นิยาย Murad x Airi : Ice vs Ice เมื่อเย็นชาทั้งสองต้องมาเป็นคู่หู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,461 Views

  • 22 Comments

  • 34 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    99

    Overall
    1,461

ตอนที่ 6 : Episode : 6 อีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    25 พ.ย. 61

ไอริก็เริ่มรู้สึกถึงไออุ่นที่ค่อยๆส่งผ่านมา
“ข้ากลับมาแล้ว”มูราดนั้นกอดไอริจากด้านหลัง
“ทำไมมาช้านักหล่เ!!”ตีเข้าที่แขนมูราด
“เจอกระท่อมแล้ว รีบไปเถอะ”อุ้มไอริพาดบ่า ขนสัมภาระเอาเสื้อผ้าเขามาบังตัวไอริไว้ไม่ให้เธอหนาว
‘นี่ข้าต้องเปลี่ยนผ้าอีกแล้วหรอเนี่ย’ในใจไอริ
เมื่อเดินมาถึงกระท่อม มันเป็นกระท่อมที่ดูไม้ๆ ไม่ได้เก่ามากเหมือนมีคนเคยอยู่อาศัย มีเตียงนอนเดียว มีตู้เสื้อผ้าของอะไรพอเก็บของ
“คงต้องค้างคืนนี่หล่ะ”มูราดก็วางไอริลงพี้อมเสื้อผ้า
“ไปเผบี่ยนผ้าซะ”ไอริก็พยักหน้า มูราดเองก็เช่นกันซึ่งในระหว่าวที่เปลี่ยนนั้นไอริก็มองที่ขาตัวเอง มันก็ไม่เป็นอะไรแล้วจึงแะผ้าพันแผลออก
“ยัยบ้า รีบแกะทำไม”

“หันมาตอนไหนเนี่ย!!”ไอริรีบเอาผ้าเช็ดตัวมาคลุมตัวเองอย่างด่วน
“…….โอ้! ลืมเลย แต่มิต้อวห่วง ข้ามิบอกเรือนร่างอันแสนราบลุ่มหรอก”
“….ปาก”ไอริก็ตบหน้ามูราดสะปลิวเลย ก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าพันผ้าแผลอันใหม่และก็พุ่งหปที่เตียงนอน
“เหยิบไปๆ!”มูราดก็พูดให้เธอหลยไอริก็เขยิบๆนิดๆ
“ตูดใหญ่มากรึไงนอนกินที่”บ่น
“เอ๊ะ! ไม่รู้จักเสียสละรึไง”
“ไม่รู้เฟ้ย! อีกอย่างเจ้าดูมิเป็นผู้หญิงด้วยมิจำเป็นต้องเสียสละหรอก ห้าวๆก็ห้าว อย่างกับแม่ตรู”บ่นอุบอิบๆไปด้วยจัดหมอนและห่มผ้า
“เอาผ้าห่มมา”ไอรอแย่งมูราดก็ไม่ให้
“ข้าหนาว!!”
“ข้าก็หนาว!!”

