นิยาย Murad x Airi : Ice vs Ice เมื่อเย็นชาทั้งสองต้องมาเป็นคู่หู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,461 Views

  • 22 Comments

  • 34 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    99

    Overall
    1,461

ตอนที่ 7 : Episode : 7 เห็ดอะไรเนี่ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาหกโมง ไอริที่ลุกจากที่นอนลิเลียน่ายังึงนอนอยู่
“ขอโทษนะ พวกข้าไปก่อนหล่ะ”ไอริก็สวมเสื่อผ้าและเตรียมของเดนทางต่อ
ปังงงงงง!!!! เสียงเปิดประตูอย่างดัง
“ไปกันเถอะ!!!”มูราดโพล่งขึ้นมาเสียงดังทำให้ลิเลียน่าสะดุ้งตื่นและผ้าห่มที่คลุมก็หลุดออกไอริก็หันไปทางมูราด
“จะเข้ามาเนี่ย! เคาะประตูบ้าฃสิ!!”โดนไอริเตะกระเด็น
“จะไปกันแล้วหรอคะ”
“ก็ประมาณนั้น”
“งั้นขอให้โชคดีกับการเดินทางนะ หาววว! นอนละ”ลงไปนอนต่อเช่นเดิม

“ชิ! รมเสียเฟ้ย!”ไอริสบถขึ้นมามูราดก็รีบเดินไปหา
“หงุดหงิดไรหรอ”
“ก็ลิเลียน่ามิได้ใส่เสื้อผ้าเจ้าโพล่งขึ้นมาอีก ดีนะที่นางห่มผ้าน่ะ”
“หึง?”
“ขี้!”ไอริก็เดินเร็วขึ้น จนมูราดตามไม่ทัน
“เออะ! มีแผนที่มิใช่! เอามานี่”ดึงจากกระเป๋ามูราดมาดู
“…..ดูไม่ออก”คืนให้มูราดสะงั้น 
‘น่าตบบ้องหูจริงๆ’
“ฮือออ..ไอริข้าไปอยู่ไหนกัน”เสียงของเพื่อนสนิท ดัฃขึ้นมาจากไกลๆ ไอริที่ได้ยินก็หันขวับไปตามเสียง
“เจ้าได้ยินมั้ย!!”ไอริพูดขึ้นมูราดก็ทำหน้าแบบไม่เต็มที่(ง่วงอยู่)
“ได้ยินอะไร”
“ส-เสียง! เสียงบัต!”ไอริก็รีบวิ่งนำ
“……หูดีชะมัด”มูราดก็ตามกลังไอริมาต้อยๆ จนมาถึงที่ได้ยินต้นตอของเสียงนั้น

“ฮืออออ นาครอทททท ข้าคิดถึงไอริ”บัตเดินขอห้อยตามหลังนาครอท
“เงียบได้ป่าว ข้ามิได้ยินเสียงไรเลย”
“หยุดก่อน!”นาครอทก็หยุดชะงักลง บัตก็หยุดเช่นกันก่อนจะได้ยินเสียงเหมือนฝีเท้า 
“มาจากทางนั้น!”นาครอทวิ่งไป ซึ่งเมื่อไปถึง
“บัต!”ไอริดูดีใจมากจะวิ่งไปหา แต่กลับมีเหมือนตู้กระจก
“เฮ้ย! กระจกบ้านี่!”บัตใช้ดาบตัวเองจะฟันแต่ผลที่ได้คือ ดาบของบัตหักเป็นสองท่อนในพริบตา
“อ-อะไรกัน ดาบข้า”บัตดูตกใจมาก
“เจ้ากระจกบ้านี่มันคืออะไร”มูราดก็เดินไปข้างๆ

