[GOT7] MARKBAM ll FAKE

ตอนที่ 11 : FAKE - Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    20 มิ.ย. 58


F A K E

 

Chapter 9

 

แสงแฟลชและเสียงกดชัตเตอร์ยังดังอยู่อย่างต่อเนื่องในสตูดิโอ เพียงแต่สิ่งที่ทำให้แบมแบมไม่คุ้นชินก็คงเป็นภาษาญี่ปุ่นจากปากทีมงานที่ดังจากทางนู้นทีทางนี้นั่นล่ะ เขานั่งพักอยู่ด้านหลังจอหลังจากถ่ายงานส่วนตัวเองเสร็จแล้ว คนที่กำลังถ่ายเดี่ยวอยู่ตอนนี้เป็นมือกลองของวงซึ่งกำลังทำตามท่าทางที่ตากล้องต้องการ

แบมแบมเพิ่งโดนทีมงานสาวซับเหงื่อจากใบหน้าให้ก่อนจะเดินจากไป เขาไม่ได้มานั่งรอมาร์คหรอก แต่ในห้องแต่งตัวมีแต่ทีมงานผู้หญิงเลยทำตัวไม่ถูก ส่วนแจบอมกำลังนั่งสัมภาษณ์กับทีมงานโดยมีล่ามนั่งอยู่ด้วย พี่จินยองหายไปหาอะไรทาน แบมแบมเลยมานั่งเงียบอยู่ที่นี่

เขาหยิบมือถือมามองแต่มันก็ไม่ได้มีข้อความจากใครเข้ามานัก เขามองหน้าจอสีดำซึ่งสะท้อนภาพใบหน้าของตัวเอง มือจึงเลื่อนเปิดเข้าแอพพลิเคชั่นกล้องเพื่อบันทึกภาพของตัวเองเอาไว้ เด็กหนุ่มเอียงหน้า ฉีกยิ้มกว้างให้กล้องก่อนจะกดถ่ายเอาไว้ แล้วก็หันหน้าไปอีกทางเพื่อให้แสงส่องกระทบ จะได้เห็นหน้าตัวเองชัดเจนขึ้น แบมแบมกดชัตเตอร์ไปเกือบ 3-4 รูป และตอนนั้นเองก็ต้องชะงักเพราะมือของใครบางคนเอื้อมมาดึงแก้มตอนเขากดชัตเตอร์พอดี

“อ้าว? ถ่ายเสร็จแล้วเหรอครับ?”

แบมแบมเงยหน้ามองตอนที่มาร์คดึงมือกลับ อีกคนแค่พยักหน้าหงึกแล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ แบมแบมมองมอนิเตอร์ซึ่งปรากฎภาพของมาร์คอยู่บนนั้น เสียงเรียกชื่อแจบอมดังขึ้นมา อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะเดินมาทางเรา

“ถึงคิวแบมแบมแล้ว” หัวหน้าวงชี้ไม้ชี้มือไปทางด้านหลัง แบมแบมพยักหน้าหงึก

“มึงก็ว่างเหรอ? งั้นไปพร้อมแบมแบมเลย” แจบอมเอื้อมมาตบไหล่มาร์คแล้วดึงไหล่เพื่อนให้ลุกขึ้น ก่อนจะหันไปตอบรับกับตากล้องแล้วเดินหนีไปทางฉากที่ถูกเซ็ตไว้เพื่อถ่ายภาพ

มาร์คพาแบมแบมเดินไปทางล่ามและผู้สัมภาษณ์ของเราซึ่งนั่งรออยู่ตรงมุมหนึ่งของสตูดิโอ มีเครื่องอัดเสียง ปากกาและกระดาษวางอยู่บนโต๊ะ เราสองคนโค้งทักทายขณะที่ล่ามสาวหันมายิ้มพลางผายมือให้เรานั่งลง

“งั้นจะเริ่มเลยนะคะ คำถามแรกๆ จะเป็นพวกข้อมูลส่วนตัวก่อน คุณแบมแบมคิดว่าตัวเองเหมือนดอกไม้อะไรคะ? ส่วนคุณมาร์คคิดว่าตัวเองเหมาะกับสิ่งแวดล้อมแบบไหน?”

เราต่างก็เงียบกันไปครู่หนึ่ง แบมแบมตกอยู่ในห้วงความคิด เสียงภาษาญี่ปุ่นของผู้สัมภาษณ์ดังขึ้นคุยกับล่ามของเราพร้อมมือไม้ที่ออกท่าทาง แล้วมาร์คก็เคาะปลายนิ้ว ล่ามหันมามอง เครื่องอัดเสียงถูกกดทำงานก็ตอนนั้น

“ผมคงเหมาะกับภูเขา ดูเป็นอิสระดี”

“อิสระในแง่ไหนคะ?”

“ก็...ภูเขาดูเหมือนโดดเดี่ยวใช่ไหมครับ? แต่ไม่ใช่หรอก ผมว่าก็คงเหมือนกับผมตรงที่เราอยู่คนเดียวแต่เราไม่ได้โดดเดี่ยวหรือเหงา เราก็แค่ชอบความสงบและความอิสระจากการผูกมัดมากกว่า”

ล่ามพยักหน้าก่อนจะหันไปพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นให้กับคนสัมภาษณ์ ในตอนนั้นแบมแบมรอกระทั่งล่ามแปลเสร็จ เขาเลยหันไปเอ่ยว่า

“ผมว่าตัวเองเหมือนดอกกุหลาบครับ อืม...เป็นดอกไม้ที่สวยแต่ก็มีหนามแหลม”

คำถามส่วนใหญ่หลังจากนั้นก็เหมือนๆ เดิม เป็นคำถามเรื่องส่วนตัวอย่างเวลาว่างชอบทำอะไร ถ้าให้เลือกอันนู้นกับอันนี้จะเลือกอะไร เราตอบคำถามกันอยู่สักพัก ล่ามก็พยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ต่อไปจะเป็นบทสัมภาษณ์พิเศษเจาะลึกนะคะ ต้องถามทีละคน จะให้ฉันเริ่มจากใครดี” ล่ามเอ่ยถามพร้อมขอคำตอบ แบมแบมเลยยกมือก่อน

“ผมครับ”

“อ่า...ของคุณแบมแบมเป็นหัวข้อ รักครั้งแรกนะคะ”

แบมแบมเม้มปากพยักหน้าเบาๆ เขานั่งนิ่งประสานมือไว้บนตักก่อนจะตั้งใจฟังคำถาม ล่ามหันไปพยักหน้ากับผู้สัมภาษณ์คนญี่ปุ่นแล้วหันมาบอกแบมแบมว่า

“รักครั้งแรกเกิดขึ้นตอนอายุเท่าไหร่คะ? ประทับใจอะไรบ้าง ให้เล่ามาให้ฟังหน่อย คร่าวๆ ก็ได้ค่ะไม่ต้องละเอียดมาก”

“รักครั้งแรกของผมเหรอครับ...” แบมแบมพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับใคร เขานั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งพร้อมหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน จากนั้นจึงค่อยๆ ขยับริมฝีปากเอ่ยออกไป

“รักครั้งแรกที่เกิดกับผม ตอนนั้นผมอายุ 15 ครับ อืม...เราเป็นเพื่อนกันมาก่อนแล้วก็ค่อยๆ พัฒนาเป็นแฟนครับ เพราะว่าสนิทกันมากและ...อืม ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ความรู้สึกเปลี่ยนไป เราคบกันอยู่ปีกว่าๆ ครับแล้วก็เลิกกัน ไม่ได้จบกันด้วยไม่ดีแต่ว่าก็เข้าใจกันทั้งคู่ เป็นรักแบบเด็กๆ ที่เหมือนอยากลองจะคบกับใครสักคนมากกว่าจะจริงจัง”

“แล้วถ้าเกิดว่าย้อนเวลาไปได้ มีอะไรที่อยากขอโทษหรือกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรไหมคะ?”

