เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 37 : ทัณฑ์สวรรค์ [37]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    28 ส.ค. 59



-73-

                ผมกระโดดโลดเต้นเข้าไปตามทางเดินกว้างใหญ่ เดินไปได้ซักพักก็หยุดอยู่กับที่กัดริมฝีปากของตัวเอง หัวใจที่กว่าจะควบคุมให้เป็นปกติได้อย่างยากเย็นเริ่มเต้นกระหน่ำอีกครั้ง ผมยกมือขึ้นกุมริมฝีปากตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในตึกอย่างเบิกบาน โชคดีที่หลังสอบเสร็จแล้ว ไม่มีใครนึกอยากจะมาหอหนังสืออีก ไม่อย่างนั้นผมคงได้ถูกคนอื่นรุมประนามจนตาย

                หลังเข้าไปในปราสาทคริสตัลสีม่วงแล้ว ผมก็เดินวนไปมาอยู่ในนั้นอยู่นานมาก ลูซิเฟอร์บอกให้ผมไปที่ปราสาทแห่งแสง ไปปราสาทแห่งแสง ไปปราสาทแห่งแสง ไปปราสาทแห่งแสง ผมกระโดดโลดเต้นอยู่ในหอหนังสือด้วยท่าทางไม่เรียบร้อยนัก พื้นคริสตัสใสกระจ่างสะท้อนภาพใบหน้าแดงก่ำเป็นกุ้งสุกของผมออกมาได้อย่างชัดเจน โลดเต้นได้ซักพัก ผมก็ต้องหยุดชะงัก

                ผมอยากไปปราสาทแห่งแสงรึเปล่า? แน่นอนว่าอยาก

                ถามว่าผมอยากไปที่นั่นทำไม? แน่นอนว่าไป ต่อตามที่ลูซิเฟอร์ว่าไว้

                ต่อหมายถึงอะไร? แน่นอนว่าต้อง......

                นี่ผมอยาก...กับเขา......

                ผมเป็นผู้ชาย เขาเองก็เป็นผู้ชาย ถ้าอย่างนั้น... ผมในตอนนี้ก็......เป็นเกย์งั้นเหรอ? หลังจากนั้น พวกเราก็ต้องใช้วิธีแบบรักร่วมเพศมีเซ็กส์กันงั้นเหรอ? จะให้ผมเอาตรงนั้นของตัวเอง ใส่เข้าไปตรงนั้นของเขา......?

                ไอ้หยา... นั่นน่าอายเกินไปแล้ว

                ถ้าเกิดผมใส่เข้าไปแล้ว เขาคงจะหน้าแดงพลางคว้าแขนของผมไว้ แหงนเงยใบหน้างดงามนั่น ริมฝีปากแดงเผยอออก ปลดปล่อยเสียงครวญครางอยู่ใต้ร่างของผม......หลังจากนั้น... หลังจากนั้นเลือดกำเดาผมก็ไหล......เหงื่อตก นั่นน่าอายมากจริงๆ

                อา... ทำไมเขาถึงยังไม่มาอีกนะ

                ผมเดินเล่นอยู่บนทางเดิน จ้องมองเงาของตัวเองสะท้อนอยู่บนพื้น ถึงพบว่าหน้าของตัวเองแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมซะอีก

                ขณะที่กำลังซึมอยู่ ผมก็ค้นพบเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ก่อนจะทุบหัวตัวเอง

                คนที่ปรากฏอยู่ในกระจกอัสนี ไม่น่าจะใช่อิสเรียล

                อย่าบอกนะว่า คนที่โดน XX คนนั้นก็คือ......ผม?

                เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ด้ายยย! ไม่คิดแล้ว นั่นเป็นไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าเกิดเขาอยาก XX ผมจริงๆ ผมยอมไม่ทำยังดีซะกว่า!

                อิสเรียลที่อยู่ในกระจกคนนั้น ดูเสพสุขอยู่มากจริงๆ......

                ในสมองผุดภาพใบหน้าของลูซิเฟอร์ขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเกิดเจ้าเต็มใจ เย็นนี้ให้ไปที่ปราสาทแห่งแสง ...พวกเราค่อยมาต่อกัน

                F*ck! คำพูดประโยคนั้นอีกแล้ว ไม่มีทาง! คนเราต้องไม่ยอมแพ้แก่อำนาจ! ไม่ย่อท้อต่อความจน!

