My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 8 : • ตอนที่ 8 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

-Jessica’s Part-
หลังจากที่ฉันไปส่งเด็กแสบ ควอน ยูริ มา ฉันก็ได้เดินทางมาทำงานที่บริษัทต่อ แต่ก่อนที่ฉันจะไปทำงาน ก็ต้องมีเรื่องเม้าท์กับเพื่อนรักอย่าง ทิฟฟานี่ก่อน
“มาแล้วหรอยัยฟานี่” ฉันทักเพื่อนรักที่เดินเข้ามาในห้องด้วยความอารมณ์ดีมากๆ
“มีอะไรจะถามว่ามา เพราะฉันก็มีเรื่องจะถามแกเหมือนกัน” ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนฉัน รู้ทันกันตลอด
“ได้ ทำไมอยู่ดีๆแกถึงไปส่งแทยอนได้” ฉันเปิดประเด็นก่อน
“ก็เพราะว่าฉันกับแทแทเป็นแฟนกันแล้วไง” ฟานี่พูดแล้วยกยิ้ม
“ห๊ะ ตอนไหนน เล่ามาเดี๋ยวนี้!!” แน่ล่ะตอนแรกเห็นไล่จีบกันอยู่เลย แล้วเหมือนยัยฟานี่ทำท่าจะจีบไม่ติดด้วย
“ฉันจะเล่าต่อเมื่อแกตอบคำถามฉัน” ต่อรองเก่งงง
“ได้!ว่ามาเลย”
“ทำไมถึงอยู่ดีๆไปส่งน้องยูล” ว่าแล้วเชียวว่าต้องถามคำถามนี้
“ก็เพราะว่า วันก่อนฉันไปหาพี่ดงอุค แล้วก็เที่ยวเพลินจนลืมยูลไว้ที่นั่น ฉันก็เลยอาสาไปรับ-ส่งยูล แค่นั้นแหละ” ฉันพูดตรงๆ
“แกนี่นะ คนเลวมากๆ มัวแต่เที่ยวกับผู้จนลืมคนที่คอยช่วยแกจีบผู้ จริงๆเลย แล้วน้องเค้าไม่งอนแกบ้างหรอ” เดี๋ยวๆ นี่เพื่อนเองฟานี่~ ฉันก็สงสัยเหมือนกันทำไมยูลไม่งอนฉันบ้างสักนิด
“ไม่นะ น้องเค้าบอกว่า น้องเค้าไม่มีสิทธิ์งอนฉัน ฉันล่ะงงไปหมดแล้ว” งงจริงๆนะ ไม่ได้แกล้ง
“ชัดเลยย.. น้องยูลเค้าชอบแก” ห๊ะ เจ้าเด็กแสบเนี่ยนะจะชอบฉัน
“บ้าน่า เด็กนั่นเนี่ยนะ แต่เดี๋ยวนะ แกยังไม่ตอบคำถามฉันเลย ไม่ต้องมาทำเปลี่ยนเรื่อง แกกับแทยอนไปเป็นแฟนกันตอนไหน เล่ามาด่วน!” มาทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง ถามฉันอยู่นั่นแหละ ยัยฟานี่
“ได้ เล่าก็ได้ ถ้าฉันเล่าเสร็จแกต้องตอบคำถามฉันเหมือนเดิมนะ”
“อืม เล่ามา”
“ก็ตอนแรกอย่างที่แกเห็นแหละ ฉันจีบน้องเค้า แล้วมีวันนึงน้องเค้าก็บอกฉันว่าไม่ต้องจีบแล้ว น้องเค้าจะจีบฉันเอง แล้ววันรุ่งขึ้นน้องเค้าก็พาฉันไปเดท แล้วดันเจอแฟนเก่า น้องเค้าพยายามพาฉันออกมา พอหนีออกมาได้ น้องเค้าก็ขอฉันเป็นแฟน” ทิฟฟานี่เล่ายาวเหยียด
“แล้วแกก็ใจง่ายเป็นแฟนกับน้องเค้าเลย ถูกมะ” เพื่อนฉันหนิ ไวไฟจริงๆเลย
“ไม่ได้ใจง่ายสักหน่อย น่ารักแบบนั้นใครจะปล่อยให้หลุดมือล่ะ แต่แฟนเก่าน้องเค้าแอบแรงไม่ใช่เล่น พอเลยๆ ฉันถามจริงๆนะ แกมีรู้สึกอะไรกับน้องยูลบ้างมั้ยเนี่ย” ถามอะไรแบบนั้นยัยฟานี่ เอาจริงนะ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน..
