ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 17 : ... อาการแปลกๆ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    9 ม.ค. 64

แผลน้ำร้อนลวกพุพองขึ้น เดือดร้อนแพทย์ตัวจริงต้องมาตัดเฝือกปลอมๆ ออก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราบึ้งตึงตลอดเวลา ขาอ่อนที่ไม่เคยมีใครได้เห็นบัดนี้มีผู้คนมากกว่าห้าได้เห็นมัน คาวีสวมบอกเซอร์ลายสกอตสีน้ำเงินนั่งเหยียดขาอยู่บนเตียง บุษบากำลังตั้งใจฟังนายแพทย์พรรษชลอธิบายเรื่องยาของคาวีอย่างตั้งใจอยู่ที่ปลายเตียง เธอถามย้ำถึงระยะเวลาที่แผลจะหาย ซึ่งแพทย์หนุ่มรับรองว่าไม่เกินสองสัปดาห์ แผลน้ำร้อนลวกนี้จะหายเป็นปลิดทิ้งอย่างแน่นอน คำตอบทำให้หญิงสาวสบายใจไปหนึ่งเปลาะ ถึงเวลาที่เธอจะได้ออกท่องโลกกว้างจริงๆ จังๆ เสียที ไม่ใช่ติดแหง็กอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้

สีหน้าโล่งอกโล่งใจของบุษบากวนอารมณ์ของคนเจ็บให้ขุ่น คาวีส่งสายตาเหี้ยมๆ ให้แพทย์หนุ่มนอกจากไม่ช่วยแล้วยังมาทำให้ยุ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มนึกอยากคว้าโคมไฟตรงข้างหัวเตียงปาหัวเพื่อน ไม่ก็คว้าปากกาใกล้มือจิ้มลงบนแผลพุพองให้มันเหวอะหวะกว่าเดิม หากไม่ย้ำเตือนตัวเองว่ามันจะเป็นการทุ่มทุนมากเกินกว่าเหตุ

สาวดอกไม้หันไปตวัดค้อนน้อยๆ ให้คนที่ทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ แพทย์หนุ่มขอตัวกลับส่วนคนอื่นๆ ก็ล่าถอยออกจากห้อง ทิ้งให้สองหนุ่มสาวอยู่กันเพียงลำพัง บุษบาเดินมาจัดยาก่อนอาหาร คาวีรับยาด้วยสีหน้าบึ้งตึงไม่เสื่อมคลาย ทำเป็นไม่เห็นหญิงสาวที่เอาแต่นิ่วหน้าก็เขามัวแต่โมโหจนโยนยาเข้าปากเพียวๆ มิหนำซ้ำยังเผลอเคี้ยวกร้วมๆ ด้วยความโกรธ

มันโคตรขมเลย!

แต่ให้ตายเขาก็ไม่แสดงพิรุธให้เธอเห็น ชายหนุ่มพยายามกลืนยาลงคออย่างยากเย็นสาวดอกไม้เห็นดังนั้นจึงรีบยื่นแก้วน้ำให้ แม้คาวีจะไม่แสดงสีหน้าท่าทางมากนัก แต่ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงถี่ๆ ก็แสดงออกชัดว่าเขากลืนยาไม่ลง บุษบารับแก้วน้ำกลับมาวางแล้วถือวิสาสะนั่งลงขอบเตียง

“คุณหมอบอกว่าไม่เกินสองสัปดาห์แผลคุณจะหายเป็นปกติ” หญิงสาวเปิดฉากพูดขึ้นทันที ไม่สนใจแววตาคมดุที่ตวัดมา ก็เธออยากไปหาพี่ชายเต็มแก่แล้วนี่นา แถมทุกวันนี้ยังรู้สึกผิดที่ต้องโกหกทุกคน

“อยากไปจนตัวสั่นละสิ ผู้หญิงอะไรใจดำ” ปากแดงๆ ตัดกับหนวดเคราขยับงึมงำ

บุษบาทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ ถ้อยคำของเขาทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ…เธอใจดำตรงไหนกัน

“พี่ชายฉันอยู่หมู่บ้านข้างๆ” สาวดอกไม้ปัดความรู้สึกประหลาดใจออกไป “ฉันมาเยี่ยมพี่ชายที่เป็นญาติกัน แต่ลงรถผิดค่ะ”

ปากแดงแบะเล็กน้อย คาวีนึกอยากตวัดค้อนเป็นเหมือนเธอบ้าง ไม่ต้องบอกก็รู้ เห็นท่าทางลากกระเป๋าเงอะงะลงจากรถโดยสารนั่นเขาก็ดูออกแล้ว

“แล้วคุณก็ทำให้ผมเป็นแบบนี้” เสียงทุ้มดังแทรกคั่นก่อนที่หญิงสาวจะพูดจบ

บุษบาสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อดับอารมณ์ขุ่นมัว เกิดมาเธอไม่เคยพบเจอผู้ชายปากร้ายไร้เหตุผลและเจ้าอารมณ์เหมือนคาวีมาก่อน ยอมรับว่าแรกทีเดียวเรื่องมันเกิดขึ้นเพราะเธอประมาท แต่หลังจากนั้นทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเขาเป็นคนสานต่อและสร้างเรื่องขึ้นมาทั้งนั้น

“ฉันก็อยู่เพื่อรับผิดชอบแล้วไงคะ ทันทีที่แผลคุณหาย ฉันจะไปจากที่นี่!” หญิงสาวสรุปเสียงแข็ง ลุกเดินออกจากห้องโดยไม่รอให้อีกฝ่ายกระฟัดกระเฟียดใส่ ไม่เข้าใจว่าเขาจะรั้งเธอไว้เพื่อการใด ในเมื่อตัวเขาก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรมากนัก

