ตอนที่ 3 : Episode : 3 บ่อนํ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

และเมื่อทั้งสองตื่นขึ้นมาพร้อมกันเพราะว่า…ฝนตก….ทั้งคู่ก็รีบวิ่งหาที่กลบแต่แล้วไอริก็ไปสดุดกับรากไม้ที่ผุดจากดินทำให้เขาล้มอล้วกลิ้งไถล
“…ยัยซุ่มซ่าม!”มูราดรีบวิ่งมาประคองไอริ
“ข้าถือของเต็มไปหมดแล้วยังมาล้มอีก”มูราดสบถออกมา
“เจ็บขา”ไอริกุมขาตัวเองแน่นฝนเริ่มตกลงแรงเรื่อยๆ
“ชิ! เจ้าถือได้ใช่มั้ย”มูราดยัดของใส่ในมือไอริก่อนจะอุ้มไอริขึ้นในท่าเจ้าสาวและรีบวิ่ง
“อึก! ขอโทษ”มูราดก็รีบหาถํ้าเพื่อหลบ เมื่อมาถึงอย่างแรกมูราดรีบถกขากางเกงไอริขึ้น
“มีแผลจริงด้วย….เดี๋ยวข้าทำแผลให้”มูราดก็รีบเตรียมอุปกรณ๋

“ชั่งมันเถอะ เจ้ารีบทำแผลตัวเองเถอะ ข้าก็ส่วนข้า”ปัดมือมูราดออกสะงั้น มูราดเอวก็ดูไม่พอใจสักเท่าไหร่
“มิต้องเลย! อยู่นิ่งๆ!”จับตัวไอริให้นั่งเฉยๆพร้อมใช้สายตาขู่ๆ
“เหอะ! คิดว่าข้าจะกลัวรึไง!”ฉุนละ
“......มิอยู่นิ่งข้าจะกอดนะ”ไอริได้ยินเขาก็แก้มแดงเล็กน้อยก่อนจะยื่นขาให้(แต่ตรีนแตะใส่แด้มมูราด)
“ยัยนี่!”มูราดก็ทำแผลให้อย่างเบามือที่สุดเขาใล้ผ้าพันแผลและแอลกอฮล์ล้างแผลเอายาที่ตัวเองพกมาป้าย
“....ซีด...”ไอริซีดออกมาด้วยความแสบแต่เขาก็ทนไว้
“แสบหรอ เบาสุดละนะ”ทำแผลให้ต่อจนเสร็จเรียบร้อย
“แน่นไปรึเปล่า”
“ก็พอดีแล้วหล่ะ”มูราดได้ยินก็โล่งขึ้นมาหน่อยเขาก็ถอยห่างมาดึงแขนเสื้อตัวเองขึ้น
“แผลนิ!”

“แตงโมมั้ง”
“ช-ช่วยมิได้!”แบมือ
“อะไร”
“เดี๋ยวข้าทำแผลให้แล้วกัน”ไอริก็พูดจาดูซึนๆ
“อย่างเจ้านี่นะ! ไปๆยัยขาด้วนไปนอนพักเถอะ”
“ข้าเจ็บขามิได้เจ็บแขน เอามานี่!”แย่งมาซะงั้น มูราดก็จำใจปล่อยให้ไอริทำแผล
“….”บรรยากาศเงียบ

“เจ้าคิดว่าข้าตะได้เจอจิ้งจอกอีกมั้ย”
“อะไร ถามข้าทำไม”
“มิอะไรหรอก นางสวยดี”สายตาดูจริงจังมาก ไอริที่เห็นเขาก็ราดแอลกอฮอล์ไปเลย
“อ้ากกก!! ยัยบ้า!”เอามือดันหัวไอริให้ออกห่างไป
“หึ้ย!”เอายาที่มูราดทาเมื่อกี้ควักออกมาเป็นก้อนแปะใส่แผล ความแสบเหลือล้น
“อะไรเนี่ย! โมโหบ้าไรของเจ้า!”
“โมโหสิ!!”มูราดที่พอรู้เล็กน้อยเขาก็รวบมือไอริแล้วดึงมาใกล้
“อ่อ รึส่าเจ้าหึง”

