My KIDS (KISS) [YulSic][TaeNy]

ตอนที่ 10 : • ตอนที่ 10 •

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

-Tiffany’s Part-
แสงแดดอ่อนๆในยามเช้ากระทบเข้าตาฉัน จนทำให้ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ฉันยกยิ้มเล็กๆ เพราะได้เจอกับคนตัวเล็กที่นอนในอ้อมกอด กำลังหลับอย่างสนิท ฉันอยากจะให้แทแทนอนอยู่แบบนั้นแต่ทำไม่ได้ เพราะสุดที่รักของฉันต้องไปเรียนน่ะสิ
“แทแทคะ ตื่นได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ” ฉันเขย่าตัวแทแทเบาๆ
“งื้ออ ขออีก 5 นาทีนะคะ ที่รัก” อยู่ดีๆหน้าฉันก็แดงขึ้นมาดื้อๆ…แทแทคนบ้า เรียกแบบนี้เขินแย่
“งั้นฟานี่ไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ฉันลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนที่จะมาปลุกเด็กน้อยขี้เซาอีกรอบ
“แทแท ตื่นได้แล้วค่ะ ฟานี่อาบน้ำเสร็จแล้วนะ” ฉันเขย่าแบบเดิม
“อื้มมม หอมจังง อยากนอนกอดพี่ฟานี่อีกจังเลยย~” ถ้าฉันไม่ได้มาเห็นกับตาว่าแทแทขี้อ้อนนี่ ฉันไม่เชื่อเลยนะเนี่ย แต่ก่อนเย็นชาซะจนคิดว่าไม่มีความรู้สึกซะอีก
“พอเลยค่ะแทแท เมื่อคืนก็ให้นอนกอดแล้วไงง ตอนนี้ไปอาบน้ำได้แล้วนะคะ เดี๋ยวฟานี่เตรียมอาหารเช้าไว้ให้” เมื่อคืนอยู่ๆแทแทก็อ้อนอยากนอนด้วย ถึงขนาดโทรไปขอแม่เพื่อที่จะมานอนกับฉันเชียวนะ หึหึ น่ารักซะจริง
หลังจากที่แทแทอาบน้ำเสร็จพวกเราทั้งสองก็ลงมากินข้าวเช้ากัน ที่บ้านไม่ค่อยมีอะไรให้กินเยอะแยะสักเท่าไหร่ แต่ก็พอสำหรับ 2 คน พอเราทั้งสองคนกินข้าวเสร็จก็ได้เวลาไปส่งแทแทที่โรงเรียน
“แทแท วันนี้พี่อาจจะมารับแทแทช้าหน่อยนะ พอดีมีประชุมตอนบ่ายน่ะ” ฉันบอกกับแทแทขณะที่ขับรถอยู่
“อืมม ถ้างั้นพี่ฟานี่ไม่ต้องไปรับแทก็ได้ค่ะ เดี๋ยวแทไปหาพี่ฟานี่เอง” แทแทบอกกับฉัน
“โอเค เอาอย่างนั้นก็ได้ เอาล่ะ ถึงแล้ว” ฉันตอบตกลงก่อนที่จะจอดรถ เพราะถึงหน้าโรงเรียนแล้ว
“ถ้างั้นเย็นนี้เจอกันนะคะ ขับรถดีๆนะคะ ที่รัก” แทแทพูดแล้วยิ้มให้ฉัน
“แทแท!! แกล้งพี่อีกแล้วนะ เข้าไปเลยๆ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ” ฉันรีบไล่แทแท ก่อนที่จะขับรถออกไป

-Yuri’s Part-
ณ โรงพยาบาล
หลังจากที่นอนป่วยมา วันนี้ก็เป็นวันที่ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาลนี่สักที!!
“นี่ เธอจะให้ฉันไปส่งที่บ้าน หรือว่าจะรอที่ทำงานฉัน” พี่สิก้าถามฉันขณะที่เดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยกัน
“ไปที่ทำงานพี่สิก้าเลยก็ได้ค่ะ จะได้ไม่ต้องไปๆกลับๆ” ฉันพูดขณะที่ขึ้นรถ
หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย จนในที่สุดก็มาถึงที่ทำงานพี่สิก้า

