[ BlackPink ] Magi's [ Lisa x Rose x Jisoo ] ✯ Yuri ✯

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,181 Views

  • 144 Comments

  • 310 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,419

    Overall
    6,181

ตอนที่ 4 : EP : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    19 พ.ค. 62







Magi's : EP.04







              โรเซ่พึ่งค้นพบว่าภายในป่าต้องห้ามมีสถานที่อันงดงามขนาดนี้ พึ่งรู้ว่าเหล่าแฟรี่ได้ซุกซ่อนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาเอาไว้เพื่อแขกที่เข้าร่วมงานเลี้ยงของพวกเขา เธอหันไปมองรุ่นน้องที่กำลังชื่นชมทัศนียภาพเบื้องหน้า เด็กคนนี้มีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเธอ เจ้าตัวไม่มีอาการตื่นตระหนกใด ๆ เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง ไม่รู้ว่าจนถึงอีกคนตอนนี้ต้องชีวิตผ่านอะไรมาบ้าง


“พี่โรเซ่ลุกค่ะ”


อีกคนก็ลุกขึ้นพร้อมกับฉุดให้เธอลุกขึ้นตาม สีหน้าตื่นตระหนกของอีกคนทำให้โรเซ่จับไม้กายสิทธิ์จนแน่น ลิซ่าดันให้หล่อนพี่ค่อย ๆ ถอยออกไปทีละก้าว เหล่าแฟรี่แตกฮือไปคนละทิศคนละทางเป็นสัญญาณว่ามีบางสิ่งกำลังมุ่งหน้าตรงมาทางนี้


“วิ่ง วิ่งสิ เดี๋ยวนี้!” ลิซ่าตวาดออกไป พยายามผลักให้อีกคนออกวิ่ง แม้ว่าจะไม่เข้าใจสถานการณ์รุ่นพี่ก็ออกวิ่งตามที่บอก เธอวิ่งตามหลังหล่อนไปติด ๆ พร้อมกับเงาสามสี่เงาที่วิ่งไล่หลังพวกเธอมาอย่างกระชั้นชิด เธอคว้าเอวของรุ่นพี่พุ่งกระโดดไปด้านข้างจนชนเข้ากับต้นไม้เข้าเต็มแรง ส่งผลให้ร่างของรุ่นพี่สาวตกอยู่ในอ้อมแขนเธอ


“ลิซเป็นอะไรไหม” หลังจากได้สติ โรเซ่รีบมองสำรวจร่างกายของคนที่ทำตัวเองเป็นเบาะรองนั่งให้เธอ


“เงียบก่อน” กระซิบบอกหล่อนไป จากนั้นจึงตั้งใจเพ่งสายตามองไปตามทางที่ตัวเองวิ่งหนีมา เสียงฝีเท้าย้ำกระชั้นชิดมาทำให้โรเซ่ยอมนั่งนิ่ง ๆ เธอมองตามสายตาของรุ่นน้องและพบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของมนุษย์หมาป่าหรือแวร์วูล์ฟ เธอเห็นรุ่นน้องพยักหน้าเบา ๆ เธอไม่รู้มาก่อนว่าคืนนี้จะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ถ้ารู้คงไม่ยอมให้อีกคนนำทางเข้ามาในป่าต้องห้ามเช่นนี้ แวร์วูล์ฟในร่างหมาป่าเดินกันไปมาเหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง และไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าพวกมันกำลังหาพวกเธออยู่


ลิซ่าเม้มปากแน่น เธอพยายามมองหาทางหนี เพราะเธอรู้ดีว่าในคืนพระจันทร์เต็มดวงเวลาแวร์วูล์ฟออกล่า มักจะออกล่าเป็นฝูงและชื่นชอบการล่าเหยื่อที่เป็นมนุษย์มากกว่าสัตว์วิเศษชนิดอื่น ๆ ลำพังเธอคงหนีไปง่ายดาย ติดตรงที่รุ่นพี่ซึ่งนั่งใบหน้าขาวซีดอยู่บนตัวเธอ คำปฏิญาณว่าจะไม่ปล่อยมือรุ่นพี่เด็ดขาดดังก้องอยู่ในใจ


“ถ้าบอกให้วิ่งพี่ต้องวิ่งนะ ทิ้งลิซไปเลย” ลิซ่ากระซิบบอกอีกคน อีกคนออกอาการผวา หล่อนส่ายหน้าไปมารัว ๆ


“เข้ามาด้วยกัน จะกลับต้องกลับด้วยกัน” โรเซ่โอบรอบคอรุ่นน้องแน่น เธอไม่ได้หวาดกลัวพวกแวร์วูล์ฟ เธอกำลังหวาดกลัวคำพูดของอีกคนต่างหาก ให้ทิ้งเจ้าตัวไว้ด้านหลังและหนีเอาตัวรอด เธอไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด


ลิซ่ามีสีหน้าหนักใจ เธอเริ่มตระหนักว่าทั้งหล่อนกับรุ่นพี่จีซูต่างดูยึดติดกับเธอแบบแปลก ๆ เหมือนเป็นหลักยึดอะไรสักอย่าง เสียงเหยียบกิ่งไม้ดังขึ้นใกล้ ๆ จนทำให้รุ่นพี่คนน่ารักเผลอร้องกรี๊ดออกมา ส่งผลให้มนุษย์หมาป่าหลายสิบตัวที่กำลังดมกลิ่นอยู่รอบ ๆ หันมามองเป็นจุดเดียว นั่นทำให้เธอต้องลุกขึ้นดึงอีกคนให้ออกวิ่งอีกครั้ง


