างหาก พวกเรายังไม่ได้ทุ่มกำลังกองทัพทั้งหมดด้วยซ้ำ ไม่เห็นจำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ

                อา... เผ่าพันธุ์แห่งพระผู้เจ้าที่น่าสมเพชเอย...

 

                หยางลู่พูดขึ้น “พอรู้ว่ารบไม่ชนะ ก็ยกธงขาวยอมแพ้ มุดหัวไปซ่อนอยู่ในโลกมนุษย์เพื่ออันใดกัน? ไม่ทันไรก็ถูกจับกลับมาแล้ว” ผมถามขึ้น “อะไรนะ... หนีไปโลกมนุษย์?” หยางลู่ขมวดคิ้ว “ช่างเถอะ เจ้าไม่มีทางลืมไปหมดแล้วแน่ๆ เมตาตรอนบอกว่าเจ้าแค่ทำความทรงจำในลูกแก้วหายไป 3 ลูก ถึงพวกเราจะตามหามาได้แค่ 1 ลูกเท่านั้น แต่ก็น่าจะพอให้เจ้าจำเรื่องที่สมควรจะจำได้อยู่แล้ว”

                ผมจ้องมองประตูสู่สวรรค์ ร่องรอยของความเปลี่ยนแปลงนานนับพันนับหมื่นปีสลักลงบนนั้นอยู่เต็มไปหมด

                ...ผมไม่ได้หลบหนีเพราะหวาดกลัวสงคราม

                แต่เป็นเพราะเหตุใดนั้น...ผมจำได้ไม่ชัดเจน

                หยางลู่พูดขึ้น “รู้ทั้งรู้ว่าจะมีวันนี้ แต่ทำไมตอนนั้นถึงได้? แต่ข้ากลับคาดไม่ถึงเลยซักนิด ว่าเสน่ห์ของจอมปีศาจลูซิเฟอร์จะดึงดูดใจเจ้าได้ไม่เท่ากับอำนาจ เป็นหัวหน้าอัครเทวทูตมาหลายพันปีได้แล้วกระมัง? รู้สึกเช่นใดเล่า? ตำแหน่งของจอมปีศาจลิลิธสูงส่งยิ่งกว่าตำแหน่งจ้าวอันดับสองอะไรนั่นของเจ้าเสียอีก เหตุการณ์ดำเนินมาถึงวันนี้ เจ้าคงจะเสียดายสิท่า? ถ้าเกิดตอนแรกเจ้ายอมตกสวรรค์มาพร้อมกับจอมปีศาจลูซิเฟอร์ แดนปีศาจครึ่งหนึ่งก็จะตกเป็นของเจ้า ใยต้องมาคอยเป็นสุนัขรับใช้ยะโฮวาด้วย?”

                ผมตัดบทเขา “อย่าพูดอีกเลย”

 

                ในวันนั้น ตอนที่ผมตัดสินใจวางมือไว้บนมือของเขา พระผู้เป็นเจ้าพิโรธขึ้นมาจริงๆ เขาขับไล่ลูซิเฟอร์ออกจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ สั่งการกองทัพทั้งหมดให้เข่นฆ่าสังหารเขา

                สงครามสู้รบกันยาวนาน 3 วัน 3 คืน บนท้องฟ้าคือแสงเจิดจ้า บนผืนดินกลับลุกโชนเป็นไฟ

                ทัพต่อต้านของลูซิเฟอร์เดิมทีก็ใกล้จะเอาชนะทัพของชาวสวรรค์ได้แล้ว แต่ผมกลับปรากฏกายออกมา ในมือถือดาบอาญาสิทธิ์แห่งเพลิงของพ่อออกมาด้วย

                ลูซิเฟอร์ดึงผมเข้าไปอยู่ข้างกาย

                จากนั้น ทัณฑ์สวรรค์คำสั่งแรกก็ดังก้องขึ้นเหนือหุบเขาสร้างโลก

                พริบตานั้น เทวทูตนักรบทั้งหลายต่างพากันแกว่งดาบเข้าหาลูซิเฟอร์

                แต่บาดแผลเดียวที่ปรากฏขึ้นบนร่างของเขาเกิดขึ้นจากน้ำมือของผม...

