เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 38 : ทัณฑ์สวรรค์ [38]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    4 ก.ย. 59



-75-

                หลังออกมาจากสวรรค์ชั้นที่ 7 ผมก็นึกถึงเรื่องชวนหดหู่เรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ...บนสวรรค์ไม่มีไฮเนเก้น อยากจะฉลองการอกหักครั้งที่ N ของผมก็ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่อาศัยเข้าผับเล็กๆแห่งหนึ่งในเมืองซีมาร์ดื่มเหล้า ผมดื่มเข้าไปแก้วแล้วแก้วเล่าก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองเมาเลยซักนิด ตรงกันข้าม ยิ่งดื่มสติของผมก็ยิ่งแจ่มใส เมืองซีมาร์ช่างสุดยอดจริงๆ แม้แต่ในร้านเหล้าเล็กๆก็ยังประดับประดาซะจนเหมือนเป็นห้องนอนห้องหนึ่ง ตามผนังด้านหน้าต่างประดับตกแต่งด้วยดอกกุหลาบป่าสีขาวหิมะกับเถาวัลย์ ส่งกลิ่นหอมอบอวลอันเป็นเอกลักษณ์ของสวรรค์

                เมื่อก่อนเวลาอกหักเมาเหล้า ผมก็ชอบใช้มันเป็นข้ออ้างในการอาละวาดออกไปเดินเตร่หาเรื่องคนอยู่บนถนน หลังจากนั้นก็จะถูกพวกเพื่อนๆลากกลับห้อง ขังตัวเองครุ่นคิดอยู่หลายวัน จากนั้นก็จะออกไปรวมตัวกับพวกที่อกหักเหมือนกันที่หน้ามหาลัย ตะโกนว่า ผู้หญิงไม่มีดีเลยซักคน คนใจโลเล!’

                ผมคิดว่าตัวเองคงจะแก่แล้ว ครั้งนี้ถึงได้ไม่อยากออกไประบายอารมณ์ใส่คนอื่น แค่อยากจะพักผ่อนเงียบๆ

                ผมเดินโซเซกลับไปที่บ้าน ตอนขึ้นบันไดยังอุตส่าห์หมุนตัวเล่นท่ายาก อย่างกับตัวเองกำลังเต้นบัลเล่ย์อยู่ยังไงยังงั้น พอเข้าห้องมาได้ หัวก็พุ่งชนหมอนทันที รอบด้านส่ายไหวพลิกกลับด้านน่าเวียนหัว

 

                คนเราก็ชอบทำอะไรขัดแย้งกันแบบนี้แหละ เห็นๆอยู่ว่าง่วงจะตายอยู่แล้ว ก็ยังไม่ยอมหลับยอมนอน กลับปีนขึ้นมานั่งอ่านหนังสือเรียนซะได้ ผมเปิดหนังสือประวัติศาสตร์สวรรค์ อ่านไปทีละหน้า ทีละหน้า แต่แม้แต่ตัวอักษรเดียวก็อ่านไม่เข้าหัว พลิกไปพลิกมา ก็พลิกมาเจอหน้าสารบัญ บนนั้นมีตัวอักษรตวัดสวยงามเขียนเอาไว้อยู่ ผมดึงกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง เขียนลอกเลียนแบบตัวหนังสือบนนั้น ลายมือออกมาได้น่าเกลียดมาก เขียนออกมาทีละบรรทัดๆ ทุกครั้งก็จะได้ลายมือที่ไม่เหมือนกันเลยซักนิด ผมพยายามถ่างตาอย่างยากลำบากต่อต้านความง่วงงุนที่เข้าควบคุม จ้องมองคำว่า ลูซิเฟอร์ที่เขียนอยู่เต็มหน้ากระดาษ ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะเริ่มเขียนต่อไป

 

                ผมไม่รู้ว่าประตูเปิดถูกเปิดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ และผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าหนูลูซิฟินิลเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ รอจนผมเห็นเขา ก็คล้ายว่าเขาจะยืนอยู่ข้างผมมาเนิ่นนานแล้ว ผมหันไปมองเขาทีหนึ่ง ขอบตาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา คิดว่าคงจะแดงซะยิ่งว่าผีดูดเลือดซะอีก ลูซิฟินิลดึงมือผมเอาไว้ไม่ให้ผมเขียนต่ออีก ผมสะบัดมือเขาออก ก้มหน้าก้มตาเขียนต่อไป

                ลูซิเฟอร์คำต่อไปยังไม่ทันจะเขียนเสร็จ ลูซิฟินิลก็ดึงกระดาษออกจากมือผม พูดอย่างกรุ่นโกรธว่า “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเขียนแล้ว” ผมหันกลับไปมอง คว่ำร่างพิงเข้ากับพนักเก้าอี้ ส่งยิ้มโง่งมให้เขา “ยากนะเนี่ยที่จะเห็นนายโกรธ ฉันคิดว่านายจะเหมือนเจ้าหมอนั่นซะอีก ไม่มีรักไม่มีโกรธ เด็กเอ๋ย เด็กน้อย นายน่ารักเกินไปแล้ว” ผมยื่นมือออกไปหยิกแก้มเขาเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปพลิกหนังสือประวัติศาสตร์สวรรค์ต่อ