 

หญิงสาวขจัดอารมณ์ขุ่นมัวด้วยการออกไปขี่เจ้าออดี้ มะยมทำหน้าที่คอยดูแลเธออยู่ห่างๆ อีกเช่นเคย แต่วันนี้มีแต้วตามมาเพิ่มด้วย เด็กสาวขี่ม้าตามหลังเธอมาติดๆ ทิวทัศน์รอบด้านขจัดอารมณ์ขุ่นข้องหมองใจออกทีละน้อยๆ ม้าหยุดพักที่กระต๊อบมากบารมี มะยมชวนหญิงสาวไปตกปลาซึ่งสาวดอกไม้ตอบตกลง ปล่อยให้พี่มะคนน้องไปหยิบอุปกรณ์ที่มีพร้อมอยู่ในกระต๊อบ โดยที่เธอกับแต้วเดินลงไปตามทางซึ่งแผ้วถางไว้เป็นอย่างดี

น้ำใสๆ ไหลเย็นทำให้สาวดอกไม้รู้สึกสดชื่น จะว่าไปแล้วเธอก็นึกอยากย้ายมานอนที่กระต๊อบมากบารมี หากไม่เกรงกลัวอันตราย ที่นี่อากาศค่อนข้างปลอดโปร่งเย็นสบาย

แต้วรับเสื่อกกจากมะยมมาปู พี่มะคนน้องหันไปง่วนกับเบ็ดตกปลาและเหยื่อ ปล่อยให้สองสาวดื่มด่ำกับธรรมชาติอันร่มรื่น อีกพักชายหนุ่มจึงยื่นคันเบ็ดให้สาวดอกไม้ บุษบาแทบจะกรีดร้องเมื่อเห็นไส้เดือนดิ้นยึกยืออยู่ตรงปลายสายเบ็ด

“มันก็แค่เหยื่อล่อครับ” มะยมย้ำไม่ให้สองสาวคิดมาก แต้วแสดงสีหน้ารังเกียจปนกลัวอย่างไม่ปิดบัง บุษบาใช้ชีวิตติดดินก็จริง แต่ไม่คิดจะไปยุ่งกับพวกที่อยู่ใต้ดินสักที ทำใจได้แล้วสองสาวก็หันเหวี่ยงเบ็ดลงแอ่งน้ำ

“พี่ยมเคยตกปลาอะไรได้คะ” บุษบาหันมาพูดคุยกับพี่มะคนน้อง

“ส่วนใหญ่ก็ปลานิล ปลาช่อนครับ คุณเดหลี” ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ พร้อมทั้งอธิบายเพิ่มว่าบริเวณนี้มีปลากี่ชนิดและพบสายพันธุ์ไหนมากที่สุด

“ที่มันเยอะเพราะนายคาวีชอบซื้อพวกพันธุ์ปลามาปล่อยเรื่อยๆ ครับ”

“หืม” คิ้วโก่งเรียวขมวดมุ่น หญิงสาวมองไปยังธารน้ำที่ไหลเอื่อย ทอดยาวจากภูเขาลงมาจนไม่รู้ว่าสิ้นสุดที่ไหน แต่เธอมั่นใจว่ามันไม่ได้สิ้นสุดในอาณาเขตพื้นที่ของมากบารมีอย่างแน่นอน มะยมอ่านสีหน้าหญิงสาวออกเลยอธิบายเพิ่มเติม

“ลำธารนี่ยาวไปอีกสองสามหมู่บ้านโน้นแหละครับ”

“อ้าว แล้วแบบนี้ปลาที่ปล่อยไม่หนีไปหมดเหรอคะ” สาวดอกไม้ถามอย่างใคร่รู้ เช่นนี้แล้วปลาที่ปล่อยก็มีอิสระในการหากินตามธรรมชาติ หรือจะแหวกว่ายตามแต่สายน้ำแห่งนี้ซึ่งทอดยาว

“ก็ใช่ครับ นายไม่ได้ต้องการจะเอาไว้กินคนเดียว” คนตอบยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนขยายความ“เวลาปล่อย นายก็ไปปล่อยบนเขาโน่น ที่นั่นมีแอ่งน้ำอยู่หลายแห่ง”

บุษบาทำตาโตแล้วตวัดค้อน แบบนี้สิเขาถึงไม่หวง ที่ดินของเขายาวไปถึงตีนภูเขา หากปลามันแหวกว่ายมาตามกระแสน้ำ มันจะไปโผล่ที่ไหนก่อน หากไม่ใช่ที่นี่ นายถึกเนี่ยฉลาดอยู่ไม่น้อยทีเดียว

“คนอะไรเคี่ยวดีจริงๆ” เธออดบ่นถึงไม่ได้

“นายทำแบบนี้แล้วพวกชาวบ้านพลอยมีรายได้จากการหาปลาไปด้วย” พี่มะคนน้องยังไม่วายป้อยอเจ้านายของตัวเองอีกคำรบ

บุษบาทำหน้าเบ้ รู้สึกหมั่นไส้นายถึกเต็มแก่ หน้าโหดยิ่งกว่าโจรห้าร้อย แต่จิตใจดีเหมือนพ่อพระ ไม่เข้ากันเลยจริงๆ

“คนที่นี่รักและเคารพนายทั้งนั้น” แต้วก็เป็นไปด้วย

บุษบาแอบพ่นลมหายใจอย่างระอา แล้วหันไปสนใจทิวทัศน์เบื้องหน้า แทนที่เธอจะได้ผ่อนคลายอารมณ์ กลับโดนสองคนนี้กวนตะกอนให้ขุ่นมัวขึ้นอีก

ชื่อคาวีไม่ได้สร้างความบันเทิงใจแก่เธอเลยจริงๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น