ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 56 : อุปสรรคที่เคลื่อนตัว ...[3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    17 ก.พ. 64

กว่ารถทัวร์จะแล่นถึงจุดหมายพระอาทิตย์ก็คล้อยต่ำ นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาห้าโมงเย็น พุทธชาดรอรับกระเป๋า โดยผู้เป็นน้องสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ หญิงสาวครวญครางปวดท้องเบาตั้งแต่รถแล่นเข้าสระบุรี เขาพยายามกล่อมให้เธอเข้าห้องน้ำบนรถ แต่เจ้าตัวก็ปฏิเสธหนักแน่น อ้างไปสารพัดซึ่งเขาก็เข้าใจดี นอกจากไม่สะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วยังอยู่บนทัวร์ที่แล่นด้วยความเร็วอีกด้วย

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาสะพายกระเป๋าเป้ขึ้นหลัง ดูขัดกับการแต่งตัวโดยสิ้นเชิงเนื่องจากเป็นกระเป๋าของน้องสาว ส่วนกระเป๋าของเขาเป็นแบบหิ้วใบพอเหมาะ พุทธชาดไปรอน้องสาวบริเวณศูนย์อาหารตามที่การะเกดนัดแนะเอาไว้ก่อนวิ่งลงจากรถ

ใบหน้าสวยหวานผลุบๆ โผล่ๆ อยู่แถวๆ บานประตูอีกด้านของอาคารพักผู้โดยสาร ซึ่งมีทั้งศูนย์อาหาร ห้องขายตั๋ว ซูเปอร์มาร์เกตและห้องน้ำอำนวยความสะดวก รอยยิ้มหวานกระจ่างขึ้นทันที เมื่อเห็นพี่ชายกำลังก้มดูโทรศัพท์มือถือในมือ โดยไม่เฉลียวใจเลยว่าเธอกำลังคิดหนี!

ร่างโปร่งผลุบออกจากประตูปะปนไปกับผู้คน ตอนนี้เธอสวมเสื้อคลุมไหมพรมตัวบางสีดำปิดทับเสื้อสีเหลืองเอาไว้แล้ว การะเกดยกแว่นขึ้นสวม แต่สายตาก็ไปสะดุดกับ…กับ…

“เฮ้ย!” หญิงสาวร้องเสียงหลงวิ่งออกไปยังด้านข้างของอาคารผู้โดยสาร

ใบหน้าของชายหนุ่มผู้ทำหน้าที่เป็นเงาเธอมาตลอดห้าปียังตามมาหลอกหลอน

“ไอ้พุดบ้า! ไอ้คนทรยศ! ไอ้พี่ตอแหล!” คำสบถด่าพรั่งพรูออกจากปากบาง นึกแล้วเชียวว่าทำไมพุทธชาดยอมง่ายๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเรื่องขอไม่ให้มีบอดีการ์ดตามดูแลนั้นเป็นเรื่องใหญ่นัก

‘ฮือ…โดนหลอกแล้วสิ!’

ร่างโปร่งของหญิงสาวกระโดดขึ้นบนรถตุ๊กๆ สั่งให้คนขับออกรถ เธอเห็นบอดีการ์ดกำลังวิ่งมาทางนี้ ปากอิ่มสบถอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไม่ได้มาคนเดียวแต่มาทั้งโขยง โดยมีพี่ชายของเธอเดินตามมาอย่างช้าๆ ดูแล้วมันเท่จริงจริ๊ง

“ซียูมายดาร์ลิง” หญิงสาวพึมพำกลั้วขำเมื่อรถกระชากตัวออกไปทิ้งไว้เพียงกลุ่มควัน

รถตุ๊กๆ แล่นไปยังจุดหมายที่การะเกดบอก เธอจองห้องพักในโรงแรมชื่อดังของจังหวัดเอาไว้แล้ว โดยใช้ชื่อคนรู้จัก มันอาจเสี่ยงต่อการตามตัวแต่เธอยังใจไม่กล้าพอที่จะจองโรงแรมสามดาว เนื่องจากรู้จักประมาณตนว่าเป็นหญิงต้องระแวงภัยสารพัด ต่อให้มีวิชาหมัดมวยติดตัวก็เถอะ แรงหญิงหรือจะสู้แรงชาย

การจราจรที่ติดขัดในช่วงเย็น ทำให้หญิงสาวบอกให้คนขับพาแวะไปซื้อขนมไทยเจ้าอร่อยก่อนไปโรงแรมที่พัก

“รอตรงนี้ก่อนนะคะ คุณลุง” คนขับพยักหน้ารับท่าทางเป็นกันเอง ตอนแรกมีผู้โดยสารกระโดดขึ้นรถดูลุงแกตกใจไม่น้อย พอเธออธิบายเป็นภาษาไทยคร่าวๆ ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

