ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 57 : ถึกเถื่อน น่ารัก ปากอ่อน ใจดี ไม่กลัวพระ! ...[1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    18 ก.พ. 64

รถตู้แล่นเข้าไปจอดหน้าเฮือนดอกรัก สมชายคนเฝ้าบ้านทักทายสองพี่น้อง พร้อมทั้งขนกระเป๋าขึ้นไปบนเรือน การะเกดเดินหน้ามุ่ยนำหน้าไปก่อน เมื่อคืนเธอนอนค้างที่โรงแรมโดยมีบอดีการ์ดยืนเฝ้าหน้าห้องถึงสองคน เธอขบคิดหาวิธีหนีเกือบค่อนคืนก็ต้องยอมแพ้ ทางเดียวที่จะลงมาโดยไม่ผ่านบอดีการ์ดคือกระโดดจากระเบียงนั่นแหละ มันดูไม่น่ายากหากเธอไม่พักอยู่ถึงชั้นสิบเจ็ด

“พี่รักไปไหนล่ะ พี่สมชาย” พุทธชาดถามเมื่อขึ้นมาบนเรือนแล้วพบว่าบ้านเงียบผิดปกติ

“ไปเที่ยวครับ ไปกันหมดเลย คุณรัก คุณแก้ว คุณเดหลี” สมชายบอก

“ไปเที่ยว” หนุ่มดอกไม้ถามย้ำ

“ครับ” สมชายตอบคำถามอย่างที่ตั้งใจท่องมาแต่แรก เจ้านายสั่งว่าญาติผู้น้องถามอะไร ก็ให้ตอบครับ ไม่ก็ตอบว่าไม่รู้

“แล้วจะกลับเมื่อไหร่”

“ไม่ทราบครับ คุณรักเพิ่งไปเมื่อวานนี้เอง เห็นว่าจะขึ้นเหนือ…” แอกติงและการต่อบทของสมชายทำให้พุทธชาดไม่ติดใจ หากแต่อดสงสัยไม่ได้

“พาพี่เดหลีไปด้วยนี่นะ เฮ้อ…ไม่น่าเชื่อ” คนฉลาดซ้ำยังเฉลียวเปรย ไม่เห็นแฝดคนน้องที่กำลังค้อนใส่หลัง

‘ไม่รู้สักเรื่องจะตายหรือเปล่า’ การะเกดเดินเลี่ยงไปนั่งบนหอนั่งกลางบ้าน หญิงสาวอดยิ้มไม่ได้ ญาติผู้พี่ฉลาดไม่เป็นรองใคร ลงว่าได้เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดแล้ว พุทธลักษณ์คงหาทางช่วยบุษบาพี่สาวเธอจนรอดนั่นแหละ

คิดถึงพี่สาวแล้วคนเป็นน้องอดคิดไม่ได้

“ป่านนี้พี่เดหลีกำลังทำอะไรน้า…”

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตั้งแต่แสงตะวันจับขอบฟ้า เพราะคิดมากจนนอนดึกเช้านี้หญิงสาวจึงตื่นสายกว่าเวลาเดิม เป็นเหตุให้สมทรงต้องขึ้นมาตาม ร่างบางสะลึมสะลือไปเปิดประตู

“นายให้มาตามค่ะ วันนี้วันพระ เลยจะพาคุณเดหลีไปทำบุญ” แม่บ้านสูงวัยบอกแค่นี้

บุษบารีบวิ่งไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะขัดเคืองที่เขาไม่บอกก่อน ออกจากห้องน้ำแต้วก็รออยู่ในห้องพร้อมผ้าซิ่นไหมมัดหมี่ลายลูกแก้วสีฟ้าอ่อน เสื้อผ้าฝ้ายสีขาวเหมือนที่เธอเคยใส่ไปงานแต่งลูกของผู้ใหญ่บ้าน แต่ต่างกันที่ลายปักเป็นรูปผีเสื้อตัวใหญ่

“นายให้เอามาให้ค่ะ แล้วก็นั่นด้วย” เด็กสาวชี้ไปที่หน้ากระจก ซึ่งมีกล้วยไม้คัทลียาดอกใหญ่วางอยู่ แต้วไม่ลืมย้ำว่าดอกไม้นี้เธอไม่ใช่คนนำมาวาง ซึ่งบุษบาพอเดาออกว่าเป็นใคร หญิงสาวสวมเสื้อผ้า วันนี้ไม่ได้ไปงานจึงไม่เกล้าผมสูง แต่ถักเปียหลวมแล้ววานให้แต้วนำดอกไม้ติดให้

