A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 เจ้าชายอสูรที่เกลียดสัตว์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    23 ต.ค. 52

“ไปไหนมาเฮอร์ไมโอนี่”แฮร์รี่ทักขึ้นเมื่อพบเธอเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขานั่งอยู่กับรอน จินนี่ และเนวิล

“ห้องสมุดน่ะ”เธอตอบ และพยายามปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ยิ้มแย้มปกติ แฮร์รี่พยักหน้ารับรู้ เฮอร์ไมโอนี่เดินมานั่งข้างเขา ในขณะที่ตาจับจ้องดูรอน เพื่อดูว่าเขาหายโกรธเธอหรือยัง

 

“นี่แฮร์รี่”เธอกระซิบ “รอนหาคนไปงานเต้นรำกับเขาได้หรือยัง”แฮร์รี่มองไปทางรอนก่อนจะตอบ

“ได้แล้ว แต่ดูเขาไม่พอใจเท่าไรนักหรอก”

“ใครหรอ”แฮร์รี่พยักเพยิดไปทางลาเวนเดอร์ที่กำลังซุบซิบนินทาอยู่กับปาราวตี และคิดว่าเรื่องที่พวกเธอกำลังนินทากันคงไม่พ้นเรื่องรอนแน่นอน เพราะพวกเธอพากันบุ้ยใบ้มาทางรอนอย่างเงียบๆ

“ก็ดีแล้วนี่”เธอพูด จินนี่สะกิดเรียกเฮอร์ไมโอนี่แล้วเอนตัวมากระซิบกับเธอเบาๆ

“เธอไม่ไปคุยกับบีชหรอ”เฮอร์ไมโอนี่ครุ่นคิด ก่อนจะส่งยิ้มให้จินนี่

“ฉันไปนอนก่อนนะแฮร์รี่ อย่าลืมคืนรายงานของฉันด้วยล่ะ”เธอหันไปพูดประโยคหลังกับรอน เขาได้แต่คำรามเป็นคำตอบ เฮอร์ไมโอนี่ไม่สนใจเธอเดินขึ้นหอนอนโดยมีแฮร์รี่มองตามอย่างสงสัย

 

“พักนี้เฮอร์ไมโอนี่ขึ้นนอนไวนะจินนี่”แฮร์รี่พูด จินนี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ก็คงงั้นแหละ”เธอเออออ

“เธอรู้มั้ยว่าเฮอร์ไมโอนี่จะไปงานเต้นรำกับใคร”แฮร์รี่ถาม รอนหันมามองน้องสาวอย่างสนอกสนใจขึ้นมาเป็นครั้งแรก แต่จินนี่ปฏิเสธ

“ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันว่าเราคงได้เห็นพร้อมกันในงานเต้นรำ”รอนทำเสียงฮึดฮัด

“คงจะเป็นพวกงี่เง่าแบบครัมน่ะสิ”รอนพูด จินนี่ส่งยิ้มเย็นชามาให้

“ถ้าใครที่ขอเฮอร์ไมโอนี่ไปงานเต้นรำ แล้วจะต้องถูกเรียกว่าเป็นพวกงี่เง่า พี่คงจะเป็นหนึ่งในนั้นด้วยล่ะ”รอนถมึงตาใส่จินนี่  และไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องงานเต้นรำอีกเลย

 

เฮอร์ไมโอนี่พูดคุยกับบีชด้วยเรื่องต่างๆนาๆ ถ้านับจากวันที่เขาขอเธอไปงานเต้นรำและเธอตอบตกลงแล้วก็ ส่วนใหญ่เขาจะพูดคุยกับเธอเกี่ยวกับเรื่องจิปาถะมากกว่า และเธอก็พูดได้ว่า เขาเป็นคนคุยเก่ง คุยสนุก และน่าสนใจมากทีเดียว

 