 

                เขาร่วงหล่นลงจากหุบเขาสร้างโลก เป็นเพราะดาบสุดท้าย ผมแทงมันทะลุเข้าไปที่หน้าอกของเขา ผมในตอนนั้นคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ แทงลงไปหนึ่งดาบยังคงไม่พอ ยังออกแรงคว้านดาบลงไปราวกับกลัวว่ามันจะเข้าไปไม่ลึกพอ

                ลูซิเฟอร์ไม่ต่อต้านเลยซักนิด และก็ไม่มีคำพูดลึกซึ้งใดๆ เขาเพียงแต่จ้องมองผม

                ไม่ตื่นตะลึง ไม่มีโกรธแค้น ไม่มีเศร้าโศก เพียงจ้องมองมาอย่างสงบเท่านั้น

 

                จนเมื่อผมผลักเขาลงจากหุบเขาสร้างโลก ร่างของเขาก็ร่วงหล่นจากสวรรค์ สายตาของเขากลับไม่ละไปไหนเลยแม้แต่น้อย

 

                สงครามครั้งนั้นถูกเรียกว่าสนธยาแห่งพระผู้เป็นเจ้า ผลของสงคราม สวรรค์เป็นฝ่ายชนะ พระผู้เป็นเจ้าขับไล่ชาวสวรรค์ที่ต่อต้าน และเหล่ามวลมนุษย์ออกมาจากสวนเอเดน ลูซิเฟอร์กลายเป็นราชาปีศาจ ...ซาตาน แต่หลังจากที่ถูกขับไล่ออกไป มนุษย์ก็ไม่มีแรงอำนาจมากพอที่จะสร้างโลกใบใหม่ ได้แต่ตั้งรกรากอยู่ในทะเลชาดอันรกร้าง หรือก็คือโลกมนุษย์ในเวลาต่อมา

 

                หลังจากนั้น พระผู้เป็นเจ้าก็ตกรางวัลให้ผมด้วยการเลื่อนให้เป็นองค์ชายแห่งพระผู้เป็นเจ้า ได้รับฉายาเทวทูตแห่งความยุติธรรม ยกอำนาจในการสั่งการทัพเทวทูตนักรบทั้งหมดให้กับผม ทั้งยังให้ขึ้นแทนที่ตำแหน่งของลูซิเฟอร์ กลายเป็นหัวหน้าอัครเทวทูต กลายเป็นจ้าวอันดับสองแห่งสวรรค์ เป็นจ้าวแห่งรัศมีแสง

                ทุกผู้ทุกคนต่างไม่เห็นชอบ ผมยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุด ร้องตะโกนว่า ใครไม่พอใจ ก็ออกมาสู้กับข้า!’

                ไม่มีใครเลย... ซักคนก็ไม่มี...

 

                บนโลกใบนี้ อำนาจก็คือของศักดิ์สิทธิ์

                อา... เผ่าพันธุ์แห่งพระผู้เป็นเจ้าที่น่าสมเพชเอย...

 

                หยางลู่ยิ้มอย่างมีลับลมคมใน “มหาเทพจ้าวอัครเทวทูต ในความฝันเจ้าเอาแต่เฝ้าถามว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวง...อา... ลองหันกลับไปมองแดนสวรรค์ที่รักของเจ้าสิ ลองเดินเข้าไปดู เดี๋ยวเจ้าก็จะได้เห็นความจริงอันแสนสุขเองล่ะ”

 

                ผมกางปีกขึ้นบิน แผงปีกโบกสะบัดอยู่ท่ามกลางสายลม

                พุ่งทะลุผ่านชั้นเมฆขึ้นไป มองเห็นหมู่บ้านแร้นแค้นตั้งอยู่ไกลๆ กำแพงเมืองโบราณเก่าคร่ำคร่า ตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่หน้าประตู

