My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 9 : • ตอนที่ 9 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

-Yuri’s Part-
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความมึนหัวนิดๆ ฉันมองไปรอบๆก็พอรู้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล ฉันอยู่โรงพยาบาลฉันไม่แปลกใจหรอก แต่ที่แปลกใจคือ คนที่มานอนเฝ้าฉันนี่แหละ
“พี่สิก้า พี่สิก้า” ฉันเรียก
“หือ ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง” พี่สิก้าตื่นขึ้นมาก็ถามอาการฉันทันที
“มึนหัวนิดหน่อยค่ะ แล้วทำไมพี่สิก้าถึงมานี่ได้ล่ะ ยูลจำได้ว่าล่าสุดยูลอยู่กับแท” ก็ตอนอยู่โรงเรียนฉันอยู่กับแท ซึ่งถ้าแทพาฉันมาโรงพยาบาลก็คงจะไม่แปลกใจ
“ก็พอดีพี่ติดธุระนิดหน่อย เลยให้ฟานี่ไปรับแทยอนกับเธอ ฟานี่ก็โทรมาบอกว่าเธออยู่โรงพยาบาล ฉันก็เลยมาเฝ้าน่ะ” ก็ดีใจนะที่พี่สิก้ามาเฝ้า^^
อยู่ๆก็มีพยาบาลเข้ามาในห้องพอดี
“ได้เวลาทานยาแล้วก็อาหารแล้วนะคะ” พยาบาลคนนั้นเดินเข้ามาแล้วยิ้มให้ฉัน
“ขอบคุณค่ะ” พี่สิก้าเดินไปรับถาดอาหาร ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นนะ เหมือนโมโหอะไรสักอย่าง ห๊ะๆ ดูพยาบาลสิ รีบออกไปเลยย
“มากินข้าวเร็ว เดี๋ยวจะได้กินยาแล้วรีบนอนพัก” พี่สิก้าพูดพร้อมกับปรับเตียงฉันให้มันตั้งขึ้นนิดหน่อย
“ป้อนหน่อยสิ^^” ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันพูดแบบนั้นออกไป คงจะเป็นส่วนลึกข้างในล่ะมั้ง
“มาสิ” หืมม ทำไมยอมง่ายขนาดนั้นอ่ะ นี่ใช่พี่สิก้าตัวจริงเปล่าวะ
“ทำไมยอมง่ายจังอ่ะ”ฉันถามด้วยความสงสัย
“ก็แค่รู้สึกผิดเฉยๆที่ฉันเป็นคนทำให้เธอไม่สบายน่ะ ไม่ต้องถามเยอะหรอก รีบๆกินเถอะ” อ๋อ รู้สึกผิดนี่เอง แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องราวที่ดีในวันนี้ละกัน

ผ่านไปไม่นานเจสสิก้าก็ป้อนข้าวยูริจนหมด พร้อมกับเอายาให้ยูริกินก่อนที่จะเลื่อนเตียงเพื่อให้ยูริได้พักผ่อน

“นอนพักผ่อนซะนะ เดี๋ยวฉันกลับไปเคลียร์งานที่บริษัทก่อนแล้วตอนเย็นจะมานอนเฝ้านะ” พี่สิก้าบอก
“อ่า โอเคค แต่ยูลยังไม่ง่วงเลยอ่ะ ไม่นอนได้มั้ย” ฉันพูดแล้วยิ้มออกไป
“ก็แล้วแต่ อยากนอนที่นี่นานๆก็ตามใจ” พี่สิก้าพูดแล้วเดินออกไปทันที คนอะไรเฉยชาชะมัด

-Taeyeon’s Part-
ณ โรงเรียน