“…….ทำไงดี”ไอริหน้าเศร้าลง(ตอนนี้ทั้งสองสวมหน้ากากแล้วนะจ๊ะ)
“ข้าว่ามันต้องมีกลไกไรแน่ๆ พระเจ้าป่าว”
“อุตส่าห์ไดเ้เจอกันแท้ๆ ไอริข๋า”บัตเอามือไปแตะกระจกก็โดนไฟช็อตเข้าอย่างจัง นาครอทจึงรีบดึงบัตออกมาดีที่นาครอทใส่ถุงมือบัตเพื่อให้เธอหายช็อต
“แค่กก!! ค่อก!”ควันออกจากปาก
“บ้าไรเยี่ย! มิตลกเลยนะ”มูราดก็โชว์โง่อีกคนด้วยการเอามือไปแตะเพื่อนพิสูจน์ซึ่งผลก็ไม่ต่างกัน ต่างกันแค่ตอนช่วย ไอรินั้นไม่ได้สวมถุงมือ เขาจึงเอาเท้าถีบมูราดออก
“เห็นตัวอย่างก็ยังไปทำ ควายกี่ตัวดี”ไอริก็ดูอาการมูราด
“ดีที่โดนช็อตไปหน่อยนะ มิงั้นตายแน่”
“5555”
“ข้าจะรีบตามคนมาช่วยนะ เจ้ารอนี่!”
“อื้ม”นาครอทก็วิ่งไปกับบัต ระหว่งรอ ไอริก็หยิบบางอย่างขึ้นมา
“อะไร?”

“นิยาย”ไอริก็นั่งอ่านนิยายเรื่องนึงไป มูราดก็นอนเฝ้าสักพักก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
“ไอริเก็บหนังสือของเจ้าไปก่อน”
“หืมอะไร ว้าย!”มูราดก็วิ่งเข้ามาจับหัวไอริลงพร้อมกอดเธอไว้
“หืม? โอ้! ขอโทษครับที่มารบกวนเวลาของพวกท่าน”มีสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วสีฟ้าเดินผ่านมาก็รีบเอามือปิดตาเดินหนีไป
“เกือบไปแล้ว ข้ารู้จักตัวนั้นอยู่”มูราดก็เงยหน้าขึ้น
“….”เงียบ
“ไอริ?”มูราดก็ก้มมองคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้แข็งทื่อไปหมด มูราดก็พึ่งรู้ส่าทำไรลงไปก่อนจะรีบถอยห่าง
“ข-ขอโทษ”
“ชั่งเถอะ”เขิน
“สัตว์ประหลาดนั้นดูเหมือนจะอันตรายพอๆกับเจ้าตอนโกรธเลย”ถอดหน้ากากไอริออกเช่นเดียวกับเขา
“งั้นหรอ”ไอริก็ตบหัวมูราดไปที
“โอ้ย! ช่วงนี้เป็นยัยป่าเถื่อนรึไง!”
“เดี๋ยวก็ยัยบ้า ยัยสัตว์ประหลาดรอบนี้ยัยเถื่อนงั้นหรอ! จะเอาฉายามั้ย!”ไอริเอาเท้ายันเข้าที่ใบหน้าหล่อๆของมูราด
“นี่! กล้าใช้เท้ายันงั้นหรอ!”
“เอ่อสิ!”
“ว่าแล้วพวกเจ้าน่ะ…”สัตว์ปนะหลาดนั้นก็เดินมา ตอนนี้มันมากันเป็นสิบ
“เฮ้ย! เพราะเจ้านั้นแหละเสียงดังโวยวาย ไปเล่า!”มูราดวิ่งทิ้งไอริหว้
“!!!!!”หอริก็รีบวิ่งตามไปจนประชิด
“ไอ่บ้า! นี่คู่หูนะเฟ้ย! ทิ้งได้ลงคอ!”ทั้งคู่วิ่งมาโดยไม่สนอะไรจนมาถึงเหมือนนํ้าตก
“ตัน!?”
“เท่านี้ก็มิรอดแล้ว!”สัตว์ประหลาดนั้นก็ร่ายเวทย์บางอย่างพุ่งเข้ามา
“ชิ!”มูราดก็เอามือเตรียมบังแต่ไอริก็ดันร่างมูราดและตนลงไปในนํ้าตกแทน
“คิคิ! ดูสิต่อจากนี้เอาไงกันต่อนะ”สัตว์ประหลาดนั้นกลายเป็นสาวผมบลอนด์ ลอเรียลแทน บัตกับนาครอทที่พาทหารมาถึงก็ไม่เจอทั้งคู่เสียแฃ้วทิ้งเพียงแค่รอยเท้าเท่านั้น