 

                เดินวนเวียนอยู่ตรงทางเดินอยู่หลายรอบ สายตาพลันเหลือบไปเห็นรูปปั้นรูปหนึ่ง พลันหยุดชะงักด้วยความรู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูก

                เส้นผมหยักศกนั่น สีหน้าห้าวหาญแบบนั้น สองข้างแก้มที่ซูบตอบเล็กน้อย ตราชั่งในมือซ้าย ดาบยาวในมือขวา สายตาของเขาจ้องตรงไปยังสถานที่ไกลแสนไกล ดวงตาแกะสลักที่นูนขึ้นมาดูลึกล้ำ ในแววตาคือความกล้าหาญชาญชัยไร้ที่สิ้นสุด

                ผมอ่านคำแนะนำตัวเขาอีกครั้ง ยังคงรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

                ผมยกมือขึ้นสัมผัสตราชั่งเงินที่อยู่ในมือของเขา

                ปลายนิ้วแตะสัมผัสตราชั่งเพียงนิด มันก็พลันค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีทองทีละนิดๆ

                ผมยื่นมือออกไปลูบมันอีกครั้ง

                ตราชั่งถูกย้อมให้เป็นสีทองชั้นแล้วชั้นเล่า สุดท้ายก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมา

                เดิมทีในปราสาทคริสตัลก็ส่องแสงวิบวับสว่างตาอยู่แล้ว ยิ่งมีแสงสีทองสาดส่องออกมา ก็ยิ่งสว่างบาดตาเป็นพิเศษ

                ผมดึงตราชั่งมาถือเอาไว้พลางชั่งน้ำหนัก ก่อนจะเอามันกลับไปวางที่เดิม

                น่าอัศจรรย์มาก ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าของในนี้จะส่องแสงออกมาได้ น่าจะประเมินราคาไม่ได้เลยเชียวล่ะ น่าแปลกที่มันไม่โดนขโมยไปซะก่อน

 

                หลังจากนั้นผมก็เข้าไปลูบดาบในมือของเขา

                พึ่บ เสียงดังขึ้นเบาๆพร้อมกับมีเปลวไฟลุกขึ้นใจกลางฝ่ามือของเขา เปลวเพลิงระริกไหวตัดกับแสงสะท้อนของคริสตัลอย่างชัดเจน ยิ่งเมื่อต้องสัมผัสกับกำแพงด้านหลัง ก็ราวกับเป็นคริสตัลสีแดงก้อนหนึ่ง

                ผมลองยื่นมือเข้าไปก่อนจะรีบชัดกลับมาเร็วๆ กลับไม่รู้สึกร้อนแต่อย่างใด

                หลังจากนั้นผมเลยลองยื่นมือเข้าไปในเปลวเพลิงนั้น ค้างอยู่ซักพัก

                ยังคงไม่มีความรู้สึกใดๆ

                ผมยื่นมือเข้าไปกำด้ามดาบอย่างตกตะลึง พลางดึงออกมาอย่างระมัดระวัง

                ในพริบตานั้น โถงปราสาทก็ถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองเจิดจ้า คริสตัลสีม่วงราวกับกำลังถูกเพลิงโหมไหม้ เปลวไฟไหวระริกอยู่บนคริสตัลใส ดูบาดตา

                ดาบเล่มนี้ที่ตอนแรกดูเหมือนเป็นดาบเงินสีเทาเข้มหนาหนักธรรมดา พริบตาเดียวกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิงสว่างจ้า ทั้งยังไม่หนักเลยซักนิด

                ผมกำดาบไว้ในมือก่อนจะสะบัดเบาๆ ตัวดาบพลันอาบด้วยเปลวเพลิงลุกท่วม เกิดเป็นลวดลายไฟอยู่กลางอากาศ

                ราวกับถูกสนามแม่เหล็กดึงดูด ผมเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายออกไปอย่างไม่รู้ตัว จ้องมองเปลวเพลิงที่ออกมาจากตัวดาบลุกไหม้เจิดจ้ายิ่งกว่าอัญมณี ยามที่ตวัดมันไปมา ราวกับกำลังเล่นกายกรรมพ่นไฟยังไงยังงั้น

 

                หลังจากนั้น ผมถึงค่อยเอาดาบกลับไปใส่ไว้ในมือของเรย์โนลส์ตามเดิม ยังคงเหม่อมองรูปปั้นนั้นต่อไป

 

                ตอนที่หันหน้ากลับมาอีกครั้ง ลูซิเฟอร์ก็เข้ามายืนอยู่ด้านข้างของผมแล้ว

                จิตใจที่เดิมทีสงบราบเรียบพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ผมขยับเข้าไปด้านหน้าเล็กน้อยก่อนจะนิ่งไปอยู่นาน เมื่อถูกสายตาของเขาจับจ้อง ผมพลันรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองขึ้นมา

                ลูซิเฟอร์จ้องมองผม ดวงตาสีฟ้าอัญมณีของเขาเปล่งประกายแต่ไร้ซึ่งแววขบขันใดๆ

                ผมแลบลิ้นออกมา พูดเสียงเบาว่า “ขอโทษด้วย ที่ผมเอาของออกมาเล่นตามใจชอบ......”