“…….ขี้”ไอริใช้หัวโหม่งขึ้นกับคางก่อนจะถอยห่าง
“รำคาญ จะนอนแล้ว”ไอริก็อิงกำแพงกำลังจะหลับ
“เฮ้อ! เบื่อโว้ย ทำไมต้องมาติดกับยัยสาวที่แสนมิโรแมนติก เดี๋ยวก็ทีนเดี๋ยวก็ทีน”แกล้งบ่นอุบอิบ ไอริก็ทนฟังสักพัก
“โห้!!!!”ตะโกนสะงั้น
“จะตะโกนทำไมเล่า!”ขว้างกระเป๋าของมูราดที่วางใส่
“เปล่าสะหน่อย”มูราดก็พูดจากวนประสาท ก่อนจะเงียบไปชั่วขณะ มูราดกัยไอริด็พูดขึ้นพร้อมกันว่า
“ปกติก็เงียบทำไมพูดมากจังหล่ะ/ปกติก็เงียบทำไมขี้โวยวายวะ”ชะงักทั้งคู่
“อะแฮ่ม! สงสัยเพราะคงเป็นชินละมั้งก็อยู่กับเจ้าสะนานนี่”
“งั้นหรอ ถ้าออกไปจากผืนดินแห่งนี้ ก็คงเป็นเหมือนเดิมสินเ”
“ก็งั้นแหละ แล้วก็อีกอย่าง ข้าจะมิยอมแพ้คนอย่างเจ้าแน่!”ไอริก็ยักคิ้วขึ้นกวนประสาท มูราดก็หัวเราะในลำคอ
“ได้…”มูราดก็อิงหลังหลับเช่นกัน ในขณะที่กำลังจะหลับก็เหมือนรู้สึกอะไรสักอย่างมาแตะที่ตา เขาจึงปัดออก สักพักก็มาแตะที่จมูก 
“อื้มม!!”เริ่มรำคาญ แต่มันก็มาแตะที่แก้ม มูราดหมดความอดทนเขาลืมตาขึ้นมา
“อุ้ย! โทษที”ไอริหัวเราะอย่างร้ายกาจ ใช่ เขาแกล้ง
“หนอยแน่! ลองเจ้าหลับดูเถอะ”มูราดก็หลับต่อ ไอริยังไม่ลดละการกลั่นแกล้ง เขาเอายาที่ป้ายแผลนั้นไปทาซํ้าที่แผลเก่า
“ยัยล้านี่! โมโหละนะ!”มูราดเริ่มเกิดความอารมณ์เสีย แสบก็แสบ หงุดหงิด
“555 สมนํ้าหน้า มิแกล้งละ”ไอริก็อิงตัวไปนอนทีีเดิมมูราดจึงย้ายทีีไปอิงนอนข้างๆใช้มือรวบแขนไอริไว้
“เฮ้ย!”

“เจ้าจะได้เลิกแกล้งสักที”มูราดพูดจบก็เอาหัวหนุนตักสะงั้น
“ไอ่บ้า! ลุกไปนะ”โมโหขัดขืนไม่ได้มือโดนล็อกอยู่
“เดี๋ยวถ้ายังมิหยุดดิ้นจะมากกว่านี้นะ”มูราดส่งสายตาจริงจัง ไอริก็ตัวแข็งทื่อ
“ชิ! งั้นก็ปล่อยมือสิ”
“ก็ได้”เมื่อมูราดปล่อยไอริก็เอามือดันหัวมูราดจนตก
“โอ้ย! แสบนักนะ!!”มูราดกุมหัวตัวเอง ฝนเริ่มเพลงลงมาก (เถียงจนฝนหยุด)
“ฝนหยุดละ ขาเป๋แบบนั้นเดินเองได้ป่าว”
“ได้”ไอริก็โชว์ความแข็งแกร่งเมื่อเธอยืนขึ้นและก้าวเท้าหนึ่งก้าวเธอก็เข่าอ่อนทรุดลงหัวฟาดพื้นซะงั้น
“โง่”มูราดด่าเธอก่อนจะช่วยพยุง
“ชิ!”ไอริอายเล็กน้อยเธอกุมหัวตัวเอง
“เป็นไงๆ กรรมตามทันตะกี้เจ้าก็ทำข้าโดนคืนละสม”มูราดก็ด่าฉอดๆไม่หยุด ไอริหงุดหงิดเลยเอาหินยัดเข้าปากมูราด
“พูดมากจริง”

“ถุ้ย!!”คายก้อนหินออก
“เดี๋ยวข้าอุ้ม ทำเหมือนก่อนมา”
“ห๊ะ! มิเอาข้าจุก เอ้ย!”มูราดก็อุ้มไอริพาดบ่าเขา
“จะอุ้มแบบนี้ทำไมเล่า! ขี่กลังเอาสิ!”ไอริดิ้นไปดิ้นมา เธอแก้มแดง
“ยัยนี่ อย่าดิ้นดิ๊ ตูดก็หนัก”มูราดก็ถือข้าวของอีกข้าง ไอริได้ยินว่าตูดหนักก็เอามือหยิกหลัง
“ยัยล้า! เดี๋ยวก็ร่วงไปหรอก”
“ก็อุ้มข้าดีๆสิ!”
“ถ้าขี่หละงจะถือของยังไง!”ทะเลาะกันซะวุ่น สุดท้ายไอริก็จำใจยอม เมื่อเดินไปได้สักพักเขาก็พบกับบ่อนํ้าแปลกๆ บ่อเป็นสีออกเขียวมรกตดูแปลกตา มูราดวางไอริลงที่ขอนไม้เพื่อให้เธอนั่ง ซึ่งหน้าบ่อนํ้านั้นมีตัวอักษรบางอย่างสลักไว้ที่หิน
“เฮ้ย! ยัยบ้า! อ่านว่าอะไร”
“….ภาษาฮานาเนีย(สมมุติ) ข้าพอรู้จักมาอยู่”ไอริก็เอาไม้ช่วยพยุงไปดู
‘บ่อนํ้านี่ หากผู้ใดลงไป บาดแผลที่เปี่ยมล้นด้วยความเจ็บปวดเพียงใด ก็ย่อมหายเพราะนํ้าตาเหล่าเทพ’ไอริอ่านให้ฟังมูราดได้ฟังก็พยักหน้า ไอริก็นึกได้ เขาปล่อยไม้นั้นก่อนจะจับไหล่มูราดทั้งสองข้างให้หันมามองเธอ
“มูราด….”ไอริใช้สายตาแปลกๆกับเขา ทำให้เจ้าชายหนุ่มนั้นอ่อนไหวเล็กน้อย ไอริค่อยๆหลับตาทำท่าเหมือนจะยื่นตัวขึ้นทำไรบางอย่าง มูราดเองก็เหมือนอยู่ในมนต์สะกด เขาค่อยๆเอามือไปจับที่ใบกน้านั้นพร้อมหลับตาเช่นกัน ใบหน้ายื่นเข้ามาใกล้กันเรื่อยๆ
‘แปลกจัง ทำไมร่างกายมันขยับเองหล่ะ’ในใจของมูราด แต่แล้ว…