“อึก!”มูราดที่ตกลงมาแล้ว เขานึกได้ว่าไอริว่ายนํ้าไม่เป็น เขาจึงรีบหาตัวไอริทันทีแต่ก็กลั้นหายใจต่อไม่ไหวจึงรีบเอาหัวโผล่จากนํ้าก่อน
“นึกว่าตายสะแล้ว”ไอริที่ตัวเปียกๆอยู่
“เจ้าว่ายนํ้าเป็นแล้วหรอ?”
“ไม่หรอก พอดีตกลงมาแล้วมือไปคว้าได้น่ะ”
“ก็ดีที่มิเป็นไร อึก!”มูราดจู่ๆก็ชะงัก กำลังจะจม
“เฮ้ย! เป็นไรน่ะ!”
“ต-ตะคริว!”มูราดก็หายไป ไอริตอนนี้สมองเริ่มปั่นปวนแล้ว เขาว่ายนํ้าไม่เป็น และก็ไม่อยากเสี่ยงชีวิตลงไปด้วย ถึงจะเคยว่ายนํ้าชนะมูราดแต่ก็แค่ตื้นๆ เขาไม่อยากดิ่งลงนํ้า
“….ทำไงดี”ไอริทรุดตัวเข่าอ่อนลง แต่เขาก็กัดฟันแน่น ก่อนจะโดดลงไปในนํ้าโดยที่ไม่คิดสักอน่างว่าตอนนี้เขาว่ายนํ้าเป็นรึเปล่าเมื่อดิ่งลงไป มูราดนั้นพอได้สติอยู่เขาก็เห็นเหมือนเงาใครสักคน
‘ไอริ?’
“อื้มฟ!!”ไอริว่ายมาสุดๆจนถึงตัวมูราดเขาก็รีบลากตัวมูราดขึ้นไปจนถึงฝั่งเมื่อขึ้นมาได้ ไอริกระอักนํ้าหนักมากไม่ต่างจากมูราด
“แค่กกก!!!ๆ!!!!”ไอริดูไอหนัหผิดปกติ มูราดจึงรีบไปดูอาการ
“ยัยบ้า! ว่ายมิเป็นแล้วลงไป!”
“….แค่กกๆๆ! อย่างน้อยข้าก็ช่วยเจ้าได้นะ”หันมา มูราดได้ยินประโยคนี่ใจยิ่งสั่นเข้าไปอีก
“ขอโทษ คราวหลังจะระวังตัวมากกว่านี้”มูราดก็ค่อยๆกอดไอริหลวมๆ
“แค่กกกๆ!!”ไอริยังคงกระอักนํ้าอยู่ มูราดก็ตกใจ

“เฮ้ย! เป็นไรป่ะเนี่ย”
“ตอนที่ดิ่งลงไปน่ะ ข้ามิรู้วิธีการยังไง นํ้ามันเข้าไป..ในจมูก”
“เดี๋ยวก็หายเจ้ายังมิชินนั้นแหละ”
“อื้ม”ไอริก็เรอ่มหายปกติ ลมก็พัดมาอีกหนาวสิครับ
“ชุดๆๆ”ไอริรีบค้นหาชุดในกระเป๋า
“ไปเปลี่ยนผ้าเลยไป”ไอริก็ไล่มูราด เขาจึงเดินออกมาให้ไอริเปลี่ยนเขาก็เปลี่ยนเช่นกัน
“….”ในระหว่างที่มูราดกำลังค้นกระเป๋าเขาก็เริ่มแปลกใจแล้วว่าทำไมเขาพกผ้าพันแผฃด้วยหรอ และหยิบสิ่งหนึ่งขึ้น
“เฮ้ย! แว่นตา!”มูราดดึงสายขึ้นมา
“แว่นตาป้าแกสิ!”ไอริก็เอามือตบเข้าอย่างจัง
“เอามาคนละกระเป๋าแล้ว อย่าหยิบมั่วซั่วอีก!”
“ก็เจ้าเอาใบนั้นไปอ่ะ”
“ยังจะมาเถียงอีกหรอ!”
“เอ่อ!! ขอโทษ”ใูราดก็รีบคว้ากระเป๋าของเขาไปเปลี่ยนผ้า เมื่อมาเจอกันอีกทีมูราดก็ยังแก้มแดงไม่หาย
“ก-ก็คนมันหยิบผิดนี่หว่า!”ไอริก็เบือนหน้าหนี
“เอ่อรู้แล้ว”ทั้งสองก็เริ่มหิวข้าวขึ้นมา ไอริก็เก็บเห็ดข้างๆ
“เห็ดนี่น่ากินชะมัดเลย”มูราดึงเห็ดมามั่วซั่ว
“เฮ้ย! อย่าดึงเห็ดอันที่มิดีมาหล่ะไอ่พวกสีสันน่ากินอันตรายนะ!”ไอริหันมาปุ๊ปก็เห็นมูราดกินเห็ดสีม่วงไปเสียแล้ว
“โอ้! รสชาติมิเลวเลย”มูราดก็หันมายิ้ม