                ต่อจากหน้าสารบัญ ผมก็พลิกมาเจอหน้า เทวทูตปีกขวาภาพวาดสีเหลืองนวลของเทวดา 6 ปีกที่นั่งอยู่บนแท่นบูชาพลันสะท้อนเข้าสู่สายตา

                เขาสวมถุงมือสีขาวหิมะ สองขายกขึ้นไขว่ห้าง มือซ้ายวางอยู่บนหัวเข่า นิ้วเรียวยาวทั้งห้าลู่ลงด้านล่าง มือขวาตั้งอยู่ตรงที่เท้าแขน ใช้หลังมือเกยคางเอาไว้ เอียงร่างไปทางด้านหนึ่ง เส้นผมยาวปล่อยสยายระลงมาตามแผงอก เขากำลังส่งยิ้มบางๆออกมา ดวงตาสีฟ้าอัญมณีคู่นั้นราวกับดวงดาวที่ส่องประกายอยู่ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี

                ผมหันตัวไปช้าๆ จ้องมองคนในนั้นอย่างเหม่อลอย ดวงตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อ ในลำคอส่งเสียงครวญเพลงออกมาช้าๆไม่เป็นเสียง ลูซิฟินิลดึงหนังสือออกไปอีกด้านอีกครั้ง พูดเสียงต่ำว่า “ไม่ต้องดูแล้ว”

                ผมพูดขึ้น “เด็กน้อย คำพูดของนายไม่มีเหตุผลเลยซักนิด......ฉันเองก็ไม่เคยเชื่อ ...แต่ว่ากลับไม่เคยสงสัยคำพูดของนายเลย” ลูซิฟินิลพูดขึ้น “ในเมื่อเขาหักหลังเจ้า ก็ไม่คู่ควรกับความรักของเจ้าอีก” ผมเห็นด้วย “เรื่องนี้ใครๆก็รู้ แต่ความรักไม่ใช่ของที่นายจะบอกว่าจะให้ก็ให้ จะวางก็วางได้หรอกนะ...... เฮ้อ... พูดกับนายไปก็ไม่มีประโยชน์” ลูซิฟินิลเม้มปากจนกลายเป็นเส้นบางๆ แย้งเสียงเบาว่า “ข้าเข้าใจ”

                ผมยิ้มโง่งมออกมา “ฉันเองก็อยากจะต่อยเขาซักหมัด บอกเขาว่าบิดาไม่ใช่ของเล่นของเขา แต่ก็มีหลายเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่ทำแบบนั้น ข้อแรก เขาเก่งกว่าฉัน ฉันสู้เขาไม่ไหว ข้อสอง ฉันไม่มีเหตุผลที่จะต่อยเขา เพราะเขาไม่เคยบอกว่ารักฉัน ข้อสาม ฉันต่อยเขาไม่ลง ต่อยไม่ลงจริงๆ” ลูซิฟินิลขมวดคิ้วกัดฟันแน่น

 

                กระบอกตาผมร้อนผ่าว ไม่ว่าจะพยายามกระพริบตามากขนาดไหนก็ยังร้อนอยู่อย่างนั้น ผมนวดขมับพลางลูบหัวเขาเบาๆ “ฉันรู้ว่านายกังวลแทนฉัน ไม่เป็นไรหรอก ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยชอบใครหลายคน อกหักมาก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้ง ครั้งล่าสุดที่ว่ารักกันมาตั้งปีกว่า ยังใช้เวลาทำใจไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ คราวนี้ความรู้สึกมาไว ก็ต้องไปไวเหมือนกัน ไม่นานก็ดีขึ้นแล้ว” ผมดึงหนังสือกลับมาเปิดออก “ฉันแค่จะดูวันนี้ พรุ่งนี้ก็จะไม่ดูอีก เด็กดี ไปนอนเถอะ”

                ลูซิฟินิลลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะถอดชุดขึ้นไปนอนบนเตียง

                ผมหันไปส่งยิ้มให้เขา เขามุดตัวอยู่ในผ้าห่มมองผม ผมหันกลับมาตามเดิมก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง ลูบไล้ไปตามบุคคลในภาพวาด ตั้งแต่ดวงตาคู่สวยคู่นั้นลงมาจนถึงแนวคาง ที่จริงแล้วในหัวของผมไม่มีเขาอยู่เลย เรื่องที่คิดก็ไม่เกี่ยวกับในหนังสือซักนิด แต่ภาพวาดภาพนั้นราวกับฟองอากาศ รู้ทั้งรู้ว่าทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว แต่ก็ยังผุดลอยขึ้นมาไม่หยุด ผมรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะแตก ได้แต่ไขว่คว้ายึดเขาเอาไว้

                ซีมาร์ไม่มีกลางคืน... มีแต่กลางวัน

                ยามเมื่อแสงอรุณยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ผมก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เข้าไปห่มผ้าห่มให้เจ้าเด็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาหลับสบายหรือไม่ แต่หัวผมตอนนี้หนังกอึ้งจนทนไม่ไหว ไม่ทันหันหน้ากลับไปมอง ก็ต้องหลับตาฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

