[ BlackPink ] Magi's [ Lisa x Rose x Jisoo ] ✯ Yuri ✯

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,989 Views

  • 143 Comments

  • 306 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,227

    Overall
    5,989

ตอนที่ 3 : EP : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 801
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    15 พ.ค. 62







Magi's : EP.03







              ลิซ่าเดินนำซึลกิตัดสนามหญ้ามายังทะเลสาบ เดิมทะเลสาบเป็นสถานที่ต้องห้ามของเหล่านักเรียนฮอกวอร์ต กระทั่งสเตฟานี่ได้ขึ้นเป็นอาจารย์ใหญ่จึงสั่งปลดออกจากการเป็นเขตต้องห้าม เพื่อเปิดโอกาสให้นักเรียนเข้ามาศึกษาสภาพแวดล้อมหรือใช้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ โดยมีข้อแม้ว่าหากจะลงไปในทะเลสาบจะต้องมีผู้อื่นอยู่ด้วยเสมอ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ร้ายแรงที่อาจเกิดขึ้น เพราะภายในทะเลสาบมีสัตว์วิเศษหลายชนิด บางชนิดมีอันตราย ซึลกินั่งลงที่เก้าอี้ยาวที่ถูกตั้งไว้ใต้ต้นโอ๊ค


“เกิดอะไรในห้องอาจารย์ใหญ่เหรอ” ตั้งแต่รู้จักกันมา ซึลกิพึ่งเคยเห็นท่าทางหงุดหงิดของเพื่อนสนิท เธอจึงจำเป็นต้องระมัดระวังอย่างมากในการสอบถาม แค่ลมพัดใบไม้ปลิวอาจทำให้เส้นความอดทนขาดผึงก็ได้ ลิซ่านั่งลงข้างเพื่อนสนิท


“คนที่ชื่อเฟรดเดอร์ริก โรลว์กับเจนนี่ เกรเทล สองคนนี้เป็นใครเหรอ”


“อ๋อ ประธานนักเรียนฝ่ายชาย กัปตันทีมควิดดิชบ้านเรเวนคลอกับหลานสาวศาสตราจารย์เกรเทล กลุ่มของรุ่นพี่โรเซ่นี่ ทำไมเหรอ สองคนนี้ทำอะไร”


“กิสองคนนี้ตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับลิซ ช่วยคิดหน่อยว่าทำไมทั้งคู่ก็ไม่ชอบลิซ” ลิซ่าถามในสิ่งเดียวที่ค้างคา ปกติแทบไม่คุยกับคนอื่นอยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไปทำให้คนอื่นไม่พอใจ ไม่มีเหตุผลที่สองคนนั้นจะไม่ชอบเธอเลย ซึลกิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอลังเลว่าควรบอกเพื่อนไปหรือไม่ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทหน้านิ่วคิ้วขมวด จึงตัดสินใจที่จะบอกความคิดของเธอให้อีกคนฟัง


“จริง ๆ ก็เป็นแค่ลมปากแหละ แต่พวกผู้ใหญ่ของตระกูลโรลว์ของประธาน ซึ่งเป็นหนึ่งในยี่สิบแปดตระกูลศักดิ์สิทธิ์จองตัวรุ่นพี่จีซูให้เป็นคู่หมายกับรุ่นพี่เฟรดเดอร์ริก เขาเลยไม่พอใจกลัวว่าลิซจะสนิทกับรุ่นพี่จีซูมากเกินหน้าเกินตาเขามั้ง ส่วนรุ่นพี่เจนนี่ คนนี้เป็นแม่มดอัจฉริยะ ร่ายเวทยาก ๆ ได้ คงฉลาดเกินไปจนทะนงตน พอเห็นความสามารถของลิซ คงไม่ค่อยพอใจละมั้ง”


“เรื่องแค่นี้เองเหรอ ที่ทำให้พวกเขากล้าดูหมิ่นกังขาตระกูลกริมม์ของลิซ” ลิซ่าหน้าตึงกว่าเดิม เหตุผลเด็กเล่นแค่นี้ ทำให้เธอโดนสบประมาทกลางที่ประชุมต่อหน้าอาจารย์ใหญ่ แบบนี้ไม่ให้เธอเคืองกว่าเดิมได้อย่างไร ซึลกิตบบ่าเพื่อน เพราะเรื่องแค่นี้แหละ ที่อาจทำให้เจ้าตัวต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ประมาณนี้ไปอีกหลายครั้ง


“การไม่ชอบขี้หน้า บางทีก็ไม่มีเหตุผลหรอกลิซ อย่าไปใส่ใจเลย”


“จะพยายาม” หมายถึงพยายามไม่ไล่สาปคนพวกนั้น ลิซ่ากอดอกและพิงพนักเก้าอี้ เธอต้องการปล่อยอารมณ์ฉุนเฉียวไปกับสายลมที่พัดมาอย่างเอื่อยเฉื่อย


