ตอนที่ 4 : Episode : 4 นอนไม่หลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    17 พ.ย. 61

“งั้นก็อาบนํ้า?”มูราดก็พูดขึ้นไอริก็หันมา
“ใช่! เจ้าน่ะลุกออกจากนํ้าไปเลย!”ไอริก็สาดนํ้าไล่
“อะไรของเจ้า ยุ่งยากชักช้า!”มูราดถอดเสื้อของตนออกซะงั้นถอดหมดแล้วโยนขึ้นบนฝัาง
“จะถอดผ้าทำไมเนี่ย!”
“เจ้าควรจะชินได้แล้วนะ ก่อนออกจากป่าแห่งนี้ข้าก็คงถอดผ้าอีกนาน”มูราดก็พูดหน้าตาเฉยหารูัไม่ ไอริเองนั้นหน้าแดงจัด
‘ทำไมนํ้ามันร้อน’ในใจมูราด

“เจ้าก็รีบถอดผ้าได้แล้ว”
“ไม่! เจ้าต้องขึ้นจากนํ้าก่อน”ไอริก็ไล่ให้มูราดขึ้นนํ้าแต่มูราดก็ไม่สนใจ
“ตอนอยู่นํ้าตกก็ยังอาบด้วยกันแท้ๆ”มูราดก็พูดชิชะ เขาก็หันกน้าหนี
“หันไปสิ จะลุกออกจากนํ้าและเจ้าก็รีบอาบหล่ะ”ไอริก็หันอย่างที่ว่ามูราดขึ้นนํ้าสวมเสื้อผ้าเสร็จมูราดก็ถอยห่่วไปดูรอบๆ ไอริก็แช่นํ้าอยู่คนเดียว
‘นํ้านี่ก็ดีเหมือนกันรู้สึกสบายตัว”ไอริก็แช่ซะเพลินนานกว่า30นาที บักมูราดที่เดินสำรวจเสร็จแล้ว เขาก็กลับมาทันที คิดว่าไอริอาบเสร็จละ เมื่อเขามาถึง ไอรินั้นกำลังลุกจากนํ้าพอดี แต่ในตอนนั้นดันมีใบไม้จำนวนมากพัดมาทำให้ใบไม้มันลอยมาปิดจุดสำคํยสองประการของไอริ
“อาบสะนาน”แก้มแดงก่อนหันหลัง ไอริตกใจแต่คิดว่าเขาคงไม่เห็นหรอกมั้ง ใบไม้เยอะซะขนาดนั้น ก่อนจะรีบสวมผ้าซึ่งมูราดก็หลบทัน(ก่อนจะเห้นไปมมกกว่านี้)
“เจ้าจะอาบนํ้าต่อใข่มั้ย”
“ไม่ละหล่ะ ไปเถอะ”มูราดกับไอริก็ทำการไหว้บ่อนํ้านั้นและเดินออกมา

“ทางตอนใต้ของบ่อนํ้าจะมีทางเดินยาวไปน่ะ เห็นเจอถํ้าหนึ่ง มันแปลกนะข้างในมีแสงสีม่วงด้วย”
“งั้นหรอ”ทั้งคู่ก็เดิรไปไอริก็เจอถํ้าอย่างที่บอก
“เข้าไปดูกันเถอะ”ไอริก็เดินนำเข้าไป มูราดก็ตาม หารู้ไม่นั้นคือถํ้าแห่ง…..
 “มีควันอะไรเต็มไปหมดเลยเนี่ย”ไอริพยายามปัดควันไปมา
“ไอริ แค่กๆ!!”มูราดจู่ๆก็ไอขึ้นมา
“เฮ้ยเป็นอะไร”ไอริรีบมากูอาการมูราด ซึ่งแปลกใจที่ร่างกายมูราดมันผิดปกติ
“ตรงนั้นมีซอก”ไอริก็รีบพามูราดไปซึ่งตรงนั้นควันไม่เข้าถึง
“ดูเหมือนแก๊สควันนี้จะได้ผลเฉพาะกับตัวผู้นะ”
“แค่ก! ผู้ชายสิเฟ้ย ตัวผู้มันศัพท์หมา”