‘พ่อหนูติดหนี้พนันเขาค่ะ เขาจะจับหนูไปเป็นนางบำเรอ เลยส่งลูกน้องมาตามล่า’

การะเกดหลุดหัวเราะพรืดออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดตัวเอง หญิงสาวเลือกซื้อขนมไทยเจ้าอร่อย ที่มีบริการจัดกระเช้าเป็นขนมไทยหลากหลาย เธอซื้อเยอะพอควรเพราะตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะหิ้วไปฝากบุษบา อย่างไรเสียคืนนี้เธอก็ต้องรู้ที่อยู่ของพี่สาวให้ได้ จวนตัวขนาดนี้บุษบาไม่มีทางปฏิเสธเธอได้แน่

นั่นเพราะเธอกระโดดลงเรือลำเดียวกับพี่สาวแล้วนี่…

ไม่นานรถตุ๊กๆ ก็แล่นเข้ามาจอดหน้าโรงแรม การะเกดยื่นเงินพร้อมกับขนมถุงหนึ่งให้คนขับขอบอกขอบใจ พร้อมทั้งอวยพรให้หญิงสาวแคล้วคลาดจากเจ้าหนี้

“ถ้าคิดว่าหนีไม่ได้ก็แจ้งความเถอะครับ ไม่อย่างนั้นก็โพสต์ลงเฟซบุ๊กเลยนะคุณหนูประจานมันเลย เดี๋ยวนี้เขามีแชร์ข้อความกัน ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คนไทยใจดี ช่วยกันแชร์อยู่แล้ว…” ลุงคนขับบอก

“อ่า…ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาวรับด้วยสีหน้าขื่นๆ จะให้เธอไปโพสต์ขอความช่วยเหลือว่าอย่างไรดี

‘ช่วยด้วยค่ะ พ่อฉันติดการพนันและเป็นหนี้ก้อนโต ตอนนี้เจ้าหนี้กำลังล่าสวาท เพื่อฉุดไปเป็นทาสรัก บลาๆๆ’

การะเกดอมยิ้มเดินเข้าไปในโรงแรมด้วยสีหน้าขบขัน ทว่าวินาทีต่อมารอยยิ้มก็ค่อยๆเลือนหายไป ตรงเคาน์เตอร์มีชายร่างยักษ์รออยู่ หญิงสาวทิ้งข้าวของในมือหันหลังวิ่งอย่างสุดชีวิต ตกลงว่าคุณป๋าฝังชิปติดตามตัวไว้ในร่างกายเธอใช่ไหม กระดิกไปทางไหนก็เจอแต่พวกนี้

ร่างโปร่งบางวิ่งลัดเลาะผ่านสวนด้านข้างโรงแรม วิ่งไปด้วยพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์มือถือไปด้วย ส่งข้อความเตือนพี่สาวให้อุ่นใจก่อนดีกว่า…

“กรี๊ดดด!”

การะเกดหงายล้มก้นจ้ำเบ้าเมื่อชนกับยักษ์ปักหลั่นเข้าเต็มๆ พุทธชาดปราดเข้ามาดูน้องสาว ก็เธอเล่นก้มหน้าก้มตาวิ่งทำให้ไม่เห็นเขาที่ยืนรออยู่

“เป็นไงบ้าง ตัวเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เจ้าของเสียงทุ้มถามอย่างห่วงใย มือลูบคลำศีรษะอีกฝ่ายไปด้วย หน้าผากแดงๆ ของน้องสาวฝาแฝดทำให้รู้สึกผิด

“…” การะเกดมองแฝดพี่ตาเขม็ง ก่อนน้ำอุ่นร้อนจะหยดแหมะด้วยความเจ็บใจ

ทำไมนะ…ทำไมเธอถึงหนีพุทธชาดไปไม่พ้น!

“โอ๋ๆ เจ็บสินะ เค้าขอโทษ…” ชายหนุ่มกอดเธอเอาไว้แน่น ปัดเศษหญ้าที่ติดผมสีน้ำตาลสลวยออก เจ้าตัวปัดมือเขาหนี

“ไม่ต้อง!” การะเกดปัดมือวุ่นวายไม่ให้อีกคนต้องตัว หญิงสาวขยับลุกทว่าต้องนิ่วหน้านี่อย่าบอกนะว่า…สะโพกเธอครากไปแล้ว

“เราอุ้มดีกว่านะ” พุทธชาดกล่อม จากนั้นพนักงานในโรงแรมไม่เว้นแม้แต่แขกเหรื่อก็ได้เห็นชายหนุ่มรูปงามอุ้มหญิงสาวเนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยเศษใบไม้เศษหญ้าทิ้งหัวทิ้งแขนฝืนตัวอยู่ในอ้อมกอด

คนโดนอุ้มหลับตาปี๋ อยู่ในท่าฝืนตัวเพื่อให้พุทธชาดหนักและยอมปล่อยเธอลง

คนอุ้มอมยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ แม้จะหนักไปบ้างแต่ต่อให้มากกว่านี้เขาก็อุ้มได้…ขอแค่เป็นน้องสาวที่รัก

 

เกดกับพุดมาถึงประเทศไทยแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปบ้านพี่รัก คุณป๋าส่งพวกเรามาตามตัวพี่ โชคดีนะ…See you.