“ได้ยินว่าในทะเลสาบมีพวกสัตว์วิเศษเยอะเหรอ” ลิซ่าถามขึ้นหลังจากนั่งเงียบ ๆ กันมาพักใหญ่ เธอค่อนข้างชื่นชอบบรรยากาศที่ตรงนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนตอนไปพักร้อนแถว ๆ หาดมาลิบูในโลกมักเกิ้ลเลย เธอหันไปมองเพื่อนสนิท หลังจากรอฟังคำตอบแล้วได้ความเงียบตอบกลับมา ปรากฏว่าซึลกิหลับสนิทไปเสียแล้ว


“ถามพี่ก็ได้นะคะ” จีซูโน้มตัวจากด้านหลังเก้าอี้ยื่นใบหน้าไปกระซิบใกล้ ๆ ใบหูของรุ่นน้อง เธอส่งยิ้มให้เมื่อหล่อนหันมามอง แอบหัวเราะนิดหน่อยที่เห็นเจ้าเด็กดุนแก้ม ท่าทางไม่สบอารมณ์มากทีเดียวที่เห็นเธอในตอนนี้ กลุ่มของเธอต่างห้ามปรามไม่ให้เข้าใกล้หล่อนในตอนที่อารมณ์ยังไม่คงที่ แต่เธอยืนยันจะมาคุยกับหล่อน เธอไม่อยากรอและทำได้แค่มองหล่อนจากที่ไกล ๆ โรเซ่เองก็จะตามมาด้วย น่าเสียดายที่เจ้าตัวถูกเจสสิก้ามาตามตัวไปช่วยงานเสียก่อน


“ไปเดินเล่นดูรอบ ๆ ทะเลสาบไหมคะ ปล่อยซึลกิให้นอนไปก่อน เดี๋ยวเรากลับมาค่ะ ที่เราจะเดินไปมองเห็นตรงนี้ด้วยนะคะ ไม่ใช่การทิ้งเพื่อนไว้แน่นอนค่ะ” จีซูรู้สึกว่าตัวเองพูดเก่งก็วันนี้ หรือเธอควรไปฝึกการเจรจาต่อรองจากพวกแม่ค้าพ่อค้าที่ตรอกไดแอกอนบ้างดี


“ก็ได้ค่ะ นำไปสิคะ”


“ไม่นำค่ะ ยื่นแขนมาเจ้าก้อน”


เจ้าก้อนคือใคร หมายถึงหล่อนพูดกับใคร สงสัยจนคิ้วแทบจะเป็นปม ลิซ่าก็ยังยอมยื่นแขนไปหน้าอีกคน เห็นหล่อนปิดปากหัวเราะ จากนั้นจึงคว้าแขนของเธอไปคล้องและออกแรงดึงเดินตามไป จะไม่รู้สึกแปลก ๆ เลยถ้าส่วนนุ่มนิ่มของหล่อนไม่โดนแขนเธอ เธอคิดว่าอาจจะต้องไปห้องพยาบาลจริง ๆ ด้วย ใจเธอเต้นเร็วผิดปกติ


“ในทะเลสาบมีพวกสัตว์วิเศษหลายชนิดค่ะ เดิมถูกสงวนเอาไว้เป็นเขตต้องห้าม ฮอกวอตส์ต้องการปล่อยให้เป็นแหล่งธรรมชาติสำหรับพวกสัตว์วิเศษต่าง ๆ ค่ะ ผ่านมาจนกระทั่งศาสตราจารย์เมอร์ลินได้เป็นอาจารย์ใหญ่ ทะเลสาบจึงถูกปลดป้ายเขตต้องห้ามออกไป เพื่อให้นักเรียนฮอกวอตส์มีสถานที่นั่งเล่นเพิ่มขึ้นค่ะ แต่การลงไปในน้ำก็ยังมีข้อแม้ว่าห้ามกระทำการเพียงคนเดียว มีความคล้ายคลึงกับป่าต้องห้าม แต่ป่าต้องห้ามเป็นสถานที่อันตราย จึงยังไม่อนุญาตให้นักเรียนเข้าไปโดยพลการค่ะ” จีซูอธิบายพลางชี้ทะเลสาบสลับกับป่าต้องห้าม เห็นอีกคนตั้งใจฟังเงียบ ๆ ไม่สนใจเธอ หญิงสาวจึงระบายยิ้ม นึกเอ็นดูคนเด็กกว่า


“สัตว์วิเศษในทะเลสาบมีพวกกรินดี้โลว์ ชาวเงือก ปลาหมึกยักษ์อาศัยอยู่ค่ะ บางวันที่แดดจ้าปลาหมึกยักษ์ก็ยอมให้พวกนักเรียนจั๊กจี้หนวดของมันได้ด้วยนะคะ พวกเราจะสังเกตจากที่มันนอนอาบแดดอยู่บนผิวน้ำตื้น ๆ พวกชาวเงือกขึ้นอยู่กับอารมณ์ บางวันดี บางวันก็ทำร้ายเด็กที่ลงไปเล่นน้ำก็มี ส่วนพวกกรินดี้โลว์นี่มีนิสัยดุร้ายมาก ห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาดเลยนะคะ”