ในป่าต้องห้ามมืดจนมองอะไรไม่เห็น แต่โรเซ่กลับมองเห็นแผ่นหลังของรุ่นน้องได้ชัดเจน เจ้าเด็กใช้ร่างกายตัวเองแทนโล่แทนเบาะให้เธอ เกิดมาจนถึงตอนนี้นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนปกป้องเธอด้วยทุกอย่างแบบนี้ ไม่แปลกเลยที่หัวใจเธอจะเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมา


เสียงเห่าหอนของพวกมนุษย์หมาป่าทำให้ลิซ่าชะงัก ยิ่งมีเสียงตอบรับมาเยอะเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ใบหน้าเรียบนิ่ง โรเซ่กระตุกมือรุ่นน้อง เธอยิ้มให้อีกคนคลายกังวล อีกไม่ไกลก็จะพ้นเขตป่าต้องห้ามแล้ว ฉะนั้นแค่พวกเธอออกไปเข้าเขตโรงเรียนฮอกวอตส์ได้ก็เพียงพอ ที่นั่นมีอาณาเขตเวทมนตร์ที่อาจารย์ร่ายครอบคลุมอยู่ สัตว์วิเศษไม่สามารถเข้าไปในอาณาเขตนั้นได้


แวร์วูล์ฟเห่าเรียกฝูงแล้ว”


เสียงที่เปล่งออกมาทำให้โรเซ่ยิ่งรู้สึกตระหนัก แวร์วูล์ฟตัวหนึ่งวิ่งมาทันพวกเธอ มันกระโดดเข้าใส่โรเซ่ ลิซ่าคว้าแขนของรุ่นพี่ออกดึงเข้ามาหาตัวเองจนกระแทกกับเนินดิน โรเซ่ตกใจมากที่ได้ยินรุ่นน้องเผลอสบถออกมา


“เจ็บตรงไหนไหม” เห็นอีกคนส่ายหน้า เธอจึงลดความกังวลลง สองครั้งแล้วที่เจ้าตัวใช้ตัวเองเป็นโล่ให้เธอ ลิซ่าค่อย ๆ ยืนขึ้น ในมือกำไม้กายสิทธิ์เอาไว้แน่น เธอดันให้อีกคนไปด้านหลังทันทีที่ฝูงแวร์วูล์ฟค่อย ๆ ปรากฏตัวพร้อมเดินเข้ามาใกล้ พวกมันล้อมคนทั้งสองเอาไว้เป็นวงกลมและกำลังหาจังหวะเข้ามาใกล้ แวร์วูล์ฟตัวหนึ่งกระโดดขึ้นสูงพุ่งทะลวงออกมาจากด้านหลัง ลิซ่ายกไม้กายสิทธิ์ไปด้านหน้า


ริกตัสเซมปรา!” แสงสีเงินพุ่งออกมาจากปลายไม้ พุ่งตรงไปปะทะกับร่างแวร์วูล์ฟตัวนั้น ส่งผลให้มันหล่นลงไปนอนตัวงอและมีอาการหายใจหอบบนพื้น หลังจากนั้นแวร์วูล์ฟหลายตัวก็พุ่งเข้าใส่ทั้งสองคน


“ริกตัสเซมปรา!” เสียงสองเสียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คาถาเรียกแสงสีเงินถูกใช้หลายครั้ง โรเซ่เรียนเกี่ยวกับคาถานี้มาแล้ว เธอจะไม่ยอมอยู่เฉย ๆ และให้รุ่นน้องเป็นฝ่ายปกป้องตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว เพราะในใจลึก ๆ เธอปรารถนาอยากเป็นคนที่เจ้าตัวพึ่งพาบ้าง


“พี่โรเซ่!” ลิซ่าตะโกนออกมาหลังจากเห็นแวร์วูล์ฟตัวหนึ่งอาศัยช่องว่างกระโดดเข้ามาใกล้ เธอออกแรงผลักอีกคนให้ล้มลง แวร์วูล์ฟตัวนั้นจึงพุ่งอัดเธอจนเต็มแรง ลิซ่ากระอักเลือดออกมา ในขณะที่พยายามลุกขึ้น แวร์วูล์ฟตัวนั้นก็มาคร่อมอยู่ด้านบน มันอ้าปากกว้างและกัดไหล่เธอเสียเต็มแรง แวร์วูล์ฟกัดซ้ำอีกครั้ง มันกำลังออกแรงเพื่อฉีกเนื้อเด็กสาว สติของเธอเลือนรางลงเรื่อย ๆ เธอใช้ความเจ็บปวดประคองสติสัมปชัญญะ โรเซ่พยายามลุกขึ้นยืน เธอหันไปร่ายคาถาไล่แวร์วูล์ฟตัวอื่นที่กระโจนมาใกล้ ทำให้ไม่สามารถช่วยเหลือรุ่นน้องได้ ทันใดนั้น แสงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด


“เซ็กตัมเซมปรา!


