A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 ตรงเวลานัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    15 มี.ค. 59

“ฉันเกือบจะฆ่ามันอยู่แล้ว”รอนกระซิบบอกกับแฮร์รี่ในขณะที่กำลังเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด รอนเล่าเรื่องที่มัลฟอยเผารายงานของเฮอร์ไมโอนี่ตอนไปประชุมพรีเฟ็ค ให้แฮร์รี่ฟัง

“แล้วเฮอร์ไมโอนี่ทำยังไง”แฮร์รี่เหลือบมองไปทางเฮอร์ไมโอนี่ ที่ดูซึมและมีสีหน้ากังวลใจไปถนัดตา

“เธอบอกว่าเธอจะทำมันใหม่ให้เสร็จ เธอไม่บอกเสนปเด็ดขาดว่ามัลฟอยเผารายงานของเธอ”รอนพูดอย่างเคืองๆ

“เพราะถ้าทำอย่างนั้นเสนปจะหาเรื่องหักคะแนนพวกเราน่ะสิ คิดว่าเขาจะเชื่อที่ฉันพูดหรือไง”รอนเลียนเสียงเฮอร์ไมโอนี่ให้แฮร์รี่ฟัง สายตาของอัมบริดจ์จับจ้องมามองทางรอนกับแฮร์รี่ที่แอบกระซิบกัน

 

“อะแฮ่มๆ...”นักเรียนทั้งชั้นเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเพื่อมองดูอัมบริดจ์ แฮร์รี่กับรอนหยุดกระซิบกระซาบและมองเธอเช่นกัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเหมือนเด็กสาวอย่างน่ารังเกียจ

“ฉันคิดว่าฉันให้พวกเธออ่านนะจ๊ะ มิสเตอร์พอตเตอร์ มิสเตอร์วิสลีย์”เธอเหยียดยิ้ม ทั้งห้องพากันมองมาทางรอนกับแฮร์รี่ว่าจะทำอย่างไร

“ขอโทษครับ ศาสตราจารย์อัมบริดจ์”รอนกับแฮร์รี่พูดกระแทกใส่อัมบริดจ์พร้อมกันด้วยความหมั่นไส้

 

เฮอร์ไมโอนี่ต้องกลับไปทำรายงานวิชาปรุงยาใหม่ทั้งหมดในห้องนั่งเล่น จึงยอมโดดเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนต์ (รอนกับแฮร์รี่ต้องไปเข้าเรียนเพราะมันดูน่าสงสัย) เพราะถ้ารวมคาบนี้กับคาบพักกลางวันด้วยแล้วล่ะก็เป็น 2 ชั่วโมง ก็สามารถทำรายงานเสร็จได้ทันเวลา  แต่นั่นหมายถึง

 

เธออดไปพบกับบีชในพักกลางวันนี้

 

แต่เธอคิดว่าอย่างไรก็ตามถ้าเธอทำรายงานของศาสตราจารย์เสนปไม่เสร็จ เธอก็จะอดพบเขาในงานเต้นรำวันคริสมาสต์เช่นเดียวกัน อย่างไรซะที่เสนปให้ส่งรายงานในวันศุกร์ เพราะเขาต้องคาดได้แน่ๆว่าจะมีคนทำรายงานไม่เสร็จ และจะหาเรื่องกักบริเวณในคืนวันเสาร์ เสนปคงจะสะใจที่ได้หาเรื่องกักบริเวณนักเรียนที่ใจจดใจจ่อไปงานเต้นรำวันคริสมาสต์ ให้ฝันสลายกันไปหลายๆคน เธอไม่ยอมอย่างนั้นแน่ อย่างไรเสียเธอทิ้งข้อความไว้ให้บีชว่า

 

“ขอโทษนะ ฉันเสียใจจริงๆ แต่ฉันติดธุระคงไปพบคุณไม่ได้ ยังไงเราคงได้พบกันจริงๆในงานเต้นรำวันเสาร์นี้”

 

หลังจากนั้นเธอก็เริ่มลงมือทำรายงานวิชาปรุงยาโดยทันที

 

มัลฟอยเห็นข้อความของหนอนหนังสือ ก็เมื่อเขามานั่งอยู่ที่ห้องสมุดแล้ว เขามองกระดาษพลางถอนหายใจอย่างเสียดาย ทำไมเธอถึงมาพบเขาไม่ได้นะ เธอไม่อยากมาพบเขาเลยอ้างว่ามีธุระหรือเปล่า หรือว่าเธออาจจะมีธุระจริงๆก็ได้ เขาเฝ้ามองที่หน้าห้องสมุดอย่างมีความหวัง ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ที่มุมเดิม บางทีเขาอาจจะเห็นใครที่ดูท่าทางว่าจะเป็นหนอนหนังสือ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพบเขาจนนาทีสุดท้ายในคาบพักกลางวันนี่ก็ได้ เขาคิดเล่นๆ แต่เขาก็รู้ว่ามันเปล่าประโยชน์  ถ้าเธอจะแวะมาจริงๆเธอคงต้องเขียนบอกกับเขาว่าเธออาจจะมา มัลฟอยครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องสมุดไปทันที