“อือ เข้าใจแล้วค่ะ” ลิซ่ารับปากรุ่นพี่ หล่อนห้ามปรามสิ่งใด แสดงว่าสิ่งนั้นไม่ดีกับตัวเธอ ฉะนั้นเธอจึงเชื่อโดยไม่มีเหตุผล อันที่จริงกับรุ่นพี่ทั้งสองที่พักอยู่ห้องเดียวกับและเพื่อนสนิท เธอก็ใช้ความรู้สึกมาก่อนเสมอ รุ่นพี่จีซูเป็นคนสวยมาก หล่อนเป็นผู้หญิงที่เธอกลัวว่าโดดแดดมากไปจะทำให้หล่อนสูญสลายได้ เป็นคนที่ไม่ควรเจอกับสิ่งแล้วร้ายใด ๆ พอมองนาน ๆ ไป ลิซ่าพบว่าหน้าสวย ๆ ผิวขาว ๆ อันตรายกับใจเธอพอสมควร กระแอมไอเพื่อดึงสติที่ไม่เต็มร้อยนักให้กลับมาและละสายตาจากหล่อนไปมองยังเพื่อนสนิทที่แทนหน้าสวย ๆ ของหล่อน


“ทะเลสาบสวยมากเลยเหรอคะ จ้องไม่วางตาเชียว” จีซูถามพลางกลั้นหัวเราะที่เห็นอีกคนเอาแต่จ้องไปด้านหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย หรือหน้าตาของเธอจะธรรมดาไปสำหรับหล่อน เธอคิดว่าในตระกูลกริมม์คงมีคนหน้าตาดีเยอะจนเป็นที่ชินตา ลิซ่าหัวเราะเบา ๆ เธอหันกลับไปมองสบตากับรุ่นพี่สาว


“อือ สวยค่ะ สวยมาก สวยจนงงว่าสวยขนาดนี้ได้ไง”


“ระ เหรอ” บ้าจริง รู้สึกเหมือนถูกชมถูกอวย จีซูพยายามปั้นสีหน้าให้ปกติที่สุด ดวงตาใสที่มองกันเหมือนมองให้ทะลุไปถึงทุกอณูวิญญาณนี่คืออะไรกัน เสน่ห์ของอีกคนคือความซื่อบื้อไม่ประสีประสาเรื่องระหว่างคนสองคน วันก่อนยังมาสารภาพต่อหน้าเธอกับโรเซ่ว่า เจ้าตัวคิดว่าเธอกับโรเซ่แอบชอบกันเลยไม่ค่อยกล้าพูดคุยด้วยตอนเจอกันที่ห้องพัก เวลานอนก็เร่งเข้านอนเพราะกลัวว่าจะขัดขวางเวลาของเธอกับโรเซ่ ไม่รู้ว่าคิดได้ไงหรืออะไรที่ทำให้คิดไปแบบนั้น จำได้ว่าเธอกับโรเซ่แทบจะพุ่งไปฟาดอีกคนให้รู้แล้วรู้รอด ดีที่ใบหน้าหงอย ๆ เหมือนลูกแมวลูกหมาถูกดุช่วยยั้งมือพวกเธอเอาไว้


“ลิซมีคำถามค่ะ” ลิซ่าตัดสินใจถามคำถามที่พลันเกิดขึ้นภายในใจและเธอต้องได้รู้ตอนนี้ เดี๋ยวนี้


“อะไรเหรอคะ”


“พี่จีกับรุ่นพี่เฟรดเดอร์ริกเป็นคู่หมายกันเหรอคะ”


จีซูพอใจกับท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดของรุ่นน้อง อยากให้โรเซ่มาเห็นจริง ๆ รายนั้นต้องออกอาการหวงหนักมากแน่ ๆ


“ใช่ค่ะ ลิซถามทำไมเหรอคะ”


“ไม่รู้ค่ะ แค่อยากรู้ ไม่มีเหตุผล”


“แล้วทำไมต้องอยากรู้เหรอคะ”


“นั่นสิคะ ทำไมลิซต้องอยากรู้”


เสียงพึมพำเบา ๆ ของรุ่นน้องทำให้จีซูยิ่งรู้สึกเอ็นดูเจ้าตัว ความไม่ประสีประสานี่น่ารักดี เธอรู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้โง่เขลา กลับกันเจ้าตัวฉลาดเป็นกรด เพียงไม่นานหลังจากนี้ลิซ่าจะต้องรู้ตัวเองอย่างแน่นอน เพราะถ้าหากไม่รู้สึกตัว เธอนี่แหละจะเดินเข้าไปเคาะสนิมให้ความรู้สึกทุกอย่างของหล่อนตกตะกอนเอง จีซูไม่ใช่เด็กน้อย เธออายุสิบเจ็ดและรู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกนึกคิดสิ่งใดอยู่


“คู่หมายเป็นแค่เรื่องที่พวกผู้ใหญ่พูดกันเท่านั้นค่ะ แค่ลมปากคนจะยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วนะคะ ส่วนทำไมลิซถึงอยากรู้ อันนี้เอาไว้ค่อย ๆ เรียนรู้ไปนะคะ พี่เชื่อว่าสักวันหนึ่งลิซต้องรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรแน่ ๆ ค่ะ” จีซูยื่นมือข้างที่ว่างไปลูบศีรษะของอีกคน ความเอ็นดูในอกแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน เธอหัวเราะเบา ๆ หลังจากเห็นปลายใบหูของหล่อนแดงระเรื่อ จีซูชี้ไปด้านหลังให้อีกคนหันไปมอง เพื่อเจอกับเพื่อนสนิทที่กำลังกระโดดพลางโบกไม้โบกมือให้พวกเธอทั้งสอง