แวร์วูล์ฟกระเด็นไปไกล ร่างกายของมันเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะเหมือนโดนฟันด้วยดาบ โรเซ่รีบถลาเข้าไปหารุ่นน้องที่นอนจมกองเลือด พบว่าเจ้าตัวสลบไปเรียบร้อยแล้ว เธอใช้มือทั้งสองข้างกดบาดแผลเอาไว้ จนกระทั่งบุคคลที่ช่วยเหลือลิซ่าปรากฏตัวให้เห็น เป็นจีซูที่กำลังชูไม้กายสิทธิ์ ด้านหลังเป็นซึลกิ ไอรีนและเจนนี่ ทั้งสามคนช่วยกันร่ายคาถารับมือฝูงแวร์วูล์ฟ ส่วนจีซูพุ่งเข้าไปหารุ่นน้องอีกสองคนทันที บาดแผลของรุ่นน้องทำให้เธอหน้าซีดขาว


“ลิซ่าถูกกัด ต้องรีบพากลับไปห้องพยาบาล”


“เดี๋ยวจะคุ้มกันด้านหลัง เซ็กตัมเซมปร้า” ไอรีนพยักพเยิดให้จีซูรีบจัดการ พลางร่ายคาถาใส่พวกแวร์วูล์ฟที่พุ่งเข้ามา ซึลกิกับเจนนี่พยักหน้าเห็นด้วย จีซูหันไปมองโรเซ่ที่กำลังกดแผลให้รุ่นน้อง เธอขยับเข้าพยุงคนเด็กกว่า


โรเซ่มีสติ ช่วยพี่พาน้องไปห้องพยาบาลก่อน เร็วเข้า” เห็นรุ่นน้องคนสนิทพยายามกลั้นน้ำตาเข้ามาช่วยพยุงร่างโชกเลือด จีซูกับโรเซ่พยุงลิซ่าคนละข้าง ทั้งสามเดินนำออกไปโดยมีอีกสามคนคอยร่ายคาถาใส่แวร์วูล์ฟที่ยังไม่ลดละความตั้งใจโจมตีใส่พวกเธอ ทั้งที่ฝูงของพวกมันจำนวนลดลงไปเกินกว่าครึ่ง

.

.

.

.

.

พ้นจากเขตป่าต้องห้าม ทั้งห้าคนที่มีสติครบถ้วนพาคนเจ็บตรงไปห้องพยาบาล ที่นั่นมีสเตฟานี่กับเจสสิก้ายืนรออยู่ ลิซ่าถูกพาไปยังเตียงผู้ป่วยโดยมี ป๊อปปี้ พ็อมฟรีย์ หัวหน้าห้องพยาบาลประจำฮอกวอร์ตเป็นคนตรวจอาการ ป๊อปปี้ร่ายคาถารักษาแผล จากนั้นจึงหันไปหาสองศาสตราจารย์กับอีกห้านักเรียน


ฉันสมานแผลให้แล้วค่ะ เหลือก็แต่รอเวลาให้หายเป็นปกติ”


สีหน้าไม่ดีของพยาบาลที่ทั้งหมดรู้จักดีทำให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ป๊อปปี้ปี้ถอนหายใจ


“แวร์วูล์ฟกัดแบบนี้ มีโอกาสเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ที่จะกลายเป็นแวร์วูล์ฟ” นั่นเป็นเรื่องแรกที่เธอกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของนักเรียนคนนี้ สเตฟานี่เดินเข้าไปใกล้เตียงคนเจ็บ เธอมองตั้งแต่ศีรษะไปจนถึงปลายเท้า โบกมือเล็กน้อยให้ทั้งหมดทำหน้าฉงน


“คุณพ็อมฟรีย์เคยได้ยินเกี่ยวกับสายเลือดมังกรหรือเปล่าคะ” สเตฟานี่ถามออกไปพร้อมรอยยิ้ม


“สายเลือดมังกรเหรอคะ เดี๋ยวนะคะ เช่นนั้นหมายความว่าเด็กคนนี้?”


“ใช่ค่ะ เด็กคนนี้ถือครองสายเลือดมังกร แวร์วูล์ฟไม่สามารถทำให้คุณกริมม์กลายร่างได้ค่ะ หมาป่าจะสู้มังกรในตัวเด็กคนนี้ได้อย่างไรกัน หวังว่าคุณพ็อมฟรีย์จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะคะ”


ผู้ศึกษาตำรายามาอย่างป๊อปปี้ย่อมรู้ถึงสรรพคุณต่าง ๆ อยู่แล้ว ความพิเศษของสายเลือดมังกรมีหลายคุณูปการ ก็มีข้อแม้อยู่มากมายเช่นกัน เด็กนักเรียนทั้งห้าคนมองหน้ากันสลับไปมา พวกเขารู้เกี่ยวกับลิซ่าอยู่แล้ว แต่ไม่รู้เลยว่าเลือดภายในตัวลิซ่าจะสามารถต้านทานการเปลี่ยนแปลงเป็นแวร์วูล์ฟได้ด้วย


“ศาสตราจารย์เมอร์ลินรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอคะ” จีซูเผลอถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบพอ ๆ กับสีหน้า สเตฟานี่พยักหน้า


