ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 8 : ... พี่ถึกของบุษบา [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    10 ธ.ค. 63

‘ไอ้พี่ถึก’ ยังให้คนนั่งบนวีลแชร์ใบ้กินไปหลายสิบนาที คาวีนึกอยากรู้ว่าเธอไปสรรหาคำด่าเจ็บๆ งงๆ แบบนี้มาแต่ไหน ฟังแล้วมันเจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจ แล้วคนอย่างเขามัน ‘ถึก’ ตรงไหนกัน ชายหนุ่มลูบหนวดเคราก่อนมองขึ้นไปบนบ้านด้วยสายตาคาดโทษทั้งที่ยังไม่เข้าใจคำด่าของหญิงสาว ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนโดยที่ขายังมีเฝือก ชายหนุ่มเดินเขย่งๆ ไปที่โซฟา ทิ้งตัวลงนั่ง หยิบห่อยาที่กระเด็นออกมา ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนริมฝีปากแดง

“เธอไปไหนไม่ได้หรอก ยายดอกไม้มีพิษ” เจ้าของปากแดงๆ บ่นคาดโทษ “สวยหลอกลวงจริงๆ แม่คุณ” พูดตบท้ายอย่างขบขัน เพราะลีลาการด่าของเธอถึงใจทีเดียว เขาถึงได้คิดว่ามันหลอกลวง

คาวีนึกถึงผู้หญิงร่างเล็กตัวบางที่เดินลงจากรถประจำทาง เขาจับตาดูเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเหยียบย่างลงบนแผ่นดินซึ่งเป็นอาณาเขตของหมู่บ้านดงมะเฟือง จนเดินเข้าไปนั่งในศาลา กระทั่งเดินมาถามทางที่ร้านขายของชำซึ่งติดกับร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ที่เขายืนอยู่ใบหน้าสวยหวานกึ่งจิ้มลิ้มที่มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีเชื้อชาติอื่นผสม เล่นเอาหัวใจที่แกร่งดั่งหินผาสะเทือนเหมือนเจอแผ่นดินไหวราวๆ เจ็ดจุดแปดแมกนิจูด แถมยังมีอาฟเตอร์ช็อกด้วยการตวัดค้อนน่ารักให้อีกหนึ่งที แบบนี้สิเขาถึงอดเร่งเครื่องยนต์แซ็วไม่ได้

ครั้นพอเธอเดินหนีและเขาขับรถตามไป มันก็เหมือนกับโชคชะตาเข้าข้างเขา อุบัติเหตุเล็กๆ ที่เขาต่อยอดให้มันหญ่าย…จนทำให้เธอมาติดแหง็กอยู่ในอาณาจักรของเขา มาอยู่ใต้ปีกของคาวี มากบารมี คนนี้อย่างไรล่ะ ชายหนุ่มเหลือบมองเฝือกที่ห่อหุ้มขาเพื่อความสมจริงก่อนล้วงมือหยิบบางอย่างในกระเป๋ากางเกง มันคือพาสปอร์ตของแม่สาวดอกไม้ คาวีท่องชื่อและนามสกุลของเธอจนขึ้นใจ

‘นางสาวบุษบา ฟาเบรกลาส วงศ์บุษบา’

นามสกุลที่ต่อท้ายสองอันสะดุดตาชายหนุ่มเป็นอย่างยิ่ง อันหลังคือวงศ์บุษบานี้เขาคุ้นหูเป็นอย่างดี มันเป็นนามสกุลของคนดังในหมู่บ้านข้างเคียงนี่เอง เจ้าของเฮือนดอกรักที่ชื่อพุทธลักษณ์ก็มีนามสกุลวงศ์บุษบา ส่วนฟาเบรกลาส คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินที่ไหนแต่ก็ยังนึกไม่ออก ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร เร็วๆ นี้เขาจะเปลี่ยนให้เธอกลายเป็น ‘นางบุษบา มากบารมี’ ให้ได้เลยเชียว!