“ได้!”ไอริก็แสดงอาการรมเสียเขาก็เดิรเข้าห้องนํ้าไป มูราดก็ไม่สนใจตอนนี้เขาหนาวจึงเอาผ้าห่มคลุมตัวทั้งหมดและหลับไป สักพักไอริก็เดินออกจาห้องนํ้ามาทำท่างอนๆ เขาจำเป็รต้องขึ้นไปนอนบนเตียงแต่เขาก็เอาเสื้อของเขาที่ในกระเป๋าตัวที่มันไม่เปียกมาคลุมตัวเขาไว้
‘หนาวชะมัด ผู้ขายอะไรนิสัยเสียเป็นบ้า”ไอริก็บ่นไปด้วยก่อนจะจัดตัวนอนดีๆกำลังจะหลับแต่ก็หลับไม่ได้เพราะอากาศหนาว จนในที่สุดก็หลับลงถึงจะหลับๆตื่นๆ
“อืมม…”มูราดตะแคงมาทางไอริก่อนจะเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไอริไว้
“นอนชิดๆกันละกันถ้าอยากได้ผ้าห่ม”มูราดโยนเสื้อที่ไอริไปคลุมไว้ที่โต๊ะก่อนจะเขยิบจนตัวแรบชิด ไอริก็ตกใจแต่ตอนนี้เขาหนาวจำเป็นจิรงๆจึงยอม
“อ-อืม”ไอริก็เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาหน่อย
“เอิ่ม ผ้าห่มก็มันซะกว้างนะมูรา-“หันมามูราดก็หลับไปสะแล้ว ไอริก็หันมาและพยายามข่มตานอน เมื่อตื่นขึ้นแรากฎว่าฝนหยุดตกลงแล้ว แถมมองนาฬิกาก็ 4 โมงเย็นไอริก็หันไปปลุกมูราด มูราดก็บุกจึ้นงัวเงียเล็กน้อย
“เมื่อคืนข้านอนสบายจัง”มูราดก็ลุกใส่้สื้อท่อนบนไว้ ไอริก็นึกได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นก่อนจะโยนกระป๋อวแป้ง
“โอ้ย! อะไรของเจ้าเนี่ย”
“ชิ!”ไอริก็ถักเปียผมเปลี่ยนขุดและเดินทางต่อเมื่อเดินทางได้สักพักมูราดก็นึกขึ้นได้ว่ามีแผนที่
“เราต้องกลับไปที่ๆเจอเจ้าปลาไหล”
“อืม จากแผนที่แล้วก็พอบอกทางดีกว่าครั้งแล้วต้องปีนขึ้นไปเลย”มูราดดูแผนที่ไปด้วยก่อนจะดันไม่ดูทาง
“มูราด!! เนิน!”ก็ไม่ทันเสียแล้วมูราดก็ก้าวตกลงไปไถล แทนที่จะขึ้นกับลงสะงั้น
“อุ๊ปส์  แค่กฟ!!”มูราดที่ไถลลงมาก็ลุกขึ้นไอเล็กน้อย
“เป็นไงบ้าง”ไอริก็วิ่งมาก่อนจะค่อยๆพยุงมูราดขึ้น
“ก็เจ็บน่ะสิ”มูราดก็ดึงถุงมือและดึงแขนเสื้อขึ้น ศอกเป็นแผลถลอก
“มูราดหน้าเปื้อนแหน่ะ”ไอริก็เอานิ้วไปปัดให้กาอนจะยิ้มให้
“ขี้ดินติดหน้ามันไม่หล่อนะ”ยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นกับทำให้มูราดต้องเข้าไปในภวังค์กับรอยยิ้มที่แสนจะธรรมดาแต่กลับทำให้เขาใจเต้นรัวสะก่อนโดนไอริตบหน้า

“มาทำแผลให้”ไอริก็เตรียมอุปกรณ์สำหรับล้างแผลมา ด้วยกันราดแอลกอฮอล์ลงไป
“อ้าาากกก!! เจ้ามันไม่ใช่มนุษย์เจ้ามันสัตว์ประหลาด!”มูราดึงแผลกลับ ไอริก็ทายาแดงทาไรปิดพลาสเตอร์รุนแรฃ
“เรียบร้อย ทำแบบเบามือ”ไอริก็ตบแผลให้ทีหนึ่ง
“สัตว์ประหลาด”
“!!!!???”ส่งสายตาอาฆาตใส่ มูราดก็ตัวหด
“อย่าซุ่มซ่ามอีกหล่ะคุณชาย”หันมายิ้มประชด ทั้งคู่ก็เดินทางไปต่อ
“ต้องมาหฃงทางกับสัตว์ประหลาดจริงๆหรอเนี่ว”
“ยหลงทางกับข้าสะนานขนาดนั้ย”เดินไป ซึ่งทั้งคู่ก็เห็นบางอย่างวางอยู่ไอริร้บวิ่งไป. มันคือกระเป๋า
“โชคดีจัง!”ไอริก็สพายกระเป๋าทันทีเช่นเด้ยวกับ มูราด ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปเรื่อยๆ นุ่มเหมือนไอ้นี่จะไม่ทันสังเกตอะไรเพราะฝ่ายชายนั้นมัวแต่จ้องมองไม่ละสายตาอย่างแรกหาที่อยู่อยู่ใกล้แม่นํ้าทั้งคู่ก็เดอนมาถึงและก็มีกระท่อมตรงนั้นพอดี
“ลองเคาะดูก่อน”มูราดไปเคาะตามที่ว่า บ้านกลังนั้นก็เปิดออกมา เมื่อมูราดเห็นเขาถึงกับเบิกตากว้างและใจสั่นขึ้นมาสะงั้น