เฮ้ออ จะว่าไปพอไอยูลไม่อยู่ชีวิตก็เงียบไปเลยแฮะ แต่อยู่แบบนี้แหละก็ดีแล้ว เงียบดี ฮ่าๆ
“พี่แทท~” นั่นไงความเงียบฉันได้หายไปแล้ว
“อะไร” ฉันพูดเสียงเรียบ
“พี่แทอ่ะ ทำน้ำเสียงแบบนี้ซอนมีเสียใจนะคะ” เสียใจ หึ ประสาท
“จะไปไหนก็ไป ฉันรำคาญ” คนจะนอน ก็มายุ่งอยู่นั่นแหละ
“พี่แทอ่ะ แต่ก่อนไม่เห็นรำคาญซอนมีเลยนะ ใช่สิซอนมีไม่สำคัญแล้วหนิ พอมีคนใหม่ก็ลืมคนเก่า” มาตัดพ้ออะไรแถวนี้วะ
“ก็เพราะว่าของเก่ามันทำตัวเองให้ไม่มีค่ายังไงล่ะ แล้วก็เลิกเกาะแกะฉันได้แล้ว อย่ามาให้เห็นหน้าด้วย ฉันเกลียดเธอ” ฉันเริ่มจะหมดความอดทนซะแล้วสิ
“ครั้งนี้ฉันถอยก่อนก็ได้ แต่ฉันยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ ฉันจะทำให้เธอกลับไปเป็นของฉันให้ได้” เฮ้ออ ฉันว่าต้องมีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นแน่ๆ แต่ก่อนฉันคบกับคนแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ เฮ้ออ
“ถ้าคิดว่าฉันจะไม่ทำอะไรเลยล่ะก็ ฉันบอกไว้ก่อนเธอคิดผิด อ้อ ละถ้าเธอมายุ่งกับคนของฉันเมื่อไหร่ เราได้เห็นดีกันแน่ ซอนมี” ฉันพูดเสียงเรียบก่อนที่จะเดินหนีออกไป จริงๆไม่ได้เดินหนีไปไหนหรอก แต่ไปหาพี่ฟานี่ต่างหาก ตอนที่ยัยนั่นกำลังเพ้อเจ้ออยู่คนเดียวฉันก็เห็นข้อความพี่ฟานี่พอดี ก็เลยไม่ได้สนใจเท่าไหร่

ในที่สุดก็เลิกเรียนจนได้ฉันเดินมาหน้าโรงเรียนก็เจอคนที่ฉันรักกำลังรออยู่บนรถ พลางกวักมือเรียกฉันด้วยรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์
“แทแทท~ ไม่ได้เจอกันทั้งวันคิดถึงจังเลยย” อ้อนแบบนี้ แทใจละลายนะ พี่ฟานี่~
“แปปเดียวเอง นี่ไงได้เจอกันแล้ว แล้วนี่มาอ้อนแบบนี้อยากได้อะไรคะเนี่ย” ฉันถามสุดที่รักของฉัน
“รู้ใจตลอดเลยย พี่อยากกินไอติม~” พี่ฟานี่พูดพร้อมกับทำหน้าอ้อนๆ น่าจับฟัดจริงๆ
“งั้นเราไปกินไอติมกัน เสร็จแล้วค่อยไปเยี่ยมยูลกันนะคะ” ฉันพูด
“อื้มมม^^” พี่ฟานี่ส่งเสียงตอบพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ คอไม่เคล็ดรึไงนะ-*-
ทั้งสองได้พากันไปกินไอศกรีม ต่างคนต่างผลัดกันป้อนไอศกรีมกันและกัน เรียกได้ว่าทั้งคู่หวานกว่ารสชาติไอศกรีมก็คงจะไม่เวอร์เกินไป ไม่นานเมื่อทั้งคู่กินเสร็จ ก็พากันไปเยี่ยมยูริที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล

ณ โรงพยาบาล