ตู้มมมม!!!!! (ฝันไปเถอะ!!)มูราดกระเด็นตกนํ้าสะงั้น โนฝีมือบาทาของไอริ
“เป็นไง!?”ไอริถามอาการมูราดเมื่อตั้งสติได้เขาก็ฉุนขึ้นมา”
“จะถีบข้าลงมาทำไม! แล้วไอ่สายตาเมื่อกี้เนี่ย!”
“…ได้ผลกรอ”ไอริหลบกน้าเล็กน้อย มูราดที่ได้ยินเขาก็ตกใจก่อนจะหลบเช่นกัน
“ชิ!”มูราดก็ดูแผลที่แขน
“เฮ้ย! ไอริ ได้ผล! แผลข้าหายปนิดทิ้งเลย!”
“จริงๆหรอ!”ไอริก็เห็นว่ามูราดยื่นมือมา
“ลงมาสิ”ไอริก็แอบยิ้มก่อนจะเอามือวางลงบนมือหนา แต่มันไม่ใช่มูราดจับมือเธอแน่นและดึงลงสุดแรงจนไอริพุ่งเข้าหานํ้า
“แค่กกๆๆ!! ทำบ้าอะไร!”
“ฝันไปเถอะ”มูราดก็ยักคิ้วกวนประสาท ไอริก็รู้สึกแค้นขึ้นมา แต่พอเขามองลงที่ขาตัวเองแผลมันกายไปซะงั้นแถมรู้สึกสบายแบบแปลกๆ
‘นํ้าตาของเหล่าทวยเทพ จะช่วยท่านทุกอย่าง’เสียงบางอย่างดังขึ้นมา ก่อนจะมีเหล่าภูติสาวสีเขียวโผบินไปมาพร้อมฮำเพลงไปด้วยและหยุดอยู่ข้างบ่อ
“ท่านมนุษย์ นับว่าเป็นยินดีที่พวกเราได้พบพวกท่าน”เสียงภูติสาวคนหนึ่งเดินออกมาท่ามกลางเหล่าภูติอีกหลายๆ
“ข้ามีนามว่าคริกซี่ ภูติผู้คุ้มครองผืนป่าแห่งนี้ บ่อที่ท่านแช่อยู่นั้น คือบ่อนํ้าตาเทพมรกต”
“งั้นหรอ”

“แต่ข้ามิอะไรท่านหรอก ท่านสามารถชำระร่างกายได้ค่ะ พวกเราสร้างมันไว้เพราะเพื่อตอบแทนดวกท่านเลย”ยิ้มให้
“เอ๋ ข้ายังงงๆอยู่นะ”มูราดก็แปลกใจ
“มิต้องกังวลไปหรอกค่ะ ข้านั้นเป็นเพียงผู้คุ้มครองผืนป่า ท่านมิใช้เผ่า Devil’s Liar พวกเรายินดีรับใช้ท่านค่ะ”คริกซี่ก็ยิ้มให้
“ข้าต้องขอบใจพวกเจ้ามากเลยนะ”
“จรองๆที่พวกเรามาก็แค่สงสัยน่ะค่ะว่าใครมา แต่พอเห็นว่าพวกท่านดูไม่มีพิษภัยอะไร พวกข้าก็ขอตัวก่อนนะคะ อย่าลืมกล่าวขอบคุณบ่อนํ้านั้นด้วยนะคะ”ว่าแล้วคริกซี่ก็บินหายไปพร้อมกับภูติๆของเธอ



______________________

ว้าาาาาาๆ อดใจไม่ไหวอบากจะลงมสกเลย

ตอนนี้ลงแล้วก็โล่งใจ

อย่ลืมกดไล์ให้ด้วบนะ คอมเมนต์กันดยอะๆนะ

รักทุกคนนนนนน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น