“ก็เหมือนๆนั้นแหละ เจ้าอยู่นี่นัข้าขอไปหาอะไรก่อน”
“หาอะไร”
“ข้าคิดว่าควันเนี่ยต้องถูกปล่อยออกมาข้าจะลองไปหาที่ปิดดู
“…..”มูราดเงียบ ไอริก็ลุกขึ้นกำลังจะหันหลังเดิน
“เดี๋ยว!”มูราดคว้าข้อมือไอริไว้
“รีบกลับมานะ”เขาก็ปล่อย ไอริรีบไปหาอย่างที่บอกเขาเดินเข้าไปลึกกว่านี้อีกก็มีประตูบางอย่าง เขาจึงตัดสินใจที่ยะเดินเข้าไป เมื่อเข้าไผมันมีเหมือนควันที่ลอยออกมาจากหม้อ
‘นี่สินะต้นเหตุ’ว่าแล้วก็หยิบฝามาปิดไว้ ไอริสังเกตว่าเกมือนที่นี่จะไม่มีคนอยู่มานานแล้ว มองไปด้านข้างก็เจอกระดูกคนซึ่งลัษณะแต่งตัวเกมือนผู้ชาย
‘ผู้ชาย…งั้นมูราด!”ไอริรีบวิ่งดลับไปหามูราดก็ไม่เป็ไรเขาปกติควันก็เรอ่มเบาลงมูราดก็แข็งแรงปกติ
“ขอบใจมากเลยนะ”มูราดก็ใช้สายตาเชิงยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้น
“เพื่อแทนคำขอบคุณ”มูราดก็คว้ากระเป๋าที่ไอริถือสองใบนั้นมาทั้งหมด
“เดี๋ยวข้าถือให้”
“ขอบใจ”ทั้งคู่ก็เดินออกตรงไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย 
“ชักจะหิวละแฮ๊ะ”มูราดกุมท้องตัวเอง ไอริก็คว้ากระเป๋ามาอันก่อนจะหยิบขนใปังให้
“กินสิ….”มูราดก็รับมาก่อนจะแบ่งครึ่งให้ ไอริก็รับเขาก็กินปกติแต่มูราดแอบมองเล็กน้อย เชาเห็นตอนไอริ นิมฝีปากเล็กๆสีชมพูที่ถูกเปิดออกมาค่อยๆกัดมันคำเล็กๆ ดูน่ารัก มูราดต้องซะเพลิน

“มิกินก็เอามาให้ข้าสิ”มูราดก็สะดุ้ง
“โทษมี”ว่าแล้วก็กินขนมปังที่อยู่ในมือจนหมด
“ตานั้นน่ะ”ไอริก็พูดขึ้นมาเขาไม่ได้หันมามองหรอก มูราดก็หันมากาเธอ
“เจ็บมั้ย”
“คิก! อะไรถามไรของเจ้า”มูราดหลุดขำซะงั้น
“เอ้อ! มิถามละ”ทั้งคู่ก็เดินๆไปเรื่อยๆ เขาสังเกตเห็นว่าในป่าที่มาเนี่ย เหมือนเดินมาที่เดิมยังไงยังงั้น
“แปลก”
“???”
“ข้าจำได้ว่าตรงนี้เดินมาแล้วนะ”ไอริมองรอบๆ เมื่อมูราดมองเขาด็สะดุ้งขึ้นมา
“ไอริ!! ผี!”มูราดกรี๊ด
“อยู่ไผน!?”
“นี่ไง”มูราดขี้มาที่ไอริ ทำให้เธอฉุนขึ้นมาตับนิ้วมูราดและหักขึ้นซะงั้น
“อ้าาาาากกก!!!”ดัดกลับ
“ผู้บุกรุก”เสียงหนึ่งดัง มันเป็นสัตว์ทะเลมันขึ้นมาจากแหล่งนํ้าไม่มีขาแต่เหมือนหางมากกว่า มันถืออาวุธลักษณะคล้ายขวานผสมเคียว
“จ้าาากก!!”มูราดสะดุ้งหนักมากเขาวิ่งไปหลบหลังไอริ
“เจ้าใช่ผู้ที่ทำให้พวกเราไปต่อมิได้งั้นหรือ”
“ใช่! นี่คือดินแดนของข้า! ข้าคิวกรอต!”คิวกรอตพูดก่อนจะดุ่งขึ้นมาโจมตี ไอริจึงวิ่งกลบ