                ในช่วงที่กำลังสะลึมสะลือ ใครบางคนเข้ามาอุ้มร่างของผมขึ้นก่อนจะวางลงบนที่นอนหนานุ่ม ผมอยากลืมตามองว่าเขาเป็นใคร แต่หนังตากลับหนักจนไม่ขยับเขยื้อน

                หลังจากนั้น ใครบางคนก็แนบจูบลงมา ส่วนผมกลับถูกฤทธิ์เหล้ามอมเมาจนไม่สามารถตอบสนองหรือต่อต้านใดๆ

 

                ภาพวาดลูซิเฟอร์ในหนังสือประวัติศาสตร์สวรรค์ก็ไม่ต่างไปจากแลปท็อปส่วนตัวของผม วันๆถ้าไม่กางไว้บนตัก ก็กางไว้บนหมอน ไม่ก็กางไว้บนโต๊ะ ไม่ว่าไปไหนก็จะนั่งดูมันซะที่นั่น ไม่ทันรู้ตัวก็กลายเป็นโรคขี้เกียจ หลายวันมานี้แม้แต่ซ้อมละครก็ไม่ยอมไป เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องจ้องมองแต่ภาพนั้น ทำตัวไม่ต่างจากหมูเลยซักนิด ยังดีที่ผมยังพอรู้ตัวว่าต้องล้างหน้าบ้วนปาก แต่พออาบน้ำเสร็จก็จะล้มตัวลงนอนทันที พอตื่นขึ้นมาอีกวัน สมองก็จะเหมือนไก่ที่ถูกย่างจนไหม้เกรียม วิงเวียนไปหมด

                เจ้าเด็กน้อยทนไม่ไหว ฉกเอาแล็ปท็อปของผมไปชนิดที่โกรธสุดๆ บอกให้ผมกลับไปเป็นเหมือนเดิมซักที ผมได้แต่บอกว่า วันนี้วันสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้จะไม่ดูอีก

                ตอนแรกเขาก็ยอมให้ผมดูอยู่หรอก ตอนหลังกลับยึดถาวรไม่คืนให้ผมอีก สุดท้ายผมก็เอาแต่นอนอยู่บนเตียงนิ่งๆไม่ขยับไปไหน

 

                เช้าวันหนึ่งหลังจากผมตื่นขึ้นมา ก็เห็นเงาคนอยู่ในกระจก เกือบถูกทำให้ตกใจจนตาย คนในกระจกสองตาบวมฉึ่งดำคล้ำ ร่างกายผ่ายผอมจนเหมือนโครงกระดูก กวาดตามองไปส่วนไหนก็รู้สึกว่าไม่น่าดูทั้งนั้น ผมถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าหลายวันนี้ผมไม่ได้กินอาหารอะไรเลยซักนิด พลันรู้สึกว่าอกหักครั้งนี้ผมดูจะเป็นเอามากจริงๆ ไม่ออกไปก่อเรื่อง ทั้งยังช่วยประหยัดข้าวสาร สร้างคุณงามความดีกับประเทศชาติกับพรรคคอมมิวนิสต์

                พึ่งจะกลับเข้ามาที่ห้อง ผมก็ชนเข้ากับลูซิฟินิล ผมพุ่งกลับไปที่เตียงตามเดิม ลูซิฟินิลกลับพลิกผ้าห่มออกก่อนจะลากโต๊ะเข้ามาวางอาหาร เขาตักมันยื่นมาที่ปากของผม ผมส่ายหน้าบอกเขาว่าไม่หิว ช่วงที่ผ่านมา เขาทำหน้าที่ส่งอาหารให้ผมหลายครั้ง เขาไม่เคยบอกว่าไปเอามาจากไหน ลูซิฟินิลวางถ้วยลง นั่งลงที่ขอบเตียงอย่างเหม่อลอย สองมือค่อยๆกำเป็นหมัดแน่น

                ผมกวาดตามองมือของเขาโดยไม่ตั้งใจ พลันต้องตกตะลึง

                บนมือของเขามีแต่บาดแผลเต็มไปหมด แผลโดนลวก แผลมีดบาด รอยแดงช้ำ...... ทั้งเล็กและใหญ่ บางรอยก็ดูเป็นแผลเก่า บางรอยก็เป็นแผลใหม่ เขาเช็ดหลังมือกับชายเสื้อ ลุกขึ้นยืนถือถาดอาหารทำท่าจะเอาออกไป

                ผมพลันดีดตัวขึ้นนั่ง คว้าชามข้าวโอ๊ตของเขาขึ้นมาดื่มลงคอจนหมด ไม่แม้แต่จะพักหายใจ ตอนที่กลืนลงท้องจนหมดแทบจะรู้สึกว่าตัวเองใกล้ขาดใจตาย ผมไอออกมาหลายที น้ำหูน้ำตาไหลนองเต็มหน้า จัดการเก็บกวาดอาหารในถ้วยอย่างยากลำบาก ก่อนจะวางถ้วยลงแล้วคว้าตัวลูซิฟินิลมากอดเอาไว้แน่น สะอื้นบอก “ขอโทษนะเด็กน้อย ฉันขอโทษ...... ฉันมันเอาแต่ใจตัวเอง ฉันขอโทษจริงๆ......”