ณ ที่ทำงาน
“พี่ฟานี่ อันยองค่ะ” ฉันทักทายพี่ฟานี่เมื่อเดินเข้าไปในห้อง
“อันยองจ้ะ น้องยูล ยัยเจสบ่ายนี้มีประชุมนะ อย่าลืมล่ะ” พี่ฟานี่ทักทายกลับก่อนที่จะหันไปคุยกับพี่สิก้า
“อืม ไม่ลืมหรอกน่า ส่วนเธอก็ถ้าเบื่อในนี้ จะออกไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้นะ”พี่สิก้าตอบพี่ฟานี่ก่อนที่จะพูดกับฉัน
“โอเคค่ะ” ฉันตอบก่อนที่จะนั่งเล่นไปเรื่อยเปื่อย

เวลา 15:00 น.
“ไปเจสได้เวลาประชุมแล้ว” พี่ฟานี่ดูเวลาก่อนที่จะบอกพี่สิก้า
“อื้ม ยูล เดี๋ยวฉันมานะ”
ฉันพยักหน้าให้กับพี่สิก้า หลังจากที่พี่สิก้าและพี่ฟานี่เข้าประชุมได้ไม่นาน ไอเพื่อนรักของฉันก็เดินเข้ามา
“อ้าว ไอแท มารอพี่ฟานี่หรอ” ฉันถาม
“ใช่ แล้วแกอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าแล้วอ่ะนะ” แทวางกระเป๋าลงแล้วนั่งข้างฉัน
“อื้ม งานเยอะป่าววะ” ฉันถาม งานก็น่าจะไม่เยอะเท่าไหร่หรอกมั้ง หยุดไปแค่สองสามวันเอง
“ไม่มีเลย แกนี่โชคดีจริงๆ ดันหยุดแล้วไม่มีงาน แล้วนี่จะออกไปไหนปะเนี่ย” แทถามฉัน
“ก็นะ อาจจะไปหาอะไรกินอ่ะ นั่งในนี้เฉยๆน่าเบื่อ ไปด้วยกันมั้ยล่ะ” ฉันชวน
“เอาดิ”
เราสองคนไปเดินเล่นหาอะไรกินแถวๆบริษัท ก่อนที่จะมาเดินย่อยในสวนแถวนั้น
“ไอแท!! มาดูนี่ดิ!!” ฉันตะโกนเสียงดังทำเอาสายตาของทุกคนมองมาที่ฉัน
“อะไร เรียกซะดังเลย หูฉันจะหนวกเพราะแก” โธ่ เพื่อนเรียกนิดเรียกหน่อยทำเป็นบ่น เหอะ
“ดูหมาตัวนี้ดิ หน้าเหมือนแกเลยว่ะ”
“แกกำลังด่าฉันว่าหน้าเหมือนหมาถูกมะ ไอลิง” เดี๋ยวๆ พี่แทขา~ น้องลิงคนนี้ไม่ได้ว่าเลยนะคะ จริงจริ๊งง
“บ้าบอ แกคิดไปเอง ฉันหมายถึงน่ารักต่างหาก” หมายความตามนั้นจริงๆนะ
“เออ ช่างเหอะ แล้วให้ดูทำไมอ่ะ จะเอาไปเลี้ยง?” แทถาม
“ใช่! ฉันจะเอาไปเลี้ยงบ้านพี่สิก้า” น่ารักจะตาย
“ถามเจ้าของเค้ารึยัง เดี๋ยวก็โดนบ่นอีกหรอก” นั่นสินะ ชั่งเถอะยังไงพี่สิก้าก็ต้องให้เลี้ยงอยู่แล้ว
“เอาน่า พี่สิก้าไม่ว่าหรอก เนี่ยมันอยู่ตัวเดียว น่าสงสารจะตาย”
“เออๆ เอาเหอะ ยังไง ถ้าจะมีคนที่โดนด่าก็ไม่ใช่ฉันอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เข้าบริษัทดีกว่า พี่ฟานี่กับพี่เจสน่าจะประชุมเสร็จแล้ว” ไอแทพูดเสียงเย็นก่อนที่จะเดินไปแล้วปล่อยฉันไว้ตรงนั้นพร้อมกับลูกหมาตัวน้อยๆ