“ผมว่าคุณคงจะชอบถ้าคุณได้เห็นมัน” เขากำลังคุยถึงเรื่องนกยูงที่บ้านของเขา ที่เป็นสีขาวทั้งตัว เฮอร์ไมโอนี่ชอบสัตว์และดูตื่นเต้น ฟังจากที่เขาเล่า บ้านเขาเลี้ยงสัตว์ไว้มากมายทีเดียว

“สัตว์อะไรที่คุณชอบที่สุด บีช”เฮอร์ไมโอนี่เขียนถามไป ดูเหมือนเขาจะลังเลอยู่อึดใจหนึ่งก่อนจะเขียนกลับมา

 

“ผมไม่ชอบสัตว์”เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะเพราะนึกว่าเขาล้อเล่น

“แปลกนะเจ้าชายอสูร คุณใช้ชื่อว่า บีช แต่ดันเกลียดสัตว์” เขาเขียนตอบมาในเวลาอันสั้น

“นั่นสินะ งั้นเอาเป็นว่าผมเปลี่ยนใจมาชอบสัตว์บ้างก็ได้”เฮอร์ไมโอนี่เขียนถามด้วยความอยากรู้

“งั้นคุณชอบสัตว์อะไรล่ะ”

“หนอน...”เขาตอบ “หนังสือ”เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดง

 

“ผมชอบคุณจัง”เขาเขียนมาอีกครั้ง เพื่อเน้นย้ำให้กับเธอที่นิ่งเงียบไป

“คุณชอบฉันได้ยังไง ในเมื่อคุณยังไม่เคยเจอตัวจริงกับฉันเลยสักครั้ง”เขานิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเขียนมาว่า

“งั้นพรุ่งนี้เราลองมาเจอกันดูก่อน ดีมั้ย”เขาเขียน “เราจะได้รู้จักกันก่อนที่จะไปงานเต้นรำด้วยกันวันเสาร์นี้”เธอครุ่นคิดก่อนจะถามกลับไป

“เราจะเจอกันที่ไหนล่ะ”

“คุณเจอผมครั้งแรกที่ไหนล่ะ”

“ฉันไม่เคยเจอคุณ”เธอตอบกวนๆ เขาเขียนตอบกลับมา

“ผมหมายถึงที่ๆคุณพบกระดาษแผ่นนี้ ก็คือ ห้องสมุด”เฮอร์ไมโอนี่คิด เป็นความคิดที่ดีเหมือนกันที่จะเจอเขาก่อน บางทีเขาอาจจะเป็นคนใกล้ตัวที่เธอรู้จักก็ได้ ดังนั้นการไปงานเต้นรำด้วยกัน อาจจะทำให้เธอไม่เขินมากนัก

 

“ตกลงฉันจะพบคุณที่ห้องสมุด”เธอตอบ “ว่าแต่ตอนไหน”

“พักกลางวัน”

 

แสงแดดในยามเช้าของวันศุกร์ ดูเหมือนจะเป็นแสงแดดแห่งความสุขใจของนักเรียนฮอกวอร์ตทุกคน เพราะมันเป็นศุกร์สุดท้ายก่อนที่วันคริสมาสต์จะมาถึง และงานคริสมาสต์ปีนี้ทำให้นักเรียนลงชื่ออยู่โรงเรียนมากที่สุดเป็นประวัติกาล เฮอร์ไมโอนี่มองพวกที่คุยจ้อกแจ้กขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ตอนเวลาอาหารเช้า อย่างรำคาญใจ

 

“ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาจะต้องทำเหมือนกับว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย”เธอบ่นกับแฮร์รี่ เมื่อนักเรียนหญิงปี 4 บ้านเรเวนคลอ 2-3 คน ตะโกนนัดแนะกับนักเรียนชายบ้านฮัฟเฟิลพัฟปี 7 ด้วยเสียงอันดังก้อง ไม่แคร์ใครๆ คนอื่นๆจึงเอาแบบตะโกนคุยแข่งกันไปมา