“ภายในฮอกวอตส์ไม่มีสิ่งไหนหลุดรอดสายตาของฉันไปได้ค่ะ อีกอย่างฉันเป็นเพื่อนกับพี่สาวของเด็กคนนี้ ฉันต้องรู้เรื่องของคุณกริมม์อยู่แล้ว คุณคาลล่าสงสัยตรงไหนอีกหรือเปล่าคะ”


จีซูส่ายหน้า ไม่ได้ติดใจเรื่องนี้อีก จริงตามคำกล่าวของอาจารย์ใหญ่ เจ้าตัวจะต้องรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในฮอกวอตส์อยู่แล้ว เจสสิก้าหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ส่งให้ซึลกิ เธอหันไปหากลุ่มสภานักเรียนที่มีหลานสาวเธอเป็นหนึ่งในนั้น


“คุณคาลล่า คุณพริมโรส คุณกอนทาน่า เจนนี่ กลับไปที่พักได้แล้วค่ะ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของคุณคัง เดี๋ยวฉันจะเดินไปส่งนะคะ ส่วนเรื่องการลงโทษที่ฝ่าฝืนกฎไว้คุยกันพรุ่งนี้ แบบนี้ดีไหมคะศาสตราจารย์เมอร์ลิน”


“ดีค่ะ ตามนั้นนะคะ ฉันอนุญาตให้คุณคังนอนเฝ้าเพื่อนที่ห้องนี้ได้ พรุ่งนี้ฉันจะรอฟังคำอธิบายอยู่ที่ห้องนะคะ” สเตฟานี่กล่าวและเดินจากไป ทั้งสี่คนมองกันไปมา จีซูพยุงโรเซ่ตามหลังเจสสิก้าเพื่อกลับที่พัก ซึลกิยิ้มให้หัวหน้าพยาบาล จากนั้นจึงจัดการหาผ้ามาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เพื่อนสนิท

.

.

.

.

.

ห้องอาจารย์ใหญ่มีนักเรียนยืนอยู่ห้าคนกับเจสสิก้า ผู้รับรู้เรื่องราวตั้งแต่ต้น สเตฟานี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่งมองลิซ่าแล้วยิ้ม หลังจากสอบสวนต้นเหตุทั้งสองคนแล้ว ทำเอาคนทั้งห้องแทบกุมขมับ คนหนึ่งแค่อยากไปสำรวจป่าต้องห้าม ส่วนอีกคนห้ามปรามไม่ได้ ก็เลยติดตามเข้าไปด้วย


“หยุดออกรับแทนกันค่ะ พวกคุณมีความผิดทั้งคู่ คุณพริมโรสเป็นฟรีเฟ็คกลับทำผิดกฎเสียเองแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงต้องพิจารณาตำแหน่งนี้ใหม่แล้วนะคะ แต่นี่เห็นแก่ความดีที่คุณเคยสร้างชื่อเสียงให้ฮอกวอตส์ในการแข่งขันคาถาในปีที่ผ่านมา จะละเว้นให้ครั้งหนึ่งค่ะ” หลังจากฟังนักเรียนทั้งสองออกรับแทนอีกคนมาพักใหญ่ สเตฟานี่ต้องกล่าวตัดบท ก่อนจะมองไปที่ลิซ่า เจ้าตัวดีมีผ้าพันไหล่ทั้งสองข้าง ใบหน้ามีรอยฟกช้ำอยู่สองสามจุด ไม่รู้ว่าถ้าพี่สาวของเจ้าเด็กนี่มาเห็นสภาพนี้จะเป็นอย่างไร


“ขอบคุณค่ะ” โรเซ่กล่าวขอบคุณ เธอปรายตามองไปยังรุ่นน้องที่ยืนอยู่ด้านข้าง หวังว่าจะไม่มีบทลงโทษหนักเกิดขึ้นกับเจ้าตัว


“ส่วนคุณกริมม์ทำผิดกฎอย่างชัดเจน ฉันคงต้องส่งหนังสือรายงานความประพฤติไปถึงผู้ปกครองของคุณ”


โทษจากสเตฟานี่ไม่ได้ทำให้ลิซ่ารู้สึกหนักใจเลย ไม่ว่าจะโดยรายงานจากอาจารย์ใหญ่หรือไม่ อย่างไรเสียครอบครัวเธอก็คงได้รู้อยู่แล้ว จากการรายงานของเส้นสายตระกูลที่อยู่ในฮอกวอตส์ เห็นสีหน้าผ่อนคลายของลิซ่า เจสสิก้าเกิดความสงสัยขึ้น


“ทำไมถึงดูผ่อนคลายจังเลยคะ ปกตินักเรียนที่ถูกรายงานความประพฤติจะรีบร้องขอไม่ให้ศาสตราจารย์เมอร์ลินรายงาน”


“ถ้ารายงานที่ศาสตราจารย์เมอร์ลินจะส่งไป เป็นรายงานเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นและพฤติกรรมของฉัน คิดว่านอกจากพวกเขาจะไม่ตำหนิฉันแล้ว ยังจะส่งของมาเพื่อสนับสนุนอีกค่ะ” ลิซ่าหัวเราะเสียงแผ่ว เธอแน่ใจว่าทั้งหมดจะเป็นไปตามที่เธอพูด คนในครอบครัวเธอชอบความแหกคอกและวิถีของนักรบอยู่แล้ว การได้ต่อสู้เพื่อปกป้องใครสักคนเหมือนที่เธอทำเพื่อรุ่นพี่โรเซ่ นอกจากจะไม่โดนคนในตระกูลตำหนิแล้ว พวกเขาคงจะชื่นชมด้วยซ้ำ