                ภาพฉากของเมืองเยลูซาเล็มราวกับภาพสะท้อนบนธารน้ำกระจ่างใส

                ในกระจกภาพลวงตาป่าสายหมอก สิ่งมีชีวิตทุกสรรพสิ่งค่อยๆตื่นขึ้นจากการหลับใหล ผมมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองจากด้านในกระจก

                ปีกทอง 6 ปีก เส้นผมสีหญ้าฝรั่น รูปลักษณ์อ่อนเยาว์ที่เคยมีถูกขจัดไปจนสิ้น ที่คงอยู่เป็นชายหนุ่มโตเต็มวัยผู้หนึ่ง งดงามบาดตา เหมือนกับในปีนั้น เทวทูตปีกขวาที่เดินออกมาจากแสงศักดิ์สิทธิ์สว่างไสว

 

                ผมยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของเมืองเยลูซาเล็ม ลมรอบทิศพัดพามาไม่หยุด ปะทะเข้ากับชุดศักดิ์สิทธิ์ของผม

                เมืองเยลูซาเล็มเปลี่ยนมือเจ้าของไปนานแล้ว ชื่อของผู้รับผิดชอบคือมิคาเอล ใจกลางเมืองก็ได้หารูปปั้นอื่นมาแทนที่เขาตั้งแต่เมื่อหลายร้อยปีก่อน

                ผมได้ยินเสียงนาฬิกาบอกเวลาดังมาจากจักรวรรดิ รวมเข้ากับเสียงสะท้อนคึกคักที่ดังอยู่ใจกลางเมือง ความฝันและความรุ่งเรืองที่เคยมี ทีละนิดทีละน้อย ค่อยๆสลักลงในหัวใจของผม

                ดวงดาราบนท้องนภา ทุกสายตาที่อยู่บนพื้น

                เมื่อเมฆหมอกจางหาย ก็ถึงเวลาตื่นจากความฝันเสียที ในที่สุดผมก็มองเห็นความเป็นจริง ...นั่นคือความเงียบงันที่ดำเนินทอดผ่านมากว่าพันปี



(จบภาค ทัณฑ์สวรรค์)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เฮ้! ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะมาถึงวันนี้ (?) 55

แม้เนื้อเรื่องจะดาเมจแรงมาก แต่ความดีใจนี้มันฉุดไม่อยู่จริงๆนะ

ผ่านมา 6 เดือน ในที่สุดข้าพเจ้าก็แปลนิยายเรื่องนี้จบ(...1 ภาค Orz...)

ฮิฮิฮิ

สำหรับภาคสอง จะใช้ชื่อว่า บาปกำเนิด ค่ะ (ระดับความดราม่าก็ลองเอาไปคิดดูเล่นๆ)

สำหรับคนที่รออ่านภาคสองก็ต้องขออภัยเป็นอย่างสูง

เพราะอย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ตารางเวลาช่วงธันวาของข้าพเจ้าแน่นมาก

ข้าพเจ้าเลยไม่อยากรับปากว่าจะแวะเข้ามาอัพนิยายให้ในตอนนี้ 

คงต้องยกยอดไปช่วงหลังปีใหม่ 

หรือถ้าเราเคลียร์ธุระส่วนตัวได้เรียบร้อยก่อนปีใหม่ก็จะเริ่มกลับมาแปลนิยายเรื่องนี้ต่อ

ก็เหมือนเดิมจ้า

เข้าไปติดตามข่าวสารได้จากเพจร้านหนังสือนิยายจากไต้หวันกันได้ค่ะ

...

แต่อย่าพึ่งเสียใจไป!!