“….นั้นมันเห็ดเมา”


“……”และมันก็ออกฤทธิ์แล้ว มูราดก็ปล่อยเห็ดนั้นลงแก้มแดงระเรื่อคอห้อย
“โอัย! ปวดหัวจัง”กำลังจะล้ม
“อิตาบ้า! เตือนก็มิฟัง”ไอริรีบไปพยุง
“หนักเป็นบ้าเลย เดินดีๆ”ไอริก็พยุงมูราดมานั่งก่อนที่พื้นให้เขาอิงก้อนหินไป ไอริก็ออกไปหาผักหาของมาทำซุปกินให้อิ่ม
“หอม…”มูราดก็พูดขึ้น
“ซุปไง กินซะแก้เมา”ไอริก็ยื่นถ้วยที่ใส่ซุป ที่มีเห็ด มีผัก มีหอมอะไรต่างๆ
“รีบๆเอาไปสิมันร้อน”
“…..อืม”ไอริก็ใช้มือข้างนึงกินข้าวเพราะอีกขเาฃยื่นให้มูราด มูราดก็เอามือไปจับ….ข้อมือไอริแทน
“เฮ้ย! ถ้วยมีนี่”
“มิใช่”แกะปลอกแขนไอริออก ไอริก็หันขวับมาตอนนี้เขาคาบช้อนอบู่
“จะทำไร”
“ตรวจสอบผิวพรรณ”มูราดก็รับซุปมาวางด้านข้างก่อนจะเอามือไปแตะที่แขนพร้อมลูบ
“อย่ามาทำตัวน่าตบได้มั้ย ถ้ามิหายเมาจะทำให้หายเมาเองนะ!”
“….ความโกรธของเจ้าพิชิตความ…ของข้ามิได้หรอก”
“หา????”ไอริทำตากว้าง ตอนนี้คิดอย่างเดียวว่าไม่ปลอดภัยซะปล้ว
‘เห็ดเมาหรือเห็ดไรฟร่ะเนี่ย’

(มันคือเห็นปลุกความคุกคักในตัวคุณ//คิวปิด)
“เจ้ามิเคยคิดบ้างหรอว่าอยากยอมแพ้น่ะ”
“ห๊ะ!? อย่างข้าเนี่ยนะ ไม่เลยสักนิด”
“เสียใจจ้ง”ทำหน้าตาเศร้า ไอริที่เห็รก็อดใจไม่ไหว
“เลิกืไหน้าแบบนั้นได้แล้ว! กินนี่สะ!”
“…ไม่มีแรง”
“เอ๊ะ!”ไอริก็รมเสียเขายกซุปนั้นซดจนหมดก่อนจะถืออีกถ้วยของมูราดมา
“มันไม่ร้อนแล้วเนี่ย”ไอริก็มาจ่อที่ปาก มูราดก็มองสักพักก่อนจะอเาปากกิน
“อุ๊ป!”ดูเหมือนมูราดจะเริ่มได้สติแล้ว รสชาติมันทำให้มํราดตกใจ
“ทำไมมะนอร่อย มันต้อวกินไม่ได้สิ”
“กินทีนกับนี่จะกินอันไหน ได้สติก็กินเอง!”ยัดใส่มือมูราเ