ก๊อก ก๊อก ฉันเคาะประตูก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อฉันกับพี่ฟานี่เข้าไปก็พบว่า เพื่อนตัวแสบได้นอนดูทีวีอย่างเซ็งๆอยู่คนเดียวในห้อง
“อาการเป็นไงบ้าง ไอยูล” ฉันถามทันที
“ก็ดีขึ้น พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว อ๊ะ พี่ฟานี่อันยองค่ะ” ยูลตอบฉันก่อนที่จะทักทายพี่ฟานี่ที่เดินตามหลังเข้ามา
“อันยองจ๊ะ แล้วนี่ยัยเจสไปไหนอ่ะ” พี่ฟานี่ถาม บางทีที่ไอเพื่อนรักตัวแสบนั่งเบื่อๆก็อาจจะเป็นเพราะพี่เจสไม่อยู่ในห้องก็เป็นได้~
“พี่สิก้าคงจะไปทำงานมั้งคะ อยู่ดีๆก็เดินออกไป ไม่บอกอะไรยูลสักคำ” ยูลตอบ
“อ่อๆ ถ้างั้นเดี๋ยวพี่กับแทอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าเจสมาละกัน” พี่ฟานี่พูดก่อนที่จะนั่งเล่นคุยกับยูล

-Jessica’s Part-
ณ ที่ทำงาน เวลา 1 ทุ่ม
ฉันนั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ไม่ขยับไปไหนก็ตั้งแต่ บ่ายๆแล้ว นี่ก็ทุ่มนึงแล้วด้วย ป่านนี้เด็กแสบนั่นจะเป็นยังไงนะ..
ก๊อก ก๊อก
“เชิญค่า” ฉันตะโกน ในขณะที่เก็บของไปด้วย
“จะกลับแล้วหรอครับ ดูรีบๆนะครับเนี่ย” พี่ดงอุคเดินเข้ามาพร้อมกับพูดยิ้มๆ
“อ่อ ค่ะพอดีต้องรีบกลับไปเฝ้ายูลที่โรงพยาบาลน่ะค่ะ เดี๋ยวกลับไปช้าแล้วจะบ่นเอา พี่ดงอุคมีอะไรรึเปล่าคะ” ฉันตอบกลับไป จะไม่ให้รีบกลับได้ไงล่ะ ก็ตอนที่ฉันออกมาดันเผลอไปพูดนิ่งๆแล้วเดินออกมาเลย ถ้าใครเจอก็คงคิดว่าโกรธแน่ๆล่ะ เจ้าเด็กนั่นไม่รู้ว่าชอบคิดมากรึเปล่าด้วยสิ
“อ่อ เปล่าครับ พี่แค่จะมาชวนไปเดินเล่นน่ะครับ แต่น้องเจสรีบก็ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่น้องยูลเป็นอะไรหรอครับ” พี่ดงอุคทำหน้าดูผิดหวังเล็กน้อย ก่อนที่ถามต่อ สิก้าขอโทษนะคะ แต่สิก้ารีบจริงๆ~~
“ไม่สบายไข้ขึ้นสูงน่ะค่ะ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว พี่ดงอุคไปเยี่ยมด้วยกันมั้ยล่ะคะ” ถ้าชวนไปอย่างนี้ อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ด้วยกันแหละ ฉลาดจริงๆเลยสิก้า~~
“ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปเอารถก่อนนะครับ เจอกันข้างล่างนะครับ” พี่ดงอุคพูดเสร็จก็เดินลงไปเอารถทันที
ฉันเก็บของไม่นานก็ลงไปข้างล่างที่หน้าบริษัท พี่ดงอุคก็ขับรถมาพอดี อยากจะบอกว่ารถฉันก็มีนะ แต่เมื่อตอนบ่ายดันรีบแล้วจอดลืมไว้ที่โรงพยาบาล เฉิ่มจริงๆเลยฉัน