                ลูซิฟินิลส่ายหน้าอยู่ในอ้อมกอดของผม ก่อนจะกอดตอบเบาๆ

 

 

-76-

                หลายวันที่ผ่านมา ผมไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าตัวเองกำลังป่วยหนัก ในบ้านไม่มีใครอยู่ คาลอสถูกผมถีบส่งไปเลี้ยงหนอนอยู่ในห้องใต้ดิน ช่างบาปจริงๆ ลูซิฟินิลกลายร่างเป็นผึ้งน้อยไปแล้วจริงๆ ผ่านไปพักเดียวก็กลายร่างเป็นพ่อครัวเต็มตัว ทำหน้าที่บินไปตลาดซื้อของ ผมเคยห้ามเขาแล้ว กลัวเขาจะถูกคนไม่ดีลักพาตัวไป แต่เหมือนจะไม่มีประโยชน์

                ที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาไม่รู้วิธีจ่ายตลาดเลยซักนิด คราวก่อนแค่ซื้อแครอท 1 หัวก็จ่ายเงินไปตั้ง 4 เหรียญเงิน ซื้อเนื้อหนึ่งก้อน จ่ายเงินไปตั้ง 20 เหรียญทอง หลังผมได้ยินก็ถึงกับล้มป่วยอีกรอบ ลูซิฟินิลกลับบอกว่าเงินไม่ใช่ประเด็น ที่สำคัญคือผมต้องฟื้นฟูให้เร็วที่สุดต่างหาก แต่ว่าผู้ใหญ่คนหนึ่งต้องมาใช้เงินจากเด็กน้อยอีกคน ต่อให้เป็นหัวหมูหัวหมาจากที่ไหนก็คงช้ำในจนตาย

 

                วันนี้ตอนบ่าย ลูซิฟินิลก็ออกไปข้างนอกอีกครั้ง ผมนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง ทันใดนั้นบานหน้าต่างก็ถูกเปิดออก ใครบางคนมุดร่างเข้ามาอย่างว่องไว ผมเบิกตากว้าง คนๆนั้นก็พุ่งเข้ามาถึงข้างเตียง ยิ้มตาหยี “ฮืม... เหนื่อยจนกลายเป็นอย่างนี้เลยเหรอเนี่ย”

                หนังตาบนกับล่างราวกับถูกกาวยึดเอาไว้ ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่สามารถลืมตาให้สุดได้ ผมขยี้ตาหลายทีจนดวงตาร้อนไปหมด “มหาเทพเมตาตรอน......” ในมือของเขามีป้ายคำสั่งทองคำยาวใหญ่ติดมาด้วย บนป้ายประดับด้วยเพชรระยิบระยับจับตา เขาตั้งป้ายไว้กับพื้นเป็นหลักพิงตัว ส่งยิ้มตาหยีน่ามองมาให้ “อิสเรียลน้อย แม้แต่ข้าที่เป็นปีศาจบ้ากามแห่งจักรวรรดิยังไม่หักโหมจนเลยเถิดเช่นนี้ ทำไมเจ้าที่ใสซื่อบริสุทธิ์ถึงได้ไร้การควบคุมแบบนี้ล่ะ?” ผมไม่เข้าใจเลยซักนิดว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ คิดอยากจะตอบกลับไปก็พูดอะไรไม่ออก

                เมตาตรอนใช้นิ้วจิ้มริมฝีปากล่างของตัวเอง ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ลูซิเฟอร์อายุแทบจะเท่าพระผู้เป็นเจ้าได้แล้ว เรียกได้ว่ารบร้อยครั้งชนะร้อยครา เจ้าพึ่งจะอายุได้แค่นี้ ริอ่านจะเป็นคู่มือกับเชาซะแล้ว? หากเขาบอกว่าอยากได้กี่ครั้ง เจ้าก็ให้เขากี่ครั้ง ทำอย่างนั้นอย่าหวังเลยว่าเจ้าจะได้ลงจากเตียง”

                ในที่สุดก็ฟังเข้าใจ ผมส่ายหน้า

                เมตาตรอนหรี่ตามองผมพลางพูด “พวกเจ้าจะรักกันยังไงข้าไม่ยุ่งหรอกนะ แต่เจ้าไม่ควรตามใจเขาเกินไป ลูซิเฟอร์ก็ไม่ต่างไปจากผู้ชายคนอื่นๆ ยิ่งเจ้าให้เขามากเท่าไหร่ เขาก็จะเอามากเท่านั้น คนอื่นมีสภาพขนาดนี้แล้วเขายังตัดใจทำได้ลง......เจ้าก็ระวังๆอย่าถูกเขาทำหักโหมไปล่ะ เห็นเจ้าผ่ายผอมขนาดนี้......” เขายื่นมือเข้ามาหยิกแก้มผม ก่อนจะชะงัก ชักมือกลับไป “เกิดอะไรขึ้น?”