“ลิเลียน่า?”
“หืม?”ลิเลียน่าก็ทำหน้าทำตาเหมือนไม่รู้ จนเมื่อลิเลียน่าสังเกตเห็นปิ่นปักผมที่แนลชิดไว้กับกระเป๋าที่มันโผล่ออกมา
“ท่านมูราด!? นั้นท่านไอริ?”
“จำพวกเราได้ด้วยงั้นหรือนี่”ไอริก็ยืนกอดอก
“ท่านหลฃทางอีกแล้วหรอเนี่ย”
“มิใช่หรอก ยังหาทางออกไม่เจอ”
“งั้นพักบ้านข้าก่อนสิ”ทั้งคู่ก็ไม่ปฏิเสธเลยสักนิด
“พอดีข้าก็หลงทางน่ะ เลยสร้างอาศัยที่นี่สะเลย”ลิเลียน่าก็เดินไปชงกาแฟมา ไอริที่สังเกตเห็นปฏิกิริยาที่มันแปลกไป เขานั้นก็ช่วยลิเลียน่าชง ไอริก็นั่งนอเฉยๆ แอบสบถในใจเล็กน้อย
“ดีใจจังที่ได้เจอเจ้าอีกครั้งนะลิเลียน่า”
"เช่นหันนั้นแหละค่ะ"
‘เหนื่อยจัง’และไอริก็หลับไปสะงั้นโดยไม่รู้ตัวว่าเผลอหลับหปตอนไหนตื่นมาอีกตาก็บ่ายกว่าๆ ไอรินั้นนอนที่โซฟามีเสื้อของมูราดคลุมไว้
“อืม”ไอริลุกขึ้นมาก็เห็นมูราดนั่งหลับอยู่อีกตัว
“.......ตาบ้านิ”ไอริก็เอาเสื้อไปคืน กำลังจะเอาคืนให้ก็โดนคว้าข้อมือแบบไม่ทันตั้งตัว
“เอิ่ม...อะไร”
“.....เปล่า”มูราดก็ปล่อย
“ข้าหลับไปนานแค่ไหน”
“2 ชั่วโมงเห็นจะได้”มูราดก็มานั่งโซฟาที่ไอรินั่ง
“อ่องั้นหรอ”มูราดก็เอามือมาแตะที่ขาไอริ ไอริก็ตกใจกำลังจะสะบัดแต่ก็เปล่าเขารวบข้อมือดันไอริลง
“ต้องการไม่ใช่หรอ”กระซิบ
“เฮ้ย!!! หยุดดด!!!”

“เฮือกกก!!”ไอริสะดุ้งตื่นขึ้นมา ไอริมองที่ตัวไม่ได้มีเสื่อคลุมอะไรแถมข้างนอกยังฝนตกอีกต่างหาก
‘น่าฝนนี่หน่าช่วงนี้’ไอริก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัวก็ไม่เจอมูราด ก่อนที่ประตูหน้าบ้านจะเปิด มูราดเดินมาพร้อมกับลิเลียน่าทั้งคูาดูเปียกพอสมควร แต่ลิเลียน่ามีเสื้อคลุมเขาไว้อยู่
“ดีที่กละบทัน ท่านไอริ!? ตื่นพอดีเลยนะ”เดินมาหาพร้อมกับพืชผักต่างๆ
“พอดีขเาออกไปหาอาหารข้าจับปลามา”มูราดชูปาให้ดู ไอริก็นึกถึงตอนที่เขากับมูราดติดเกาะและแข่งกันจับปลา
“อ่อ งั้นหนอ”ไอริก็ยิ้มแห้งๆไปก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม
“ขอโทษนะมิได้ไปด้วยน่ะเพราะข้าเผลอหลับ”

“ไม่เป๋นไรหรอก”ลิเลียน่าก็เดินเข้าห้องครัวมูราดก็ไปอาบนํ้าเปลี่ยนผ้ามา ก่อนจะมานั่งที่เก้าอี้
“ยัยขี้เซาหลับเป็นตายปลุกก็ไม่ตื่น มิต้องมาหาว่าข้าใจร้ายเลย”
“มิพุดหรอก”ไอริก็นั่งนิ่งไปจนมูราดเห็นได้
“เป็นไร ปวดขี้หรอ”
“ขี้ที่ไหนหล่ะ มาข้าเช็ดให้”ไอริก็เอาผ้าเช็ดที่มูราดกำลังเช็ดผมอยู่มา มูราดก็ไม่ได้ขัดอะไร กลับสบายด้วยซํ้าที่มีคนมาบริการ ไอริก็ค่อยๆเช็ดปลายผมนั้นจนเริ่มแห้ง และเผลอเอามือไปลูบเส้นผมนั้น
“อึ้ย!”มูราดสะดุ้งเล็กน้อยก่อนเงบหน้าขึ้น
“เอ่อ...ขอโทษ”

