(Fic undertale) ฉันเเค่ร่านค่ะ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 ฉันขอนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

"ฮึก! ทำไมเฟลคุงต้องผลักฉันด้วยค่ะ ฮื่อๆ"เฟลฟริกส์พูดพร้อมร้องไห้ไปด้วย"เกิดไรขึ้น??"เเซนที่อยู่บนห้องลงมาเพราะได้ยินเสียงร้องไห้"ปล่าวไม่มีไรหรอก"เฟลเเซนพูดก่อนจะเดินไปหาเฟลฟริกส์เเล้วใช้เวทย์วาปให้เฟลฟริกส์กลับอันเดอร์เทลตนเอง

"มิมีไรหรอกเเซนเจ้ากลับไปคุยกับฟริกส์จังเถอะ"

ข้ายิ้มไปให้เเละลากเฟลเเซนออกมา


[ด้านนอก]


"เฟลคุงเจ้าทำกับนางเเบบนั้นไม่ได้นะ"ข้าพูดเเละดุนิดหน่อย"เฮ้อ~ เธอไม่ต้องยุ่งได้ไหม??"เฟลเเซน

พูดถึงจะเห็นเขาอารมณ์โกรธ ร้าย เเต่ไม่ใช้ว่าจะดูมารยาออกนะ"ง่ะ ข้าก็เเค่ห่วงนางเฉยๆ"ข้าพูดทำหน้างอนใส่เฟลเเซนน่าเเดงเพราะได้รับดาเมจมาเต็มๆ"ช-ชิ! เธอไม่ต้องห่วงหรอก!!"เฟลเเซนพูดพร้อมกอดอกหันหน้าไปทางอื่น"ก็ได้ๆ ข้ายอมเเพ้

เเล้วจะเอายังไงดีรึ??"ข้าเเกล้งถามเเต่ความจริงรู้อยู่เเล้วนิเจ้าเฟลกำลังจะจีบข้าถามว่าทำไมถึงรู้ก็ได้ข้าจะอธิบายง่ายๆก็คือเฟลเเซนกำลังจับมือข้าเเละไม่คิดจะบ่อย จู่ๆก็มีมิติออกมาพร้อมโครงกระดูกอีกคนเเต่สูงกว่า"เจ้างั่ง!! เเกทำยัยสำออยนี้ร้องไห้จนฉันหนวกหูไปหมดเเล้วนะโว้ยย!!"เสียงที่หงุดหงิดเเละน่ารำคาญที่มือจับคอเสื้อฟริกส์เฟลยกขึ้นมา

"ฮึก! เฟลทำไมต้องทิ้งฉันด้วย ฮึก!"เฟลฟริกส์ร้องไห้ข้าแอบเบะปากมองบนหมนุษย์นี้ชั่งสำออยจริงๆอย่างเจ้าที่โครงกระดูกตัวสูงบอก"ฟริกส์เธอทำให้ฉันรำคาญนะ"เฟลเเซนพูดเขาเกลียดเธอที่

ยุ่งกับเขามากๆ"ต-เเต่เฟล....เป็นเพราะยัยนั้นใช้ไหม!!?"เฟลฟริกส์ที่อดทนไม่ไว้ก็เพลอตะโกนออกมาเเละชี้มาทางข้า โอ้~เริ่มเผยธาตุเเท้ออกมาเเล้วสินะ งั้นข้าก็จะเล่นตามบทเอง"ฟ-ฟริกส์มันไม่เกี่ยวกับข้านะ"ข้าเเกล้งพูดออกมาเเละตัวสั่น"ยัยตอเเหล!!หน้าด้าน!! อย่ามาสำออยย่ะ!!"เฟลฟริกส์พูดข้าเเกล้งเดินไปกอดก่อนจะกระซิบข้างหู

"ข้าขอเขานะ ฟริกส์"ข้าพูดเเกล้งยั่วโมโหคนโดนกอด"กรี๊ดดดดด!! ยัยหน้าด้าน!!!"เฟลฟริกส์ผลักข้าออกข้าก็เเกล้งล้ม"โอ๊ย!"เฟลฟริกส์คร่อมตัวข้าก่อนจะตบเเต่เฟลเเซนใช้เวทย์ควบคุมหัวใจก่อนจะปาไปกำเเพง"ชิโระ! เธอไม่เป็นไรนะ"เฟลเเซนถามเป็นห่วงข้าส่ายหัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา เฟลเเซนชะงัก

เขาเห็นน้ำตาเธอในเมื่อเธอไม่เกี่ยวด้วย เขากำมือเเน่นยัยนั้น เฟลเเซนหันไปมองเฟลฟริกส์อย่างโกรธเเค้น"ฟ-ฟริกส์ไหนเราบอกว่าเป็นเพื่อนกันไง??"ข้าเเกล้งพูดพร้อมน้ำตาคลอ จู่ๆเฟลฟริกส์ก็เเสยะยิ้ม"เพื่อนงั้นหรอ?? ฉันไม่เคยมีเพื่อนเเบบเเกหรอกนังร่าน!! เขาเป็นของฉันย่ะ!! ไม่ใช้ของเธอ!!"เฟลฟริกส์พูดก่อนจะหยิบมือที่ซ่อนในกางเกงข้าเเสร้งทำหน้าตกใจ

"หุบปากไปฟริกส์"เฟลเเซนพูดเขาเริ่มที่จะโกรธจริงๆเเล้วด้วย"ทำไมล่ะเฟล!! อ๋อ~เพราะยัยนี้มันอ่อยนายด้วยร่างกายสินะ!!"เฟลฟริกส์พูด เฮ้อ~ข้าถอนหายใจ มนุษย์นี้ยั่วอารมณ์ง่ายดีเนอะเเต่ข้าต้องการเล่นกับ ฟริกส์อีกคนมากกว่ายัยนั้นคงทำให้ข้าสนุกเเต่ยัยนี้ไม่เห็นสนุกเลย ลองให้อากาศสักครั้งก็ได้เพื่อทำให้สนุกขึ้น"เฟลข้าว่ามิเป็นไรหรอกนางทำไปเพราะห่วงเจ้าเท่านั้น"ข้าเเกล้งพูดพร้อมลูบเเขนเฟลเเซนเพื่อปลอบอารมณ์เเละตอนนี้เฟลเเซนก็หายอารมณ์โกรธเเล้ว"เธอจะไปให้โอกาศยัยนั้นทำไม??"เฟลเเซนถามเฟลฟริกส์มองมาที่ข้าอย่สงเคียดเเค้น"ข้ารู้ว่านางห่วงเจ้าจึงทำอะไรมิสินคิด"

ข้าพูดพร้อมยิ้มหวานไปให้เฟลเเซนที่ได้รับก็พยักหน้าข้าเดินไปหาเฟลฟริกส์ก่อนจะกอดเหมือนปลอบให้หายอารมณ์รึไม่ก็หายโกรธเเต่มันไม่ใช้ทั้งสองอย่างน่ะสิ

"ข้าขอเขานะฟริกส์เพราะเจ้ามันมิสมควร=)"


==================================






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น