ภายในรถ
“น้องเจสครับ ทำไมน้องยูลถึงได้ป่วยถึงขนาดเข้าโรงพยาบาลล่ะครับ” พี่ดงอุคถาม
“พี่ดงอุคจำวันที่เราไปเดินเล่นกันที่สวนสาธารณะได้มั้ยคะ” ฉันถามกลับ
“จำได้ครับ”
“วันนั้นที่พวกเรากลับบ้านกัน หลังจากนั้นฝนก็ตกหนัก เจสนึกขึ้นได้ว่าเหมือนจะลืมอะไรไปแต่ก็จำไม่ได้สักที แล้วยูลก็เดินกลับบ้านมาพร้อมกับตัวเปียกแฉะเลย” ฉันพูดยาว
“น้องเจสเลยนึกขึ้นได้ทันทีว่าลืมน้องยูลไว้ใช่มั้ยล่ะครับ” พี่ดงอุคพูดเชิงติดตลกหน่อยๆ
“นั่นแหละค่ะ แล้วยูลไม่ได้เช็ดผมให้แห้งด้วยล่ะมั้งคะ ยาก็ไม่ได้กิน ก็เลยโดนไข้เล่นงานเอาน่ะค่ะ” ฉันพูดแล้วยิ้มเล็กน้อย
“อ่อ น้องยูลคงจะงอนน้องเจสตายเลยนะครับเนี่ย” พี่ดงอุคพูดไปขับรถไป
“ไม่นะคะ เจสยัง งง อยู่เลยถ้าเป็นเจสนะ ก็คงงอนนั่นแหละค่ะ” นั่นก็ยังคงเป็นประเด็นที่ฉันงงอยู่ไม่หาย
“น้องยูลคงจะแค่รู้สึกเซ็งๆ แต่อาจจะไม่ถึงขั้นโกรธก็ได้ล่ะมั้งครับ” ที่พี่ดงอุคพูดก็เป็นไปได้
ฉันกับพี่ดงอุคนั่งคุยกันมาตลอดทาง จนในที่สุดก็ถึงโรงพยาบาลสักที ฉันกับพี่ดงอุคลงจากรถก่อนที่จะกดลิฟท์เพื่อขึ้นไปที่ห้องของเด็กแสบ โดยที่ไม่ลืมขนมที่จะเอาไว้เลี้ยงเด็ก?ที่นอนป่วยอยู่
ก๊อก ก๊อก ฉันเคาะประตูก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป
“อ้าว แทยอน ยัยฟานี่ มาเยี่ยมยูลหรอ” ฉันเปิดประตูเข้าไปก็เจอเพื่อนรักและสุดที่รักของเพื่อน
“ใช่ๆ เห็นน้องยูลอยู่คนเดียวก็เลยมาอยู่เป็นเพื่อนก่อน อ้าว พี่ดงอุคก็มาด้วยหรอคะ” ฟานี่ตอบฉันก่อนที่จะทักพี่ดงอุค
“ครับพี่มาเยี่ยมน้องยูลน่ะครับ” พี่ดงอุคพูด
“โอ้โหห มากันเยอะแยะเลยนะคะ อันยองค่ะพี่ดงอุค” ยูลที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำก่อนพูดขึ้น
“นี่ครับ พี่เอาขนมมาให้ น่าจะกินได้นะครับ” พี่ดงอุคยื่นถุงขนมให้ยูล
“ขอบคุณค่า พี่ดงอุคเนี่ยนอกจากจะหล่อแล้วยังใจดีอีกนะคะ” ให้มันน้อยๆหน่อยนะควอนยูล
“แล้วนี่ได้นอนพักบ้างรึเปล่าเนี่ย ฉันรู้นะว่านอนดูทีวีทั้งวันน่ะ” ก็แน่ล่ะเห็นเปิดช่องการ์ตูนตั้งแต่เช้า จนตอนนี้ก็ยังเป็นช่องการ์ตูนอยู่
“โหยยย พี่สิก้าอ่ะ ก็อยู่คนเดียวมันเหงา คนที่เฝ้าก็ไปทำงาน เพื่อนก็ไปเรียน เนี่ยจริงๆแล้วยูลออกจากโรงพยาบาลวันนี้เลยก็ยังได้” จ้า แม่คนเก่งง วันก่อนยังนอนให้น้ำเกลืออยู่เลย