                ผมรู้ว่าสภาพผมมันดูไม่ได้ขนาดไหน ผมรู้ดี

                เสียงตึงดังขึ้น ป้ายทองคำหลุดจากมือเมตาตรอนร่วงลงพื้น

 

                เขารีบพุ่งเข้ามาหาพลางใช้หลังมือแนบเข้ากับหน้าผากของผม “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้าถึงป่วยแบบนี้? ลูซิเฟอร์ทำอะไรเจ้าเนี่ย? เฮ้ เจ้าอย่าหลับนะ ตอบข้ามาก่อน” ผมไอแห้งๆออกมา เสียงที่ออกมาราวกับกระดาษทรายเสียดสีกับพื้น “ไม่เกี่ยวกับเขา ผมไม่ได้เจอเขามาหลายวันแล้ว” เมตาตรอนขมวดคิ้วอย่างสงสัย “จะเป็นไปได้ยังไง? ตั้งแต่ซาริเซลเห็นเจ้ากับเขาอยู่ด้วยกันในซีมาร์ เขาก็ไม่กลับไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์อีกเลย หลายวันมานี้ตำแหน่งมือขวาของพระผู้เป็นเจ้าว่างเปล่ามาโดยตลอด เมื่อวานเขากลับไปรอบหนึ่ง ก็ถูกตักเตือนไปยกใหญ่ หลังจากนั้นเขาก็หายไปอีก นานแล้วที่พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้พิโรธเช่นนี้ วันนี้ถึงขั้นออกคำสั่งลงมา ให้ข้ามาหาเขา......”

                ผมส่ายหัว “ไม่ต้องพูดแล้ว อย่าพูดถึงชื่อนั้นอีก”

                เมตาตรอนพูดเสียงอ่อน “ได้ ข้าไม่พูดถึงแล้ว แต่เจ้าจะป่วยอยู่แบบนี้ไม่ได้ ไปรักษาตัวอยู่กับข้าก่อนดีกว่า”

                ผมปฏิเสธ “ไม่เป็นไร มีเด็กนั่นคอยดูแลผมอยู่แล้ว”

                เมตาตรอนตะลึงไปอยู่นาน ก่อนจะพูดขึ้นช้าๆ “ผิดคาดที่เจ้ายังไม่รู้ว่าลูซิฟินิล......” ผมตัดบทเขา “ผมรู้ พวกเขาหน้าตาเหมือนกันก็จริง แต่ผมแยกได้ว่าใครเป็นใคร”

                เมตาตรอนหลับตาลงถอนหายใจยาว เสียงที่เปล่งออกมาสั่นสะท้านเล็กน้อย “ต่อไปอย่าเป็นแบบนี้อีก รู้มั้ยว่าคนมองรู้สึกไม่ดีเลย” ผมทำท่าสู้ตายออกไป “ไม่เป็นไร ร่างกายผมแข็งแรงมาก ถึงป่วยเดี๋ยวก็หาย”

                เมตาตรอนดึงแขนเสื้อของผมขึ้น

                ผมรู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง นอกจากยิ้มโง่งมแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อไป

                เมตาตรอนขมวดคิ้ว ดันร่างผมลงบนเตียงก่อนจะแนบจูบลงมา

                ทั้งร่างของผมไร้ซึ่งเรี่ยวแรง หมดหนทางต่อต้าน ขัดขืนก็ไม่มีประโยชน์ มือของเขาสอดเข้ามาในเสื้อของผม ลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวของผมอย่างอ่อนโยน ไม่ทันรู้ตัว เสื้อตัวนอกของผมก็ถูกถอดออกไป ขณะที่อยู่ในสภาพกึ่งเปลือยหน้าอก เขาก็พลิกร่างขึ้นคร่อมผมเอาไว้

                สติรับรู้ของผมเริ่มเลือนราง ดวงตาค่อยๆปิดลง ผมคล้ายมองเห็นภาพลวงตาขึ้นมาแวบหนึ่ง

 

                ในตอนนั้นเอง จู่ๆประตูก็เปิดออก

                ผมกับเมตาตรอนต่างหยุดการกระทำทุกอย่างลง พร้อมใจกันหันไปมอง

                ลูซิฟินิลถือจานใบหนึ่ง บนนั้นมีทั้งผลไม้ชิ้นเล็กๆ เนื้อวัว และนมอีกหนึ่งแก้ว เขาจ้องมองมาที่พวกผมอย่างตกตะลึง เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ผมฉวยโอกาสนี้ลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของตัวเองให้เข้าที่ ลูซิฟินิลบินเข้ามาที่ด้านข้างของผม ปีกเล็กๆกระพืออย่างรวดเร็วจนแทบจะล่องหนไปเลย เขาวางจานอาหารไว้บนโต๊ะ ใบหน้าปรากฏคราบดำติดอยู่เล็กน้อย

                เมตาตรอนตั้งท่าขึ้นมานั่งใหม่ พูดกับเขาเบาๆว่าขอบใจ

                ลูซิฟินิลกำมีดกับซ่อมเอาไว้ก่อนจะลงมือหั่นอาหารออกเป็นชิ้นเล็กๆ การเคลื่อนไหวของเขาดูงุ่มง่ามกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด บนจานเกิดเสียงกระทบดังเกร้งกร้างไม่หยุด นั่นน่าจะเป็นเพราะมือของเขามีแผลใหม่เพิ่มเข้ามาอีกแล้ว ผมพลันปวดใจ ยื่นมือออกไปคว้ามีดกับซ่อมในมือของเขามา ก่อนจะคว้าแขนเขาไว้ “เด็กน้อย นายไม่ต้องทำกับข้าวแล้ว ได้แผลเต็มไปหมด” มือของเขากำเป็นหมัดแน่น พยายามชักมืออกไปไม่หยุด