“ไม่มีครับ” แบมแบมตอบทันทีอย่างไม่ลังเล “ไม่มีอะไรที่อยากเปลี่ยน มันก็แค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและก็ผ่านไปแล้วครับ ไม่ได้ทำให้ผมแย่ลงด้วย”

แบมแบมตอบคำถามนั้นแล้วก็เงียบไปให้ล่ามทำหน้าที่แปลให้ผู้สัมภาษณ์ฟัง ตอนนั้นเขาหันกลับมามองหน้ามาร์คซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายจ้องหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว แบมแบมเลยเลิกคิ้วมองอย่างงุนงง พลางเอ่ยถามไปว่า

“ผม...ตอบอะไรผิดไปรึเปล่าครับ หรือว่า...” น้ำเสียงอึกอักของแบมแบมลอดริมฝีปากแผ่วเบา

“เปล่า” มาร์คส่ายหน้าก่อนจะยักไหล่

“แค่อยากรู้ว่าใครคือรักครั้งแรกของแบมแบม”

เด็กหนุ่มไม่ยอมตอบคำถาม โชคดีที่ตอนนั้นล่ามหันกลับมาถามมาร์คพอดี เขาเลยลอบถอนหายใจออกมาที่มาร์คไม่เร่งเร้าถามต่อเพราะแบมแบมก็อาจอึกอักจนแต้มสารภาพไปก็ได้ว่าคนๆ นั้นคือใคร

“ผมเหรอ? กับคนที่เคยเลิกกันไปแล้วผมว่าไม่มีทางกลับมาคบกันได้อีกหรอก ถึงจะเคยรักก็เถอะ ก็ตอนรักกันมันไม่รอด กลับมาคบกันอีกผมว่าก็คงไม่รอด สู้ต่างคนต่างไปหาคนใหม่ดีกว่า”

แบมแบมออกจะอึ้งในคำตอบของมาร์คถึงคำถามที่ว่าถ้าในอนาคตได้เจอกับแฟนเก่าตัวเองแล้วเขามีท่าทีอยากกลับมาคบจะลองให้โอกาสรึเปล่า คำตอบแน่วแน่และอธิบายชัดเจนแบบนั้นคงมีแค่มาร์คนี่ล่ะที่ตอบออกมาแบบไม่แคร์ว่าแฟนเก่ามาเปิดอ่านเจอจะรู้สึกยังไง

“คำถามสุดท้ายค่ะ ให้ฝากอะไรถึงแฟนๆ ญี่ปุ่นหน่อย”

ล่ามเอ่ยขึ้น เรายิ้มก่อนจะเอ่ยถ้อยคำฝากฝังอัลบั้มและแบมแบมก็ฝากเนื้อฝากตัวกับแฟนซีญี่ปุ่น หลังจากเอ่ยขอบคุณผู้ให้สัมภาษณ์แล้วเราก็เดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมกันเพื่อเข้าไปในห้องแต่งตัว ระหว่างที่กำลังเดินมาร์คก็ยกแขนขึ้นโอบแบมแบม เด็กหนุ่มไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากเหลือบมองเสี้ยวหน้ามือกลองอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

 

 

เรากลับมาถึงห้องพักที่โรงแรมและมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเมื่อทีมงานรายการเรียลลิตี้มาถึง ตอนที่เรากลับถึงห้องพักเลยสังเกตเห็นแล้วว่ามีกล้องติดอยู่ตรงมุมห้องแล้วเรียบร้อย คนที่เข้าห้องก่อนคนแรกอย่างจินยองเลยไปยืนโบกมือทักทายหน้ากล้อง ส่วนมาร์คเดินตามหลังเข้าไปยืนอยู่ด้านหลังนักร้องนำของวงพลางเอียงตัวหลบจินยองให้หน้าตัวเองติดกล้องด้วย

มาร์คหันกลับไปหาเด็กที่เดินตามหลังเราเข้ามา มีกล้องอีกตัวอยู่ตรงประตูทางเข้าห้อง แบมแบมปิดประตูแล้วยืนอยู่ตรงนั้น พูดอู้อี้อยู่คนเดียว มาร์คเลยผละจากจินยองเดินไปยืนอยู่ด้านหลังแบมแบม สุดท้ายเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนคางเกือบจะเกยบนไหล่แบมแบมแล้ว

“ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ผมอยากมาครับ แต่ยังไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลยเพราะต้องทำงาน...”

พูดได้แค่นั้นเด็กหนุ่มก็หันมาก่อนจะอ้าปากเหวอใส่มาร์คที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มาร์คได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ นั่นออกมา

“ผมตกใจนะ ทำไมพี่ชอบไม่ให้สุ้มให้เสียง”

“แบมแบมจะอาบน้ำก่อนหรือให้พี่อาบก่อน” จินยองตะโกนมาระหว่างวางกระเป๋าและเริ่มเปิดตู้เย็นหาเครื่องดื่มทาน เด็กหนุ่มเลยเบี่ยงตัวเดินหนีมาร์ค เขาเลยหันไปทำหน้าเพลียใส่กล้องก่อนจะเดินตามหลังแบมแบมไป

“พี่จินยองอาบก่อนเลยก็ได้ครับ”

“แล้วไม่ถามกูบ้างล่ะ” มาร์คเอ่ยขึ้น โผตัวลงไปบนที่นอนแล้วหยิบมือถือมานอนคว่ำเพื่อกดเล่น สักพักก็รับรู้ถึงแรงกระทบตรงขา หันไปเลยเห็นแบมแบมยืนหัวเราะอยู่ปลายเตียงตัวเอง ส่วนเขาโดนจินยองประทุษร้ายอยู่ปลายเตียงเช่นกัน

“อาบคนสุดท้ายเลยมึงน่ะ อาบนาน”

“อาบนานแล้วก็เป็นงี้ไง อาบเร็วก็เป็นแบบนั้น” มาร์คชี้มาที่หน้าตัวเอง ประโยคหลังชี้ไปทางจินยอง นักร้องนำของวงเลยหยิบหมอนใบเดิมฟาดขาเขาอีกหน

“เสียเวลาอ่านหนังสือ”

จินยองบ่นกระปอดกระแปดดังไปจนถึงประตูห้องน้ำแล้วเสียงก็เบาลงตอนอีกฝ่ายเปิดฝักบัวในห้องน้ำกลบเสียงบ่นของตัวเอง มาร์คหันไปมองเตียงข้างๆ แบมแบมยังหย่อนกายนั่งลงที่ปลายเตียงพลางนั่งกดมือถือยิกๆ อยู่ มาร์คยันกายลุก เอาหมอนไปวางตรงหัวเตียงแล้วกึ่งนั่งกึ่งนอนมองเด็กคนนั้น

“วันนี้เหนื่อยไหม?”