“ซึลกิตื่นแล้ว กลับกันเลยไหมคะ”


“อือ” ลิซ่าปล่อยให้จีซูจูงมือเดินนำกลับไปหาเพื่อนสนิท ซึลกิชะงักมือที่กำลังโบกให้เพื่อนสนิท เธอเห็นลิซ่าเอาแต่มองแผ่นหลังของคนด้านหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอธิบายและห่างไกลจากคำว่าซื่อบื้ออยู่มากโข ทำเอาเธอรู้สึกขนลุกชันขึ้นมาทันใด ตอนแรกคิดว่าเพื่อนสนิทจะตกที่นั่งลำบากต้องนั่งคั่นกลางระหว่างรุ่นพี่ทั้งสอง ตอนนี้ย้ายไปสงสารพวกรุ่นพี่แทนแล้ว เธอไม่อยากให้ทั้งสองเจอเจ้าตัวดีแผลงฤทธิ์ใส่ ซึลกิเริ่มรู้สึกหนักใจขึ้นมานิดหน่อย








   

รอบสัปดาห์ที่ผ่านมาข่าวตระกูลโรลว์ถูกเปิดเผยเรื่องการมีความสัมพันธ์ระหว่างสายเลือดได้ฉาวโฉ่ไปทั่วโลกเวทมนตร์ โชคดีที่เฟรดเดอร์ริกอยู่ที่ฮอกวอตส์ขณะเกิดเรื่อง เขาเลยไม่ถูกพาดพิงเท่าไหร่นัก จีซูกับโรเซ่รู้ทันทีว่านี่เป็นการเตือนจากตระกูลกริมม์ พวกเขามีเส้นสายอยู่มากมาย พวกเธอจึงไม่แปลกใจที่พวกเขาจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องอาจารย์ใหญ่ จีซูจึงรีบพาตัวเจนนี่ไปขอโทษขอโพยรุ่นน้อง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับรุ่นน้องคนสนิทหรือครอบครัวของเจ้าตัว


วันนี้โต๊ะยาวข้างปราสาทฮอกวอตส์อันเป็นสถานที่ที่ลิซ่ากับซึลกิชอบมานั่งเล่นพูดคุยกัน มีกลุ่มสภานักเรียนทั้งสี่นั่งอยู่ด้วย ลิซ่ายังคงทำตัวเป็นปกติ แต่ซึลกิกลับออกอาการประหม่าอย่างชัดเจน ส่วนรุ่นพี่ทั้งสี่นั่งคุยกันเรื่องทั่วไปที่เกิดขึ้นในฮอกวอตส์ตามหน้าที่ที่ทั้งสี่ต้องดูแลความเรียบร้อยภายใน


“จะว่าไป ลิซเมื่อสี่วันก่อนส่งจดหมายอีกแล้วใช่ไหม กิไปที่โรงนกฮูกแล้วไม่เจอนกของลิซ” ซึลกินึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่ไปเยี่ยมนกฮูกของตัวเอง เธอมองหานกของเพื่อนสนิทและพบว่ามีเพียงกรงที่ว่างเปล่า ลิซ่าพยักหน้าตอบกลับไป ก่อนจะเปิดปากอธิบายเพิ่มเติม


“ส่งไปหาพี่สาวคนโต ไม่รู้พี่ลิเวียไปรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องอาจารย์ใหญ่มาจากไหน ส่งจดหมายมาซักซะละเอียดยิบเลย เลยต้องเขียนไปเอาใจสักหน่อย ไม่อย่างนั้นพี่ลิเวียอาจจะมาด้วยตัวเองก็ได้ บอกตามตรงว่าลิซก็ไม่รู้ว่าจะรับมือพี่สาวคนนี้อย่างไรเหมือนกัน”


บทสนทนาของรุ่นน้องตกเป็นที่สนใจของรุ่นพี่ทั้งสี่ ซึลกิกับรุ่นพี่อีกสี่คนต่างครุ่นคิด หลังจากได้ยินชื่อคุ้น ๆ จีซูหันไปหาลิซ่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ


“พี่สาวคนโตที่ว่า ลิเวียที่มาจากโอลิเวีย กริมม์ หรือเปล่าคะ” จีซูเห็นรุ่นน้องพยักหน้ารับได้แต่ถอนหายใจ เข้าใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าทำไมตระกูลกริมม์ถึงเลี้ยงรุ่นเยาว์แบบแปลก ๆ อย่างสุดโต่ง


“ลิซเป็นน้องสาวของหัวหน้ากองบังคับควบคุมกฎหมายมาคูซาสินะคะ”


“ใช่ค่ะ”


ทั้งห้าคนต่างรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจ ตามข้อมูลที่ทุกคนในโลกเวทมนตร์รู้ นั่นก็คือ โอลิเวีย กริมม์ ผู้เป็นหัวหน้ากองบังคับควบคุมกฎหมายเวทมนตร์แห่งมาคูซาอายุสามสิบเก้าปีมากกว่าลิซ่าถึงยี่สิบห้าปี บอกว่าโอลิเวียเป็นแม่ของลิซ่ายังน่าเชื่อมากกว่านี้เสียอีก ทั้งห้าคนส่งสายตาหากันไปมา โรเซ่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจและเป็นตัวแทนทุกคนถามคำถามที่อยากรู้