“เปล่าหรอก พอดีข้ารู้สึกดีน่ะ”มูราดก็จับมือไอริให้ลูบหัวต่อ ไอริก็ตกใจก่อนจะตบหัวมูราดที
“ไม่ได้ฝันนี่หว่า”
“แล้วจำเป็นต้องใช้วิธีการตบหัวมั้ย”มูราดก็ทำหน้าตาหงุดหงิด ไอริก็เช็ดผมให้ต่อจนแห้งเขาก็กลับมานั่งที่เดิม
“จริงๆอยู่กับเจ้าก็สนุกดีเหมือนกันนะ”มูราดพูดขึ้นมาทำให้ไอริที่ได้ยินแอบเชินและแก้มแดง
“มันส์ปากดี โอ้ย!”โดนชูริเคนปักหัวสะงั้น
“เหอพ! ข้าไปช่วยลิเลียน่าทำอาหารละ”ลุกและเดินเข้าห้องครัว ลิเลียน่าก็กำลังต้มผักอยู่
“มีไรให้ช่วยมั้ย”ไอริก็เดินไปถาม เธอดูตกใจหน่อยๆ
“จริงๆเสร็จแล้วน่ะ จัดโต๊ะให้หน่อยนะ”ลิเลียน่าก็ยิ้มแห้งๆให้ ไอริพอสังเกตรอยยิ้มนั้นออกแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรก็ไปทำตามที่บอก อาหารนำมาเสริฟ มูราดก็รีบมานั่งกิน บรรยากาศเงียบมากจนกระทั่งกินเสร็จก็คํ่ามากพอแล้วที่ถึงเวลานอน ทั้งคู่ก็ดูไม่ง่วงกันสักนิดสสสส!! เนื่องจากหลับกันทั้งวัน
“งั้นเดี๋ยวพวกเจ้าสองคนนอนด้วยกันนะ”ลิเลียน่าก็ยิ้มให้
“มิอยากนอนกับสัตว์ประหลาดอ่ะ โอ้ย!”โดนทำร้าย
“งั้น…คุณไอริมานอนห้องข้ามั้ย”

“ก็ดี!! เอายัยนี่ไปๆ!”ดันไอริกับลิเลียน่าเข้าไปในห้อง
“เอ่อ…ขอโทษกับกริยาหมอนี้ด้วยนะ”ลิเลียน่าก็พยักหน้านางก็ถอดชุดออกเปลือย….
“ว้ะ!”ตกใจ ไอริรีบเอามือปิดตา
“อ่าว ก็ชุดนอนปกติข้าก็นอนแบบนี้นะ คุณไอริมิถอดหรอ”
“ข-ข้ามิขนาดนั้น”ไอริก็ถอดออก แต่ก็เขินเล็กน้อย เธอก็ใส่ผ้าพันอกเข่นเคยแกะผมเปียและเกงขาสั้นขึ้นไปนอน
“คุณไอรินี่ดีจังนะคะ ได้แฟนหล่อ”
“เออะ!”ส่ายหน้า
“ยังมิได้เป็นไรกันเลย”
“งั้นหรอ เดี๋ยวก็ได้เป็นแหละ นอนเถอะ”ลิเลียน่าก็หลับไปทันที ไอริก็หันตะแคงไปอีกทางมองที่หน้าต่าง
…….
“นอนมิหลับเลยจริงๆ..”
“แห่!”มูราดจู่ๆก็โผล่มาทางหน้าต่าง(ด้านนอก)
“…….อะไรของเจ้า”ไอริผู้ไม่เล่นด้วย เธอก็ลุกจากผ้าห่มไปทางหน้าต่าง
“หึ เจัาเองก็นอนมิหลับมิใช่รึไง”
“เอ่อ”ไอริก็ตอบห้วนๆไป มูราดก็กระตุกยิ้มขึ้น
“งั้นก็ออกมาเดินเล่นด้วยกันสิ”