“เป็นตระกูลที่แปลกจริง ๆ ค่ะ” เจสสิก้าพยักหน้าเล็กน้อย เธอคิดว่าความคิดนี้เป็นไปได้เลย จากการที่ได้รู้จักคนจากตระกูลนี้มา


“เรื่องนั้นคงต้องปล่อยให้เป็นไปค่ะ แต่ฉันมีคำถามอีกสองคำถาม คุณกริมม์ตอบฉันหน่อยนะคะ” สเตฟานี่เท้าคางมองสบตากับดวงตากลมโต ลิซ่าพยักหน้า ในห้องนี้ไม่มีคนอื่น ทุกคนล้วนเป็นคนที่เธอไว้วางใจ


“ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บคะ จากความสามารถของคุณ แค่แวร์วูล์ฟฝูงเดียวไม่น่าจะคณามือนี่คะ แล้วเหตุผลจริง ๆ ที่เข้าไปในป่าต้องห้ามคืออะไรกันแน่ ไหนจะเจองานเลี้ยงของแฟรี่โดยบังเอิญอีก ตอบให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ”


ลิซ่าเข้าใจความสงสัยของอาจารย์ใหญ่ เธอผ่อนลมหายใจพลางมองไปยังกลุ่มนักเรียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง สองคนเป็นคนที่หวังดีกับเธออย่างถึงที่สุด อีกหนึ่งเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในฮอกวอตส์ ส่วนอีกสองคนก็เป็นคนไปช่วยในยามคับขัน อาจารย์ทั้งสองเป็นคนของฮอกวอตส์ สเตฟานี่เป็นเพื่อนกับพี่สาว ส่วนเจสสิก้าเป็นคนสนิทของสเตฟานี่ ลิซ่าตัดสินใจจะเปิดเผยความลับที่เกี่ยวข้องถึงชีวิตเธอให้ทุกคนฟัง


“จะไม่มีใครด้านนอกห้องนี้ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดในห้องนี้ใช่ไหมคะ”


“แน่นอนค่ะ ฉันร่ายคาถากันถูกแอบฟังเอาไว้แล้ว” สเตฟานี่ขยับยิ้ม คิดว่าบางเรื่องที่กำลังจะได้ฟังจะต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากพอตัวเลยทีเดียว


“ทำไมปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บ สารภาพตามตรงว่าตอนนั้นฉันแค่คิดว่าทำอย่างไรให้รุ่นพี่โรเซ่ปลอดภัย ไม่ให้หล่อนถูกแวร์วูล์ฟกัด ฉันจงใจไม่ใช้คาถาที่รุนแรง เพราะอาจจะทำร้ายหล่อนไปด้วย เรื่องงานเลี้ยงของแฟรี่เป็นความโชคดีที่ไปเจอโดยบังเอิญ ส่วนเหตุผลจริง ๆ ที่เข้าไปในป่าต้องห้าม ฉันหวังจะได้เจอกับยูนิคอร์นค่ะ” ลิซ่ากล่าวช้า ๆ ให้ทุกคนได้ยินกันอย่างทั่วถึง สีหน้าของทุกคนปรากฏร่องรอยความฉงน สัตว์วิเศษแสนสวยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อย่างไร


“อย่างที่ทุกคนรู้ดี ยูนิคอร์นเป็นสัตว์วิเศษที่มีคุณสมบัติทางเวทมนตร์สูงมาก เลือดของยูนิคอร์นสามารถทำให้ผู้ที่ได้ดื่มมีชีวิตเป็นอมตะ ฉันตั้งใจจะเข้าไปตามหายูนิคอร์นเพื่ออ้อนวอนขอเลือดจากมันสักจอก”


“เพื่ออะไร?” โรเซ่เป็นคนถาม เธอรู้สรรพคุณเลือดของยูนิคอร์นดี ในบันทึกสงครามฮอกวอตส์กล่าวว่า ลอร์ดแห่งความตายดื่มเลือดยูนิคอร์นเพื่อรักษาชีวิตที่ใกล้จะตาย ลิซ่าสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เธอกำลังจะเฉลยความจริงให้ทุกคนฟัง


“เพื่อรักษาชีวิตค่ะ”


จีซูขยับเข้าไปใกล้พลางมองสำรวจรุ่นน้อง


“ลิซเป็นอะไร บอกพี่”


ไม่บ่อยที่จะได้เห็นประธานนักเรียนหญิงแสดงใบหน้าแบบอื่น ๆ นอกเหนือจากใบหน้าที่มีรอยยิ้มประดับ สีหน้าห่วงใยที่ช่วงนี้ได้เห็นบ่อยขึ้นมีให้แค่คนที่เจ้าตัวรู้สึกสนิทด้วยเท่านั้น ลิซ่ายิ้มให้รุ่นพี่สบายใจ


“เลือดมังกรในตัวฉันกำลังจะตื่นค่ะ รุ่นเยาว์ของกริมม์จะต้องได้รับบางอย่างเพื่อลดความเจ็บปวดค่ะ ฉันลองมาแล้วเกือบทุกอย่างในโลกเวทมนตร์และมันไม่ได้ผล เหลือแค่สองอย่างที่ไม่ได้ลอง...”