“ลิซลองไล่ชื่อพี่ ๆ ทั้งหมดของลิซให้พี่ฟังหน่อยสิคะ”


“ได้ค่ะ พี่สาวคนโตชื่อโอลิเวีย พี่สาวคนที่สองชื่อแองเจลล่า พี่ชายคนที่สามชื่ออเล็กซ์ พี่ชายคนที่สี่ชื่อโอแลนด์ พี่สาวคนที่ห้าชื่ออริสต้า พี่สาวคนที่หกแอลลาเนีย และคนที่เจ็ดก็คือลิซ พวกเราอายุห่างกันมาก พี่สาวคนที่หกก็อายุ...”


“แอลลาเนีย กริมม์ อายุยี่สิบปี ตอนนี้ทำงานอยู่ในกระทรวงเวทมนตร์”


ลิซ่าตาโตหันไปมองโรเซ่อย่างตกอกตกใจ


“พี่รู้จักพี่สาวลิซด้วยเหรอคะ”


ที่เหลือได้แต่ถอนหายใจ ไม่อยากเชื่อว่าลิซ่าจะมีความไม่รู้เกี่ยวกับสังคมในโลกเวทมนตร์มากขนาดนี้ หรือการที่บรรดาพี่ชายพี่สาวทำงานในตำแหน่งสูง ๆ ภายในหน่วยงานสำคัญของโลกเวทมนตร์จะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเจ้าตัว เพราะเป็นเรื่องที่ปกติ เจ้าตัวจึงไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวังอย่างมากในการเปิดเผยข้อมูล


“ลิซจากนี้ห้ามพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับพี่น้องหรือตระกูลกริมม์อีกนะคะ” จีซูไม่อยากบังคับอะไรอีกคนนัก เว้นแต่ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของเจ้าตัว เธอกลัวว่าจะมีใครเข้ามาหาผลประโยชน์จากเจ้าตัว ที่กลัวไม่ใช้พวกนักเรียน แต่พวกอาจารย์ในฮอกวอร์ตต่างหาก ลิซ่าพยักหน้ารับเบา ๆ หลังจากที่มีโอกาสพูดคุยกันมากขึ้น เธอรู้ว่าจีซูกับโรเซ่เป็นคนดี เป็นรุ่นพี่ที่ดีและมีน่ารักมาก ๆ กับเธอ ฉะนั้นถ้าพวกหล่อนห้ามปรามอะไร เธอก็จะเชื่ออย่างไม่มีข้อแม้เสมอ


“งั้นแยกย้ายกันไหม พี่ต้องไปส่งรายการให้ศาสตราจารย์เมอร์ลิน” จีซูกล่าวคนแรกและหันไปหากลุ่มของตนเอง เจนนี่กับไอรีนพยักหน้าลุกขึ้นเดินนำกลับเข้าไปในปราสาท ส่วนโรเซ่กลับไม่ยอมขยับเขยื้อน ซึลกิมองทั้งสามคนสลับไปมา ก่อนจะยื่นมือไปตบศีรษะของเพื่อนสนิทจนดังลั่น ลิซ่าหันใบหน้าเหลอหลาไปโบกมือให้สองรุ่นพี่แห่งบ้านกริฟฟินดอร์จึงยอมเดินไป ท่าทางลิซ่าซื่อบื้อจนซึลกิลอบถอนหายใจ อยากรู้เหมือนกันว่าจะแกล้งซื่อบื้อไปได้อีกนานแค่ไหน เธออยากแหกปากตะโกนให้โลกเวทมนตร์รู้ว่า เจ้าก้อนเนี่ย ไม่ได้ซื่อบื้อโว้ย จริง ๆ นะ

.

.

.

.

.

“แอบมาทำอะไรตรงนี้เหรอคะ”


อาการสะดุ้งโหยงของรุ่นน้องทำให้โรเซ่เลิกคิ้ว หลังจากมื้อค่ำเธอเห็นอีกคนทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ เป็นที่น่าสงสัยอยู่นานสองนาน จึงเดินเข้ามาดู เห็นรอยยิ้มแห้ง ๆ ที่รุ่นน้องส่งมาให้แล้วยิ่งนึกสงสัย ลิซ่านึกอยากหายตัวไปจากตรงนี้ เธอรู้สึกอับอายเหมือนเด็กกำลังจะทำความผิดแล้วโดนผู้ปกครองจับได้


“อย่าบอกพี่นะคะว่าจะแอบเข้าไปในป่าต้องห้าม” หลังจากครุ่นคิดว่าทำไมเจ้าตัวถึงมาอยู่ใกล้ ๆ ทางออกไปป่าต้องห้ามด้วยท่าทางน่าสงสัยแบบนี้ จำได้ว่าวันนี้เจ้าตัวไม่มีเรียนวิชาดูแลสัตว์วิเศษด้วย


“ลิซแค่อยากไปเดินดูริมชายป่า”