                เขาส่ายหน้ายิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร” ยังไม่รอให้ผมได้พูดอะไรอีก เขาก็ส่งม้วนกระดาษออกมาแผ่นหนึ่งใส่ลงบนมือของผม “วันเปิดเรียน ให้เจ้าเอานี่มาด้วย แล้วเจ้าจะสามารถเลือกเรียนวิชาอะไรก็ได้ของเทวดาระดับ 7 หนึ่ง ดาบ สอง ธนู สาม ป้องกัน สี่ กลยุทธ บนสนามรบ สองกลุ่มแรกมักจะอยู่ในแนวหน้า เทวทูตระดับล่างส่วนใหญ่มักจะเลือกเรียนกลุ่มนี้ สองกลุ่มหลังมักจะอยู่แนวหลัง ฝ่ายหนึ่งป้องกัน ฝ่ายหนึ่งวางแผน”

                ผมครุ่นคิดอยุ่นานก่อนจะตอบ “ผมเลือกดาบก็แล้วกัน”

                เกม RPG ทั่วไป คนเก่งๆเขาก็มักจะเลือกเล่นสายดาบกันไม่ใช่เหรอ ผมทำตามนิสัยแย่เดิมๆของตัวเอง

                ลูซิเฟอร์ตะลึงไปครู่หนึ่ง คล้ายจะขมวดคิ้ว แต่ถ้ามองให้ดีก็จะไม่เห็นริ้วรอยใดๆ “เจ้าควรจะตัดสินใจเลือกให้ดี เพราะแม่ทัพคามาเอลกับเทพกระบี่ซามูเอลก็เรียนอยู่ในกลุ่มนี้ คิดจะสร้างชื่อจากด้านนี้เกรงว่าจะไม่ง่าย”

                ผมโบกมือ “ไม่เป็นไร ผมแค่อยากตั้งใจเลื่อนขั้นเท่านั้นเอง”

                ลูซิเฟอร์ถามขึ้น “เพราะอะไร?”

                ผมกระแอมออกมาเบาๆก่อนจะยืดตัวตรง พูดอย่างเปิดเผยว่า “เพราะว่าอยากเข้าไปอยู่ในแชงกรีล่า อยากได้รับสิทธิ์เข้าไปในวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างเปิดเผย อยากเจอหน้าท่านทุกๆวัน......ที่สำคัญที่สุดก็คือ อยากคู่ควรกับท่าน”

                ลูซิเฟอร์ยื่นมือออกมาลูบหัวของผม รอยยิ้มของเขาดูขมขื่นปนเศร้านิดๆ “เด็กโง่”

                ผมแย้งขึ้น “ผมไม่ใช่เด็กซักหน่อย ท่านไม่เคยได้ยินเหรอ? ผมเคยเผาปราสาทในสำนักภาวนาจนวอดวายไปหลังนึงแล้วนะ เอ๋... ถ้าอย่างนั้น อีกไม่นานผมก็อาจจะได้เป็นเทวดา 6 ปีกแล้วก็ได้ ท่านว่ามั้ย?”

                มือของลูซิเฟอร์พลันชะงักนิ่งไป ก่อนจะดึงลงช้าๆ

                ผมสูดหายใจเฮือกใหญ่ ความตั้งใจเต็มเปี่ยม ร้องบอกออกมาอย่างฮึกเหิม “มหาเทพ ผมน่ะชอบ......”

                ลูซิเฟอร์ปิดปากของผมเอาไว้ “อย่าพูดอีกเลย”

                ผมชะงักไป ก่อนจะพยักหน้า

                ลูซิเฟอร์พูดขึ้น “ข้าเหนื่อยแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะ”

 

 

-74-

                ตอนที่กลับถึงบ้าน เจ้าเด็กน้อยไม่อยู่ ผมได้แต่กลิ้งไปมาอยู่บนเตียง ครุ่นคิดอยู่ในใจอย่างไม่เป็นสุข ลูซิเฟอร์บอกให้ผมไปหาก็จริง แต่ดูๆแล้ว เขาเหมือนอารมณ์ไม่ดีอยู่บ้าง ถ้าเกิดเขาคิดจะอยู่ข้างบนจะทำยังไง? ผมส่ายหน้า ความรักนี่หนอ ถ้าอยากคว้าสิ่งใดไว้ก็ต้องปล่อยมันออกไปก่อน ทฤษฎีนี้ผมเองก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เจ้าสารเลวอาซาเซลยังเคยพูดเอาไว้

                ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะเบี้ยวสัญญากับเขา ผมจะนอนตีพุงสบายใจเฉิบอยู่ที่บ้านซักคืน......