 

สองหนุ่มสาวเผชิญหน้ากันอีกครั้งตอนอาหารค่ำ บุษบาคิดว่าอาหารมื้อนี้เป็นมื้อแรกที่เธอกินอย่างฝืดเฝื่อนคอที่สุด แรกทีเดียวเธอปฏิเสธจะลงมาร่วมโต๊ะ หากไม่ได้ยินเขาแผดเสียงลั่นบ้านใส่ลูกน้อง ความดุร้ายของเขาทำให้เธอแอบกลัว ผู้ชายอะไรดีแต่ใช้เสียงตวาดสั่ง แค่จะชวนเธอลงมากินข้าวด้วยกันดีๆ ยังทำไม่ได้

“ไม่อร่อยเหรอคุณ”

เสียงห้วนทำให้หญิงสาวห่อไหล่โดยอัตโนมัติ คาวีเห็นแล้วจึงรีบปรับสีหน้าโดยเร็ว เพิ่งรู้ตัวว่าทำให้เธอกลัวทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถึกถ่อยขนาดต้องกลัวเสียหน่อย

“อร่อยค่ะ” คนไม่อยากมีเรื่องตอบ

“ทำไมกินน้อยล่ะ” เจ้าของบ้านถามต่อ

‘เพราะคุณนั่นแหละ’ สาวดอกไม้ตอบในใจ

“หรือคุณไม่ชอบ” คาวีถามต่อเมื่อเธอไม่ตอบ

“ชอบค่ะ แต่ฉันไม่ค่อยหิว”

“กลัวอ้วนหรือกำลังลดความอ้วน” ตาคมตวัดมองสัดส่วนหญิงสาว บุษบาแทบอยากจะลุกไปควักลูกตาเขาออกมา

“เปล่าค่ะ” สาวดอกไม้ตอบปัดๆ ส่งค้อนน้อยๆ ให้อีกด้วย

“ก็ดี หุ่นบางอย่างกับไม้เสียบลูกชิ้น ไม่รู้จะลดไปทำไม”

เคร้ง! ช้อนในมือหญิงสาวหล่นกระทบจาน บุษบาก้มมองร่างกายตัวเองเพียงแวบ เธอตัวเล็กก็จริง แต่ไม่ผอมบางขนาดไปเปรียบเปรยกับไม้เสียบผี เอ๊ย ไม้เสียบลูกชิ้น เห็นอย่างนี้เธอก็มีส่วนเว้าส่วนโค้ง แล้วหน้าอกเธอก็ไม่ได้ไข่ดาวสักนิด

“คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” หญิงสาววางส้อมแล้วถามเสียงเอาเรื่อง

“อะไร” คาวีทำหน้าเหลอไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ หญิงสาวก็ทำหน้าเหมือนโกรธเขามาสิบชาติ ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังทำหน้าจ๋องเหมือนกลัวเขาอยู่เลย

“กะ…ก็ที่คุณหาว่าฉันหุ่นเหมือนไม้เสียบลูกชิ้นน่ะ”

ตาคมวาววับขึ้น ชายหนุ่มจงใจใช้สายตาจ้องมองหุ่นหญิงสาวอีกครั้ง อย่างต้องการจะล้อเลียนที่พวกผู้หญิงมักห่วงเรื่องหุ่น แต่บุษบากลับตีความสายตาแบบนั้นว่าเป็นสายตาของผู้ชายที่กำลังลวนลามเธอ ลีลาการตวัดสายตาขึ้นลง ทั้งยังจงใจจับจ้องบางส่วนนานเป็นพิเศษทำให้เธอร้อนซู่ไปทั้งตัว จะว่าโกรธก็โกรธ จะว่าอายก็อาย เส้นความอดทนพุ่งสูงติดเพดานอีกครั้ง

“ไอ้ถึกหื่น!” จบคำจานผัดกะเพราเนื้อของโปรดของคาวีก็โปะเข้าที่หัวชายหนุ่ม

“เฮ้ย!” คาวีสะบัดตัวหนีจนแทบพลัดตกเก้าอี้

สมทรง มะยมตามเข้ามาดูทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง ภาพเจ้านายโดนราดด้วยผัดกะเพราทำเอาสองแม่ลูกถึงกับหลับตาปี๋ ด้วยรู้ดีว่าเจ้านายของพวกเขานั้นอารมณ์ร้อนขนาดไหน ซึ่งฟาร์มแห่งนี้ภายใต้อาณาจักรของคาวี ไม่มีใครกล้ามีปัญหากับชายหนุ่ม

มะยมรีบปราดเข้าไปคว้าเหยือกน้ำเปล่าราดบนหัวเจ้านาย สลับกับมองสาวดอกไม้ที่ยืนกำมือตัวสั่นเทา คาวีปัดเศษผัดกะเพราออกจากใบหน้าและดวงตา

“เธอทำอะไรของเธอ!” ชายหนุ่มเกือบลุกขึ้นไปหักคอสวยๆ หากสติส่วนลึกไม่เตือนเอาไว้ก่อน