เพราะอาทิตย์หน้าจะมีตอนพิเศษวันวานยังหวานอยู่มาให้ได้อ่านกันให้คลายความเศร้านะ 55

(แล้วก็จะพยายามหาลิ้งนิยายที่จัดเรียงดีๆมาลงให้ตรงหน้าแรกนะ เผื่อใครอยากดำน้ำ อิอิ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1620 palm4588 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 14:25
    เรื่องจะจบไงละเนี่ย ยุ่งยากซับซ้อน-"-
    #1,620
    0
  2. #1562 Mebal (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:43
    ภาคต่อคงทำเราขาดใจตาย แต่แอบงง สรุปใครเคะใครเมะ 55555
    #1,562
    0
  3. #1512 Sopimzize (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:32
    หยางลู่สรุปแล้วเป็นมังกรของลูซใช่มะ เริ่มงงกับสถานะเมะเคะในเรื่องนี้นิดหน่อย
    #1,512
    0
  4. #1409 +-vongola+- (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 20:11
    ค่อนข้างงงเหตุการณ์เลยอ่ะค่ะ ถ้าเป็นไปได้อยากให้ไรท์ช่วยสรุปเรื่องราวให้ฟังได้ไหมคะ?
    #1,409
    0
  5. #1404 Miyakochan (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:28
    ขอบคุณที่แปลเรื่องนี้ โอ้ลูซิเฟอร์
    #1,404
    0
  6. #1370 <WD> Blacksocial (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 09:10
    มาเจอโดยบังเอิญไม่ได้เข้า Dek-d นาน
    อ่านรวดทีเดียวจบภาค... ปวดใจอย่างต่อเนื่อง แต่อยากอ่าน
    พออ่านจบภาคคือกดดันต่อจิตใจมาก TT

    อ่านนิยายมา 20+ ปีคิดว่าไม่มีเรื่องไหนทำให้เศร้าได้อีกแล้ว
    มาเจอเรื่องนี้คือ ... โอย เจ็บปวด

    อยากอ่านภาคต่อมากตอนนี้
    กำลังคิดจะดำน้ำดีไหม ดูต้องแปลเยอะเหลือเกิน 


    นับถือและขอบคุณคนแปลมาก
    #1,370
    0
  7. #1354 ชิโรโร่ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 08:44
    ก็หวังอยู่ลึกๆว่าจะเป็นลูกขอลูซิกับมิคจังนะฮื่อ...ว่าแต่หยางลู่คือใครวาจาเชือดเฉือนโดยแท้/หรือคิดไปเอง55 ต้องน้องมันกรแน่ๆไม่ก็มาม่อน(?)ฮืมแต่มาม่อนคงไม่รู้เรื่องในอดีตคงเป็นน้องมังกรแหละใช่มั้ย ...อ่านชื่อภาคต่อไปกลิ่นมาม่ายังอวลอยู่สินะถถถถถ ตามหาลูกแก้วครบๆเถ้อ...โอ๊ยยหัวใจฉัน~~~~
    ขอบคุณมากๆค่า สู้ๆน้า
    #1,354
    0
  8. #1347 BlueBell (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 17:53
    รอภาคสองค่าๆๆๆ ชอบมาม่าๆๆๆๆรสนี้จัง
    #1,347
    0
  9. #1340 ma_jung (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 16:55
    ลูซิเฟอร์ท้องลูกมิคาเอลรึป่าว? อย่างมาม่อนเนี้ยแหละน่าสงสัย เรื่องที่ไม่บอกน่ะ แล้วที่มิคาเอลจู่ๆก็ปรากฏตัวน่ะ มีเหตุผลเด่ ว่าทำไมมิคาเอลไม่ฆ่าลูซิให้จบๆก็เพราะต้องมีประเด้นสิ ไปตามหาความทรงจำอีก2ที่เหลือก่อนไป้~ หยางลู่ก้มาให้เป้นประเด้นมาด่าอย่างเดียวเลย มิคาเอลอยากลืมก็ไม่ยอมให้ลืมอี๊ก ที่ลูซิบอกจะไม่ปล่อยมือคืองี้ช่ะ จำได้ว่ามีตอนหนึ่งที่มิคาเอลโดนลูซิ...เออ...ทำเรื่องโชะเชะน่าอายใส่กลางฝูงชน อ้ากกกไม่กล้าพูด ดราม่าจริงวุ้ย ใช่หลังมิคาเอลหน้ามืดไปท้าลูซิรึป่าว แค่นี้ชีวิตมิคาเอลก็โดนเกลียดจะแย่ละ ช่างเป้นตัวเอกที่รันทดจริงๆ มีใครเข้าข้างนายเอกเราบ้าง~~~
    จะว่าไปมีคนน่าสงสารอีก 2 คน
    1.เมตาตรอนยอมมิคาเอลจนคลอดลูกให้เล้ย? เรายังคิดว่านายชอบราฟนะเนี้ย งงหนักมาก
    2.ราฟาเอลที่ดูชอบเมตาตรอนอีก เหมือนคู่มันผิดเพี้ยนไปหมดเลยเนี้ย
    ขอบคุณที่แปลค่ะ สนุกจริงๆ ปวดตับสุดๆ 555
    #1,340
    0
  10. #1338 relis (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 23:20
    ขอบคุณมากสำหรับความพยายามที่ทำให้เรามาพบกันกับลูซิเฟอร์และมิคาเอล