                หลังอาบน้ำขัดตัวจนสะอาดแล้ว ผมก็ปีนกลับขึ้นมานอนบนเตียง พอไม่มีคนคอยคุยด้วย ผมเปิดปิดไฟอยู่สิบกว่าครั้งก็ยังนอนไม่หลับ ผมดึงเอาม้วนกระดาษออกมาเปิดดู ตัวอักษรบนนั้นตวัดเขียนได้อย่างงดงาม พลิ้วไหวราวกับมีคนวาดมันออกมา เป็นลายมือที่คุ้นตาผมอย่างมาก

                คุ้นตา แต่ผมกลับจำไม่ได้ว่าคล้ายลายมือของใคร เหงื่อตก... หวังว่าจะไม่ใช่ลายมือเมตาตรอนหรอกนะ

                ผมนำม้วนกระดาษขึ้นมาอ่านไล่ทีละตัว

                ที่แท้ลูซิเฟอร์ไปที่สำนักศึกษาก็เพื่อไปเอาของนี่มานี่เอง คนใหญ่คนโตก็แบบนี้ ใช้กระดาษแผ่นเดียว ปัญหาทุกอย่างก็จบ ผมถอนหายใจยาว เจ้าเด็กน้อยก็ดันไม่อยู่ หนังสือที่ซื้อมาก็ไม่มีอารมณ์อ่าน วันนี้เรียกได้ว่าไม่ดีเลยจริงๆ

                กลิ้งไปทางนู้นที กลิ้งมาทางนี้ที พลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่หน้าประตูสำนักสวรรค์ขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงหูแดง กลิ้งไปมาอีกพักใหญ่

                เขา......ชอบผมขนาดไหนกันนะ?

                ในที่สุด หลังจากกลิ้งเป็นรอบที่ N+1 บนเตียง ผมก็ตัดสินใจเด้งตัวขึ้นมาสวมเสื้อคลุมปิดไฟปิดประตู ก่อนจะบินออกไปจากตรงระเบียง

 

                เวลานี้บนท้องฟ้าของซีมาร์ไม่เห็นดวงอาทิตย์แล้ว สวรรค์ชั้นล่างๆคงจะมืดไปแล้ว

                ผมกำโซ่เงินในมือแน่น มุ่งหน้าออกไปนอกเมืองซีมาร์ เดินไปได้ครึ่งทาง ก็ผ่านร้านยาร้านหนึ่ง ผมแวะเข้าไปซื้อยาบำรุงร่างกายขนานใหญ่ออกมาได้ก็บินจากไปด้วยความคิดฟุ้งซ่าน

                สายลมพัดโชยมาปะทะหน้า ผมเดินขึ้นไปตามขั้นบันได ก้าวผ่านดงกุหลาบสวยสด

                เดินวนขึ้นไปตามบันไดสีทองชั้นแล้วชั้นเล่า จ้องมองเมืองซีมาร์ที่เล็กลงเรื่อยๆ ผมกางปีกของตัวเองออก มุ่งหน้าไปยังสวรรค์ชั้นที่ 7

 

                โลกที่รุ่งเรืองที่สุดแห่งยุคของความรุ่งเรือง

                สัญลักษณ์ที่แสดงถึงความศักดิ์สิทธิ์ที่สุด สูงส่งที่สุดแห่งสวรรค์ แชงกรีล่า

                ผมหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ จ้องมองไปยังปราสาทเซราฟิมที่ตั้งตระหง่านอยู่ที่ไกลๆพลางสูดหายใจเข้าลึก บินตรงไปที่นั่น

 

                ผมบินผ่านเสาโรมันต้นใหญ่ที่สูงจนไม่เห็นยอด บินผ่านม่านน้ำกระจ่างใส หยดน้ำเล็กๆพัดมาโดนหน้าของผม กลีบดอกไม้สีทองลอยล่องอยู่กลางอากาศ เส้นทางทอดยาวอยู่เบื้องหน้า วิหารศักดิ์สิทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าแล้ว ผมก้าวเดินออกไป เร่งฝีเท้าไปข้างหน้า

 

                สิ่งก่อสร้างตรงหน้าตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้า บันไดเชื่อมไปสู่ปราสาทเซราฟิมดูเหมือนทอดยาวไม่สิ้นสุด ราวกับกำลังมุ่งสู่ดวงอาทิตย์

                เดินขึ้นไปชั้นแล้วชั้นเล่า พลันรู้สึกว่าตัวเองหดเล็กลงมา

                ลูซิเฟอร์ หัตถ์ขวาแห่งพระผู้เป็นเจ้า อยู่ใต้คนๆเดียวแต่กลับเหนือผู้คนนับหมื่น

                เขาอาศัยอยู่ที่นี่

                ผม......ใช่หวังสูงไปหรือไม่?