 

เฮอร์ไมโอนี่วิ่งกระหืดกระหอบมายังห้องสมุดทันทีที่เธอเขียนรายงานของเสนปจนเสร็จ เธอรีบมากจนไม่ทันสังเกตเห็นว่า ตัวการที่ทำให้เธอต้องผิดนัดสำคัญกับบีช เดินเหม่อลอยสวนเธอไป และดูเหมือนเขาเองก็จะไม่เห็นเธอเหมือนกัน เธอหวังว่าบางที บีช อาจจะนั่งอยู่ที่ห้องสมุดอยู่ก็ได้ เพราะถ้าเขาคาดหวังว่าจะเจอเธอ เขาอาจจะนั่งรอเธอจนกว่าคาบพักจะหมดลงถึงแม้ว่าเธอจะบอกเขาว่าจะไม่มาก็ตาม แต่เมื่อเดินเข้าไปก็ปรากฏไว้แต่โต๊ะที่ว่างเปล่า

“เขาคงไม่คิดว่าฉันจะมา”เฮอร์ไมโอนี่พูดกับตัวเอง ในใจรู้สึกเสียดายเล็กๆ ที่ยังคงไม่เจอกัน

 

ในคาบวิชาปรุงยา เฮอร์ไมโอนี่เดินเอารายงานไปส่งเสนปด้วยสีหน้าเบิกบาน มัลฟอยมองตามเธอไปด้วยความประหลาดใจ ที่เธอทำมันเสร็จได้ทันเวลา และความยาวของรายงานไม่ได้ต่างไปจาก รายงานอันแรกที่เขาเพิ่งเผาทิ้งไปเมื่อเช้า เมื่อเฮอร์ไมโอนี่เดินกลับมาที่โต๊ะ รอนกับแฮร์รี่ก็รีบบอกเธอเรื่องมัลฟอยทันที

 

“ดูหน้ามันสิ”รอนบอกพลางหัวเราะเยาะ เฮอร์ไมโอนี่หันกลับไปมองดูหน้ามัลฟอยและรู้สึกสะใจที่เธอทำให้เขารู้ว่า เธอไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับการกระทำของเขาเลย (ทั้งที่ความจริงแล้วเดือดร้อนมาก) เขาเองก็สบตาเฮอร์ไมโอนี่กลับอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

โชคดีที่คนอื่นๆก็คิดเหมือนเฮอร์ไมโอนี่ว่า เสนปตั้งใจจะกักบริเวณคนที่ไม่ได้ทำรายงานมาวันนี้ เพราะทุกคนต่างพร้อมเพรียงกันส่ง แม้กระทั่งแครบกับกอยส์เองก็เช่นกัน เธอไม่แน่ใจหรอกว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าเสนปจะอารมณ์บูดมากกว่าปกติเป็นสองเท่า ที่นักเรียนในชั้นทุกคนส่งงานครบ

 

เสียงระฆังบอกหมดเวลาคาบสุดท้าย นักเรียนหลายๆคนถึงกับโห่ร้องด้วยความยินดี แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ต่างเก็บข้าวของเพื่อไปทานอาหารเย็น

 

“ฉันคิดว่าเสนปคงจะหาเรื่องกักบริเวณเด็กนักเรียนแน่ๆ”แฮร์รี่บอก หลังจากมาถึงโต๊ะกริฟฟินดอร์เรียบร้อยแล้ว “เขาเดินมาทางฉันกับรอนแทบจะทุก 10 นาทีเลย ตั้งใจจะหาเรื่องกันชัดๆ”รอนพยักหน้าคล้อยตาม ทั้งสามมองไปทางเสนปที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะของอาจารย์ เขามีสีหน้าเหี้ยมเกรียม เมื่อเด็กบ้านสริธีรินกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติเรื่องงานเต้นรำ

 

“ต้องขอบคุณเธอนะเฮอร์ไมโอนี่ที่ช่วยพวกเรา”รอนบอก เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม เพราะเธอแอบช่วยรอนและแฮร์รี่ใส่ส่วนผสมลงในหม้อปรุงยาของพวกเขา ขณะที่เสนปเดินไปวิจารณ์หม้อปรุงยาของแครบ และบอกกับแครบว่า ถึงแม้จะเป็นเด็กในบ้านของเขา แต่ถ้าปรุงยาห่วยแตกขนาดนี้ คงต้องกักบริเวณในคืนวันเสาร์ (ท่าทางจะเก็บกดนะนั่น)

 