    หลวีปิน สามารถนะ ให้เมตาตรอนกำเนิดลูกได้ แล้วอน่าบอกนะว่ามาม่อนที่จริงมาจากท้องลูซิเฟอร์

    เตรียมใจรับความดรามาหลายเดือนเลยทีเดียว

    อย่างน้อยก็รู้ล่ะว่าลู่หยางคือมังกรดำนั่น
    และหลีปินก็คือมิคาเอลจริงๆ
    #1,338
    0
  11. #1336 แอลซินอาร์ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 12:04
    ิยากปวดตับหนักกว่าเดิมต้องฟังเพลงนี้

    https://m.youtube.com/watch?v=T__GyRepKkQ

    ?`ดั่งพรหมลิขิตได้ถูกขีดให้ฆ่าฟัน แลกเวลาและคืนวัน โดยใช้รัก เพื่อลืมปัญหา?ภายในใจยังรุ่มเร้า รอคอยวันพูดออกมา??อีกสักหน่อย.. แล้วค่อยปลิดลมหายใจ??
    ยิ่งสานสัมพันธ์ ให้มั่นเท่าไหร่ เมื่อใจถูกชักนำให้พันผูก?ฝากรอยแผล (ที่ไม่มีวันหาย) กับวิญญาณที่มี (และกำลังสลาย)?ก่อนปล่อยมือ ที่กุมไว้เพื่อลาจากกัน`
    #1,336
    0
  12. #1334 For_Flame (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:25
    ภาคกนึ่งสรุปคือย้อนอดีตให้มิคาเอลที่ความจำเสื่อมดูใช่มั้ย โอ๊ยยยตับพังไม่ไหวแล้วขออ่านตอนจบเลยได้มั้ย
    #1,334
    0
  13. #1332 NoEnd-Infinity (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:41
    รออ่านภาคต่อค่ะ แต่แค่ชื่อภาคก็สัมผ้สกลิ่นอายมาม่าได้แล้วTT
    #1,332
    0
  14. #1331 แอลซินอาร์ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:38
    ทำไมคิดว่าหยางลู่คือลูซิเฟอร์ ไม่ก็ส่วนหนึ่งของลูซิเฟอร์หรืออะไรที่เกี่ยวข้องกัน เห็นบอกตามหาลูกแก้วความทรงจำของมิคาเอลมาได้ 1 ลูก (จากทั้งหมดที่โยนทิ้งไป3ลูก) น่าคิดเนอะ ว่าตามหาความทรงจำให้ทำไม แก้แค้น? ต้องหนีมาอยู่โลกมนุษย์ก็แก้แค้นพอแล้วมั้ง หรือว่า... =.,=
    #1,331
    0
  15. #1330 ManowandManow (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 18:46
    เดี๋ยวๆๆๆนี้มันอะไรกันนน
    #1,330
    1
    • #1330-1 ManowandManow(จากตอนที่ 55)
      13 พฤศจิกายน 2559 / 18:52
      แล้ว-ที่เมตาตรอนกำเนิดลูกให้แก่มิคจัง นี้มันอะไร เรานึกว่าเมตาเป้นลุกผิดหวังๆๆโอ้ยยย เครียดจะรอไรท์ต่อค่ะหยางลู่เอ๊งคือใครลูกของลูซหรือมิน่าใช่สงสารลูซว่ะ มิคจังเอ็งคิดอะไรอยู่กันแน่ ไม่รู้อ่ะลูซรุกนะมิคต้องรับสิช่างเถอะเรื่องเป้นไงก้ต้องติดตามไปมันคือปดในอดีตคุคิ#ปนนานวนๆไปวนมาล่ะไม่ต้องดูหรอก555
      #1330-1
  16. #1329 วิ้ปปิ้งครีม (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 17:01
    หนูทำแบบนั้นได้ไงลูกก
    #1,329
    0
  17. #1328 Ash-Grey (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:16
    (อย่าอ่านเม้นนี้ สปอยหนักมากก)