“เรามาดี!!”เมื่อคิวกรอตได้ยินเขากฌวางเคียวลง
“ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ได้ไง ใครมาที่นี่มิมีใครรอดหรอกนะ”
“ตกเหวมา ข้ากำละงตามหาท่านอิกนิส”ไอริพยายามเจรจา คิวกรอตก็ทำหน้าครุ่นคิด
“ผ่านทางนํ้านี่สิ ไวกว่า”ชี้ไปที่นํ้า เมื่อไอริกับมูราดไปยืนคิวกรอตก็มายืนด้านหลัง
“นี้แหละข้อเสียของนักรบ”คิวกรอตก็เอาหางปีดเข้าที่ขาทำฝห้ทั้งคู่ลงนํ้าไป นํ้านีีมันแปลกมาก แทนที่เราจะลอยตัวว่ายนํ้าแต่มันเหมือนมีคนกระชากลงไป 
“อื้อ!!!”ไอรินั้นเริ่มหายไม่ออก มูราดที่เห็นเขาก็สังเกตว่ามีเงาบางอย่างคว้าขาเขาอยู่จึงใช้ดาบนั้นฟันเข้า ทั้งคู่จุดหลุดมาได้ มูราดเห็นประตูที่ซ้อนอยู่เขารีบพาตัวไอริเข้าไปในประตูนั้น ซึ่งก็หม่มีนํ้าอยู่
“ไอริๆ! ไอริ!!”มูราดเขย่าตัวไอริที่ดูเหมือนเธอจะหมดสติไป
‘ลิ! บ้าจริง กระเป๋าก็ไม่ได้เอามาด้วย ไอ่บ้าคิวกรอต!’มูราดนั้นเขาจับตัวไอรินอนกับพื้นก่อนจะปั้มหัวใจ เขาผสานมือและกดลงที่อก
‘สมาธิหนอ…สมาธิ…’ท่องไว้
“ต่อไป แค่ช่วยชีวิตนะ มิได้คิดไรหรอก”มูราดกล่าวไว้ก่อน เขาก็จับที่ปลายจมูกคไอริ ถอดผ้าปิดปากออกทั้งคู่ ก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ฟู่ววว!!! 
“แค่กกๆๆ! โอ้ย…แค่กก!! อ่ะนี่ข้ายะงมิตายหรอ”ไอริที่สำลักนํ้า นํ้าพุ่งออกปากใส่กน้ามูราดเต็มๆ
“ส่าแต่เจ้าทำไมทรงผม”
“ชั่งเถอะฟื้นมาก็ดีละ”มูราดก็ลุกยืนขึ้น
“ที่นี่มืดมาก ดีนะมีตะเกียงวางไว้ข้าเลยต้องใช้มันก่อน”มูราดถือตะเกียงขึ้นมา ไอริก็ลุกปัดฝุ่นเล็กน้อย
“อ่ะ”ยื่นมือ หญิงสาวไอริก็แปลกใจ
“จับไว้สิ! ทางมันมืดเดี๋ยวหลงถ้าไปต่อ”
“อืม”ไอริก็ทำตามที่บอก ทั้งคู่ๆด็เดินไปเรื่อยๆ มีแค่ทางตรงไม่มีทางไกนเลย มูราดก็ไม่ค่อยมีสมาธิเพราะตั้งแต่เกิดมา นอกจากแม่ และการคว้ามือคนอื่นแบบช่วยเกลือเฉยๆนั้น เขาไม่ได้คิดอะไร แต่กลับอย่างนี้ เขากลับใจเต้นขึ้นมาซะงั้น
“เอ่อ…ข้าว่าปล่อยดีกว่ามั้ย”ไอริก็หันมาถามเพราะสังเกตได้ว่ามือเริ่มเปียก
“เดี๋ยวหลงขึ้นมาหาเจอยากนะ”หันมามอง ไอริมองสักพักเขาก็ดึงผ้าปิดปากมูราดลงเช่นเดียวกับเขาที่ตอนนี้ไม่ได้ใส่
“ที่นี่มันอับอากาศ ใส่แบบนั้นจะหายใจลำบากนะ”ไอริหลบกน้าต่างคนต่างเขินถุงจะเห็นหน้ากันบ่อยแต่มันก็ไม่ชินสักที เพราะมูราดก็เป็นเจ้าขายสุดหล่อ ไอริก็สาวสวย เหมือนจะเจอประตูแล้ว มูราดก็เปิด
“เอ๊ะ?”เปิดออกมาดันมาโผล่ที่บ้านใครไม่รู้ มีผู้หญิงกับผู้ลายสามีภรรยาสะมากกว่าอายุราวๆ 60+ ได้
“เอ่อ…พวกหนูทำไมโผล่มาจากห้องนํ้า”คุณยายก็ถาม
“ไม่ใข่นะคะ! นี่คือประตูมิติ!?-“หันหลับไป โอ้ว…ส้วม…