“แต่มันผิดกฎฮอกวอตส์นะคะ”


“ไม่มีใครรู้ ก็ไม่ผิดแล้วค่ะ”


“เหลวไหลแล้วนะคะ ผิดไม่ผิด เราต้องรู้อยู่แก่ใจสิคะ ไหนลองบอกความจริงให้ฟังหน่อยสิคะ” ทำเสียงเข้มดุน้องไปได้ไม่นาน โรเซ่ต้องถอนหายใจอย่างอ่อนใจตัวเองที่ทำใจดุอีกคนได้ไม่กี่คำ หน้าเหมือนเด็กถูกดุแบบนี้ ใครมันจะไปดุลง ไม่เห็นยุติธรรมเลยสักนิด


“ลิซแค่อยากไปสำรวจค่ะ จริง ๆ นะคะ แค่อยากไปดูว่าในป่ามีอะไรอยู่บ้าง”


“งั้นพี่บอกให้ฟังก็ได้ค่ะ ในป่าต้องห้ามมีพวกเซนทอร์ มนุษย์หมาป่า แมงมุมอโครแมนทูล่า โทรลล์ ยูนิคอร์น เธสตรอล แล้วก็ยักษ์ค่ะ” โรเซ่ร่ายรายชื่อของสัตว์วิเศษและสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในป่าตามที่เคยอ่านเจอในบันทึกประจำของผู้ดูแลป่าต้องห้ามแห่งฮอกวอตส์ให้รุ่นน้องฟัง


“ไม่ใช่สิคะ แบบอยากเจอตัวเป็น ๆ ค่ะ” ลิซ่าจับแขนของรุ่นพี่เอาไว้ เธออุตส่าห์หลบซึลกิได้แล้ว โอกาสหนึ่งในร้อยแบบนี้ เธอต้องไม่พลาดด้วยประการทั้งปวง อาการมองกันอย่างอ้อนวอนกับแรงเขย่าแขนทำให้โรเซ่ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่แทบทะลุออกมาจากหน้าอกด้านซ้าย เด็กนี่มีท่าไม้ตายและเธอไม่สามารถต้านทานได้หรอก จำใจพยักหน้าอย่างจำยอม


“ก็ได้ ก็ได้ พี่ยอมแล้วค่ะ แต่มีข้อแม้ว่าต้องให้พี่ไปด้วยนะคะ”


ลิซ่ากำลังจะดีใจต้องหยุดชะงัก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดเอาไว้ เธอคิดว่าหล่อนจะบอกว่าเข้าไปได้สักยี่สิบหรือสามสิบนาทีแล้วให้รีบออกมาอะไรแบบนี้ เธอคิดเผื่อว่าถูกจับได้เอาไว้แล้ว ลำพังเธอคนเดียวยังพอถูไถเอาตัวรอดด้วยเหตุผลสุดโบราณอย่างหลงทางหรือไม่รู้ว่าเป็นเขตป่าต้องห้ามได้ แต่หากมีรุ่นพี่ไปด้วยอีกคน ข้อแก้ตัวต่าง ๆ จะใช้ไม่ได้ผลและหล่อนอาจจะได้รับบทลงโทษไปด้วย


“ไม่ได้ ๆ พี่โรเซ่เป็นพรีเฟ็คนะคะ จะมาทำผิดกฎได้ไง”


“ไม่รู้ค่ะ แต่พี่ไม่ยอมให้ลิซเข้าไปคนเดียวแน่ ๆ”


ใบหน้าจริงจังของรุ่นพี่สาวทำให้ลิซ่าเลิกล้มความคิดที่จะเกลี้ยกล่อมให้อีกคนยอมปล่อยให้เธอเข้าป่าต้องห้ามไปคนเดียว หล่อนคงไม่ยอมลดให้เธอ หากเป็นเรื่องความปลอดภัยหรือชีวิตประจำวันของเธอ หล่อนกับรุ่นพี่อีกคนจะไม่ยอมปล่อยให้ผ่านไปง่าย ๆ เหมือนเรื่องอื่น เธอรู้ว่าหล่อนหวังดีและเป็นห่วง ฉะนั้นจะให้ปฏิเสธคงทำไม่ได้และจะให้เธอทิ้งโอกาสดี ๆ แบบนี้ไปก็ไม่ได้เช่นกัน คิดไปคิดมาให้หล่อนตามไปด้วย คงดีกว่าซึลกิ หล่อนเก่งกว่าเพื่อนสนิท อาจจะเอาตัวรอดได้ดีกว่า ช่างเถอะ ถ้าเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝัน เธอค่อยใช้ตรานักรบก็แล้วกัน หลังจากคิดดีแล้วเธอจึงพยักหน้าเป็นอันตกลงว่าจะให้หล่อนตามไปด้วยกัน ลิซ่าคว้ามือโรเซ่และเดินนำเข้าป่า

.

.

.

.

.