 

“เธอเองก็เถอะเฮอร์ไมโอนี่ รีบๆกินเถอะไม่ต้องสนใจพวกนั้น ศาสตราจารย์นัดให้เราไปประชุมไม่ใช่หรือไง”รอน (ซึ่งกลับมาคุยกับเฮอร์ไมโอนี่ตามปกติแล้ว) พูดขึ้น เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า เธอรีบกินแซนด์วิชที่อยู่ในจานของเธอจนหมด และรอจนกระทั่งรอนยัดเบคอนที่เหลือลงกระเพาะ จึงจะไปพบศาสตราจารย์มักกอลนากัลที่ห้องทำงานของเธอ

 

“เชิญนั่ง”ศาสตราจารย์มักกอลนากัลพูดขึ้นทันทีที่รอนและเฮอร์ไมโอนี่เข้าไป และดูเหมือนจะมาเป็นพรีเฟ็คคู่สุดท้ายของโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ เดรโก มัลฟอย นั่งอยู่ข้างๆแพนซี่ พาร์กินสัน เขามองเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งลงตรงข้ามกับเขาอย่างมุ่งร้าย

 

“อย่างที่เธอทราบกัน หน้าที่ของพรีเฟ็คต้องช่วยกันจัดเตรียมงานเหมือนอย่างที่เคยทำ พรีเฟ็คใหม่ก็ควรจะจำไว้ด้วย”เธอกวาดตามองพรีเฟ็คปี 5 ทุกคน และจับจ้องดูคราบซอสมะเขือเทศบนปกเสื้อของรอนเป็นพิเศษ เขารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดอย่างอายๆ เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ถองเขาที่ข้อศอกเบาๆและชี้ให้เขาเห็นรอยเปื้อนนั่น มัลฟอยเบ้หน้าอย่างรังเกียจ

 

“เอาล่ะ ฉันต้องการให้พวกเธอทำหน้าที่ของเธอ ในวันพรุ่งนี้” เสียงครูดคราดของเก้าอี้ดังตามปกติเมื่อพรีเฟ็คแต่ละบ้านพากันเดินออกไปจากห้อง เฮอร์ไมโอนี่มองรอนตาเขียวขณะที่เดินออกมาจากห้องของศาสตราจารย์มักกอลนากัล

 

“เธอนี่มันจริงๆเลยรอน”เฮอร์ไมโอนี่ทำน้ำเสียงเหนื่อยใจ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ มันเปรอะตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้”รอนบอก และเขาก็ควานหาของในกระเป๋าก่อนจะยื่นรายงานที่เขายืมไปให้เฮอร์ไมโอนี่

“เอ้านี่...รายงานของเธอที่เธอทวงฉันเมื่อคืน ฉันทำเสร็จแล้ว เธอเอาคืนไปเลยเพราะเดี๋ยวฉันลืมให้เธอ”รอนกำลังยื่นมันส่งคืนให้กับเฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยที่เดินตามหลังออกมากับแพนซี่ได้ยินที่รอนพูดว่าเป็นรายงานของเฮอร์ไมโอนี่ เขาจึงนึกแผนการที่จะเล่นงานเธอกลับได้ทันที

 

“แอ็กซีโอ รายงาน” รายงานของเฮอร์ไมโอนี่ลอยหวือเข้าไปอยู่ในมือของมัลฟอย รอนกับเฮอร์ไมโอนี่หันมามองอย่างตกใจ มัลฟอยยิ้มอย่างมีชัย เขาดูม้วนรายงานในมือ หัวกระดาษเขียนไว้ชัดเจนว่าเป็นรายงานวิชาปรุงยาของศาสตราจารย์เสนป ยิ่งทำให้เขายินดีเข้าไปอีก

 