“คราวหลังจะหยิบกินอะไร บอกข้าด้วย”ไอริก็นำภาชนะไปล้างที่นํ้าตก รวดเอาผ้าไปซักตากด้วย
“เดี๋ยวอยู่ที่นี่สักพักก่อน เดี๋ยวค่อยออกเดินทาง”ไอริก็ตากผ้าเสร็ตก็เดินตรงมานั่งข้างมูราดใส่ที่ปฃอกแขนเช่นเดิม
“ข้ายังมิเคยไปบ้านเจ้าเลยแฮะ”มูราดก็พูดขึ้นมาไอริก็หันมาพร้อมทำหน้าประมาณว่า เพื่อ?
“ก็เจ้าเคยเห็นแฃ้ว ข้ายังมิเคยเห็นไง”
“อ่อ วั้นหรอ ก็จริงเป็นคู่หูกันแล้วนิ ไว้ออกจากป่านี่เมื่อไหร่เดี๋ยวพาไปดู”
“แต่จริงๆก็เคยเห็นแล้วมิใช่หรอ”
“เออะ!? เห็นแต่ด้านนอกไง”
“ก็ได้”ไอริก็หันไปอีกทาง
“ว่ายนํ้าแล้วปวดแขน ข้านอนละ”
“….อืม”ไอริก็อิงโขดหินหลับไปมูราดก็หันมามองไอริ มองที่ริมฝีปากเชอรี่แบบธรรมชาติ ดูเหมือนไอริจะแต่งหน้าไใ่เข้มแต่เน้นที่ปลายหางตาให้ดูแหลมดั่งเป็นเสน่ห์ของเธอ
“แค่มอง ใจข้าก็ขนาดนี้เชียวหรือ”มูราดกุมที่หัวใจหน้าเขาแดงไม่รู้ตัว
“ชิ!”มูราดก็หันหน้าไปอีกทางค่อยๆดันหัวไอริลงมาซบไหล่ตน
“ฟี้ๆ…..~~~”ไอริก็นอนกรนเบาๆ ฝยก็เริ่มตกลงมาอีกครั้ง
“ฤดูฝนนี่น่ารำคาญจริงๆ”มูราดก็รีบอุ้มไอริไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ซึ่งมีที่หลบใต้นั้น จึงเข้าไปเพื่อหลบฝน วางไอริลงข้างเขาและให้ไอริซบเข่นเดิม
“อากาศก็หนาวอีก ชิ!”
“หนาว”ไอริก็ละเมอพูดออกมามูราดได้ยินเขาก็แก้มแดงขึ้น

“อย่ามาอ่อยกันเลย (////-)”มูราดก็ค่อยๆเอาแขนข้างนึงไปโอบไอริแน่น
“อึก!”ไอริลืมตาจึ้นมามองกำลังจะสะบัดตัวหนีแต่มูราดก็พูดขึ้น
“ไม่ต้องหรอก ข้ามิคิดไรข้าก็หนาว”มูราดก็เบือนหนี
“!!!!”ไอริกับมูราดต่างคนต่างแก้มแดงไม่แพ้กัน ไอริก็ยอมให้อยู่ในท่าแบบนั้นก่อนจะหลับลงไปต่อ มูราดที่มองลงมาที่ไอริ ดูเหมือนจะอ่อนล้ามากๆ
ท่ามกลางสายฝนที่ตกแบบซาๆเท่านั้น……บวกกับความหนาวและอบอุ่นที่ส่งผ่านมาใูราดค่อยโน้มตัวลงนอนกับพื้นส่วนไอริก็หนุนอกเขาและหลับ
และนี่ก็เป็นอีกวัน....
'ไม่ฃินสักทียัยบ้านี่'





______________________________

มาลงช้ามากเนื่องจากเมื่อวานสอบเนาะ

เลยหมดแรงหลับเป้นตาย ซึ่งไรท์เขียนไว้อยู่

ตอนนีเไรท์มีปัญหาแล้วหล่ะไม่มีเวลา....นั้นแหละปันหาไรท์

555555 อย่าบืมนะกดติดตามด้วยๆ แวะเข้ามาดูทุกๆสี่-ห้านั

คอมเมนกดหัวใจ เนื้อเรื่องอาจจะงงหน่อยนะเพราะเราก้ไม่ได้ตั้งใจวางเนื้อเรื่องแบบนี้หรอก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น