                ส่ายหน้า ...จะคิดฟุ้งซ่านไม่ได้

                สวรรค์มีระบบแบ่งชนชั้นกันชัดเจน เกิดเรื่องอยุติธรรมขึ้นมากมาย เรื่องชนชั้นสูงกดขี่ชนชั้นล่างก็มีไม่น้อย......แต่คนเหล่านั้นมันงี่เง่า ลูซิเฟอร์ไม่มีทางเป็นแบบนั้น เขางดงาม มั่นใจ สูงศักดิ์ แต่ไม่มีทางที่เขาจะดูถูกคนอื่น

                เขาไม่มีทางอยู่ไกลจากผมมากขนาดนั้น

 

                จีซัสเคยบอกเอาไว้ว่าพวกเราต้องรักใคร่กลมเกลียว อย่างเช่นที่เขารักพวกเรา

 

                ต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอ ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้

 

                ผมยืนอยู่ที่ทางเข้าปราสาทแห่งแสง จ้องมองบานประตูที่ใหญ่กว่าตัวเองหลายสิบเท่า ผมสูดหายใจลึกก่อนจะเดินเข้าไป

                เทวดาหลายตนเข้ามาขวางหน้าผมไว้ ผมโชว์โซ่เงินของลูซิฟินิลออกมา

                พวกเขาสบตากันครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยให้ผมเดินเข้าไป

                เมื่อเข้าไปในโถงปราสาทกว้างใหญ่ สายตากวาดมองรูปสลักงดงามทั้งหลาย จ้องมองโคมไฟระย้าทรงดอกกุหลาบ รู้สึกเหมือนตกแต่งต่างจากคราวก่อนที่มา

                ผมเดินอยู่นานมาก กว่าจะมาถึงหน้าประตูห้องนอนของเขา

                พลันมีเทวดาสองตนเข้ามาขวางผมเอาไว้ ผมชูโซ่เงินออกไปอีกครั้ง หนึ่งในนั้นพูดอย่างประดักประเดิดว่า “โปรด...ร...รอสักครู่ ตอนนี้มหาเทพ......กำลังยุ่งมาก”

                ผมถามขึ้น “เขาทำอะไรอยู่เหรอ?”

                ประโยคนี้พึ่งจะพูดจบ ผมพลันได้ยินเสียงขาดๆหายๆดังออกมาจากในห้องนอน เสียงร้องแหลมสูงนั้นคล้ายดังออกมาจากหญิงสาวคนหนึ่ง ราวกับกำลังโดนรุกไล่อย่างหนัก ทุกครั้งที่เสียงเงียบหายไป ก็จะดังขึ้นใหม่ชวนหวาบหวามยิ่งกว่าเดิม

                เทวดาตนนั้นเลิกลั่ก นิ่งอยู่นานจึงพูดขึ้น “โปรดรอสักครู่”

 

                เมื่อมองจากสายตาของผม ผมเห็นเขาเดินเข้าไปด้านในอย่างเชื่องช้า ก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้นกระจ่างใสวาววับนั่น ใบหน้าก้มลงครึ่งหนึ่ง เสียงที่กล่าวออกไปดูชัดเจนดังก้องเป็นพิเศษ “มหาเทพ เทวทูตระดับกลางตนหนึ่งนามว่า อิสเรียล มาขอเข้าพบขอรับ”

                รออยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากด้านใน ผมจ้องมองเงาบนพื้นของตัวเองเงียบๆ ไม่มีความกล้าเงยหน้าขึ้นมองภายในห้อง

                เสียงร้องของหญิงสาวยังคงดังออกมา ฟังดูทั้งทรมานทั้งสุขสม เจ้าหล่อนถึงขั้นครางชื่อของเขาออกมา ...ลูซิเฟอร์

                เมื่อชื่อนี้ลอดออกมา ผมกลับยิ้มออกมา

                สาวน้อยนางนั้นไต่ขึ้นถึงจุดสุดยอด

                ระหว่างนั้นก็ร้องครวญคราง มหาเทพ... ขอร้องท่าน... ช่วยข้า... ข้าไม่ไหวแล้ว...

 

                เนิ่นนานหลังจากนั้น  หญิงสาวคนนั้นก็ถอนหายใจออกมา ดึงรั้งเขาไว้ ขอร้องให้เขาอย่าไปไหน ลูซิเฟอร์พูดบางอย่างออกมาแผ่วเบาจนผมฟังไม่ได้ยิน แต่ว่าอ่อนโยนมาก อ่อนโยนจนทำให้คนใจสั่น เหมือนกับผมในตอนนี้

                ยาที่ซื้อมาเตรียมเอาไว้หลุดออกจากมือร่วงลงไปเกือบจะตกแตกอยู่บนพื้น

 

                หลังจากนั้นลูซิเฟอร์ก็ก้าวออกมา ใช้มือหนึ่งจัดเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของตัวเอง เทียบกับคนอื่นทำแล้วดูมีเสน่ห์กว่าจนเทียบไม่ติด

                ยามที่เขาก้าวเดิน สองมือแกว่งไกวน้อยจนแทบไม่ขยับ ท่วงท่าสง่างามจนถึงขั้นสุด

                ปีกทั้ง 6 ของเขาเปล่งแสงออกมารางๆ ดูแยกอออกไม่ชัดเจนว่าเป็นสีอะไร

 

                เขาหยุดลงตรงหน้าผม บนใบหน้าประดับรอยยิ้มบางๆ เขาถามขึ้น “มีธุระอะไรเหรอ?”