“แก เอาคืนมานะ”รอนพูด มัลฟอยยิ้มเยาะ

“ไม่...”เฮอร์ไมโอนี่เม้มริมฝีปาก สีหน้าเธอเริ่มกังวล มัลฟอยต้องคิดทำอะไรไม่ดีอีกแล้วแน่ๆ

“เขียนยาวดีนี่”มัลฟอยแกล้งชม เขาคลี่ม้วนกระดาษออกพร้อมกับชูมันขึ้นเยาะเย้ยเฮอร์ไมโอนี่ แพนซี่หัวเราะคิกคักอยู่ข้างหลังเขา “ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยนะแพนซี่ หรือเธอว่าไง” แพนซี่ไม่ตอบเพราะเธอกำลังหัวเราะท้องคัดท้องแข็งให้กับสีหน้าเดือดแค้นของรอน และสีหน้ากังวลของเฮอร์ไมโอนี่

 

“ต้องทำให้มันสั้นลงนะฉันว่า”โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาชี้ไม้กายสิทธิ์ทำให้กระดาษรายงานของเฮอร์ไมโอนี่ลุกเป็นไฟทันที รอนพุ่งเข้าใส่มัลฟอยโดยที่ไม่ทันตั้งตัว กระดาษรายงานที่ไหม้ไฟร่วงหล่นจากมือของมัลฟอยเลื่อนไหลมากองอยู่ตรงเท้าของเฮอร์ไมโอนี่ รอนขึ้นคร่อมบนตัวเขาและทำท่าเงื้อมือจะชก แต่ว่า

 

“อย่า...รอน”เสียงของเฮอร์ไมโอนี่ที่สั่นเครือ พร้อมกับมือที่มาจับข้อมือของรอนเพื่อรั้งไม่ให้เขาชกหน้ามัลฟอยลงไป ทำให้รอนชะงัก เขาลุกออกจากตัวมัลฟอยแล้วหันมามองทางเฮอร์ไมโอนี่อย่างเป็นห่วง

“เฮอร์ไมโอนี่”รอนเรียกชื่อเธอเสียงอ่อยๆ เฮอร์ไมโอนี่ก้มหน้าเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเธอกำลังจะร้องไห้ อย่างน้อยก็ไม่ให้มัลฟอยเห็น

 

มัลฟอยมองดูเฮอร์ไมโอนี่ แว่บหนึ่งเขากะว่าจะพูดอะไรซ้ำเติมให้เธอได้รู้เสียบ้างว่าไม่ควรมาท้าทายเขา แต่เขาก็ทำไม่ลง เพราะถึงแม้ว่าเฮอร์ไมโอนี่จะก้มหน้าเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้ แต่หยดน้ำเล็กๆที่ร่วงลงกับพื้นก็ทำให้เขาสังเกตได้ดี และคิดได้ว่าครั้งนี้เขาเล่นแรงเกินไปแล้วจริงๆ

 

“ไปกันเถอะแพนซี่”เขาหันไปพูดกับแพนซี่ที่มีสีหน้ายินดีปนประหลาดใจนิดๆ พากันเดินจากไป โดยมัลฟอยยังเหลียวหลังกลับมามองดูเฮอร์ไมโอนี่อีกครั้งด้วยความไม่สบายใจ


........................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #197 cloudzel_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:54
    แรงไปนะเอาจริง
    #197
    0
  2. #194 white Dragon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 23:45
    เดรโก -*-
    #194
    0
  3. #182 kuychai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 11:00
    เดรรรรร
    #182
    0
  4. #181 kuychai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:59
    เดรรรรร
    #181
    0
  5. #128 —★EmoMelody™ϟHP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 00:30
    เอือะ. . .ทำเกินไปนะเดรโก รายงานนี้ทุ่มเททั้งชีวิตมาเขียนอีกครั้งก็ททำได้ไม่เหมือนเดิมหรอก
    #128
    0
  6. #99 salsa slytherin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 18:56
    สงสารหนูเฮอร์ เดรกทำเกินไปแล้วนะ
    #99
    0