ณ ห้องเจสสิก้า
-Jessica’s Part-
ฉันกลับเข้าห้องตัวเองหลังจากประชุมเสร็จก็ไม่เจอเจ้าเด็กลิงตัวแสบอยู่ในห้อง สงสัยจะไปเดินเล่นล่ะมั้ง ซนแบบนั้นนั่งนิ่งๆไม่ได้หรอก ฉันนั่งทำงานต่อไม่นาน เจ้าเด็กแสบกับเพื่อนเด็กนั่นก็ขึ้นมา ว่าแต่เจ้าเด็กนั่นอุ้มอะไรมาน่ะ
“พี่สิก้า ยูลขอเลี้ยงลูกหมาตัวนี้ได้มั้ย” อ๋อ นึกว่าอุ้มอะไรมา ลูกหมานี่เอง เดี๋ยวนะ!! ลูกหมา แล้วอุ้มมาบนนี้ได้ไงเนี่ยย!!
“ย๊า ควอน ยูริ เธอเอาหมาตัวนี้ ขึ้นมาบนนี้ได้ไงเนี่ย” พนักงานข้างล่างไม่ห้ามกันเลยรึไง แล้วนี่ตัวก็มอมแมม หึ่ยย
“ก็อุ้มขึ้นมา เห็นพี่ๆข้างล่างไม่ว่าอะไร แถมบอกว่าน่ารักทั้งหมาทั้งคนอุ้ม แล้วตกลงยูลเลี้ยงมันได้มั้ยอ่ะ” เด็กนี่ พนักงานข้างล่างก็อีกคน หึ่ยย
“ไม่ได้!!” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง
“ทำไมอ่า ยูลอยากเลี้ยงอ่ะ น้าๆๆ พี่สิก้า ให้ยูลเลี้ยงน้า” เด็กนั่นอุ้มหมาพร้อมกับทำหน้าอ้อน อย่าทำหน้าแบบนั้นได้มั้ยเนี่ย..
“นี่เจสให้น้องยูลเลี้ยงเถอะ ตัวเดียวเอง แถมหมาก็น่ารักด้วย”เพื่อนตายิ้มของฉันที่นั่งฟังอยู่นานก็พูดขึ้น
“ไม่เอาอ่ะฟานี่ ถ้างั้นแกเอาไปเลี้ยงมั้ยล่ะ” ฉันบอกกลับ
“ไม่อ่ะ ฉันมีหมาอยู่แล้วตัวนึง” ห๊ะ ยัยฟานี่เนี่ยนะ ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันเลี้ยงหมา
“หมาตัวไหนอ่ะ ฉันไม่เคยเห็นเลย” ฉันถามพลางทำหน้าสงสัย
“ก็หมาตัวนี้ไง~” ฟานี่พูดเสร็จก็เข้าไปดึงแก้มแฟนตัวเอง หึ นึกว่าหมาที่ไหน แทยอนนี่เอง
“ถ้างั้นแทก็คงมีหมีอยู่ตัวนึงเหมือนกัน” แทยอนพูด
“ไหนอ่ะแทแท” ยัยฟานี่ถามกลับ
“ก็แม่หมีนี่ไงคะ~~” แทยอนพูดพร้อมกับดึงแก้มยัยฟานี่เช่นเดียวกัน ฉันล่ะเหม็นความรัก ทำให้สองคนนี้ร้าวฉานเลยดีมั้ยเนี่ย
“แทแท!! หมีหรอ ได้!! งั้นคืนนี้ไม่ต้องมานอนด้วยเลยนะ” ยัยหมีเอ๊ย ไปแกล้งเค้าพอเค้าแกล้งกลับทำงอน
“ง่ะ ไม่ได้!! ไม่เอาแทจะนอนกอดพี่ฟานี่” เอาเลยๆทั้งสองคน นึกว่าอยู่กันแค่สองคนรึไง โธ่
“นี่ ยังไงฉันก็ไม่ให้เลี้ยงหรอกนะ เอามันไปไว้ที่เดิมด้วยล่ะ แล้วไม่ต้องมาพูดเรื่องนี้แล้วนะ ฉันจะทำงานต่อแล้ว” ฉันพูดก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ
“อืม ไม่เลี้ยงก็ได้” เด็กแสบนั่นพูดด้วยเสียงหงอยๆ ก่อนที่จะออกจากห้องไปพร้อมกับลูกหมาตัวนั้น
“นี่ ยัยเจส ใจร้ายกับน้องยูลจังนะ น้องเค้าหงอยเลยเห็นมั้ย” ฟานี่ดุฉันเล็กน้อย
“แกจะเลี้ยงให้ฉันมั้ยล่ะ” ฉันสวนกลับ
“ไม่อ่ะ ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น” ฟานี่ปฏิเสธพร้อมกับก้มหน้าทำงานต่อเช่นกัน ส่วนแทยอนก็นั่นอ่านหนังสืออย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แทยอนกับยูลนี่ต่างกันลี้ลับเลยนะ หึหึ
ผ่านไปได้หลายชั่วโมง หลังจากที่ฉันไม่อนุญาตให้เด็กแสบนั่นเลี้ยงลูกหมาและก็ไล่ให้ไปไว้ที่เดิม เจ้าเด็กนั่นก็หายไปเลย หรือว่าจะงอนฉันจริงๆ แต่ก็นะฉันจะสนทำไม แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ หรือฉันควรจะยอมให้เด็กนั่นเลี้ยงหมาตัวนั้น ช่างเถอะ ก่อนอื่นสิ่งที่ต้องคิด เจ้าเด็กนั่นอยู่ไหน
“เจส ฉันกับแทแทกลับบ้านก่อนนะ อย่าหักโหมจนทำงานดึกล่ะ แล้วก็ไปตามหาน้องยูลด้วย นี่ก็หายไปนานแล้ว” เสียงของฟานี่ทำให้ฉันหลุดออกจากห้วงความคิด
“อื้ม กลับบ้านดีๆล่ะ” ฉันตอบ
“ไม่ต้องห่วงหรอก พี่เจส ไอยูลน่ะ มันงอนใครไม่เป็นหรอก เดี๋ยวมันก็กลับมา อันยองค่ะ” แทยอนพูดกับฉันก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับฟานี่