“ผมเหรอครับ ไม่เท่าไหร่ สนุกดี พี่มาร์คเหนื่อยเหรอ?” แบมแบมเลิกคิ้วถาม เขายังไม่ทันตอบด้วยซ้ำก็เอ่ยรัวออกมาอีกว่า “ถ้าพี่จินยองอาบเสร็จจะอาบก่อนผมก็ได้นะครับ”

“อ๋อ ไม่หรอก อาบก่อนได้เลย พี่อาบนาน เออนี่...พี่มีอะไรจะให้”

มาร์คเด้งตัวลุกจากเตียง แบมแบมมองเขาอย่างงุนงงแต่มาร์คกลับเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปเคาะประตูห้องหัวหน้าวงและผู้จัดการ เสียงเคาะดังอยู่ 3-4 ครั้งแจบอมก็โผล่หน้าที่เต็มไปด้วยฟองขาวออกมาเปิด

“ทุเรศว่ะ พี่ฮยอนอูล่ะ”

“มึงสิ เคาะซะน่ารำคาญ พี่ฮยอนอูอยู่ห้องทีมงาน ห้องนั้นอ่ะ” แจบอมอยู่ในชุดผ้าขนหนูพันเพียงครึ่งล่าง ส่วนใบหน้ามีฟองจากโฟมล้างหน้าเกาะอยู่ มาร์คโบกมือปัดให้อีกฝ่ายรีบไปล้างหน้าก่อนจะไปเคาะประตูห้องทีมงานที่หัวหน้าวงบอก

“พี่ฮยอนอูอยู่รึเปล่าครับ?” เขาเอ่ยถามทีมงานที่มาเปิดประตูให้ ไม่นานนักผู้จัดการของพวกเราก็โผล่หน้าออกมา

“ชุดนอนผมล่ะ?”

“อ๋อ อยู่ในห้อง”

พี่ฮยอนอูพยักหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ มาร์คต้องเดินกลับเข้ามาในห้องแจบอมอีกรอบ ผู้จัดการวงหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลมายื่นให้ มาร์คก้มลงกวาดมองชุดนอนแล้วอมยิ้ม

“ไซส์ M หมดเลย มันมีให้เลือกไม่กี่สีอ่ะ เลยหยิบน้ำเงินมา”

“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณพี่มาก”

เราเดินออกมาจากห้องพร้อมกัน ได้ยินเสียงเพลงจากแจบอมที่แหกปากร้องออกมา ได้ยินแบบนั้นแล้วมาร์คก็นึกดีใจที่อีกฝ่ายถนัดเล่นเบสมากกว่าจะไปจับไมค์ร้องเพลงอยู่นะ

“นี่ทำเพื่อการแสดงล้วนๆ เลยไหม?” พี่ฮยอนอูเอ่ยถามขึ้นตอนเรายืนอยู่ตรงทางเดินในโรงแรม มาร์คก้มมองชุดนอนที่ฝากให้ผู้จัดการไปซื้อมาให้ แล้วก็หันไปส่ายหน้า

“เปล่า ก็แค่อยากให้ ผมออกจะเป็นคนจิตใจดี”

เสียงผู้จัดการหัวเราะเยาะดังขึ้นแต่มาร์คไม่ใส่ใจหรอก เขาเดินกลับเข้าไปในห้องอีกหน คราวนี้แบมแบมนอนอยู่บนเตียงเด้งตัวขึ้นมาเพราะเสียงเปิดประตู มาร์คเดินยิ้มกริ่มขณะเด็กคนนั้นเริ่มสางผม มาร์คไปหยุดอยู่ปลายเตียงก่อนจะยื่นถุงไปให้

“อะไรครับ”

“ของที่จะให้ไง”

แบมแบมยังทำหน้างงอยู่แต่ก็ยอมขยับตัวมาเอื้อมมือคว้าถุงกระดาษนั่นไปเปิดกว้างออก เด็กหนุ่มหยิบห่อพลาสติกใสซึ่งในนั้นมีชุดนอนสีน้ำเงินบรรจุด้านใน แบมแบมวางมันลงบนเตียง ขณะที่มาร์คเอ่ยออกไปว่า

“มันไซส์ M ทั้งคู่ พี่ว่า...แบมแบมน่าจะใส่ไซส์เดียวกับพี่เลยซื้อมาแค่ไซส์นี้” ชี้นิ้วบอก แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาสบตาก่อนจะถามเสียงเบา

“พี่มาร์ค...ซื้อให้ผมเหรอครับ?”

“อืม แค่อยากให้น่ะ”

“ขอบคุณครับ”

แบมแบมเอ่ยประโยคนั้นแล้วเสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น จินยองออกมาพร้อมเส้นผมเปียกหมาดและผ้าผืนเล็กคลุมบนหัว พร้อมกับชุดนอนเรียบร้อย ชายหนุ่มหรี่ตามองมาทางพวกเขาแล้วเดินมาร่วมวงด้วย พลางเอ่ยถามสั้นๆ ออกมาว่า

“อะไรกันน่ะ”

“พี่มาร์คซื้อชุดนอนให้ผมครับ”

“หา? ไอ้มาร์คเนี่ยนะซื้อ?” จินยองหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ มองหน้าเพื่อนสลับกับชะเง้อไปมองชุดนอนในมือแบมแบมซึ่งเจ้าของชุดเพิ่งแกะซองพลาสติกออกแล้วดึงมันออกมาลองทาบใส่ตัวเอง

“ผมใส่คืนนี้เลยได้ไหมครับ มันต้องซักก่อนรึเปล่า?”

“ใส่เลยสิ นี่ก็จะใส่เลยเหมือนกัน” มาร์คหยิบของใหม่ตัวเองขึ้นมาบ้าง จินยองกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะเอ่ยถามว่า

“อะไรวะ? ซื้อมาแค่สองตัวเหรอ?”

“ก็นี่มันของขวัญน้องใหม่” มาร์คบอก ยักไหล่แล้วหอบชุดตัวเองไปวางพาดบนกระเป๋าเดินทาง ขณะจินยองยังเดินตามหลังมาถามไม่ยอมเลิกรา

“ไม่มีของขวัญให้เมนโวคอลเหรอ?”

“ไม่มีโว้ย”

“มึงแม่งงกวะ” จินยองบ่นอีกรอบ เดินไปหย่อนกายลงบนเตียงแล้วเช็ดผมแต่ยึดพื้นที่เตียงมาร์คเอาไว้ ขณะแบมแบมนั่งฟังพลางหัวเราะเพราะจินยองเริ่มต่อว่ามาร์คออกมาอีกรอบ

หลังจากจินยองผมเริ่มแห้ง แบมแบมก็เข้าไปอาบน้ำและออกมาพร้อมชุดนอนที่มาร์คซื้อให้ เขาว่าชุดนอนแบบนี้ออกจะเข้ากันได้ดีกับแบมแบม มันทำมาจากผ้าลื่นมือแถมยังใส่สบาย เป็นเสื้อเชิ้ตที่ออกแบบเหมือนปกเสื้อยูกาตะ ส่วนกางเกงก็เป็นกางเกงที่เลียนแบบยูกาตะเหมือนกันแต่ทำแยกชิ้นไม่ใช่ชิ้นเดียวเหมือนยูกาตะ มาร์คมองแบมแบมซึ่งตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะเพิ่งสระผมไม่ได้ต่างจากจินยองแล้วก็ส่ายหน้าออกมา

“ไปอาบน้ำได้แล้วมึงอ่ะ พรุ่งนี้มีงานตอนเช้า” จินยองเงยหน้าจากโทรศัพท์มาเอ่ยไล่ มาร์คเลยเดินเข้าห้องน้ำอย่างไม่อิดออด

เขาอาบน้ำเรียบร้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดนอนแบบเดียวกับแบมแบม เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ พอตากผ้าเช็ดตัวเรียบร้อยก็เดินไปที่เตียง ตอนนั้นเองที่จินยองวางหนังสือก่อนจะหัวเราะออกมา