                ผมพยักหน้า จากนั้นก็ส่ายหน้า สุดท้ายก็พยักหน้าเหมือนเดิม

                ผมก้มลงไปเก็บขวดยาขึ้นมาจากพื้น ถอยหลังออกมาอย่างยากลำบาก ขาข้างหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น สองมือยกขึ้นสูง “เห็นท่านอารมณ์ไม่ดี ผมเลยซื้อนี่มาให้มหาเทพเป็นพิเศษ ใช้เงินไปแค่หนึ่งร้อยเหรียญทอง แต่ก็เป็นน้ำพักน้ำแรงของผม หวังว่าท่านจะอารมณ์ดี”

                บทละครบทนี้พึ่งคิดได้สดๆ ผมพูดออกมาได้นุ่มนวลอย่างยิ่ง นอบน้อมอย่างยิ่ง ทำได้ดีมากกว่าที่ตั้งความหวังไว้ซะอีก ลูซิเฟอร์จะต้องชอบมากแน่ๆ

 

                ลูซิเฟอร์นิ่งเงียบอยู่นานไม่พูดอะไรกลับมา สองมือที่ยกขึ้นของผมเริ่มเมื่อยล้า

 

                เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้ากว่าปกติ ถุงมือสีขาวยื่นลงมาหาฝ่ามือของผม

                เขารับขวดยาขวดนั้นไป ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

                ผมเงยหน้า ยิ้มบางๆ “ขอบพระคุณ มหาเทพ”

                ลูซิเฟอร์พิงอยู่ขอบประตู ก้มหน้ามองขวดยาในมือนิ่ง ท่าทางดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

                ผมพูดขึ้น “มหาเทพ ผมขอตัวลา”

                ลูซิเฟอร์กำขวดยาในมือแน่น พูดเสียงเบาว่า “อืม”

                ผมลุกขึ้นยืน ถอยหลังออกไปหลายก้าว ก่อนจะหยุดลง เกิดลังเลขึ้นมาขณะหนึ่ง “มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะถามมหาเทพ”

                ลูซิเฟอร์ตอบรับสั้นๆเหมือนเดิม “อืม”

                ผมถาม “วันนี้ถ้าผมมาเร็วกว่านี้......คนที่อยู่ข้างในนั้น จะเป็นผมหรือไม่?”

                ลูซิเฟอร์ไม่พูดอะไรออกมาซักคำ

                ผมกลืนน้ำลายลงคอ บอกตัวเองว่าให้จากไปจะดีกว่า ...หมุนตัว ...เดินจากไป เดิน... เดิน......แต่ว่า... สุดท้ายก็ทนไม่ไหวถามออกไปอยู่ดี “ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ได้สินะ อย่างนั้นล่ะสิ”

                ลูซิเฟอร์ก้าวเข้ามาหา เทวดาสองตนที่ยืนอยู่ด้านข้างพากันก้าวถอยออกไปอย่างเลิกลั่ก

                ผมหัวเราะออกมา “ตอนแรกเวลาที่มหาเทพเมตาตรอนมาหาผม เขาพูดแค่ประโยคเดียวเท่านั้น มาเล่นกัน’ ……ผิดคาดที่มหาเทพทำได้ดีกว่า แม้แต่การหาคู่นอน......ก็ยังต้อง......สร้างความสัมพันธ์......วันนี้ผมคงต้องขอโทษจริงๆ ที่ไม่รีบมาให้ตรงเวลา”

                ลูซิเฟอร์พลันพุ่งเข้ามากอดผม กอดรัดเอาไว้อย่างแรง

                ผมยังไม่ทันได้พูดอะไร เขากลับส่ายหน้าอย่างแรง ก่อนจะดันตัวผมออกไป

 

                ในหอหนังสือแห่งแสง ...ผมกลับพูดคำพูดโง่ๆแบบนั้นออกไปซะได้

                ผมถึงขั้นคิดอยากจะเป็นเทวดา 6 ปีก ...คิดอยากจะคู่ควรกับเขา

                ผมมันโง่เง่าจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ

                ผมถึงขั้น......จะสารภาพรักกับเขา

 

                จากกันครั้งนี้ ผมไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ

 

                ตอนที่เดินออกจากปราสาทแห่งแสง ก็ถูกแสงอาทิตย์เจิดจ้าออกมาต้อนรับ บาดตาจนลืมตาไม่ขึ้น ผมก้มลงมองบันไดที่อยู่ใต้เท้า สีทองอร่ามจนแทบจะเรืองแสงได้ ทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด ไม่รู้สึกเวียนหัวเลยซักนิด

                ผมก้าวลงบันได ทีละก้าว ทีละก้าว

                ปลายจมูกพลันแสบร้อนขึ้นมา ผมสูดหายใจเข้าถี่ๆ เงยหน้าขึ้น หยักยิ้มมุมปาก

                ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไรจริงๆ...