‘นี่ยูล ฉันจะกลับแล้วนะ มาเจอกันที่หน้าล็อบบี้เลยนะ’ ฉันพิมพ์ข้อความส่งไปให้ยูริก่อนที่จะเก็บของ
15 นาทีผ่านไป ฉันเก็บของเสร็จแล้วก็ลงมาที่หน้าล็อบบี้ แต่ก็ไม่เจอคนที่ฉันส่งข้อความไปหา
“อยู่ไหนนะควอนยูริ” ฉันพึมพำก่อนที่จะเดินไปถามร.ป.ภ.แถวนั้น
“ขอโทษนะคะ เห็นเด็กที่ผิวคล้ำๆที่ชอบมาพร้อมเจสบ้างมั้ยคะ”
“อ๋อ เด็กที่อุ้มลูกสุนัขหรอ ผมเห็นแค่ตอนที่เค้าเดินอุ้มมันออกไปน่ะครับ ตั้งนานแล้ว แต่เหมือนจะยังไม่กลับเข้ามาเลย” ร.ป.ภ.คนนั้นตอบ... ยังไม่เข้ามาหรอ ไปอยู่ที่ไหนเนี่ย
ฉันเดินหาในบริษัทอยู่สักพักก่อนที่จะออกไปหาที่สวนแถวนั้น ก็ได้เจอกับเจ้าเด็กแสบที่นั่งเฝ้าลูกหมาตัวนั้นกินข้าว
“นี่ วันหลังไปไหนก็โทรบอกด้วยสิ” ฉันเดินเข้าไปแล้วพูดขึ้น
“…”เด็กนั่นหันมามองเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไป
“ไปเร็วกลับบ้านได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่รึไง” ฉันพูดต่อ
“…”เด็กนั่นยังคงนั่งเหมือนเดิม
“นี่!! อย่ามาเงียบใส่นะ..”
“พี่สิก้ากลับไปก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวยูลกลับเอง” ฉันยังพูดไม่ทันจบเด็กนั่นก็พูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบ
“แค่ไม่ให้เลี้ยงแค่นี้ถึงกับต้องงอนเลยรึไงห๊ะ” ฉันพูดอย่างไม่เข้าใจ ก็ไม่เข้าใจจริงอ่ะ เรื่องแค่นี้เอง
“ไม่ได้งอนค่ะ” ให้พูดอีกร้อยรอบก็ไม่เชื่อ เหอะ
“เห้ออ ช่วยไม่ได้” ฉันถอนหายใจก่อนที่จะเดินไปอุ้มลูกหมาตัวนั้น
“พี่สิก้าจะเอามันไปไหนอ่ะ” เด็กนั่นรีบลุกขึ้นมาทันที
“อยากเลี้ยงไม่ใช่รึไง ฉันก็ยอมแล้วนี่ไง เลิกงอนแล้วกลับบ้านได้แล้ว ฉันเหนื่อย” ฉันพูดอย่างเหนื่อยๆ แต่ยังไม่ทันจะหันหลังกลับอยู่ดีๆเจ้าเด็กนั่นก็เข้ามากอดฉันเฉยเลย
“ไม่งอนแล้ว ขอบคุณนะคะ” เด็กนั่นกอดฉันพร้อมกับพูดขึ้น อ่าาา นี่ฉันกำลังเขินอยู่หรอเนี่ย กับเด็กนี่เนี่ยนะ หึ แต่ก็แปลก ฉันรู้สึกไม่อยากให้เด็กนี่เงียบใส่ฉันเลย
“อืม ดูแลมันให้ดีด้วยล่ะ” ฉันยื่นลูกหมาให้เด็กแสบอุ้มแล้วเดินไปที่รถ โดยมีเด็กนั่นที่กอดลูกหมาตัวนั้นเดินตามหลังมา
แล้วฉันก็ขับรถกลับบ้าน โดยมีเจ้าเด็กแสบควอนยูริ เอาแต่เล่นกับลูกหมาตัวนั้นโดยไม่สนใจฉัน หึหึ แต่ก็นะ ยิ้มแบบนั้นบ่อยๆละกัน…ฉันชอบ