“ไม่รู้สิ ไม่รู้” ฉันตอบไปโดยมีสีหน้าที่ลังเล
“แล้วแกรู้มั้ย ว่าน้องยูลมีใจให้แก” ห๊ะ จริงจังปะเนี่ยฟานี่
“บะ..บ้า จริงจัง?” ฉันทำหน้าสงสัย
“ถ้าแกไม่เชื่อแกก็ลองมองตาน้องยูลดูสิ เวลาดีใจ เวลาผิดหวัง หรืออะไรก็ตามแต่ ดวงตาน้องเค้าจะบอกแกเสมอ” ก็มีบ้างนะ ที่เวลาฉันไปเที่ยวกับพี่ดงอุค สายตาเด็กนั่นดูไม่มีความสุขเลย ถึงแม้ฉันจะไม่ชอบสายตาแบบนั้นก็เถอะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีแหละ
“อืม เดี๋ยวลองมองดูก็ได้ ไปทำงานได้แล้ว เม้าท์เพลินเลยนะ” ฉันพูดก่อนที่จะไล่เพื่อนรักให้ไปทำได้แล้ว

-Taeyeon’s Part-
หลังจากที่ฉันโดนไอเพื่อนหน้าลิง ซักไซร้ถามนู่นถามนี่ เกี่ยวกับเรื่องฉันกับพี่ฟานี่เสร็จ พวกเราก็ขึ้นไปเรียนกัน แต่จะเรียกได้ว่าฉันเรียนคนเดียวมากกว่า ทำไมน่ะหรอ ก็ไอเพื่อนหน้าลิงมันดันหลับทั้งคาบเลยน่ะสิ ว่าแล้วก็แกล้งมันดีกว่า ฉันค่อยๆย่องไปทางข้างหลังเก้าอี้มัน ก่อนที่จะ.. ครืดด ฉันดึงเก้าอี้มันทันที
“โว้ยยย ไอแทท เล่นไรเนี่ยย เจ็บนะเว้ยยย” นั่นไงงตื่นขึ้นมาโวยวายทันที ดีนะที่คาบนี้เป็นคาบว่าง
“ก็ฉันเห็นแกเอาแต่นอนทั้งวัน เห็นทุกวันเอาแต่แกล้งฉัน ก็แค่อยากจะแกล้งกลับ แล้วนี่ยังไงเนี่ย ทำไมเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยรึไง” ฉันถามคนที่กำลังทำหน้ายุ่งด้วยความหงุดหงิด
“ไอนอนอ่ะได้นอน แต่ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก หัวจะระเบิดอยู่แล้ว ไม่มีอารมณ์มาเล่นหรอกนะ” อารมณ์เสียมาจากไหนเนี่ย
“ไหน ยื่นหน้ามาดิ อ่า ตัวร้อนจี๋เลย ไปทำอะไรมา” ฉันรีบถามจริงจังทันที
“เมื่อวานตากฝนมาน่ะ แล้วก็ไม่ได้เช็ดผมให้แห้งแล้วก็นอนเลย” ยูลตอบเสียงเหนื่อยๆ
“ยาก็ไม่ได้กินกันไว้ถูกมั้ย” ฉันถาม ไอเพื่อนหน้าลิงไม่ได้ตอบแต่กลับพยักหน้าให้ทันที จริงๆเลย เป็นอย่างนี้ทุกที ต้องพาไปห้องพยาบาลอีกไอตัวแสบ
“งั้นลุกขึ้น เดี๋ยวฉันพาไปนอนห้องพยาบาล วันหลังน่าจะบอกเร็วกว่านี้นะ ทนได้ไงตั้งแต่เช้า”ฉันบ่นเล็กน้อย ก่อนที่จะพยุงตัวเพื่อนรักไปที่ห้องพยาบาล
ณ ห้องพยาบาล
“เดี๋ยวให้เพื่อนเธอนอนพักไปก่อนนะ อีกแปปเดี๋ยวก็เลิกเรียนแล้ว ก็ค่อยพาไปหาหมอละกันนะ” ครูห้องพยาบาลบอกกับฉันหลังจากที่ให้ยากับยูลแล้ว
“ค่ะ ขอบคุณอาจารย์มากนะคะ” ฉันบอกกับครูห้องพยาบาล