“เฮ้ย...ชอบ ขอถ่ายรูปหน่อย”

“อะไรนะ?” มาร์คที่กำลังนั่งเช็ดผมอยู่ปลายเตียงเงยหน้ามาถาม ขณะแบมแบมซึ่งกำลังนอนเล่นมือถือชะงักไปนิดหน่อย

“ขอถ่ายรูปไง มาร์ค...มึงก็อัพลงไอจีสิ ไหนมา เอามา”

มาร์คหยิบมือถือโยนไปให้จินยองที่รับไปเปิดกล้องรอ เขาหันมาตบที่นั่งข้างกายพลางเอี้ยวไปส่งสัญญาณให้แบมแบม เด็กหนุ่มปีนจากเตียงเสริมขึ้นมาบนเตียงมาร์ค นั่งแหมะลงข้างๆ ขณะมาร์คจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยพลางหันไปจัดให้แบมแบมด้วย เขาสางผมไปมาให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะชูนิ้วโป้งด้วยมือข้างขวา มือซ้ายกอดคอแบมแบมเอาไว้ ส่วนเด็กหนุ่มก็เอียงหัวมาหา ชูสองนิ้วให้กล้อง

“เอานะ...หนึ่ง สอง สาม”

“เอามาดูดิ่โอเคไหม?” มาร์คยื่นมือไปรับโทรศัพท์จากนักร้องนำ เขามองรูปที่อีกคนถ่ายแล้วก็ถอนหายใจ

“เอาใหม่อีกรูป เหลือที่ด้านขวาไว้ทำไมเยอะแยะ”

“ก็ไปครอปตัดในไอจีเองสิวะ” จินยองสะบัดเสียงใส่แต่ก็ยอมรับมันกดถ่ายใหม่ให้อยู่ดี ปล้ำกับการถ่ายรูปอยู่ 3-4 รอบกว่าจะเรียบร้อย แบมแบมกลับไปที่เตียงตัวเอง ส่วนมาร์คนอนอัพไอจีแท็กหาเด็กหนุ่มพร้อมแคปชั่นว่า

‘Mark_Chaos : Japan night!’

 

 

 

เราใช้เวลาที่ญี่ปุ่นกันเกือบอาทิตย์แต่ดูเหมือนจะแค่แป๊บเดียวในความคิดของแบมแบม เพราะตอนนี้พวกเราก็เดินทางกลับเกาหลีกันมาแล้ว รายการเรียลลิตี้ติดกล้องไว้ตามห้องพักของเรา และตามไปถ่ายตอนเราเดินทางข้ามเมืองเพื่อทำงาน และบางครั้งเราก็ต้องเป็นคนรับหน้าที่ถ่ายตัวเองบ้างตอนทำงานในสตูดิโอหรือแม้แต่ตอนทานอาหาร โดยที่เราไม่รู้กันหรอกว่าที่ถ่ายกันมานั่นจะถูกหั่นและตัดต่อเหลือกี่ชั่วโมงกันแน่

การไปญี่ปุ่นคราวนี้ทำให้แบมแบมสนิทกับพี่ๆ ในวงมากขึ้นและเขาก็สนุกกับการทำงาน แม้ตลอดทริปคราวนี้จะไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยก็ตาม มีบ้างที่จินยองพาแบมแบมลงไปมินิมาร์ทใกล้ๆ โรงแรมแต่ก็ไม่ได้ไปไกลเกินกว่านั้น

และแบมแบมรู้สึกว่าเขาคุยกับมาร์คได้เยอะขึ้น

ไม่ใช่เพราะเราต้องทำแค่หน้ากล้องอย่างที่ประธานสั่งหรอก แต่ทุกคืนในโรงแรมหากไม่เหนื่อย อาจเป็นเพราะเตียงเราติดกันเลยทำให้แบมแบมที่แปลกที่แปลกทางและนอนไม่หลับมักจะหันไปกระซิบถามมาร์คว่าหลับรึยัง จากนั้นเขาและมือกลองจะเริ่มคุยกัน เรื่องชีวิตส่วนตัวบ้าง เรื่องงานบ้าง เป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาในความมืด และบางคืนอาจจะมีเสียงจินยองตวาดให้เงียบดังขึ้นมาเหมือนกัน

แบมแบมเพิ่งลากกระเป๋ากลับเข้ามาในห้องนอนของหอพักพวกเราได้ ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว ก่อนหน้านี้ที่สนามบินก็มีเหล่า FanC มารับกันเยอะแยะทั้งที่เป็นวันธรรมดา แบมแบมไม่รู้ว่าพวกเขาลางานและลาเรียนหยุดมากันเลยรึไงกันนะ แต่เอาเป็นว่าวันนี้เราไม่มีงานอะไรกันอีกนอกจากพักผ่อน

เขาหยิบมือถือเดินออกมาจากห้องนอนหลังจากจัดข้าวของเรียบร้อย ในห้องนั่งเล่นมีเพียงแจบอมซึ่งนั่งจิบน้ำผลไม้อยู่หน้าทีวี ส่วนในห้องครัวไม่มีใครเลย และแบมแบมก็เดาเอาว่าจินยองกับมาร์คคงนอนพักผ่อนในห้อง เขาหยิบขวดน้ำมาเทใส่แก้ว ลากเก้าอี้แล้วนั่งลงบนโต๊ะก่อนจะเท้าคางมองหน้าจอบทสนทนาที่เพิ่งส่งข้อความไป

‘Bam_Chaos : ฉันถึงเกาหลีแล้วนะ

เขาไม่คิดนักหรอกว่ายูคยอมกับยองแจจะว่าง แต่เอาเป็นว่าหลังข้อความนั้นโผล่ในห้องสนทนาก็มีคนอ่านข้อความแล้ว 1 คน และเป็นยูคยอมที่ตอบ

‘YugyeomSunrise : เป็นไงบ้าง สนุกไหม

‘YugyeomSunrise : ยองแจไม่ว่าง ไปกับพี่แจ็คสันน่ะ

แบมแบมนึกไม่ออกเลยว่ายองแจกับแจ็คสันใช้สถานที่ไหนเดทและเดทกันยังไงให้ไม่มีนักข่าวคนไหนจับได้ เขาเม้มปากก่อนจะกดส่งข้อความไป

‘Bam_Chaos : สนุกดี แล้วนายอยู่ไหน?

‘YugyeomSunrise : ฉันโทรหาได้ไหม ขี้เกียจพิมพ์

‘Bam_Chaos : ได้

แบมแบมรอไม่นานนักอีกฝ่ายก็โทรเข้ามาทันที แบมแบมกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงสดใสไป

“ไง ขี้เกียจพิมพ์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ใช่ อยู่หอเหรอ? ฉันก็อยู่หอล่ะ แต่ว่าอยู่คนเดียว” ยูคยอมเอ่ยเหมือนบ่นซะมากกว่า แบมแบมหัวเราะก่อนจะวางมือบนโต๊ะแล้วถามเพื่อนกลับไป

“ยองแจไปหาพี่แจ็คสันทั้งวันเลยเหรอ?”