“เอ่อ…ชั่งมันเถอะ กินไรมารึยังท่าทางเป็นนักผจญภัยสินะ”
“ขเามาจากดินแดน Catle of Dawn เช่นเดียวกับแม่นางนี่  พวกเราพลัดตกจากหน้าผามา แยกทางจากเพื่อน เลยหลงทางมามี่นี่ หลงมาได้สัก 4-5 วันได้แล้ว
“โอ้ว…งั้นยายกำฃังทำอาหาร ถ้าไม่รังเกียจพักที่นี่สักคืนก็ได้นะ”
“จริงๆ ข้าก็มิอยากรบกวนอะไรท่านหรอกค่ะ แต่ตอนนี้ขอความกรุณาด้วยนะคะ”ไอริก็ไปนั่งลงที่เก้าอี้
“กินข้าวกันเสร็จก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยกล่ะ เหมือนจะเปียกนะ”
“ครับ/ค่ะ”ทั้งคู่ก็ลงมือทานอาหารร่วมกับคุณตาคุณยาย
“ว่าแต่แม่หนูกัยพ่อหนุ่ม ชื่อไรกัน”ยายถาม
“ข้าชื่อไอริค่ะ สังกัดหน่วยรอบสังหารองค์กรลับของท่านเธนค่ะ”
“เอ่อ..ข้าก็…เป็นนายพรานครับ”
“นายดรานหรอ กน้าตาดีนะ”ตาก็ชมไปที มูราดก็เขินไปที  ไอริก็อ้วกไปที
“คือจริงๆ เขาเป็นเจ้าชายแห่งดินแดนทะเลทรายน่ะค่ะ แต่เมืองเขาถูกแอสเซนก้าปีศาจทรายผู้ใช้เวทย์ที่แข็งแกร่ง เลยเสียอาณาจักร”
“น่าสงสารจังเลย”
“ว่าแต่พวกท่านอนู่ที่นี่กี่ปีแล้ว”
“ก็ 40 ปีแล้วหล่ะ หลงทางน่ะ…หาทางไปไม่เจอเลยอยู่ที่นี่”
“แล้วถ้าเกิดพวกเราหาเจอละคะ จะไปกับพวกเรามั้ย”คุณยายที่ได้ยอนก็หันมามองคุณตาและตอบไปว่า
“ไม่แล้วหล่ะ อยู่ที่นี่ก็ดีเกมือนกัน”เมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว ไอริอาสาเก็บจานล้างให้ มูราดก็เข้าก้องไปอาบนํ้ารออาบเสร็จเขาก็เดินดูในห้อง
‘ห้องลูกชายป้าเอง’
‘แฃ้วลูกชายป้าไปไหนครับ”
“ไปในเมืองน่ะ…’
“คิดถึงท่านพ่อจัง”มูราดที่นอนอยู่บนเตียง เขาค่อยๆหลับตาลงก่อนจะเผลองีบไป เมื่อตื่นขึ้นมาเขาหลับไปได้เพียงสิบนาที ไอริเดินออกจากห้องนํ้ามา เขาอยู่ในผ้าขนหนู
“เอ่อ….โทษทีตื่นมาผิดจังหวะ”กำลังจะนอนต่อ ไอริก็หักนิ้วดังกรอดๆ
“ได้…อยากนอนใบ่มั้ย”แล้วก็ชกเข้าที่ท้องที่หน้ามูราดทนไม่ไหวละ เขารวบจ้อมือไอริด้วยมือข้างเดียวอีกมือก็รวบเอวไว้
“เฮ้ย! ปล่อยนะ!”

