ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 18 : ... อาการแปลกๆ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    10 ม.ค. 64

คล้อยหลังร่างเล็กที่เดินปั้นปึ่งออกไปแล้ว คาวีเรียกมะกอกเข้ามาพบ และมอบหมายให้พี่มะคนพี่ไปสืบประวัติ ‘พุทธลักษณ์ วงศ์บุษบา’ มาให้ตน เบื้องต้นชายหนุ่มรู้ว่าพุทธลักษณ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของบุษบา เพราะหญิงสาวมีนามสกุลวงศ์บุษบาต่อท้าย และฟาเบรกลาสที่เป็นนามสกุลของพ่อ แต่เขาอยากทราบให้ลึกกว่านั้น ว่าทางบ้านของหญิงสาวเป็นอย่างไรความจริงเขาสอบถามเรื่องนี้กับผู้เป็นพ่อที่กำลังท่องเที่ยวก็ได้ กระนั้นก็ไม่อยากเสียฟอร์มและทำให้ผู้เป็นพ่อรู้เรื่องเขาไปมากกว่านี้

“ฉันสั่งห้ามแกบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด!” เจ้าของฟาร์มขู่ มะกอกได้แต่ยิ้มแหยๆ เป็นคำตอบ

จากนั้นชายหนุ่มเจ้าของฟาร์มก็หันไปง่วนอยู่กับงาน แผลตรงหน้าขาที่เต้นตุบๆ ส่งความเจ็บปวดมาเป็นระลอก ยิ่งเวลาผ่านไปคาวีก็ยิ่งหงุดหงิด เที่ยงแล้วสาวเจ้ายังไม่เอาข้าวมาให้เขากิน กระทั่งบ่ายสองก็ยังไม่เห็นแม้เงาเจ้าหล่อน ยักษ์ตัวใหญ่จึงผุดลุกจากที่นอน เดินเขยกๆ ลงจากชั้นสองของบ้าน

บ้านทั้งหลังเงียบกริบ…พอไม่เห็นใครคนโมโหก็แทบอยากจะปาข้าวของ

“มะยม!” ชายหนุ่มตะโกนลั่นบ้าน ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมา ไม่มีแม้แต่เสียงของสมทรงที่มักจะอยู่เฝ้าบ้านช่วงกลางวันเสมอ หัวคิ้วเข้มผูกกันเป็นปม ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินกระย่องกระแย่งไปในครัวซึ่งว่างเปล่าไร้ผู้คน…

“ไอ้ยม!” ด้วยความโมโหคาวีจึงตะโกนขึ้นอีกครั้ง

“คร้าบบบ”

คราวนี้มีเสียงตอบรับมาแต่ไกล คาวีรีบลากสังขารตัวเองไปหน้าบ้านทันที

ระเบียงบ้านที่มีดอกผีเสื้อหลากสีแข่งกันเบ่งบาน มียักษ์ตัวใหญ่ปรากฏอยู่ตรงนั้น คนที่มองมาแต่ไกลพากันกะพริบตาปริบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้เห็นเขี้ยวขาวๆ งอกออกมา เจ้าออดี้หยุดทันทีที่มะยมนำม้ามาขนาบข้าง พี่มะคนน้องทำทีเป็นหวังดีด้วยการจะนำม้าไปเก็บให้ก่อน

“คุณเดหลีลงเดินเถอะครับ เดี๋ยวผมเอาม้าไปเก็บให้”

สาวดอกไม้ทำตาปริบๆ มองชายหนุ่มซึ่งคลี่ยิ้มทั้งที่หน้าซีดเผือด

“เดี๋ยวแต้วไปเป็นเพื่อนพี่ยมเอง” เด็กสาวออกตัวอีกคน

บุษบาได้แต่ตวัดค้อนให้ทั้งสอง เธออยากตะโกนถามว่าไม่มีใครอยากไปเป็นเพื่อนเธอบ้างหรือ! แต่เห็นสีหน้าของสองคนนี้แล้วเธอก็ดูออก จึงไม่อยากเซ้าซี้ฝืนใจพวกเขา

‘เธอนี่เป็นคนดีจริงๆ’ สาวดอกไม้ประชดตัวเองในใจ

มะยมปล่อยให้หญิงสาวลงเดินห่างจากบ้านสองร้อยเมตร ในมือหญิงสาวมีถุงใส่ปลาที่มะยมควักไส้ทำความสะอาดให้เรียบร้อยตั้งแต่ตรงลำธาร ร่างเล็กเชิดหน้ายิ่งเดินเข้าใกล้ตัวบ้านมากเท่าไร เธอยิ่งรู้สึกตัวหดลีบลงเท่านั้น นั่นเพราะยิ่งใกล้…ใบหน้าดุดันยิ่งชัดเจนขึ้น