-Yuri’s Part-
เมื่อตอนเย็นฉันไปเจอลูกหมาถูกทิ้งมา มันน่าสงสารมากๆ คนที่ทิ้งก็นะ ไม่รู้คิดอะไร ถ้าไม่พร้อมก็อย่าเลี้ยงสิ! แล้วฉันเองก็เกิดอยากเลี้ยงมันขึ้นมา ก็เลยไปขอพี่สิก้า ก็แน่นอนเป็นใครก็ต้องปฏิเสธอยู่แล้วแหละ ฉันก็เลยต้องจำใจเอามันไปไว้ที่เดิม แต่ก็นะฉันก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี ฉันรู้สึกถูกชะตากับเจ้าหมาตัวนี้มากเลยนะ ทิ้งไม่ลงอ่ะ-.- แล้วอยู่ดีๆพี่สิก้าก็มาหาฉัน เหมือนพี่เค้าดูโล่งใจนะที่เจอฉันน่ะ จริงๆก็ไม่ได้อยากงอนหรอก เพราะฉันไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่แล้วหนิ แต่อยู่ๆพี่เค้าก็ยอมให้เลี้ยงเฉย ฉันน่ะดีใจแทบตาย เลยเผลอวิ่งเข้าไปกอด นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย เราทั้งสองก็ได้กลับถึงบ้านในที่สุด
“กลับมาแล้วหรอลูก ดีนะที่แม่ทำข้าวเผื่อไว้พอดี” น้าฮวายอง เอ่อ แม่พี่สิก้าน่ะ พูดขึ้นเมื่อเห็นฉันกับพี่สิก้าเข้าบ้าน
“หืม หนูยูล ทำไมมอมแมมอย่างนี้ล่ะลูก แล้วนั่นลูกหมาที่ไหนเนี่ย น่ารักจัง” น้าฮวายองถามฉัน
“แหะๆ ยูลเห็นมันถูกทิ้งยูลเลยเก็บมาเลี้ยงน่ะค่ะ คุณน้าไม่ว่าอะไรใช่มั้ยคะ?” ฉันถาม
“จะว่าอะไรล่ะ ดีซะอีก อยู่บ้านเฉยๆน้าเหงา ได้เจ้าหมาน้อยตัวนี้มาคงจะอยู่เป็นเพื่อนได้บ้าง”
“มอมแมมขนาดนี้ลุงว่ายูลไปอาบน้ำก่อนมั้ย เจสลูกก็ด้วยทำงานมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำให้สดชื่นแล้วลงมากินข้าวพร้อมกันก็ได้นะ” ลุงชินโมบอกกับฉันแล้วก็พี่สิก้า
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ งั้นเดี๋ยวเจสไปอาบน้ำก่อนนะคะ ส่วนเธอ ก็อาบน้ำเจ้านี่ไปด้วยเลยละกันนะ”พี่สิก้าพูดก่อนที่จะเดินขึ้นไป
“โอเคค่ะ” ฉันพูดแล้วก็เดินตามไปเช่นกัน
ไม่นานทั้งฉันแล้วก็พี่สิก้าก็ลงมากินข้าว ระหว่างมื้ออาหารนี้ พวกเราต่างคุยกันเรื่องต่างๆนาๆ โดยแน่นอนเรื่องเจ้าลูกหมาตัวนี้ก็มีการพูดถึง พวกเราช่วยกันคิดชื่อมันอยู่นานสุดท้ายก็ได้ชื่อมา ‘ฮานิ’ ชื่อนี้แหละน่ารักดี และแล้วมื้ออาหารมื้อนี้ก็จบลง ก็ได้เวลาที่ต้องเข้านอนแล้ว โดยค่ำคืนนี้ได้มีสมาชิกใหม่เข้ามาในบ้าน ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องราวที่ดีเลยล่ะ…

•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น