“งั้นอยู่กันไปก่อน สองคนนะ เดี๋ยวครูไปทำธุระแปปนึง” ครูห้องพยาบาลพูดเสร็จก็เดินออกไป ในห้องเหลือแค่ฉันกับยูล นี่ฉันมีเพื่อนหรือมีลูกเนี่ย แต่ก็เอาเถอะมันเป็นเพื่อนสนิทฉันนี่หน่า

ณ บริษัทเจสสิก้า
-Tiffany’s Part-
“อ๊ะ ใกล้เวลาเลิกเรียนแล้ว เจส จะไปรับน้องยูลมั้ย ฉันจะได้ติดรถไปรับแทแทด้วย” ฉันดูเวลาก่อนที่จะถามเพื่อนรักที่นั่งทำงานอยู่ในห้อง
“ไปๆ จะไปเลยรึเปล่า ฉันเคลียร์งานเสร็จพอดีเลย” เจสพูดพร้อมกับเก็บเอกสารให้เข้าที่
“ไปเลยก็ได้ๆ” ฉันพูดเสร็จสักพัก ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
“น้องเจสครับ ว่างรึเปล่าครับ พี่จะชวนไปทานข้าว น้องฟานี่ด้วยนะครับ” พี่ดงอุค เข้ามาได้ถูกจังหวะจริงๆ(ประชด)
“เอ่อ คืออ..” เจสอ้ำอึ้งแล้วมองมาที่ฉัน
“ฟานี่ขอผ่านนะคะ พอดีต้องไปรับแฟนน่ะค่ะ เจสแกไปพี่เค้าก็ได้ เดี๋ยวน้องยูลฉันไปรับกลับพร้อมแทเอง” ฉันบอกเพื่อนรัก
“อืม ถ้างั้นฉันฝากด้วยนะ” เจสพูดก่อนที่จะออกไปกับพี่ดงอุค
“ยัยเจสนะยัยเจส ถ้าน้องยูลรู้ น้องเค้าคงจะเสียใจไม่ใช่น้อย”ฉันบ่นพึมพำก่อนที่จะลงไปที่ลานจอดรถเพื่อที่จะไปรับแฟนสุดที่รักแล้วก็เพื่อนแฟน

ผ่านไปไม่กี่นาทีฉันก็ขับรถมาถึงโรงเรียนของแทแท
กรึ๊งง เสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้น
“ฮัลโหล แทแทอยู่ไหนอ่า พี่มาถึงแล้ว” ฉันรับสายแล้วถามทันที
‘ตอนนี้แทอยู่ในห้องพยาบาลค่ะ เข้าได้เลยค่ะ’ หืม ห้องพยาบาลหรอ แทเป็นอะไรรึเปล่านะ
ฉันวางสายแล้วรีบเดินเข้าไปทันที โดยเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงคือยูริ
“อ้าว แท น้องยูลเป็นอะไรอ่ะ”ฉันถามพร้อมกับนั่งลงข้างๆแทแท
“ตัวร้อนน่ะค่ะ เมื่อวานน่าจะตากฝนแล้วไม่ได้กินยาดักไว้ แล้วพี่เจสล่ะคะ เห็นยูลมันเล่าว่าพี่เจสจะมารับ” แทถามฉัน
“อ่อ พอดีเจสมีธุระกับพี่ดงอุคน่ะ พี่ก็เลยมารับแทน พี่ว่าปลุกน้องยูลแล้วรีบกลับไปนอนที่บ้านดีกว่านะ” ฉันบอกแทให้ปลุกยูริ
“ได้ค่ะ ยูล ยูล ควอนยูล ยูริๆ” แทตอบฉันก่อนที่จะไปปลุกยูริ
“พี่ว่าอาการไม่ดีแล้ว พาไปโรงพยาบาลเถอะ” ฉันบอกแทแทก่อนที่จะช่วยกันประคองยูริที่นอนไม่ได้สติไปโรงพยาบาล

ณ โรงพยาบาล
“นี่โชคดีนะเนี่ย ที่พามาโรงพยาบาลก่อน” ฉันพูดกับแทในห้องผู้ป่วย ก็หมอน่ะสิบอกว่าน้องยูลไข้ขึ้นสูงมากจนถึงขั้นหมดสติ ถ้ามาช้ากว่านี้อาจจะเป็นอันตรายได้