“เลือดยูนิคอร์นกับน้ำตานกฟีนิกซ์สินะคะ”


“ใช่ค่ะ” ลิซ่าตอบสเตฟานี่ทันที สเตฟานี่รู้สึกว่านี่เป็นไปได้ เพราะทั้งสองอย่างมีอยู่ที่ฮอกวอตส์ สงสัยคงต้องส่งจดหมายไปหากริมม์คนโตจริง ๆ เสียแล้ว


“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ เอาเป็นว่าฉันจะลองปรึกษากับพี่สาวคุณดู ถ้าไม่ถึงกับต้องฆ่ายูนิคอร์น ฉันอาจจะอนุญาตให้คุณกริมม์เข้าไปในป่าต้องห้ามได้อีกสักครั้งนะคะ แต่คุณต้องหายดีและเตรียมตัวให้พร้อมนะคะ”


“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะศาสตราจารย์” ลิซ่าโค้งให้อีกฝ่าย โชคดีมากจริง ๆ ที่เธอสามารถเข้าไปในป่าต้องห้ามได้อีกครั้ง และโชคดีมากที่ทุกคนไม่ซักถามอะไรต่อ ไม่เช่นนั้นความลับเรื่องหนึ่งที่เธอตั้งใจซุกซ่อนเอาไว้คงต้องเผยออกมาด้วยความจำเป็น รอยยิ้มมุมปากของลิซ่าไม่สามารถรอดสายตาหญิงสาวสองคนที่อยู่ใกล้สุดอย่างจีซู โรเซ่กับเพื่อนสนิทอย่างซึลกิไปได้ ทั้งสามเก็บความสงสัยนี้เอาไว้ในใจ









              หลังจากผ่านเหตุการณ์ป่าต้องห้ามมาได้ก็นับเป็นเวลาได้ห้าวัน ร่างกายของลิซ่าดีขึ้นจนแทบเป็นปกติ เธอสามารถกลับเข้าชั้นเรียนได้เหมือนเดิม รุ่นพี่ทั้งสองไม่ได้ถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องเธออีกเลย เธอเดินข้างซึลกิเพื่อตรงไปยังสนามหญ้าที่กำลังมีการคัดเลือกนักกีฬาควิดดิชประจำปีของฮอกวอตส์ ซึลกิลงตำแหน่งเชสเซอร์ ได้ยินว่าเจ้าตัวเล่นตำแหน่งนี้ติดกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง


“ลิซไม่สนใจลงคัดเลือกจริง ๆ เหรอ” ซึลกิอยากให้เพื่อนสนิทเข้าร่วมทีม ถ้าเจ้าตัวยอมลงคัดเลือก ตำแหน่งซีกเกอร์ของทีมคงเป็นคนอื่นไปไม่ได้ ลิซ่าส่ายหน้า เธอไม่อยากเข้าร่วมการแข่งขันอะไรพวกนี้ เธอไม่ค่อยถูกชะตากับกีฬาเท่าไหร่


“เสียดายแฮะ งั้นกิไปดูเขาคัดน้องก่อน กลับก่อนก็ได้นะ เดินเล่นแถวนี้ก็ได้ เห็นว่ามีการโชว์ไม้กวาดรุ่นใหม่ด้วย ลิซไปดูสิ” ซึลกิโบกมือให้เพื่อน จากนั้นจึงวิ่งไปสมทบกับกลุ่มนักกีฬาจากบ้านกริฟฟินดอร์ ลิซ่าส่ายหน้าขำ ๆ มองเพื่อนคัดน้องอย่างขยันขันแข็งแล้วรู้สึกว่าเพื่อนสนิทเท่ไม่น้อยเลยทีเดียว ลิซ่าเดินไปตามทางเชื่อมจนกระทั่งเห็นนักเรียนมุงดูการสาธิตไม้กวาดรุ่นใหม่โดยแม่มดพ่อมดมืออาชีพ เธอจึงเดินเลี่ยงขึ้นไปทางเชื่อมชั้นบนเพื่อตรงกลับที่หักและได้เจอกับประธานนักเรียนคนสวยที่กำลังยืนกอดอกมองไปด้านหน้าอย่างเหม่อลอย เธอสงสัยว่าเรื่องอะไรที่ทำให้หล่อนหนักใจได้ถึงเพียงนี้


“อ้าว ลิซหลงทางเหรอคะ”


ลิซ่ามองรุ่นพี่คนสวยที่เอียงคอมองเธอ ใบหน้าของหล่อนมีรอยยิ้มประดับอยู่เหมือนเคย รอยยิ้มที่นับวันเธอยิ่งไม่ชอบใจ เพราะรู้ว่าเป็นรอยยิ้มที่หล่อนใช้กลบเกลื่อนทุกอย่างกำลังคิดและรู้สึกอยู่


“พี่จีมาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ”