สเตฟานี่ยืนกอดอกมองนักเรียนทั้งสองที่ลักลอบเข้าไปในป่าต้องห้าม ใบหน้าระบายยิ้มเล็กน้อย ตอนแรกก็คิดว่าจะลงไปห้ามอยู่หรอก แต่การให้ทั้งสองไปผจญภัยด้วยกันก็เป็นเรื่องที่ดี หากเกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้นในป่าต้องห้าม เด็กจากกริมม์จะใช้ทุกอย่างเพื่อปกป้องอีกคน บางทีสเตฟานี่คิดอยากจะส่งจดหมายไปหาเพื่อนของเธอที่เป็นหัวหน้ากองบังคับควบคุมกฎหมายเวทมนตร์ เพื่อบอกว่าหล่อนกำลังจะได้น้องสาวเพิ่มอีกคนหรืออาจจะอีกสองคน

.

.

.

.

.

ภายในป่าต้องห้ามที่มืดสนิท แสงสว่างจากปลายไม้กายสิทธิ์ด้วยคาถาลูมอสของทั้งสองเป็นสิ่งเดียวที่ใช้นำทาง ลิซ่ารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เธอคิดว่าอีกนานกว่าเธอจะได้มาเยือนที่แห่งนี้ เธอไม่ลืมกระชับฝ่ามือที่เกาะกุมมือของอีกคน เธอปฏิญาณในใจว่าจะไม่ปล่อยมือรุ่นพี่เด็ดขาด นี่เป็นครั้งแรกที่โรเซ่ได้เข้ามาภายในป่าต้องห้ามช่วงกลางคืน ทุกอย่างจึงเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจไปเสียหมด คงไม่ใช่แค่รุ่นน้องแล้วที่ต้องการสำรวจสถานที่แห่งนี้ การลักลอบช่างหอมหวานและน่าตื่นเต้นมากกว่าที่คิดเอาไว้


แสงไฟเล็ก ๆ ที่กำลังลอยกลางอากาศเป็นของแมลงชนิดหนึ่ง พวกมันไม่มีอันตราย ฝูงแมลงกำลังบินไปมาคล้ายกับต้องการนำทางพวกเธอ ลิซ่าจึงสะบัดไม้กายสิทธิ์ให้แสงสว่างหายไป จากนั้นจึงจูงมือรุ่นพี่สาวเดินตามไป เธอคิดว่านี่อาจเป็นการเชื้อเชิญของสิ่งมีชีวิตที่น่าหลงใหลมากที่สุดในป่าแห่งนี้ก็ได้


เมื่อเดินตามฝูงแมลงแสนสวยมาพักหนึ่ง ทั้งสองพลันได้ยินเสียงขับขานเพลง โรเซ่ขยับเข้าไปชิดอีกคน เธอคิดว่านี่อาจจะเป็นกลลวงของสิ่งมีชีวิตสักชนิดหนึ่ง หญิงสาวจึงเริ่มเป็นกังวล ผิดกับลิซ่าที่อมยิ้มเดินนำอีกคนไปอีกสองสามก้าว จากนั้นจึงได้เจอกับลานเล็ก ๆ ที่ถูกโอบรอบด้วยรากต้นไม้ ภายในลานมีแสงไฟสว่างพราวระยิบเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าที่มืดมน สัตว์วิเศษขนาดเล็กที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับมนุษย์กำลังลอยล่องอยู่บนอากาศ ในท่วงท่าที่คล้ายกำลังเต้นรำเหมือนอยู่ในงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง


“แฟรี่?” โรเซ่เคยอ่านเกี่ยวกับสัตว์วิเศษชนิดต่าง ๆ และเธอคิดว่าสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่ได้เห็นอยู่ในขณะนี้เป็นแฟรี่ที่อพยพมาจากดินแดนอื่น


“โชคดีจัง”


“ทำไมถึงคิดว่าโชคดี?”


“นี่เป็นการเฉลิมฉลองของเหล่าแฟรี่ พี่เคยได้ยินเกี่ยวกับปกรณัมของเหล่าแฟรี่ไหมคะ กล่าวว่าผู้ใดได้ร่วมงานเลี้ยงของเหล่าแฟรี่ จะได้รับการอวยพร ส่วนใหญ่จะเป็นคู่รักที่เสาะแสวงหางานเลี้ยงและเต้นรำไปกับเหล่าแฟรี่ เพื่อได้รับคำอวยพรให้ครองรักกันเนิ่นนาน ถึงเราไม่ใช่คู่รักกัน แต่นี่อาจเป็นครั้งเดียวในชีวิตที่เราจะได้เจอ พี่โรเซ่อยากเต้นรำกับลิซไหม?”


อาจเพราะรอยยิ้มมุมปากกับดวงตาพราวระยิบระยับที่สะท้อนจากแสงไฟ ทำให้โรเซ่คว้ามืออีกคนเดินเข้าไปใกล้ลานเล็ก ลิซ่าเพียงหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองโค้งให้เหล่าแฟรี่และเดินเข้าไปเต้นรำภายในลาน ใบหน้าทั้งคู่ต่างปรากฏความสนุกสนานและความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทั้งสองเข้าใกล้กันจนแนบชิด โรเซ่วางใบหน้าบนไหล่ของอีกคน เธอจะทิ้งความไว้วางใจและความเชื่อมั่นทั้งหมดให้คนคนนี้ ต่อไปเธอจะทำตามความรู้สึกของเธอ ตามความรู้สึกที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ ลิซ่ามั่นใจว่าตัวเองกำลังยิ้มและเป็นยิ้มที่ปีหรือสองปีจะเกิดขึ้นสักครั้งหนึ่ง ยิ้มที่มาจากใจของเธอ เพราะตอนนี้เธอกำลังมีความสุข...ความสุขอันเรียบง่าย