“ออกไปก่อนเที่ยงน่ะ วันนี้เราไม่มีงานกัน ก็งี้แหละ...ฉันเลยโดนทิ้งอยู่คนเดียว แต่ที่จริงก็ไม่อยากออกไปไหนด้วย ไม่รู้จะไปไหน ไม่มีใครว่างออกไปด้วยอีกต่างหาก”

“พูดซะเศร้าเลย” แบมแบมหัวเราะกลับไปแล้วเคาะปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยไปว่า

“น้ำหอมน่ะ...ฉันจะฝากพี่แจ็คสันเอาไปให้นะ”

“อืม...ได้สิ แต่ของขวัญน่ะ คนซื้อเอามาให้ด้วยกับมือฉันกับยองแจจะดีใจมากกว่านะ” ยูคยอมเอ่ยแบบนั้นแบมแบมเลยถอนหายใจกลับไป

“ฉันไม่ค่อยว่าง อีกอย่างก็ไม่กล้าออกไปไหนคนเดียวด้วย” แบมแบมตอบเสียงเบา “นายเข้าใจใช่ไหม เพราะว่าฉันเพิ่งจะมายืนตรงนี้น่ะ ก็เลย...”

“อืม...รู้ ล้อเล่นน่า แต่ยองแจก็คงคิดแบบฉัน ก็แค่อยากเจอนาย เราไม่เจอกันตั้งกี่ปีล่ะ”

“ฮ่าๆ นาน...” แบมแบมหัวเราะใส่โทรศัพท์ ก่อนจะถูกแตะไหล่ เขาหันไปก็พบว่าจินยองยืนอยู่ด้านหลัง เอียงคอด้วยท่าทางเกรงอกเกรงใจก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“แบมแบม พอดีพี่ฮยอนอูซื้อพวกของกินมาน่ะ อยู่ในห้องนั่งเล่นกับแจบอม เอ่อ...โทษทีที่มาขัดจังหวะ”

“อ๋อ เปล่าครับ ... งั้นแค่นี้ก่อนจะยูคยอม” แบมแบมหันกลับไปบอกปลายสาย ก่อนจะวางสายหลังจากยูคยอมตอบรับอย่างเข้าใจ เขายิ้มให้จินยอง ขณะที่เราเดินออกมาจากห้องครัวด้วยกัน จินยองก็เอ่ยขึ้นว่า

“คุยกับยูคยอม Sunrise เหรอ?”

“อ๋อ...ครับ หมอนั่นอยู่หอคนเดียว” แบมแบมยกมือขึ้นลูบท้ายทอยแล้วตัดสินใจไม่พูดเรื่องยองแจขึ้นมา จินยองพยักหน้าหงึกก่อนจะบอกว่า

“ที่จริงวันนี้เราก็ไม่มีตารางงานที่ไหน จะไปเจอเพื่อนก็ได้นะ”

“เอ่อ...แต่ว่าพี่ฮยอนอูน่ะครับ...แล้วผมเองก็...” แบมแบมทำท่าอึกอัก จนเราเดินมาถึงห้องนั่งเล่นกันนั่นล่ะ แบมแบมเลยเห็นภาพหัวหน้าวงกับผู้จัดการกำลังยืนกินต็อกกันอยู่ แต่ไร้วี่แววมือกลองของวง จินยองหันมามองหน้าแบมแบมก่อนจะสะกิดสีข้างรุ่นน้อง

“เดี๋ยวพี่ลองขอให้”

“เอ่อ...พี่...”

แบมแบมเอ่ยออกมาแค่นั้นแต่จินยองไม่ได้ฟังเขาเลย เพราะนักร้องนำที่หวังดีกับแบมแบมเสมอเดินเข้าไปหาผู้จัดการวงของเรา ชี้นิ้วมาทางแบมแบมซึ่งเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา แล้วก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า

“พี่ฮยอนอู แบมแบมอยากออกไปหาเพื่อนน่ะ ไหนๆ วันนี้เราก็ว่าง ให้น้องออกไปหาเพื่อนได้ไหม?”

“หือ? หาเพื่อนเหรอ?” ฮยอนอูขมวดคิ้วแล้วหันมามองแบมแบม

“เอ่อ...ครับ ที่จริงยังไม่ได้นัดกันครับ แต่...เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ” แบมแบมรีบเอ่ยตัดบท มองหน้าผู้จัดการวงแล้วก็เกิดกลัวขึ้นมากะทันหัน

“พี่ไม่ใช่คนใจร้าย” ผู้จัดการวงเอ่ยออกมาช้าๆ พลางยิ้ม “แถวไหนล่ะ? เดี๋ยวขับรถไปส่ง แต่ห้ามดึกแล้วก็อย่าไปทำอะไรผิดกฎหรือว่าไปดื่มแอลกอฮอล์เข้าใจไหม?”

“ได้เหรอครับ?” แบมแบมเอ่ยรัวด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ

“ก็บอกว่าจะไปส่งไงล่ะ” ฮยอนอูหัวเราะท่าทางอารมณ์ดีออกมา แบมแบมยิ้มกว้างก่อนจะขอตัววิ่งเข้าห้อง เขาโทรหายูคยอม นัดหมายสถานที่กันเรียบร้อยก็คว้าเอาถุงใส่น้ำหอมขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะก้าวออกมาจากห้องอย่างมั่นใจ

 

 

 

สถานที่ซึ่งแบมแบมและยูคยอมนัดหมายกันคือร้านสะดวกซื้อที่พวกเราเคยมาหาอะไรทานด้วยกันบ่อยๆ สมัยยังเป็นเด็กฝึกหัด พี่ฮยอนอูมาส่งแบมแบมทิ้งไว้ ตลอดการขับรถก็กำชับนักหนาเรื่องเวลาและเรื่องแอลกอฮอล์หรือแม้แต่เรื่องผู้หญิง ซึ่งแบมแบมรีบรับปากทันทีว่าเขามาเจอเพื่อนผู้ชาย ก่อนจะบอกชื่อยูคยอม ตอนนั้นพี่ฮยอนอูเลยถอนหายใจอย่างไว้วางใจเขาและไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก

แบมแบมมายืนรออยู่ก่อน แต่ก็แค่ไม่กี่นาทีหรอก เขายืนอยู่ครู่เดียวก็มีใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ดึงแขนจนเขาตกใจหันไปมอง ก่อนจะเห็นผู้ชายตัวสูงร่างหนาที่สวมแค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนสีซีด พร้อมกับผ้าปิดปากพาดไว้ซะครึ่งหน้า ดวงตาอีกฝ่ายยิ้มหยี แล้วเจ้าของมือก็ยอมดึงมาร์สออกไปจากใบหน้า

“ไง รอนานรึยัง?”

“ยัง ฉันเพิ่งมาถึงเอง”

ใบหน้าของยูคยอมไร้เครื่องสำอางตกแต่งเหมือนใบหน้าของแบมแบมตอนนี้ อีกฝ่ายยัดมาร์สหน้าเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วยิ้มตาหยีให้แบมแบม เส้นผมสีทองนั่นกระทบกับแดดดูสดใส ยูคยอมตอนที่ไม่ได้อยู่บนเวทีก็เหมือนเด็กมหาลัยคนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากแบมแบมมากนัก

“ฉันไม่ได้มาแถวนี้นานแล้ว” แบมแบมกวาดตามองไปรอบๆ “แต่ยังเหมือนเดิมเลยเนอะ”

“อื้อ ฉันกับยองแจก็ไม่ค่อยได้มาหรอก นี่...ไปร้านนั้นไหม? ร้านคุณป้าที่เราเคยมากินด้วยกันบ่อยๆ น่ะ”

“อ่า...เอาสิๆ”

แบมแบมนึกออกทันทีตอนยูคยอมพูดถึงร้านแห่งความหลังของเราสามคน มันคือร้านอาหารเกาหลีแนวจัมปง จาจังเมียนและพวกบะหมี่ทั้งหลายทั้งมวล เราเดินมาถึงหน้าร้านซึ่งยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงนอกจากดูเก่าขึ้นเท่านั้น พอผลักบานประตูเข้าไปในร้านก็พบว่าลูกค้าไม่เยอะนัก