“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ ว่างหรือเปล่า นั่งกับพี่ไหมคะ” จีซูเดินนำรุ่นน้องไปนั่งบนขอบทางเดิน เธอยิ้มหลังรู้สึกว่าอีกคนตามมานั่งลงข้างกัน  จากวันที่เจ้าตัวกับโรเซ่เกิดเรื่องในป่าต้องห้าม เธอก็ได้รู้ว่าทั้งสองได้เข้าร่วมงานเลี้ยงของเหล่าแฟรี่ จะว่าเธอกำลังอิจฉาก็คงได้


วันนั้นเธอกลับไปห้องพักและไม่เห็นรุ่นน้องทั้งสองคน เธอจึงไปถามจากซึลกิ รายนั้นบอกว่าแยกกันตั้งแต่หลังมื้อค่ำ เธอจึงตรงไปหาอาจารย์ใหญ่ จึงได้รู้ว่าทั้งคู่แอบเข้าไปในป่าต้องห้าม อาจารย์ใหญ่บอกให้กลุ่มของเธอเข้าไปในป่าต้องห้าม เพื่อตามหาทั้งคู่ ไปถึงก็เจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ในวินาทีที่เห็นรุ่นน้องกำลังถูกนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น เธอจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองโกรธจนมือไม้สั่นไปหมด เธอโกรธทั้งโรเซ่ที่ไม่ยอมห้าม โกรธทั้งเจ้าตัวที่ปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บ หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เธอนึกโกรธตัวเองที่ช้ากว่าโรเซ่เสมอ


บรรยากาศอึดอัดไม่เคยเป็นมาเกิดขึ้นหลังจากที่รุ่นพี่คนสวยเอาแต่เงียบและเหม่อมองไปยังสนามคัดควิดดิชด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มดังเดิม จู่ ๆ ลิซ่าเกิดความไม่ชอบใจอย่างรุนแรงภายในอก เธออยากเห็นสีหน้าที่แท้จริงของหล่อน อยากให้หล่อนมองเธอเป็นที่พึ่ง อยากให้หล่อนระบายสิ่งที่หล่อนหนักใจออกมาและอยากเป็นคนทำลายทุกอย่างที่ทำให้หล่อนทุกข์ใจ ลิซ่าออกแรงดึงแขนหล่อนให้หันมามองกัน


“เอาแต่ยิ้มแบบนี้ ใครมันจะไปรู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ หนักใจอะไรทำไมไม่พูดออกมา”


เสียงเข้มที่เต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นของรุ่นน้องทำให้จีซูเผยสีหน้าฉงน


“หงุดหงิดอะไรคะ” จีซูเลิกคิ้วหลังจากได้ยินคำสบถสองสามคำจากอีกคน ลิซ่าตวัดสายตาขุ่นเคืองมองรุ่นพี่คนสวย ที่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะหงุดหงิดไปทำไม


“พี่เป็นอะไร ฉันเป็นห่วง” น้ำเสียงอ่อนลงในตอนท้ายประโยค ลิซ่าก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมอ่อนลงง่าย ๆ เพียงแค่สบตากับหล่อน หรืออาจเพราะความรู้สึกมากมายที่สะท้อนมาจากนัยน์ตาคู่สวย หล่อนลุกขึ้นมาและขยับมายืนอยู่ระหว่างขาเธอ


“พี่คิดว่าคงรู้สึกกับโรเซ่ไปแล้ว แต่มีอีกอย่างที่อยากรู้”


“อะไรเหรอคะ”


“รู้สึกกับพี่บ้างไหมคะ พี่รู้ว่าลิซฉลาด คงเข้าใจความหมายที่พี่ถาม ตอบหน่อยนะคะ พี่จะได้รู้ว่าตัวเองต้องทำอย่างไรต่อไป”


ลิซ่ามองใบหน้าสวย นัยน์ตาคู่สวยมีน้ำตาคลอหน่วย จะว่าไม่รู้อะไรเลยก็คงไม่ใช่ รุ่นพี่ร่วมห้องพักทั้งสองมักมีอาการแปลก ๆ หากเจอว่าเธออยู่กับอีกคน ใช่ว่าจะมองไม่เห็นความรู้สึกมากมายที่ทั้งสองพยายามเก็บเอาไว้ ดูเหมือนการเข้าไปป่าต้องห้ามกับโรเซ่จะทำให้หล่อนคิดไม่ตก


“ถ้าตอบว่าไม่รู้สึกคงโกหกแล้วค่ะ”


“แต่ก็รู้สึกกับโรเซ่ไปด้วยสินะคะ”


“ก็...ค่ะ” หล่อนยังคงยิ้มเช่นเดิม แต่เป็นยิ้มที่ทำให้ลิซ่ารู้สึกเศร้า เธอรู้ว่าทั้งคิดอย่างไรกับตัวเอง แต่เธอมีหน้าที่ หล่อนก็มีหน้าที่ โรเซ่เองก็มีหน้าที่ เธอในวันนี้ไม่สามารถรับความรู้สึกของทั้งสองคนเอาไว้ได้ เธอจึงไม่แสดงความรู้สึกให้ทั้งสองเห็น เธอยังไม่คู่ควรกับพวกหล่อน


“เป็นลิซจะดีเหรอคะ ทั้งพี่จีกับพี่โรเซ่เลย เป็นลิซดีแล้วจริง ๆ เหรอคะ”