 

                แชงกรีล่าที่งดงามเอย ...ฉันจะไม่มีวันกลับมาที่นี่อีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1602 palm4588 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:30
    ทำไมเป็นงี้?!!0_o
    #1,602
    0
  2. #1557 Mebal (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:17
    จะร้องไห้แทนแล้วนะ
    #1,557
    0
  3. #1543 iiwhah (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 02:19
    อ้าว หน่วงเฉย
    #1,543
    0
  4. #1494 neaumn_sm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 22:53
    ดาบนั่นมีประเด็นแน่ๆ เศร้าแทนอิสเรียล ที่ตั้งใจไว้ก็พังลงมาจริงๆ
    #1,494
    0
  5. #1447 123จิ้งจกยัดไส้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:22
    แปดเปื้อนเเล่ววววว งั้นเอาเทพไฟเเทน!
    #1,447
    0
  6. #1437 moony+lilac (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    ลูแปลกๆ ไปตั้งแต่เห็นอิสเรียลควงดาบเล่น อะไรอะ มีประเด็นแน่ๆ ภาวนาให้อิสเรียลโกรธนานๆ เถอะ
    #1,437
    0
  7. #1372 coco i cookie (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 18:48
    อึก คนละเรื่องกับอีกตอนก่อนหน้าเลยค่ะ _ _ )
    #1,372
    0
  8. #1269 ManowandManow (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 19:50
    ทำไมเป้นงี้ล่ะลู่...
    #1,269
    0
  9. #1073 Flint (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 12:44
    โอ้โห..
    #1,073
    0
  10. #939 พิราบโลหิต (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 07:18
    โอ้ยยยย  ใครก็ได้บอกทีว่าเรื่องนี้Good End จะได้มีแรงอ่านต่อ TT
    ทำใจกับนิยายที่ดราม่าหนักๆ ตอนจบไม่ไหว  เคยโดนไปเรื่องนึงนั่งเฉาไปเป็นอาทิตย์ ฮือๆๆ TT^TT
    #939
    0
  11. #933 kavasarew (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 07:34
    มหาเทพท่านทำอะไรลงไป
    #933
    0
  12. #932 fFfFrailty_zZ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 03:33
    งานนี้ยังต้องรออ่านต่อไป เพราะเรื่องคู่ของเทพนี่ไม่มีความรู้เลยจริงๆ
    #932
    0
  13. #931 พอยธนา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 00:16
    ลูซไปเจออะไรมาน้าเห้อ มีเงื่อนอีกแล้ว
    #931
    0
  14. #930 รำคาน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 23:35
    สงสาร อิหนู ร้องแปป T..T
    #930
    0
  15. #929 Miyakochan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 18:03
    หึย ลูนะลู
    #929
    0
  16. #928 Erica Lucia (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:01
    -0- อ่านแล้วไม่เข้าใจเลย...มันลึกล้ำเกินไปสำหรับสมองอันน้อยนิดของข้าพเจ้า
    #928
    0
  17. #927 relis (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 14:52
    ดราม่าาา เพราะอิสเรียลเป็นผู้สืบทอดของรูปปั้นนั้นเหรอไงกันนะ ท่าทีของลูซิเฟอร์ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ จะได้จบอย่างมีความสุขมั้ยนะ กลัว
    #927
    0
  18. #926 sunnight (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 09:38
    มั่ยยยย ตอนเป็นลูซิฟินิลยังน่าร้ากน่ารักแท้ๆ ทำไหมพอเป็นร่างโตทำตัวแบบนี้ค่าาาาา ตับฉันไปหมดแล้ว!!