“คุณป้าไม่อยู่แล้ว” แบมแบมเอ่ยเสียงเบาขึ้นตอนที่เราหย่อนกายนั่งลงและพบว่าเป็นลูกสาวที่มารับออเดอร์แทน หลังจากจัดแจงสั่งอาหารแล้ว เราก็เอ่ยถามก่อนจะพบว่าคุณป้าแก่จนทำงานไม่ไหวและต้องพักอยู่บ้าน ลูกสาวจึงเป็นคนรับช่วงร้านต่อ

“อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปเยอะเลยเนอะ” แบมแบมเท้าคางหยิบแก้วน้ำมาจิบระหว่างรอ ยูคยอมพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเบือนหน้าไปทางประตูหน้าร้านแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ

“อืม...พอเวลาเปลี่ยน มันก็ไม่แปลกหรอกที่อะไรๆ จะเปลี่ยน”

แบมแบมกลืนน้ำลายหลังจากฟังประโยคนั้น เขาเลยเฉไฉหยิบถุงกระดาษสีขาวใบเล็กขึ้นมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันไปหายูคยอม ก่อนจะอมยิ้มบอกว่า

“ของขวัญ ฉันให้กับมือแล้วนะยูคยอม”

“ฮ่าๆ ขอบใจมาก ฉันแกะดูได้ไหม?”

“เอาสิ...ลองเลยก็ได้ ฉันอยากรู้ว่านายชอบไหม” แบมแบมเอ่ยขึ้น ยูคยอมเลยยิ้มพลางแกะถุงออกมา หยิบกล่องที่แบมแบมบอกก่อนหน้านี้แล้วว่าเป็นของตัวเอง แกะขวดน้ำหอมมาฉีดใส่ข้อมือแล้วก็ลองดม

“อืม...หอม เลือกเก่งนี่” ยูคยอมหันมายิ้ม เก็บขวดลงกล่องแล้วหันไปวางถุงลงที่พื้นเพราะตอนนั้นจัมปงที่ตัวเองสั่งและจาจังเมียนของแบมแบมก็มาเสิร์ฟพอดี

“อ่า...ฉันไม่ได้เลือกเองหรอก พี่มาร์คต่างหากเป็นคนเลือกให้”

“อ๋อ...พักนี้สนิทกับเขาแล้วล่ะสิ” ยูคยอมเอ่ยยิ้มแซว แกะตะเกียบก่อนจะมองหน้าแบมแบม เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“อือ สนิทขึ้นแหละ ไปญี่ปุ่นก็สนิทด้วย นี่...เขาซื้อของขวัญรับขวัญฉันด้วยนะ เป็นชุดนอน”

“ไม่เคยได้ยินเหรอว่าคนที่ซื้อชุดนอนให้คนอื่น เพราะอยากเป็นคนถอดชุดนอนกับมือ”

“ไอ้ยูคยอม!

แบมแบมแหวเสียงดังใส่ อยากหยิบทิชชู่มาปาใส่หน้าเพื่อนนัก แต่ยูคยอมทำแค่หัวเราะออกมา ก่อนจะบอกให้เขารีบทานเดี๋ยวอาหารจะเย็น แบมแบมเลยยอมเงียบ ก่อนที่เราสองคนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารและคุยกันไปด้วยอย่างสนุกสนาน

 

 

 

มาร์คตื่นงัวเงียหลังจากที่เผลอหลับตอนเข้ามาพักในห้องเพื่อเก็บกระเป๋า เขาออกมาจากห้องอีกทีก็พบว่าเป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว เดินเป็นซอมบี้ออกมาเจอแจบอมและจินยองกำลังนั่งเอนหลังดูรายการข่าวอยู่ เขาเอ่ยทักทายก่อนจะแวะไปหาอะไรดื่มในห้องครัวแล้วเดินออกมาอีกที

“แบมแบมอยู่ในห้องเหรอ?”

เขาเอ่ยถาม หย่อนกายนั่งลงพลางชี้นิ้วไปทางประตูห้องของน้องใหม่ในวง แจบอมยื่นถุงขนมมาให้ เขาตอบรับด้วยการหยิบมากินชิ้นหนึ่ง และจินยองก็เป็นคนตอบคำถามนั้นด้วยการส่ายหน้า

“ไม่อยู่ แบมแบมไปข้างนอก”

“หา? ข้างนอก? แอบออกไปเหรอ?” มาร์คเคี้ยวขนมแก้มตุ่ยพลางถาม

“เขาไม่ใช่มึงนะมาร์ค” แจบอมเอ่ยพลางยื่นเท้ามาเขี่ยมาร์ค มือกลองจิ๊ปากแล้วเอียงตัวหนี

“พี่ฮยอนอูไปส่ง แบมแบมนัดกับเพื่อน อีกเดี๋ยวก็คงกลับมา เพราะพี่ฮยอนอูบอกไม่ให้กลับดึก เขาออกจะว่านอนสอนง่าย ไม่เหมือนมึงหรอก” จินยองยังแขวะต่อจากแจบอมอีก มาร์คยักไหล่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“หิว มีไรกินมั่ง”

“เดี๋ยวพี่ฮยอนอูซื้อข้าวมา” แจบอมบอกแทน มาร์คพยักหน้าก่อนจะลุกไปจากโซฟาเดินกลับเข้าห้องอีกหน

เขาเดินกลับเข้ามาในห้องอีกหน วางขวดน้ำลงแล้วก็หยิบเอาไอแพดขึ้นมาเลื่อนหน้าจอ เดี๋ยวเช็คอะไรนิดหน่อยแล้วมาร์คค่อยออกไปหาเพื่อนๆ ด้านนอกแล้วกัน หลังจากนั่งขัดสมาธิบนเตียงเรียบร้อย วางหมอนบนตัก มาร์คก็วางไอแพดลงไป เลื่อนปลายนิ้วเช็คข่าวบันเทิงซึ่งไม่มีอะไร อ่านเว็บบอร์ดไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะไปสะดุดหัวเกือบทิ่มเพราะชื่อแบมแบมกับยูคยอมวง Sunrise อีกแล้ว...

 

Topic : แบมแบมกับยูคยอม!

วันนี้ไปเดินแถว xxx มาค่ะ ฉันสะดุดกับผู้ชายสองคนตรงหน้ามาก เลยลองเดินตามไปดูแล้วพอสังเกตดีๆ เห็นหน้าชัดๆ ถึงได้รู้ว่านี่มัน แบมแบม Chaos กับ ยูคยอม Sunrise ค่ะ ฉันก็เลยแอบถ่ายรูปมา เห็นมาเดินเล่นกันค่ะ แล้วก็ทานข้าวกันด้วย ดูสนิทกันมากๆ เลย ฉันลองเข้าไปขอลายเซ็นแต่ได้แค่ลายเซ็นแบมแบมมาค่ะ ยูคยอมบอกว่าทางค่ายห้ามไว้ แต่แค่นี้ฉันก็ดีใจแล้ว

 

มาร์คมองรูปประกอบที่เจ้าของกระทู้แนบมา มีทั้งหมด 4-5 รูป ทั้งคู่ดูเป็นเด็กวัยรุ่นที่แค่มาเดินเที่ยวด้วยกัน ไม่มีใครใส่มาร์สหน้าและดูสนิทกันดีอย่างที่เจ้าของกระทู้เล่านั่นล่ะ มาร์ควางไอแพดก่อนจะเหยียดขาลงจากเตียง เขาได้ยินเสียงพี่ฮยอนอูซึ่งน่าจะมาพร้อมอาหาร เลยเก็บทุกอย่างลุกไปหาของกินก่อนแล้วกัน