“ถ้าไม่ใช่ลิซ ก็ไม่มีใครแล้วค่ะ ฟังพี่นะคะ พวกพี่เลือกเอง เลือกที่จะไม่ตัดใจทั้งที่รู้ว่าอีกคนก็รู้สึกเหมือนกัน เลือกที่จะปล่อยให้รู้สึกไปกับลิซ เลือกจะมองเห็นแค่คนคนเดียว เด็กโง่ทุกอย่างพวกพี่เลือกเองค่ะ” จีซูลูบสันกรามรุ่นน้อง จับปลายคางให้เชิดขึ้น จากนั้นจึงก้มลงไปทาบทับริมฝีปากบนส่วนเดียวกันกับอีกคน โชคดีที่ทางเดินนี้ไม่ค่อยมีนักเรียนใช้ จีซูจึงบรรจงจูบเด็กโง่ของตนอีกครั้งและอีกครั้ง จนกระทั่งสายตาโฟกัสเห็นใครคนหนึ่งยืนน้ำตาไหลอย่างน่าสงสารอยู่ด้านล่าง...โรเซ่

 








โปรดติดตามตอนต่อไป.







TALK :



ทิ้งระเบิดแหละ *-*


เจอกันตอนหน้าค่ะ

ขอบคุณค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #128 Mheechanan (@Mheechanan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 14:22
    เห็นใจทุกคนเลยค่ะ บางครั้งความใจร้ายในชีวิตคนเราคือ การที่เราเลือกไม่ได้ว่าจะรู้สึกกับใครและก็เลือกไม่ได้ว่าจะให้มารู้สึกกับเรา
    #128
    0
  2. #120 Super Bear (@superbear) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 22:40

    พี่โรเซ่ของน้องงงงงงงงงงงง T^T อิกริมมม์เล็กอิขุนแผนแห่งฮอกวอร์ต

    #120
    0
  3. #106 J418 (@J418) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 14:11
    ลิซแกต้องเหมาแล้วว่ะ จะคนเดียวไม่ได้ละ
    #106
    0
  4. #69 TaTRV (@taorvv44) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:54
    ...... นี่สินะ ความรู้สึกของ รักสามเศร้าเราสามคน ;-; ชอบทุกคู่เบย เเต่นำ้ตาไหลพรากนี่คือใจเหลว
    #69
    0
  5. #68 XIIVIC (@XIIVIC) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:12
    แงงงง คุนโรแซนน
    #68
    0
  6. #67 Pluto_vp (@Pluto_vp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 09:50
    แล้วๆๆๆ

    อย่าต้องเลือกเลย ให้ลิซเอาทั้งสองคนแม่ง
    #67
    0
  7. #66 SEULGI_KUMA (@SEULGI_KUMA) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 02:59
    ใจร้ายยยย น้องแชงร้องไห้เลยเห็นไหมคะ ทนไม่ได้ น้องต้องได้จูบตะลิซด้วยนะ แฟร์ๆอ่ะ โอเคไหมคะ
    #66
    0
  8. #65 TngTaNg (@chin-hum-vung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:39
    ว้าววว รอนะคะ ชอบมากๆ❤️
    #65
    0
  9. #64 PP. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:20

    โอ้โห รักกันสามคนไปเลยดีมั้ยคะ แบบนี้สะเทือนใจมากจริงๆค่ะ แงงงง แล้วลิซปิดบังเหตุผลที่แท้จริงอยู่ใช่มั้ยคะ ไม่ใช่แค่เลือดยูนิคอร์นใช่มั้ยคะ

    #64
    0
  10. #63 scott26 (@scott26) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:12

    อย่าให้ฉันต้องเลือกเลยยยยย https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-13.png

    #63
    0
  11. #62 norivazabionline (@norivazabionline) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:53

    ระเบิดลูกใหญ่มากกกกกกกก

    #62
    0
  12. #61 Se2210 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:40

    ไนท์!!! กำลังฟืนเลย พอเลื่อนมาเจอโรเซ่ร้องให้เท่านั้นแหละ ตุ้บ!! ใจหล่นเลยจ้าาาา อินจัด

    /เปิดมารอไรท์อัพทุกวันเกิบทุกชั่วโมง ดีนะยังไม่นอนแล้วแวะมาดูก่อน อินเลยยยย5555

    #61
    0
  13. #60 Prhhhh (@Prhhhh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:37
    ไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่ามันจะเศร้า คิดว่ามันจะง่ายกว่านี้ คิดว่าทั้งสองยอมรับเรื่องพวกนี้ นึกว่าจะ3p ง้าก น้องเเชงร้องแล้วนึกถึงใจเอมวีเลย ไม่ร้องนะครับ คนดี ฮืออ
    #60
    0
  14. #59 solyn (@solyn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:35

    รักสามเส้า หรือจะสู้ เรา3P https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #59
    0
  15. #58 bloodberry07 (@bloodberry07) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:30
    โอโห้ ระเบิดลูกใหญ่มากแม่!!! ให้ตายเถอะนี่ฉันมาอยู่ที่จุดเลือกเรือไม่ได้ เรื่องนี่คือแบบโรเซ่ก็น่ารัก พี่จีก็โอเค เลือกไม่ได้เลยข่ะ อุแง่
    #58
    0
  16. #57 MeeEng (@Virin_thorn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:24
    รักสามเส้าอ่ะ 😭
    #57
    0