                เมตาตรอนยิ้มกว้างพลางหัวเราะชอบใจ ก่อนจะจิ้มเนื้อชิ้นหนึ่งส่งเข้าปากของผม “น้องชายของเจ้าคนนี้รู้ความมากจริงๆ......อ้าม-----“ ผมเองก็อดไม่ไหวหัวเราะออกมา “ท่านกำลังหัวเราะเขาหรือหัวเราะผมกันแน่” ผมรับเนื้อเข้าปากเคี้ยวอย่างส่งๆ ลูซิฟินิลจ้องผมอย่างตกตะลึง

                เมตาตรอนล้มตัวลงบนหมอน มือหนึ่งประคองที่หลังศีรษะ อีกมือจิ้มอยู่ที่ริมฝีปากของผม “เรื่องที่ข้าถามเจ้าเมื่อครู่ เจ้าคิดดีแล้วรึยัง? พรุ่งนี้ย้ายไปอยู่กับข้าเถอะ?” พูดถึงตรงนี้ ก็ดังตัวผมให้อิงร่างเข้ากับเขา “พวกเราเองก็คุ้นเคยสนิทสนมกันมาแล้ว......เอ๋?”

                ผมกำลังจะส่ายหน้า แต่กลับเห็นว่าดวงตาสีฟ้าอัญมณีของลูซิฟินิลจ้องมาที่ผมไม่ยอมขยับไปไหน

 

                ผมเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าไม่หยุด “ได้... ได้สิ”

                เมตาตรอนเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที เขาร้องถามอย่างดีใจ “จริงเหรอ?”

                ผมมองไปที่ลูซิฟินิล พยักหน้า

                เมตาตรอนกอดผมก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่ จากนั้นก็พุ่งตัวออกไปทางหน้าต่าง ไม่วายหันมาทิ้งท้ายเอาไว้ “ที่รัก พรุ่งนี้ข้าจะมารับนะจ๊ะ!

                ผมพยักหน้าต่อไป รู้สึกหมดแรงเล็กน้อย

                รอจนเขาจากไปแล้ว ผมก็หันกลับมามองลูซิฟินิล คว้ามือเขาเอาไว้ “เด็กน้อย ฉันรับปากนาย ฉันจะต้องทำใจให้ได้” ลูซิฟินิลยิ้มบาง “อืม” ผมหัวเราะฮาๆออกมา “ฉันบอกได้เลยว่าฉันจะทำใจได้เร็วมากๆ ไม่นานก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว” ลูซิฟินิลยังคงยิ้มบาง แต่กลับไม่ส่งเสียงอะไรกลับมา ผมพูดขึ้นอีก “ตอนนี้ฉันไม่คิดถึงเขาอีกแล้ว ซักนิดก็ไม่คิดถึงจริงๆ” ผมลูบหัวเขา หัวเราะเบาๆ “เจ้าเด็กโง่ เชื่อฉันนะ?”

                ลูซิฟินิลยิ้มบางพลางพยักหน้าด้วยขอบตาแดงเรื่อ “อืม”



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แอบมาตอนดึกๆ

นักอ่านหลายท่านดำน้ำกันใหญ่เชียว 55 (หัวเราะชั่วร้าย)

นับถือในสปิริตค่ะ สุดยอดมาก

แล้วก็เป็นห่วงด้วยนิดนึง

...กลัวรับความจริงไม่ได้...

ถ้ารับไม่ได้แล้วเลิกอ่านนี่เรื่องใหญ่เลย (มาอยู่ด้วยกันก่อน~ 55)

เพราะฉะนั้นโปรดทำใจให้สงบก่อนการดำน้ำทุกครั้งด้วยค่ะ อาเมน...

.

.

.

กลับมาที่คำถามเดิมอีกครั้ง

...ยืนยันแล้วว่าจบแบบ HAPPY นาจา...

(เบื้องหลังตัวอักษรนั้นฉันเสียน้ำตาไปมากมาย)

บอกเลยว่านุ้งลูยังทำให้เจ็บได้มากกว่านี้อีก

อะไรที่เราคิดว่าเฮียแกจะไม่ทำ ...แกทำหมดเล๊ยยยย (เสียงสูง)