ท่ามกลางแสงไฟจากเหล่าแฟรี่และแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากลางลานสาดกระทบกับร่างทั้งสองที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลไปกับจังหวะบทเพลงของเหล่าแฟรี่ เหล่าแฟรี่ต่างส่งเสียงดีใจที่มีแขกมาเยือน หากขับขานบทเพลงแห่งมังกรได้ คงขับขานให้ทายาทมังกรรุ่นเยาว์ได้สลับรับฟังเสียนานแล้ว เพื่อขออภัยแฟรี่บางตนถึงกับเอาอัญมณีที่สะสมไว้ออกมาโยนไปที่คนทั้งคู่ บางตนก็เป็นดอกไม้ บางตนก็เป็นสมุนไพรหายาก พวกแฟรี่กำลังร่ำร้องอวยพรให้ทั้งคู่รักกันเนิ่นนานดั่งอายุขัยของแฟรี่อันเป็นนิรันดร์

 








โปรดติดตามตอนต่อไป.







TALK :



เจอกันตอนหน้าค่ะ

ขอบคุณค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #127 Mheechanan (@Mheechanan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 13:28
    ชอบฉากตอนเต้นรำมากกก รู้สึกอบอุ่นใจมากค่ะ ใจมันฟูๆ><
    #127
    0
  2. #117 Super Bear (@superbear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 22:28

    งื้ออออออออออออออออออออออออออ รักกันนานๆ นะเจ้าเด็ก รักพี่พรีเฟ็คแสนสวยคนนี้ให้มากๆ เข้าใจนะเจ้ากริมม์น้อย

    #117
    0
  3. #116 Super Bear (@superbear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 22:26

    ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยอ่านยังไม่จบตอนเลยค่ะ

    ทนความร้ายเจ้ากริมม์น้อยไม่ไหว มันจะล่อทีละสอเลยรึไงงง!!

    #116
    0
  4. #105 J418 (@J418) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 13:57
    ชั้นชอบเรื่องนี้จังเลยยย -ก้อนมันไม่ได้ซื่อบื้อออ มันแค่แกล้ง ชิชูวกับโรแซนด์ต้องสู้กับความเจ้าเลห์ให้ได้นะ
    #105
    0
  5. #52 AMPMY. (@wahnmonacter) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 00:01
    เราชอบการแต่งฟิคของคุณจัง ไม่ใช่แค่เรื่องนี้แต่เป็นทุกๆเรื่องเลย
    #52
    0
  6. #51 Se2210 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:49

    เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้ คือแบบโอ้ยยย ชอบมากครับ มีหลายรสหลายอารมณ์ดี แถมตอนนี้ยังฟิตมากโครตเขิน-///-

    #51
    0
  7. #50 Prhhhh (@Prhhhh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 23:20
    ฉันน่ะ อยากอ่านมันไปเรื่อยๆ ไม่อยากให้จบเลย มันดีม้ากกกก
    #50
    0
  8. #49 solyn (@solyn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:47
    เราไม่เคยอ่าน หรือดูแฮร์รี่พอตเตอร์ แต่จะพยายามอ่านให้เข้าใจนะ เพราะชอบผลงานของไรท์
    #49
    0
  9. #47 SEULGI_KUMA (@SEULGI_KUMA) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 02:25
    โรแมนติกละเกิลลลล วางหน้าไว้บนไหล่ได้นี่ต้องกอดแล้วนะคะ ใช่ใช่ไหมคะ กีสสสส
    #47
    0
  10. #46 PP. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 00:14

    รักกันแบบเราสองสามคนก็ดีนะคะ พิจีซูกับแชงก็ดูจะเข้ากันได้ ถถถถ ขนาดฟานี่ยังพายสองเรือเลยนะคะ 5555 กิคงอึดอัดนะคะที่ลิซแอ๊บบื้อเนี่ย โมเม้นน่ารักทั้งสองคู่เลย เขินมากค่ะ แงงงง้

    #46
    0
  11. #45 scott26 (@scott26) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 00:12
    เจ้าก้อน ตกลงบื้อหรือไม่บื้อเนี่ย5555
    #45
    0
  12. #44 mcna_ (@mcna_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:58
    ดีมาก ดีมาก ดีมาก
    #44
    0
  13. #43 bloodberry07 (@bloodberry07) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:43
    หื้มมมมมม แต่เราก้าวขาลงเรือลิซแชงไปแล้ว แต่ก็จะรอดูต่อไปค่ะ555555 สนุกมากค่ะคุณทำให้เราอยากกลับไปอ่านแฮรี่อีกรอบ
    #43
    0
  14. #42 TaTRV (@taorvv44) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:24
    อื้อหืออ เหมือนโมเม้นจะสูสี เเต่รู้สึกว่าของลิชเเชงนี่เหมือนอวยพรคูเเต่งงานเลย คือน่ารักทากๆๆ
    #42
    0