“ถ้าปล่อยเจ้าก็ตีข้าน่ะสิ!”ไอริพยายามดิ้นแต่ผ้านั้นก็เหมือนค่อยๆไหลลง
“ปล่อยนะ!!”ไอริที่ตัวเขาทับตัวมูราดอยู่จะดิ้นแค่ไหนก็ไม่มีทางหลุดและเมื่อผ้ามันหลุดออกหมดแล้วมูราดก็พึ่งรู้ตัวเขาก็รีบปล่อยและมูราดก็มีเกียรติ์ มีศักดิ์ศรีมากพอเขาก็หันหลังให้
“เอ่อรู้หน้าที่”ไอริทั้งเขินทั้งอายดีที่เขาไม่เห็นไอริก็จัดการใส่เสื้อผ้าที่คุณยายเตรียมไว้ให้ ซึ่งชุดมันเป็นชึดธรรมดาเป็นเสื้อแขนสั้นสีชมพูอ่อนๆเกงขาสั้น(ตรงนี้มัน!!)แล้วก็รองเท้าบูทธรรมดา
“….ชิ!”มูราดหันหน้าหนี
“ยายเขาให้ใส่น่ะ”กระโดดขึ้นไปบนเตียงเบียดมูราด
“เฮ้ย! ไปนอนพื้นเซ่!”มูราดพูดขึ้นมา
“จะบ้าหรอ!? ผู้หญิงที่ไหนนอนพื้น”ไอริก็เบียดไปเบียดมามูราดก็หันมาทางไอริก่อนจะบีบแก้ม
“ยัยบ้า! รำคาญเฟ้ย!”พูดจบก็ปล่อยก่อนจะนอนแบบนี้ ไอริก็เริ่มใจเต้นรัวๆ เพราะมูนาดไม่ใส่หน้ากากนอนมันทำให้ใบกน้าตอนเขาหลับมันมีเสน่ห์มาก แถมใบหน้าก็ใกล้ด้วย
“…….คิ”ไอริก็คิดแผนชั่วร้ายขึ้นมา เขาใช้วิธีเดิมกับที่เคยแกล้งคือเอานิ้วแหย่ๆ แต่รอบนี้ะขาแกล้งหนักขึ้น
“มูราด…”ไอริก็เรียกขึ้นมาด้วยเสียงแผ่วเบาพยายามซุกเข้ากับที่แผงอก
“อืมมม…”มูราดก็ละเมอเสียงเบาๆ ไอริที่เห็นว่าเขายังไม่นอน
“นี่มูราด”
“หืม?”ฃืมตามอง
“นอนไม่หลับ”





___________________________________

ฉันจะพาพวพวกเธอเข้าสู่ความฟินต่อ

อ่านให้สนุกนะ .รักทุกคนกดไลท์ด้วยยย
คอมเมนซะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น