    เดี๋ยววว ทำไมไปมีลูกกับเมตาตรอน ไหนจะลูซแต่งงานกับลิลิธ
    ทำไมมิคาเอลหักหลังลูซตอนสุดท้าย  เพราะแค่อำนาจจริงๆ หรอ แล้วหยางลู่เป็นใครกันแน่ 
    ตลอดภาคหนึ่งคือแต่อดีตทั้งหมดจริงๆ ใช่ไหมมม 
    โอยยยยยยยย
    #1,328
    0
  18. #1326 ผ่านมาอ่าน (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:57
    เฮ้อ ขนาดทำใจไว้เเล้ว ดาเมจเเรงจริง รอค่ะรอ ดำไม่รู้เรื่อง จะท่องไว้ค่ะว่าhappy end
    #1,326
    0
  19. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:54
    ไม่มมมมมมม ไม่เอาแบบนี้นะ เราว่านะถากสองต้องโคดโคดๆๆๆๆๆ ดาม่าอน่ๆเลย
    #1,325
    0
  20. #1324 Lifeลั้นลา (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:38
    มาม่าาาาา กรี๊ดดดด แล้วใยลิลิธคืออัลไลลล ฮล่อนนนนน ภาค2คงแบบดราม่าฉิบหาย มันเคยมีหวานแหววมุ้งมิ้งบ้างไหม สงสารมิคาเอลแต่ส่งสารลูซมากกว่าโฮฮฮฮ
    #1,324
    0
  21. #1323 วนิลาฮาเฮ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:13
    มาม่าแบบ โอ๊ยยยยยยย เว้นช่วงอ่านไปทำใจแปบน้าาาาา //นอนตาย
    #1,323
    0
  22. #1322 จรัสจันทร์ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:30
    ภาคหนึ่งก็รันทดแล้ว ภาคหน้างานนี้คุณหฤษฎ์ โสรยาคงมา กระซิกๆๆ
    #1,322
    0
  23. #1321 รัก1827 g27 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:23
    ทำไมอ่าทำไม ทำไมไม่ได้คู่กัน แล้วเมื่อไรจะรักกัน หรือว่าที่จริงแล้วไม่ได้คู่กัน เป็นนั้นไม่เอานะ จะร้องแล้วนะไรท์
    #1,321
    0
  24. #1320 $a$i (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:01
    มีสปอยภาคสองเบาๆไหมคะ ฮรืออออ ทำไมเนื้อดีขนาดนี้ เล่นเอาหน่วงไปเบาๆ
    #1,320
    0
  25. #1319 พอยธนา (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 08:41
    โอ้ยๆฟินไปแปป
    #1,319
    0