พวกเรามาร่วมใจกันฟันฝ่ามันไปให้ได้กันเถอะค่ะ

555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1603 palm4588 (@palm4588) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:59
    ลูซิเฟอร์กับคนคนนั้นมีซัมติงไรกันหรือเปล่านะ ดูหวงแหนลูไงก็ไม่รู้
    #1,603
    0
  2. #1558 Mebal (@did-you-know) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:42
    เครียดเลยค่ะ 5555 อ่านแล้วปวดใจ เรื่องเข้ามาไม่หยุดดด
    #1,558
    0
  3. #1495 neaumn_sm (@neaumn_sm) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 23:02
    อห คิดละเครียดเรย
    #1,495
    0
  4. #1438 moony+lilac (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:24
    ไรต์ไม่หลอกนะคะ ฮึบบบบ ช่างหัวพระเอกมันแล้ว เราจะเอาใจช่วยท่านหลีปินอย่างเดียว
    #1,438
    0
  5. #1020 relis (@relis) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 08:19
    ก็ไปทำหลวีปินก่อนก็ต้องรับความจริงให้ได้นะลูซิเฟอร์ ไม่ได้อ่านติดกันแล้วงงๆว่าตอนนั้นทำไมลูซิเฟอร์ถึงต้องไปหาสาวมานอนด้วยนะ
    #1,020
    0
  6. #1011 Miyakochan (@miyakojan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 02:22
    ไปดำน้ำมา เฮือก!! นั่นมัน ..สุดๆจริงๆเรื่องนี้ ปวดตับ T. T รออ่านต่อๆๆๆ ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะ
    #1,011
    0
  7. #972 jambond (@jomjam007) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 14:43
    เราไปดำน้ำมา บอกเลยว่าไม่รอด รอแปลดีกว่าค่ะ TT จะต้องกินมาม่าเท่าไหรก็ยอม ชอบเรื่องนี้มาก ตอนนี้อ่านอีกนิดนึงจะเปลี่ยนตำแหน่งพระเอกเป็นเมตาตรอนแล้ว รีบๆ ง้อสิท่านลูซ
    #972
    0
  8. #971 ลูกกวาดสีแดง (@argear) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 06:31
    จะไม่ทิ้งคะ จะร้องไห้ขนาดไหนก็ไม่หวั่น 
    #971
    0
  9. #970 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 22:50
    นิเป้นข่าวลือจริงหรือเมตารอนมโนไปเอ้ง...แต่ก้ไม่แน่ไม่เห้นมีใครมาตามอิสเลย อิสไปอยุ่กัเมตาตรอนแบบนิ เราก้อดเจอลูซิฟินิลน่ะสิ งือออ หรือจะได้เจอหว่า ไม่รุ้ แต่มาเจอเตอะ พรีสสส
    แล้วนิเมตาตรอนนินิ่งสนิทเลยหรอตอนเจอลูซิฟินิลจะๆอะ เอาจริงๆไม่อยากให้เจอเล้ย แต่ถ้าลูน้อยไม่มาขัดอิสเราก้โดนงาบละสี้ โน้ววว เราเอาเมตาตรอนไปจิ้นกะราฟาเอลละอ่ะ
    ละสรุปเป้นคนเดียวกันป่าว อิสบอกแยกได้นิ อยากรุ้หนักมาก
    จบแฮปปี้ก้โอละคร้าาา ง่าาา รอต่อไปเตรียมพร้อมชิดชูไว้ซับน้ำตาละค่ะ มาเร้วๆนะคร้าาา
    #970
    0
  10. #969 วนิลาฮาเฮ (@waranya-nan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:16
    อะไรอะ อะไรอะ! อะร๊ายยยยย งงไปหมดแล้ววววว @0@
    #969
    0
  11. #968 พอยธนา (@pramotdplo) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:08
    เจ็บปวดเว้ย อ่านแล้วตรมแง่งงงงง
    #968
    0
  12. #967 marnhwa (@marnhwa) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 18:40
    TT ขอบคุณคร้า
    #967
    0
  13. #966 ผ่านมาอ่าน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 17:11
    พระเอกนี่เมตาตรอนค่ะ ลูซิเฟอร์นี่ตัวร้ายค่ะ อิสเรียลเป็นคนโง่ที่รักเธอค่ะ อยู่ข้างลูซเพื่อความสะใจ อยู่ข้างอิสเพราะสงสาร

    ผู้เเปลค่ะ เรารออยู่นะ~ อัพๆๆ

    happy!
    #966
    0
  14. #965 GYUZ (@gyugyu) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 16:23
    กรี้ดดดด #ทีมเมตราตรอน
    #965
    0
  15. #963 Night ☪ Mirage (@yuki37) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 15:35
    โอ๋เอ๋อิสเรียลนะ ใจเอียงไปหาเมตตาตรองหมดแล้ว
    โป้งลูซิเฟอร์! แต่ยังรักลูซิฟินิล-- จะเมินตอนเป็นลูซิเฟอร์!