“ไอยูลมันก็อย่างนี้แหละ เวลาเป็นอะไรร้ายแรงมักจะทำเป็นเรื่องเล็กๆ มันไม่อยากให้เป็นห่วงมันมากน่ะ” แทแทพูดเสร็จก็เอนหัวลงมาที่ไหล่ฉัน
“เหนื่อยมากมั้ยคะ วันนี้” ฉันถามพร้อมกับลูกหัวแทแทอย่างเอ็นดู น่ารักจริงๆเลยย ลูกหมาน้อยย
“นิดหน่อยค่ะ ขอพักสายตาแปปนึงนะคะ” แทแทพูดเสร็จก็หลับตาลงทันที
ตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเงียบมาก มีเพียงเสียงแอร์เท่านั้น ไม่นานทิฟฟานี่ก็หลับตามแทยอนไป..

ณ ร้านอาหาร
-Jessica’s Part-
“เป็นไงบ้าง อร่อยมั้ย?” พี่ดงอุคถามฉัน ดวงตาของพี่เค้าเวลามองมาที่ฉันนั้นเปล่าประกายอย่างบอกไม่ถูก ไม่ให้หลงได้ไงกันเล่า~
“อร่อยมากเลยค่ะ วันหลังมาทานกันอีกนะคะ”
“อื้มได้เลยย อ่า นี่ก็ดึกมากแล้ว รีบไปจ่ายตังแล้วรีบกลับบ้านกันเถอะ” พี่ดงอุคพูด
“ได้ค่ะ มื้อนี้เจสเลี้ยงนะคะ” ฉันพูด
“ได้ไงล่ะ พี่เป็นคนชวนมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง ถ้าน้องเจสอยากเลี้ยงพี่บ้างล่ะก็…ก็ชวนพี่มาทานข้าวนะครับ” นี่พี่ดงอุคเค้าไม่ได้อ่อยฉันใช่มั้ยเนี่ยย >//<
“ฮ่าๆ พี่ล้อเล่นน่ะครับ ไว้คราวหน้าน้องเจสค่อยเลี้ยงพี่ละกันนะ มื้อนี้พี่จัดการเอง” พี่ดงอุคหันมาหัวเราะกับฉัน
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” ฉันตอบตกลงไป
ไม่นานพี่ดงอุคก็จ่ายตังเสร็จพร้อมกับขับรถไปส่งฉันที่บ้าน ส่วนรถของฉันก็จอดไว้ที่บริษัทนั่นแหละ
และแล้วก็ถึงบ้านฉันสักที ฉันบอกลาพร้อมกับขอบคุณพี่ดงอุค ก่อนที่จะเดินเข้ามาในบ้าน ก็พบว่าบ้านดูเงียบๆแปลกๆ ฉันจึงเดินขึ้นไปบนห้อง โดยที่เปิดประตูเข้าไปดูในห้องของยูลก็ไม่พบใคร ฉันจึงเดินไปถามป้าแม่บ้าน
“ป้าคะ ยูลไปไหนอ่ะคะ?” ฉันถาม
“ป้าก็ไม่รู้น่ะ หนูเจส ป้ายังไม่เห็นหนูยูลเลยตั้งแต่ตอนไปเรียนน่ะ”
“อ่อ ขอบคุณนะคะป้า” ฉันบอกป้าก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้อง แปลกแฮะ ก็ให้ฟานี่ไปรับแล้วหนิ ลองโทรหาฟานี่ดีกว่า
“ฮัลโหล ฟานี่ แกไปรับยูลมายังอ่ะ” ฉันโทรไปหาฟานี่เพื่อนรัก
‘รับมาแล้วๆ แต่น้องยูลไม่สบาย ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลxxx แกรีบมาก็ดี เอาเสื้อมาเผื่อด้วย’ อะไรนะโรงพยาบาล!! ต้องรีบไปแล้ว