 

 

 

แบมแบมมาถึงหอพักตอนประมาณหกโมงกว่าๆ เขาพบว่าทุกคนกำลังทานอาหารเย็นกันอยู่ในห้องครัว พี่ฮยอนอูยิ้มอย่างใจดีแถมยังชวนให้ทานด้วย แต่แบมแบมบอกปัดเพราะยังอิ่มมา เขาเลยไปนั่งทานน้ำเปล่ามองพี่ๆ ทานในห้องครัวแทน

เขาช่วยจินยองเก็บกวาด ส่วนแจบอมมีหน้าที่ล้างจาน ขณะที่มาร์คเอาขยะไปทิ้งกับพี่ฮยอนอู หลังจากทำความสะอาดเรียบร้อยทุกคนก็ไปนั่งกันที่ห้องนั่งเล่นเพื่อดูทีวีด้วยกัน แบมแบมรู้สึกเหมือนนี่คือบ้าน และทุกคนคือครอบครัว เราคุยกัน วิจารณ์เสื้อผ้าหน้าผมดาราในโทรทัศน์ รวมไปถึงฉากน้ำเน่าของพระนางกันด้วย

“มีไอศกรีมด้วยแหละ พี่ลืมไปว่าแช่ไว้ในช่องฟรีซ” พี่ฮยอนอูเอ่ยเหมือนนึกขึ้นได้ แบมแบมเลยลุก

“เดี๋ยวผมหยิบให้ครับ”

“เดี๋ยวช่วยไปหยิบช้อนแล้วกัน”

มาร์คเสนอตัวขึ้น แบมแบมเลิกคิ้วมองแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ทั้งเขาและมาร์คเดินเข้ามาในห้องครัว แบมแบมหยิบไอติมแบบตักทานถ้วยใหญ่ 2 ถ้วย 2 รสออกมาจากช่องแช่เย็น ขณะที่มาร์คไปหยิบช้อนมาให้ครบจำนวนคน

“ไปหาเพื่อนมาเหรอ?”

“อ๋อ ครับ”

“ยูคยอมเหรอ?” มาร์คเอ่ยถามแล้วหันกลับมาหลังจากหยิบช้อนเรียบร้อย แบมแบมถือถ้วยไอติมเอาไว้แล้วพยักหน้าหงึกแทนการตอบ

“พี่เห็นมีแฟนคลับเจอน่ะ แล้วเขาก็เอามาเขียนในเว็บบอร์ด”

“อ่า...ผมให้ลายเซ็นแฟนคลับคนหนึ่งไปครับ” แบมแบมบอกเสียงอ่อย วางไอติม 2 ถ้วยใหญ่ลงบนโต๊ะเพราะเย็นมือก่อนจะถูมือที่เย็นๆ ของตัวเองกับขากางเกง

“พี่มีอะไรจะถามหน่อย”

มาร์คเดินเข้ามาใกล้ ดึงมือแบมแบมที่กำลังถูกับกางเกงแล้วบีบมือเขาทั้งสองข้างแทน เหมือนจะช่วยให้มันหายชาเร็วขึ้นซึ่งก็ช่วยจริงๆ นั่นล่ะ แบมแบมมองมือชองตัวเองที่ถูกกอบกุมด้วยมือสากๆ ของมือกลองซึ่งปกติมักจะจับไม้กลอง มาร์คบีบมือเขาแผ่วเบา ตอนนั้นจู่ๆ แบมแบมก็รู้สึกเขินขึ้นมากับการถูกดูแลอ่อนโยนแบบนี้

“รักครั้งแรกแบมแบมเนี่ย...ยูคยอมรึเปล่า?”

แบมแบมดึงมือกลับทันทีที่ได้ยินคำถาม เขาถอยออกมาจากมาร์ค 2-3 ก้าวด้วยสีหน้าตกใจ กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยไอติม แต่มาร์คก็แย่งไปถือแล้วบอกเบาๆ แค่ว่า

“ถือช้อนแทนเถอะ มือเย็นหมดแล้ว”

“เอ่อ...ครับ...”

มาร์คถอนหายใจ ขณะที่แบมแบมเอื้อมไปหยิบช้อน 5 อันเอาไว้ในมือ เขากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเงยหน้ามองมาร์คแล้วเอ่ยถามไปเสียงเบาก่อนที่เราจะออกมาจากห้องครัวว่า

“พี่มาร์ค...ทำไมถึงคิดว่ายูคยอมเป็นรักครั้งแรกผมล่ะ? ไม่คิดว่าเป็นยองแจเหรอครับ?”

“เซนส์มันบอกว่าไม่ใช่ยองแจ” มาร์คตอบแค่นั้นแล้วพยักหน้าให้เดินออกมาด้านนอก แล้วตอนนั้นแบมแบมก็กลั้นลมหายใจ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้ามือกลองของวง

“ผมเคยคบกับยูคยอมจริงๆ นั่นล่ะครับ แต่เราเลิกกันแล้ว” แบมแบมตัดสินใจบอกออกไป เขาสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะก้มหน้าลง

“ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกัน แล้วพี่ก็เดาถูก...” แบมแบมเงยหน้าขึ้นมายิ้มหม่น

“เขาเป็นทั้งเพื่อนรักและเป็นรักครั้งแรกของผมครับ”

มาร์คเม้มปากก่อนจะพยักหน้า แบมแบมเชื่อว่าอีกฝ่ายคงตกใจมากกว่าที่รู้ว่าแท้จริงแล้วแบมแบมชอบผู้ชาย แต่แบมแบมรู้ดีกว่าใครว่าเขาไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนบนโลกหรอก ก่อนหน้านี้เขาก็เคยแอบชอบผู้หญิง แต่เขาแค่ชอบคนที่ทำให้เขาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกดีและสบายใจมากกว่า

แบมแบมไม่รู้ว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ของเขากับมาร์คมันจะเปลี่ยนไปอีกไหม อีกฝ่ายจะกับมาเกลียดและตั้งแง่กับเขาอีกครั้งรึเปล่า ในเมื่อตอนนี้มาร์ครู้ความลับของแบมแบมแล้วว่าเขาเคยคบกับผู้ชายมาก่อน

 

 

 

 

สวัสดีค่ะ มาลงดึกมากด้วย เพราะติดละครแถมตอนนี้แอบยาวคนพรูฟเลยใช้เวลานานกว่าปกติ
ยังไงก็ขอโทษอีกทีนะคะ เที่ยงคืนแล้วด้วย กรี๊สสสสส รู้สึกผิดมาก
T___T
ตอนนี้ที่จริงทุกคนคงเดาอะไรออกกันหมดเพราะเราหย่อนไปตั้งแต่ตอนที่แล้วเนอะ
หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีกก็...ต้องตามกันต่อ ตอนนี้เรื่องเครียดก็คือผ่านมา
9 ตอนพระนายยังไม่รักกัน
555555555555555555 กำลังคุยๆ กับคนพรูฟอยู่ว่ามันจะไปถึงสามสิบตอนไหมฟิคเนี่ย
แต่ไม่หรอกค่ะ...ล้อเล่น
555 ยาวขนาดนั้นเราก็แต่งไม่ได้ ฮือ แล้วมาชวนคุยอะไรเยอะแยะท้ายตอน
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์แลละแท็กฟิค
#ficfakemb
นะคะ
ถึงพักนี้เราจะไม่ลงฟิคไวเหมือนเดิมแต่ก็ยังมีคนถามไถ่ตลอด ฮือ รัก ขอบคุณมากๆนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,339 ความคิดเห็น