ตอนที่หญิงสาวเดินลงเนินบันได รถพ่วงบุโรทั่งติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว สาวดอกไม้อมยิ้มมองคนขับที่สวมเสื้อยืดคอปกสีเข้มกับกางเกงยีนส์สีซีดแต่ดูสะอาดสะอ้าน เธอก้าวขึ้นไปนั่งบนพ่วงอย่างไม่อิดออด มือหนึ่งถือตะกร้าวางบนตัก ส่วนอีกมือก็จับราวเหล็ก

เสียงก๊องแก๊งดังเมื่อรถเคลื่อนตัว…

ดวงตางามเบิกกว้าง…มองกระป๋องนมซึ่งร้อยด้วยเชือกยาวสี่กระป๋องลากไปบนพื้นถนน คาวีเองก็หันมามองด้วย ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะอย่างขบขัน เป็นฝีมือมะยมอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะมะยมเป็นคนนำรถมาจอดไว้ให้เขา

“เอามันออกเลยนะคะ” เจ้าของเสียงหวานแหว

คนขับจอดรถหันมาทำตากรุ้มกริ่มใส่เธอแล้วลงไปแก้เจ้ากระป๋องที่ถูกผูกเอาไว้ โยนมันทิ้งข้างทาง จากนั้นขึ้นมาทำหน้าที่สารถีต่อ

คาวีจอดรถไว้ใต้ร่มไม้ห่างจากตัวศาลา ชายหนุ่มถือตะกร้า มืออีกข้างกุมมือบางเอาไว้โดยไม่สนใจท่าทางขัดขืนของสาวเจ้า สายตาหลายคู่มองมาที่คู่หนุ่มสาวซึ่งเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก สองหนุ่มสาวนำอาหารไปจัดใส่ถาด ถึงตอนตักข้าวใส่บาตร คาวีกำทัพพีก่อนจะบอกให้เธอวางมือบนมือเขา ผู้คนที่ยืนต่อแถวรอด้านหลังต่างพากันยิ้ม หญิงสาวไม่กล้าปฏิเสธจึงเลยไปตามน้ำ

“เห็นอย่างนี้ ข่าวที่คนงานมันลือกันท่าจะไม่จริง” ชายสูงวัยคนหนึ่งเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วขำ

“มันพากันลือเรื่องอีหยัง” อีกคนถามด้วยภาษาท้องถิ่น

“เอ๊า ก็ที่เขาว่ากันว่านายบ่ย่านเมีย!”

ผิวหนังที่ไม่มีไรเคราปกคลุมขึ้นสีเรื่อ ชายหนุ่มหันมายิ้มแหยๆ ให้คนข้างตัว บุษบาถลึงตาก่อนเบือนหน้าหนี

‘เมีย!’ ทำให้เธออายแทบแทรกแผ่นไม้หนีอาย เธอไปเป็นภรรยาเขาตั้งแต่เมื่อไรกันสาวดอกไม้หันมาค้อนให้คนหน้าตายที่ไม่ยอมแก้ต่างให้ คนงานในฟาร์มก็เหลือเกิน ลือกันได้เป็นตุเป็นตะ

ระหว่างที่รอพระสวดให้ศีลให้พร มีชาวบ้านผู้แก่ผู้เฒ่าหลายคนเข้ามาพูดคุยกับชายหนุ่มพร้อมทั้งถามถึงข่าวดี เจ้าของฟาร์มมากบารมีตอบอย่างฉะฉานว่าเร็วๆ นี้แน่นอน เป็นเหตุให้คนนั่งใกล้ตัวหน้าแดงก่ำ ค้อนให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนชายหนุ่มกลัวว่าเธอจะไม่ยกโทษเก่าและใหม่ให้

“ขอโทษ…” เสียงห้าวดังออดอยู่ข้างๆ

“ออกจากวัดก่อนเถอะ ฉันให้โทษคุณแน่!” บุษบากดเสียงบอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น