    #926
    0
  19. #925 Sirikul Seangprassert (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 09:30
    กักมุมตอนท้าย เสร้าาาา
    #925
    0
  20. #921 NoEnd-Infinity (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 23:42
    โอ้...เศร้า
    #921
    0
  21. #919 -_Saki_- (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 23:23
    ตอนดำน้ำ กับอากู๋เจอตอนนี้ก็ก็ปวดใจแล้ว. มาอ่านแบบนี้ปวดใจกว่า. ฮือๆ. เรื่องนี้ดราม่าแรง ตอนหน้ายิ่งปวดใจค่ะบอกเลย วิบากกรรมยังไม่หมด. ขอสปอยแก้ตัวหน่อย ลูลู่ทำไปเพราะเพื่ออิสน้อยนะ. ลูรักอิสแน่นวลลล. โอ้ยยยยย. ใครไปดำน้ำมาแล้วบ้าง มาคุยกันหน่อยได้มั้ย คันปากมากกกก
    #919
    5
    • #919-4 Little princess (จากตอนที่ 37)
      31 สิงหาคม 2559 / 21:27
      555 ต้องเก่งศาสตร์แห่งจินตนาการขั้นสูงค่ะ+ด้วยความเดาบ้าง เราอ่านแล้ว...รับไม่ได้กับภาค2จริงๆค่ะ โดยเฉพาะฉากนั้น...เลยไม่อ่านต่อ จะรออ่านไปพร้อมๆกับทุกคนค่ะ ปล.ต้องขอบคุณนะคะที่บอกวิธีก็อบวาง จะได้ทดลองดูว่าระหว่างตัวแปลเว็บกับอากู๋แปลภาษาอันไหนจะอ่านง่ายกว่ากัน
      #919-4
    • #919-5 -_Saki_-(จากตอนที่ 37)
      2 กันยายน 2559 / 15:27
      ฉากนั้น? ฉากไหนเจ้าคะ. กระตุ้นต่อมอยากรุ้มากๆ. เราอ่านถึงจบภาคหนึ่งก็ติดสตั๊นแล้ว. อ่านภาคสองผ่านๆ. อ่านไปเดายากเหลือเกินเลยมานั่งหาเเนวร่วมนี่แหละคะ. มาคุยกันหน่อยได้มั้ยยย. saki9689@gmail.com
      #919-5
  22. #918 ma_jung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 23:21
    ขอบคุณที่แปลเรื่องสนุกๆมาให้นะคะ สุดยอดเลยเรื่องนี้ ทำได้ไงอะ สุดยอด...ตอนต้นตอนนิยิ้มแก้มแทบแตกเหมือนลอยพริ้วตามสายลมสวรรค์ แต่ตอนปลายตอนนิน้ำตาร่วงเผอะเหมือนถูกฉุดกระชากตามสายน้ำนรก เอาจริงๆคือประทับใจนะ บางทีท่านลูซิเฟอร์ที่อยากเปลี่ยนระบบเก่าแก่ของสวรรค์อาจจะไม่อยากให้อิสเรียวว่าตนเองไม่คุ่ควรและยกเรื่องระบบชั้นปีกของสวรรค์ก้ได้ ละเหมือนมีตอนนึ่งลูซิเฟอร์บอกว่าเมืองไม่ได้น่าอยู่ขนาดนั้นป่ะ ไม่แน่ใจ ละเราก้อยากเห็นความมุ่งมั่นของอิสเรียวตอนจะขึ้นเป็น6ปีกนะ...มุ่งมั่นเพื่อตนเอง แก้พิษหนอนด้วยตนเองไม่พึ่งใคร เข็มแข็ง ทรงคุณค่า น่ายกย่อง จนทุกคนหลงใหลไปเลย อะไรแบบนั้น 555 ช่างมโน มาทางรบก้น่าสนุกมาก เหมือนเห็นความเก่งของอิสเรียวมาแต่ไกล เพื่อนที่นี่ก้น่าจะดี ไหนจะมี3เกลอเทวดาตกสวรรค์ที่มาแหย่อิสเรียวบ่อยๆ หมั่นไส้พวกเขาจริ้ง อยากให้ตกตะลึงในเรื่องอิสเรียวจริง ละนิอิสเรียวเป็นลูกที่หายไปของรูปปั้นคนนั้นสินะ
    #918
    0
  23. #917 Silvia Soland (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 23:13
    ว่าแล้วไรท์ หลอกให้ฟินแล้วผลักตกเหว//ซับ
    #917
    0
  24. #915 Beemie'k 75321 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 22:56
    ทำไมลูทำเยี่ยงนี้ //ขอบคุณผู้แปลมากๆนะคะ ที่มีความตั้งใจจะแปลจนจบ ขอบคุณมากๆซึ้งใจอ่ะ ><
    #915
    0
  25. #914 Look (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 22:08
    อาจเป็นเพราะอิสเรียลตอนหกปีกต้องกำจัดลูจังรึเปล่าถึงรู้สึกไม่สบายใจจะลงที่หนูอิสก็คงไม่ดีเลยลงที่ผู้หญิงแทนปะ แบบอยากทะนุถนอนไรงี้ อ้างอิงจาก http://archive.wunjun.com/emperor4u/1/62.html มีความคล้ายอยู่บ้าง 555
    #914
    0