‘โอเค…มีแค่เกดกับพุด ไม่ได้มีมหาหรือคุณป๋า’ หญิงสาวคิดว่าเธอพอตั้งรับพุทธชาดได้ แม้จะยากก็ตามที ถึงอย่างนั้นใจก็ตุ๊มๆ ต่อมๆ แอบกลัวน้องชาย เห็นนิ่มๆ ขรึมๆ อย่างนั้นเถอะ เอาเรื่องเหมือนกัน

บุษบาไพล่คิดถึงคนที่เพิ่งยืนเป็นหมาหงอย…กลีบปากสีเรื่อแย้มออกกว้าง การมาเยือนของพุทธชาดกับการะเกดแม้จะทำให้เธอหนักใจถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้บดบังความรู้สึกขบขันหญิงสาวทิ้งตัวนอนหัวเราะ ตั้งแต่มาอยู่นี่เพิ่งได้เห็นคาวีจนมุมจริงๆ ก็คราวนี้

คนกำลังเคลิ้มหลับหลังจากนอนหัวเราะสะดุ้งตื่น เพราะเสียงเพลงจากสายเรียกเข้า ชื่อพุทธลักษณ์ปรากฏอยู่บนหน้าจอหญิงสาวจึงรีบกดรับ

“ฮัลโหล”

“เดหลี” เสียงพุทธลักษณ์ทำให้บุษบาลุกขึ้นนั่งกลางเตียง

“พี่รัก”

“จ้ะพี่เอง พี่โทร. มาส่งข่าวว่าเกดกับพุดอยู่เมืองไทยแล้วนะ” คนปลายบอกเสียงเครียดนึกเป็นห่วงญาติผู้น้องขึ้นมาครามครัน ขืนโดนจับได้ว่าโกหก งานนี้มีหวังโดนขังในกรงทองตลอดชีวิต แม้เขาจะห่วงบุษบาไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าคนอื่นแต่รู้จักหวงอย่างพอดี ไม่เหมือนหนุ่มๆ บ้านฟาเบรกลาสที่หลับหูหลับตาหวง จนทำให้แม่นกน้อยทั้งหลายในกรงทองพยายามดิ้นหนีกันสุดชีวิต

เอ่อ…ยกเว้นบัวสวรรค์ไว้สักคน ที่ต้องหวงเพราะเป็นห่วงผู้ชายโชคร้ายที่มาติดบ่วงดอกไม้

“ละ…แล้วพี่รักบอกพวกนั้นว่าอย่างไรคะ” บุษบาถามเสียงสั่นเทา แค่คิดว่าหมดเวลาใจก็หายแวบ

“พี่รักไม่อยู่บ้านจ้ะ ให้สมชายรับหน้าบอกพวกนั้นว่าพี่พาแก้วกับเดหลีไปเที่ยว” ผู้ชายอูมามิบอก บุษบาทายว่าชายหนุ่มคงกำลังส่งยิ้มอบอุ่นอยู่แน่ๆ

“ขอบคุณพี่รักมากนะคะ” บุษบาขอบคุณอย่างซาบซึ้ง

“ไม่เป็นไร แต่พี่คงยื้อเวลาให้เราได้ไม่เกินสองสัปดาห์หรอกนะ เพราะพี่ต้องพาน้องแก้วกลับอังกฤษ”

‘สองสัปดาห์…’ อกหญิงสาววูบไหว คุยโทรศัพท์กับญาติผู้พี่ต่ออีกพักจึงวางสายบุษบามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงดาวดารดาษเต็มท้องฟ้า เป็นทิวทัศน์ที่หาได้ยากยิ่งในเมืองหลวงหรือแม้แต่ที่ที่เธออยู่ เธอรู้ใจตัวเองได้หลายวันแล้ว เธอชอบที่นี่ ไม่ใช่เพียงแต่ตัวบ้านสไตล์วิกตอเรียแต่หมายรวมถึงทุกอย่าง

…ไม่เว้นแม้แต่ ‘เจ้าของบ้าน’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น