หลังจากที่ทั้งสามเดินกลับมายังห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ เฟร็ดขอแองเจลิน่าไปงานเต้นรำกับเขา ส่วนจอร์ชจะไปงานเต้นรำกับแคตี้ ทั้งสองกำลังดื่มบัตเตอร์เบียร์ฉลองความสำเร็จของตัวเอง

“แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ รอน มาดื่มกัน”เฟร็ดเรียก แฮร์รี่กับรอนเดินเข้าไปร่วมวงอย่างไม่อิดออด เฮอร์ไมโอนี่ปฏิเสธ

“ไม่ล่ะ ฉันจะ...”เธอไม่รู้ว่าจะอ้างอะไรดี

 

“อ่านหนังสือเหรอ เฮอร์ไมโอนี่”จอร์ชถาม เธอพยักหน้าตอบรับส่งๆ

 “อย่าหักโหมนักล่ะเฮอร์ไมโอนี่”เฟร็ดบอก

“อืม ขอตัวนะ”เธอบอกและเดินเลี่ยงขึ้นหอนอนไป เฟร็ด จอร์ช รอน และแฮร์รี่ก็นั่งดื่มบัตเตอร์เบียร์กันด้วยความบันเทิงใจ

 

“สวัสดีบีช” เธอเขียนหาเขาทันทีที่เข้ามาในหอนอนที่ยังไม่มีใครอยู่เลย เธอขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงสี่เสาของเธอ เฮอร์ไมโอนี่กลัวเสียแล้วว่าบีชจะไม่เขียนตอบกลับมา แต่ไม่นานนักเขาก็เขียนหาเธอ

“สวัสดี หนอนหนังสือ”

 

“คุณไม่โกรธฉันใช่มั้ย ที่ฉันผิดนัดคุณวันนี้”เธอถามอย่างรู้สึกผิด

“ไม่หรอก ผมรู้ว่าคุณคงต้องมีธุระสำคัญจริงๆ”เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจเบาๆให้กับคำตอบของเขา

“ขอบคุณที่เข้าใจฉัน”เธอเขียน

“ยังไงก็ตาม วันพรุ่งนี้ห้ามผิดนัดผมเด็ดขาด”เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้นัดกับเขาเลยว่าจะพบกันที่ไหน

 

“คุณจะให้ฉันเจอคุณที่ไหน และเมื่อไหร่”

“ผมจะรอคุณอยู่ที่ทางเข้าหน้าห้องโถงใหญ่ ตอน 3 ทุ่มตรง”เฮอร์ไมโอนี่ตอบตกลง

“อืม ว่าแต่จะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคุณ เป็นฉัน เป็นเรา” เขานิ่งเงียบไปพักหนึ่ง

“คุณลองทักคนที่คิดว่าจะใช่ผมว่า บีช ถ้าใช่ผม ผมก็จะเรียกชื่อคุณเหมือนกัน”

 

จะเจอกันมั้ยเนี่ยเฮอร์ไมโอนี่คิด ถ้าเกิดวันนั้นมีคนนัดเจอกันที่หน้าห้องโถงใหญ่พร้อมกันหลายคน เธอไม่ต้องเดินหาคนชื่อบีชทั้งคืนเลยหรือไง แต่เธอก็ยอมตกลงโดยดีว่าจะใช้วิธีนี้ อย่างน้อยก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดล่ะ

 

ไม่นานนักหลังจากบทสนทนาอันยาวนานของเธอกับบีชจบลง เธอและเขากล่าวราตรีสวัสดิ์ซึ่งกันและกัน

“ผมอยากให้ถึงคืนพรุ่งนี้ไวๆ เพื่อที่ผมจะได้พบกับคุณ” บีชทิ้งท้าย

“ฉันก็เหมือนกัน”เฮอร์ไมโอนี่กระซิบตอบกับกระดาษ แต่ไม่ได้เขียนมันลงไป เธอยิ้มให้กับตัวเอง

 

คืนพรุ่งนี้แล้วสินะที่เธอและเขาจะได้พบกัน เธอคงจะรู้สึกเขินพิลึกที่ได้เดินเข้าไปในงานเต้นรำพร้อมกับคนแปลกหน้า (ที่เหมือนจะรู้จักกันดี) และเพื่องานวันเต้นรำคืนพรุ่งนี้ เธอจะต้องไปเตรียมซื้อชุดที่ฮอกมี้ดในตอนเช้าพร้อมกับจินนี่แน่นอนน



................................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #183 kuychai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 12:59
    อยากรู้ตอนเจอกัน
    #183
    0
  2. #145 { มนิสบุย' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 11:35
    เราแบบ....
    ไม่ให้เจอกันได้มั้ย!!
    โลกจริงนี่สองคนจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว T___T
    เจอกันทีต้องมีตบกันแน่นอน 555555555
    #145
    0
  3. #129 —★EmoMelody™ϟHP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 00:48
    เจอก้นทีนี่อกแตกตายแหงม 555
    #129
    0