  1. #2316 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 21:38

    น้องแบมคะ​ พี่เขาไม่รังเกียจหรอกนะ

    แต่พี่เาแอบสนใจมากกว่า

    -ที่ทำๆอยู่นี่เคยทำกับเพื่อนร่วมวงคนอื่นเปล่าไม่รู้

    #2,316
    0
  2. #2298 opoceleste (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:58

    ยูคดูชอบแบมอยู่อ่ะ

    #2,298
    0
  3. #2278 ฺBeau (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 14:08
    ดูเหมือนยูคยอมจะยังชอบแบมแบมอยู่เลยอ่ะ ถึงชอบพูดแปลกๆ แต่แบมแบมก็คงไม่แล้ววว
    #2,278
    0
  4. #2237 BMN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 20:18

    เป็นจริงอย่างที่คิด แบมเคยเป็นแฟนกับยูคยอมมาก่อน จากที่อ่านๆดูแล้ว ทำไมเหมือนยูคยอมยังรักแบมอยู่นะ แต่แบมไม่ได้คิดอะไรแล้ว แบมมีแอบเขินมาร์คตอนจับมือด้วยนะ

    ส่วนมาร์คนี่พอตื่นขึ้นมาก็ถามหาน้องเลย เราว่ามาร์คไม่รังเกียจแบมเรื่องที่เคยคบผู้ชายมาก่อนหรอก เชื่อสิ

    #2,237
    0
  5. #2216 NaaNam_1 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 09:24
    พี่มาร์คสู้เขาาาาาาา
    #2,216
    0
  6. #2208 say (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:00
    มาร์คตรงมากเป็นนี่ก็ตกใจ โถน้องแบม

    สุดท้ายก็ยอมเปิดเผยความลับกับมาร์ค

    แล้วมาร์คว่าไงดี สู้ป่าว รักแรกของน้องยังสนิทกับน้องอยู่เลยนา5555

    รู้สึกเล็กๆว่าคยอมยังรักแบมอยู่ ไม่รู้ทำไมถึงเลิกกันนะ...
    #2,208
    0
  7. #2178 ojay2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 09:22
    ว่าแล้ว ยูคต้องเป็นแฟนแบมมาก่อน ทั้งคู่ดูแปลก ดูมีอะไร มาร์คที่ถามเนี่ย เริ่มหวงหรอออ
    #2,178
    0
  8. #2118 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 12:19
    พี่มาร์คยอมหรอออออ รีบทำคะแนนเร็ว555
    #2,118
    0
  9. #2056 bbunnymm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 22:51
    รักครั้งแรกเขาสนิทกันขนาดนี้ มาร์คยอมหรอออ
    #2,056
    0
  10. #2029 mellow_aa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 08:08
    จะรุกยิ่งกว่าเดิมน่ะสิ เชื่อพี่ 55555555555 
    ขออนุญาตทำตัวเป็นแฟนซีแพรบ (กรี๊ดดด พี่มาร์คซื้อชุดนอนให้แบมด้วย วรั้ยยย) 5555555555 
    ก็ตะหงิดๆอยู่ ที่แท้ก็เคยคบกันนี่เอง แล้วตอนนี้ยังคิดอะไรกับแบมอยู่เปล่าอะยูค 
    #2,029
    0
  11. #2006 Nattuan1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 16:47
    ยิ่งใกล้กัน ยิ่งหวั่นไหว ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย~ เพลงมา 55555
    #2,006
    0
  12. #1991 M.m1nt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 00:46
    อยากรู้มาร์ครู้สึกไงหลังจากรู้
    #1,991
    0
  13. #1967 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 23:42
    กะแล้ว.....
    #1,967
    0
  14. #1921 9nawKIHAE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 23:04
    ยูคดูเศร้าและคิดถึงอดีตอยู่ตลอดเวลาเลยแฮะ 

    น้องแบมม มีเขินมาร์คนิดๆแล้วด้วย 

    ใกล้จะพัฒนาความรู้สึกไปอีกคนละนิดแล้วเนอะ >w <~~
    #1,921
    0
  15. #1875 m_sseob (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 21:44
    ยูคยอมกับแบมนี่ว่าแล้ว ;-;
    #1,875
    0
  16. #1234 Nuthathai Por (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 02:15
    มาร์ครู้แบบนี้แล้วคิดยังไงบ้างนะ 

    ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ไม่เลยเหรอ
    #1,234
    0
  17. #1120 Miru (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:08
    ชอบตรรกะยูคจริงๆ ซื้อชุดนอนให้เพราะอยากเป็นคนถอด พี่มาร์คคิดงั้นปะเนี่ย

    #1,120
    0
  18. #940 BB1a_38 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 13:28
    ยูคแบมดูหม่นๆ สงสารคยอมมี่ของพรี่ ยังรักหน่องแบมอยู่ใช่ไหม ? งื้อออ พี่มาร์คถามแบบตรงประเด็นมากกกก ปังสุด น้องแบมจะเป็นยังไงต่อน้าส พี่มาร์คเริ่มสนใจน้องแล้วใช่ไหม ? ><
    #940
    0
  19. #850 Earn-Janriel (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 15:01
    อิพี่มาร์คมันอิจฉาแน่เลย พี่ชอบแบมจริงๆสินะ
    #850
    0
  20. #844 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 12:40
    มาร์คนี่ชอบแบมแล้วป่ะ
    #844
    0
  21. #826 Sweety_June (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 22:44
    มาร์คเริ่มใส่ใจรายละเอียดของน้องมากขึ้น คิดว่าคงชอบแบมเข้าแล้วล่ะ แบบยิ่งใกล้ชิดยิ่งถลำลึกโดยไม่รู้ตัว หวังว่าแบมกะยูคยอมนี่คงไม่มีรีเทิร์นนะ
    #826
    0
  22. #704 PeAriiS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 23:47
    ว่าแล้วเชียววววววววว

    แต่พี่มาร์คนี่สังเกตและใส่ใจแบมแบมขนาดไหน

    ถึงรู้ขนาดนั้นได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ

    ชอบน้องก็จีบเลยค่ะมาร์คจะช้าอยู่ทำไม หุหุ
    #704
    0
  23. #619 bambeiibambam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 23:04
    โอ้ยยย น้องแบมคะ เอาเวลากังวลว่ามันจะเกลียดมากังวลว่าจะรับมือกับพี่มันยังไงดีกว่าค่ะ อีกหน่อยมันจีบน้องแบมแน่ค่ะลูก พี่มันชอบน้องแบมแน่ๆค่ะลูก
    #619
    0
  24. #592 MBKY; (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 16:42
    มาร์คเดาถูกด้วย เซ้นส์แรงจริงๆ แต่ว่ายูคยอมอะไรๆก็เปลี่ยนนี้คงไม่ได้หมายถึงใจด้วยใช่ไหม จากเพื่อนๆจะคิดเกินเลยคงไม่ใช่ไหม แบบว่ากลีวมีคนเจ็บ ._. แต่ชอบนะเจอกันอีกเยอะๆก็ได้ 555555 มาร์คต้วนแลดูถามไถ่ดี 65555
    #592
    0
  25. #575 poppoka (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 12:17
    นั้นไงจริงด้วย มาร์คคงไม่เกลัยดแบมนะ
    #575
    0