“ก็สั่งสอนคุณยังไงล่ะ!” บุษบาโต้กลับด้วยอารมณ์ร้อนพอกัน

“ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่ทราบ” เจ้าของบ้านหนุ่มเค้นเสียงถาม เห็นสีหน้าดุดันแล้วก็หวั่นใจไม่น้อย เธอเป็นดอกไม้แสนสวยที่ซ่อนหนามอาบยาพิษด้วยท่าทางบอบบางจริงๆ ด้วย

“คุณหาว่าฉันผอมเหมือนไม้เสียบลูกชิ้น” หญิงสาวแหวออกมาอย่างคับแค้น “แล้วคุณก็ใช้สายตาหื่นๆ มองฉันอีกด้วย ไอ้ถึกหื่น!” บุษบาหันไปคว้าจานผักสดสาดใส่เขาอีกทีแล้ววิ่งหนีออกไปจากห้อง ไม่ฟังเสียงร้องเรียก

“นี่มันเรื่องห่าอะไรวะ!” คาวีสบถด้วยความหัวเสีย เมื่อเรียกเท่าไรเธอก็ไม่หยุด

“ใจเย็นๆ ครับนาย” มะยมเอาน้ำเย็นเข้าลูบเมื่อเห็นเจ้านายหันเหไปที่อาหารบนโต๊ะแน่นอนว่าอีกไม่นานถ้วยจานเหล่านั้นจะต้องแตกเกลื่อนพื้น แล้วเป็นภาระเขาที่ต้องช่วยแม่เก็บกวาด

“ใจเย็นหอกสิ มึงไม่เห็นสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นทำหรือไง”

เพล้ง! จานใบแรกปลิวไปกระทบกับฝาบ้าน มะยมมองตามด้วยแววตารันทด ‘กูจะไม่เศร้าเลย ถ้ากูไม่ใช่คนเก็บกวาด!’

“ก็นายไปหาว่าหุ่นคุณเดหลีเหมือนไม้เสียบลูกชิ้นอะ” มะยมท้วงเสียงอ่อย หวังให้เจ้านายสำนึกผิดขึ้นบ้าง จะได้เลิกลงกับข้าวของ

“กูพูดแบบนั้นเพราะต้องการให้เขากินข้าวเยอะๆ ต่างหากเล่า”

เพล้ง! จานใบที่สองปลิวไปยังมุมเดิม

‘อ้าวเหรอ’ มะยมคิดในใจ ยกมือทาบอก การบอกผู้หญิงสักคนว่าเธอหุ่นเหมือนไม้เสียบลูกชิ้น นี่แปลว่าต้องการให้สาวเจ้ากินข้าวเยอะๆ ตรงไหนวะ

“แต่นายมองเธอด้วยสายตาหื่นๆ ด้วยนะ”

เพล้ง! ใบที่สามเฉียดหัวเขาไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด มะยมหดหัวหลบอย่างหวุดหวิดหันไปหาผู้เป็นแม่อีกทีก็ไม่เจอแม้แต่เงา ทั้งๆ ที่วิ่งเข้ามาพร้อมกัน

‘อุต๊ะ…แม่นี่รักกูจริงๆ เห็นลางจะซวยเนี่ย เปิดตูดหนีไปไม่เรียกกันบ้างเลย’

“กูแค่หยอกเล่น หยอกอะ หยอก…” คาวีลากเสียงยาวด้วยความโมโห “มึงเข้าใจไหมไอ้ยม”

‘หยอก’ มะยมทวนคำนั้นในใจ ผู้ชายที่ไหนเขา ‘หยอก’ ผู้หญิงแบบนั้นกันบ้าง พี่มะคนน้องแทบอยากลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น ให้ดิ้นตายเหอะ! บนโลกนี้คงมีแต่ ‘พี่ถึกของบุษบา’ เท่านั้นแหละที่คิดหยอกสาวด้วยสายตาหื่นๆ แล้วคิดว่าสาวไม่ว่าอะไร โดนผัดกะเพรากับผักสดนี่นับว่าน้อยไปจริงๆ มันต้องราดด้วยน้ำพริกนรกสูตรแม่ประนอม เอ๊ย แม่สมทรงของเขาด้วย ถึงจะสาสมกับความทื่อ เอ๊ย ความซื่อแบบห่ามๆ

คิดแล้วมะยมก็ได้แต่นั่งกุมขมับ ปรายตามองเจ้านายที่เดินกระย่องกระแย่งขึ้นไปบนห้องอย่างไม่ยอมฟังอีร้าค่าอีรมอะไร แถมยังไม่สำนึกสักนิดว่าตัวเองนั้นผิดแบบเต็มประตู!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1627 bailiu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 16:49
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-08.png ขำพี่ถึก55
    #1,627
    0