“โอเคๆ เดี๋ยวฉันจะรีบไป” เพราะเมื่อคืนเด็กนั่นตากฝนแล้วไม่ได้กินยาดักแน่ๆเลย ถึงไม่สบายหนักขนาดนี้
ฉันรีบเก็บกระเป๋าก่อนที่จะวิ่งลงไปข้างล่างก็เจอกับพ่อแม่ฉัน
“อ้าว เจสจะออกไปไหนดึกๆเนี่ย แล้วหนูยูลล่ะ”แม่สุดที่รักถามฉัน
“ยูลอยู่โรงพยาบาลค่ะ ไม่สบายหนัก เจสก็พึ่งรู้เมื่อกี้ เจสไปก่อนนะคะ อาจจะนอนเฝ้ายูลที่นั่นเลย” ฉันรีบบอกแม่แล้วรีบออกไปทันที
ไม่ถึง 20 นาทีฉันก็มาถึงโรงพยาบาลทันทีโดยระหว่างทางฉันได้ถามห้องกับชั้นเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ฉันก็ได้เดินเข้าไปในห้อง ก็พบว่ายัยเพื่อนตัวแสบกับแฟนตัวน้อยของฟานี่ได้นอนหัวพิงกันเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงยูลที่นอนอยู่บนเตียงโดยมีสายน้ำเกลืออยู่ข้างๆ
“ฟานี่ๆ แกกลับไปนอนบ้านเถอะ ขอบใจแกมากนะ เดี๋ยวฉันเฝ้ายูลต่อเอง” ฉันปลุกฟานี่ก่อนที่จะบอกให้เพื่อนรักไปพักผ่อน
“อืมม ได้ๆ ถ้างั้นฉันกลับแล้วนะ ดูแลน้องยูลด้วยล่ะ” แหม่เพื่อนตัวแสบสั่งใหญ่เลยนะ
“จ้ะ แม่นางง แม่นางหันไปดูแลแฟนแม่นางก่อนดีมั้ยเจ้าคะ หลับคอจะหักแล้ว” ฉันพูดแล้วชี้ไปที่แทยอน
“แทแท ตื่นเร็วค่ะ กลับบ้านกัน” กับแฟนนี่สุภาพเชียวนะยัยฟานี่
“งืม อ่ะ พี่เจส อันยองค่ะ พี่ฟานี่แทง่วงอ่ะ อยากกลับบ้านแล้ว~” ฉันได้แต่ยืนนิ่งดูทั้งสองคนสวีทกัน หมั่นไส้..
“โอเคๆ กลับแล้วนะ เด็กดี เจสงั้นฉันกลับก่อนนะ ไปละ” ไปเลยย!! รีบๆไปเลย!! อิจเว้ยย
“จ้ะ!! กลับดีๆนะคะแม่นางง” ฉันพูดเชิงหยอกก่อนที่จะโบกมือให้ฟานี่
หลังจากโบกมือเสร็จฟานี่ก็เดินออกไปพร้อมกับแทยอนทันที เหลือเพียงฉันกับยูริที่กำลังนอนป่วยอยู่
“ขอโทษนะ ยูล เพราะฉันอีกแล้ว..” ฉันพูดกับยูริ ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยู่ดีๆก็อยากพูดขอโทษออกไป ทำไมกันนะ..
.
.
หรือเพราะฉันเริ่มรู้สึกดีกับเธอขึ้นมาแล้ว…

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•





พี่ยูลของเราไม่สบายซะแล้ว อย่างนี้คงต้องให้พี่สิก้าดูแลเป็นอย่างดีแล้วล่ะสิ อิอิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #3 kkubyul (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:38
    ต่างคนต่างเก็บความรู้สึกไว้ในใจ ต้องมีคนมาดามใจยูลบ้างนะ555
    #3
    0