    ต่อให้ต้องปวดตับ ไตพัง ใจสลายขนาดไหน... ก็จะตามอ่านจนกว่าจะจบ!!
    เราจะตามเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!!
    #963
    0
  16. #962 BlueBell (@diamon-n) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 13:49
    สปอยได้แบบ ร้องไห้รอได้มั้ยยยยยยไรงี้55555
    #962
    0
  17. #961 Allilee lileena (@fon270640) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 10:13
    ทำไมลูทำแบบนี้อ่ะ. นี่ยังมีที่มากกว่านี้อีกหรอ. อีกนิดจะตัดแกจากบทพระเอกละนะ
    #961
    0
  18. #960 XinSin_SERA (@nixsera_0291) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 09:49
    ยิ่งนานไปม่าม่าก็จะยิ่งอืดขึ้นจนทำให้ลืมรสชาติกลมกล่อมตินที่ทำเสร็จใหม่ๆ
    #960
    0
  19. #959 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 09:46
    กลับมาอ่านอีกรอบ
    เชา เปลี่ยนเป็น เขา
    //ตอนนี้ตับแข็งมากค่ะ อยากได้ฉากละมุ่นสักเล็กน้อยก็ยังดี รู้สึกอยากร้องไห้ ทำไมพี่ลู่ทำแบบนี้
    อยู่ข้างในฐานะของพี่ลู่ไม่ได้เลยมาอยู่เป็นลู่น้อยแทนหร่อ
    #959
    0
  20. #958 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 09:27
    สงสารอิสเรียลอะ สู้ๆนะ //ลูบหัว
    #958
    0
  21. #957 dark-diamond (@dark-diamond) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 09:25
    สปอยล์

































    เหมือนดำน้ำเจอว่าลิลิธหน้าเหมือนอิสเรียลไม่แน่ใจว่าดำถูกมั้ย
    #957
    3
    • #957-2 -_Saki_- (@SunSaki) (จากตอนที่ 38)
      3 กันยายน 2559 / 10:40
      คห 957-1 มีสปอย มหาโหด. ไม่อยากโดนสปอยอย่ากดนะ
      #957-2
    • #957-3 -_Saki_- (@SunSaki) (จากตอนที่ 38)
      3 กันยายน 2559 / 10:40
      คห 957-1 มีสปอย มหาโหด. ไม่อยากโดนสปอยอย่ากดนะ
      #957-3
  22. #956 Akerah (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 09:17
    คือ หมั่นไส้พี่ลูมากตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้ ไม่อยากให้อิสเป็นแบบนี้แล้วพี่ทำแบบนั้นทำไม ดันพี่เมตาตรอนขึ้นมาแทนซะหรอกนี่ อิสจะรู้รึยังว่าลูน้อยคือพี่ลู นางทำเหมือนประชดนะตอนเมตาตรอนอยู่ด้วยน่ะ แต่ก็นะยืนยันแล้วว่าแฮปปี้เอ็นด์ เพราะฉะนั้นระหว่างนี้จะดราม่าปวดตับแค่ไหนก็จะอยู่กับอิสน้อยจนกว่าน้องจะมีความสุขถึงพี่จะร้องไห้แทนนางไปหลายรอบแล้ว หวังว่าจะมีช่วงอิสน้อยเอาคืนพี่ลูบ้างนะ
    #956
    0
  23. #955 ging (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 09:17
    อยากให้คู่กับเมตาตรอนจังงงงง
    #955
    0
  24. #954 Chinkikwon (@chinkichki) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 08:56
    ลูซแอบเสียใจ ขอบตาแดงล่ะ.. คือไรอารมณ์ไหน แต่ชอบเมตาตรอนขึ้นมาแล้ว คือเริ่มเห็นสิ่งผิดปกติในตัวอิสเรียลแล้วจะทำเลยโคตรปริ่ม... ตอนนี้คือช่วงอ่อนแอของอิสเรียลแล้ว แต่ลู.. นี้ไม่สนล่ะเหอะ!
    #954
    0
  25. #953 อัลฟินด์ (@alfhind) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 08:21
    ฮือ H A P P Y คำนี้นี่หนา ฮือออออออ ชื้นใจขึ้นมาหน่อย แต่กว่าจะถึงตอนนัเนคงตับพังไปฟลายส่วนแล้ว 5555 /// เมตาตรอนคิดว่าอิสเรียลมีอะไรกับลูซิเฟอร์จนร่างกายทรุดโทรมล่ะสิ แต่รักเขา พอเห็นท่าทางอิสเรียลแบบนั้นก็รีบตรวจดูเลย ตอนที่เลิกแขนเสื้อนายเห็นใช่มั้ย ตัวของอิสเรียลคงเต็มไปด้วยรอยจากหนอนมิราแน่ๆ ไม่งั้นเมตาตรอนไม่วู่วามจูบกับอิสเรียลทันทีแบบนี้แน่ๆ ฮือ ช้ำกับลูซิเฟอร์มา เห็นแบบนี้แล้วอยากให้เมตาตรอนเป็นพระเอกจริงๆ (แต่คนเจ้าชู้นี่มัน...555) แอบสงสารลูซิฟินิล มีเซด้วยตอนเห็น เข้าใจความรู้สึกของอิสเรียลตอนเห็นลูซกับผู้หญิงคนนั้นหรือยัง ซึบซับไปให้พอ จะได้ไม่ทำให้อิสน้อยเสียใจอีก...แต่ผู้แปลบอกลูซจะทำไรในสิ่งที่เราไม่คิดว่าจะทำ...อะไรล่ะ?!!!! ฮือ กลัวใจ ตอนหน้าตับจะยังสบายดีใช่หรือไม่ ฮาาาาาาา... *ปาดน้ำตา*
    #953
    1
    • #953-1 relis (@relis) (จากตอนที่ 38)
      6 กันยายน 2559 / 08:34
      ลูซิเฟอร์สมควรแล้ว เจ็บไปเยอะๆให้สาสมที่ทำกับอิสเรียล
      #953-1