“ปากเก่งนะไอยูล วันก่อนไข้ขึ้นสูงขนาดที่ว่าเรียกยังไม่รู้สึกตัวเลย ตอนนี้ขนาดนี้เนี่ย เค้าเรียกว่าดีขึ้นเว้ย” แทยอนบอกว่ายูลอย่างหมั่นไส้ ไม่แปลกใจที่เป็นเพื่อนกันได้ หึหึ
“ก็ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วไงเล่าาา!” ยูลยังคงเถียงแทยอนต่อ
“พอเถอะเลิกเถียงกันได้แล้ว” ฉันปล่อยเอฟเฟคออกไป ทั้งสองเงียบทันที
“เป็นไงล่ะทั้งสองคน โดนเอฟเฟคเจสเข้าไป” ฟานี่ผู้ไม่เกรงกลัวก็พูดขึ้น
“ถ้างั้นฉันกลับแล้วนะยัยเจส เผื่อน้องยูลจะพักผ่อนด้วย ไปค่ะแทแทกลับบ้านกัน บายนะเจส อันยองนะคะพี่ดงอุค” ฟานี่บอกฉันพร้อมกับเรียกแทยอนกลับบ้าน แต่ก็ไม่ลืมที่จะบอกลาพี่ดงอุค
“อื้ม กลับบ้านดีๆล่ะ”
“ไปแล้วไอลิง ตามงานบานแน่แก หึหึ อันยองค่ะพี่เจส พี่ดงอุค” แทยอนแกล้งแหย่ยูลก่อนที่จะบอกลาฉันกับพี่ดงอุค
“ไอหมา รีบๆกลับไปเลย” ยูลเองก็พอๆกัน เห้ออ
“ถ้างั้นพี่ว่าพี่กลับเลยดีกว่า พี่ไปแล้วนะทั้งสองคน” พี่ดงอุคก็กลับเหมือนกัน พี่น่าจะอยู่นานกว่านี้นะคะ
“อันยองค่ะ กลับบ้านดีๆนะคะ” ฉันพูด
“อันยองค่ะ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับขนมแล้วก็ที่มาเยี่ยมยูลนะคะ” ยูลพูด
“ไม่เป็นไรครับ ไปละ” พี่ดงอุคพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป
พอพี่ดงอุคออกจากห้อง ฉันก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะเข้าไปอาบน้ำแล้วรีบนอน
“พี่สิก้า” ยูลเรียกฉัน
“หืม” ฉันหันหน้าไปหา
“จะไปไหนอ่ะ” เด็กแสบถาม
“จะไปอาบน้ำ ทำไมหรอ” ถามทำไมเนี่ย
“อ่อๆ ไม่มีอะไรค่ะ” แปลกคนจริงๆ เด็กคนนี้
ฉันไม่ได้ตอบอะไร แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงฉันก็อาบน้ำเสร็จ //อาบน้ำหรือไปล้างห้องน้ำถามจริงนานอะไรเบอร์นั้น -*-
ตอนนี้ก็เป็นเวลา 4 ทุ่ม แล้วฉันเดินออกมาจากห้องน้ำก็ได้พบว่า เด็กแสบได้นอนหลับไปแล้ว
จะว่าไปมองดีๆก็น่ารักเหมือนกันนะ ถ้าไม่ติดว่าฉันชอบพี่ดงอุคฉันก็คงชอบเธอไปแล้ว..
“ฝันดีนะ ควอน ยูริ” ฉันพูดเบาๆพลางลูบหัวเด็กแสบที่ตอนนี้ได้กลายเป็นเด็กน้อยไปแล้ว
หลังจากนั้นฉันก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #4 sirapat_sukrod (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:57
    ต่อออออออออเลยคร้าบยยบบยย
    #4
    0