“จริงๆนอนมิหลับก็มิใช่มสเดินเตร่ๆแบบนี้นะ ถ้าขเามิมีสติดีพอ ข้าอาจจะจะเอาชูริเคนปาหัวเจ้าไปเสียแล้ว”
“ไอริผู้โหดร้าย เดินเล่นยามนี้ป็นไรไป อากาศดีออก”แล้วก็ไปนั่งที่หน้าผา
“นั้นเมืองเรานิหน่า ทำไมหาทางออกมิเจอเลย”
“ก็ว่า…พระเจ้าแกล้งมั้ง”
‘ฮัดดดชิ้ววว!!!!’
“แต่ก็ดีอ่ะ ถ้ามิมีภารกิจ ไม่มีการหลงทาง ก็คงมิได้เจอเจ้า”ยิ้ม ไอริที่ได้ยินก็ชะงักเล็กน้อยและแก้มแดงเธอก็หันหน้าไปอีกทาง
“ได้รุ้จักยิสัยหมาๆด้วย”ไอริเอาเท้ายันจนล้มไปอีกทาง
“นั้นดาวตกหล่ะ”มูราดชี้ไปก่อนโดนไอริตีมือ
“ตีทำไม!”
“อย่าชี้ดาวตก”ไอริเอาความเชื่อที่ไหนไม่รู้มาพูด ก่อนที่เธอจะเอามือประสานกันและหลับตา
“ทำไรของเจ้า”
“อธิษฐานไง”ไอริก็ซุบซิบๆจุบจิบกับตัวเอง มูราดก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เขาจึงไม่ได้ภาวนาอะไร
“ขอไร”
“ขอให้เจ้าไปให้พ้นๆข้าไง”ไอริก็หันมายักคิ้วกวนประสาท
“ชิ! ยัยบ้า อยุ่ด้วยกันก็มีความสุขจะตาย”

“ล้อเล่นหน่า ก็แค่….ขอให้ข้ากับเจ้าเป็น-“
ตุบบบ!!! ตู้มมมม!!
“นั้นมันเสียงพลุนี่”มูราดชี้ไป ไอริก็เอ๋อไป ก่อนจะหันไปมองพลุ
“อื้ม คงเป็นเพร่ะเป็นวันฉลองกันแหละ ปานี้พวกบัตคงจะสนุกสนานกันใหญ่”ไอริก็นั่งมองยังงั้น
สายลมอ่อนๆที่ค่อยๆพัดปลิวเส้นผมไอริที่ตอนนี้เธอไม่ได้เปียเก็บไว้ยังที่เคย มูราดก็หันมาพอดี เขาก็แทบอึ้ง ปกติมูราดไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่อาจจะแค่มองผ่านๆไป แต่เมื่อมองใกล้ๆ เขายอมรับว่าไอริเผ็นผู้หญิงคนนึงที่สวย แถมตอนนี้ชุดที่เธอใส่มันก็เป็นผ้าเกาะอกและเกงขายาว เขาก็เห็นผิวของไอริที่มันขาวดุจหิมะเลยด้วยซํ้า อาจจะเพราะปกติชอบใส่แต่แขนยาว
“เฮ้ย…”
“….”
“จ้องแบบนี้คิดอะไรทะลึ่งรึไง”
“อ๊ะ! เหอะ! คิดมิลงหรอก”
“อ้อหรอ”ไอริก็ยืนขึ้น
“อ้อ เพร่ะข้าแต่งแบบนี้สิท่าเลยมองนะ โรคจิต!”
“เหอะ! เป็นผู้ชายรึเปล่าก็มิรู้”
“ขนานี้ยังเรัยกผู้ชายอีกรึไง”ไอริก็ยื่นหน้ามาใกล้เธอก้มลงมา มูราดก็ด้วยความที่มีต่อม….ชาย สายตาก็มองตํ่าลงที่…
“เอ่อ..ผู้หญิงก็ผู้หญิงถอยไปได้ละ”มูราดแก้มแดงอย่างเห็นได้ชัด
“หึ!”
“นี่ อย่าไปใช้มารยาแบบนี้กับใครอีกนะ”มูราดพูดชึ้นมาลอยๆ ไอริได้ยินก็หัวเราะ
“555 คงเฉพาะกับเจ้านั้นแหละ ไปนอนละ”ไอริก็เดินกลับไป มูราดที่มิงก็แอบแก้มแดงก็หันกลับมา
‘อย่ามาทำให้หวั่นไหวให้มากนักเลย ยัยตัวแสบ’



___________________________

5555 อาจจะงงหน่อยๆนะ เพราะจริงๆแล้วทั้งสองออกป่านี้ได้แล้วน่ะ 

แต่ไรท์คืดว่าอบาหให้ตอนอยู่ในป่าเป็นซีซั่นหนึ่ง

รักทีกคนนะๆๆๆๆ คอมเมนต์กันดยอะๆ กดติดตามและหัวใจด้วย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น