ตาคมตวัดมองตามเจ้าของแผ่นหลังบอบบางที่ตั้งตรงจนพ้นประตูบ้าน ชายหนุ่มข่มกลั้นอาการปวดแสบตรงหน้าขาแล้วก้าวตามไป ประตูบ้านที่ปิดตามหลังดังปึงใหญ่ทำให้บุษบาเกือบทำถุงปลาหลุดมือ หญิงสาวเดินมุ่งหน้าเข้าครัวแล้วก็ต้องคราง เธอลืมไปว่าวันนี้สมทรงบอกว่าจะออกไปซื้อของที่ตลาดในอำเภอ สาวดอกไม้เหลือบมองนาฬิกาแล้วก็รีบทำอาหาร

เวลาต่อมาหญิงสาวก็ต้องรู้สึกเกร็ง เมื่อเจ้าของบ้านหน้าถึก เอ๊ย หน้าดุ มานั่งเฝ้าถึงในครัว เธอทำอาหารง่ายๆ โดยนำปลาสดที่ได้ไปคลุกน้ำปลาแล้วทอด พอเห็นว่าในตู้เย็นมีมะม่วงแก้วจึงเอามาสับใส่ลงในถ้วยพริกน้ำปลา กลิ่นปลาทอดหอมฉุยเร่งให้ต่อมน้ำลายทำงานอย่างแข็งขัน คาวีนั่งกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ลงคอ แม่ครัวเห็นดังนั้นจึงหันไปรินน้ำเปล่าส่งให้ด้วยท่าทางสำนึกผิดที่ปล่อยให้เขาหิว

ไม่นานข้าวหอมมะลิร้อนๆ ควันลอยกรุ่นและปลานิลทอดน้ำปลาก็วางตรงหน้าคาวีกระนั้นคนหิวจนตาลายที่แทบอยากจะจับหญิงสาวกินแทนข้าวก็ยังไม่ลงมือกิน เขาจ้องหน้าคนทำประหนึ่งกำลังสื่อกระแสจิตว่าตัวเองต้องการอะไร

บุษบาจำต้องหันไปตักข้าวให้ตัวเอง แล้วย้ายไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามเขา สองหนุ่มสาวกินข้าวด้วยกันเงียบๆ ความเร็วในการกินของชายหนุ่มยังให้สาวดอกไม้ต้องลอบอมยิ้ม แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่า ‘โมโหหิว’

อาหารที่ลงไปเติมเต็มในกระเพาะเสมือนยาสลายความโกรธ คาวีรวบช้อนตั้งใจจะลุกเดินขึ้นห้อง หากไม่มีเสียงหวานๆ ท้วงไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นนะคะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอายากับงานของคุณลงมาให้” หญิงสาวบอก หวังจะให้เขาลงมาสูดอากาศบ้าง จะได้ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้อง ไหนๆตอนนี้ไม่ได้เป็นอัมพาตแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่แต่ในนั้นอีกต่อไป

คนตัวโตไม่ตอบรับ แต่ก็พาตัวเองเดินกระย่องกระแย่งไปที่ห้องนั่งเล่นแต่โดยดี บุษบาส่ายหน้าให้กับคนท่ามากแถมยังเอาแต่ใจ ไม่ถึงห้านาทีร่างบางก็หอบเอกสารพะรุงพะรังพร้อมถุงยาในมือเข้ามาในห้องนั่งเล่น หายไปอีกแป๊บแล้วกลับมาพร้อมแก้วน้ำ

คาวีถลึงตาใส่หญิงสาวเมื่อเธอยื่นแต่ยามาให้ ไม่ยื่นแก้วน้ำ ดูท่าแม่คุณจะให้เขาเอายาเข้าปากแล้วเคี้ยวกร้วมๆ เหมือนเมื่อเช้า คนถือแก้วน้ำเลิกคิ้วก่อนจะยอมส่งแก้วน้ำให้เขา

หัวใจหญิงสาวเต้นแรง เมื่อปากแดงๆ ที่ล้อมด้วยหนวดรุงรังฉีกยิ้มกว้างเผยฟันขาวสมองเธอมึนงงเล็กน้อย เลือดในกายพร้อมกันสูบฉีดมาที่แก้มนวลเนียนจนกลายเป็นสีแดงก่ำยิ่งกว่าผลเชอร์รีสุก รีบก้มหน้าเมื่อสบเข้ากับประกายตาคม

‘เดี๋ยวๆ’ สาวดอกไม้เบรกตัวเองในใจ นี่เธอกำลังรู้สึกเหมือนนางเอกในนิยายยามหวั่นไหวกับพระเอกเปี๊ยบเลย หญิงสาวสะบัดหน้าไล่ความรู้สึกแปลกๆ ออกไป

“เอ่อ ระหว่างที่อยู่ที่นี่ให้ฉันช่วยงานคุณนะคะ” เอ่ยออกมาในที่สุด การดูแลเขาไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่สิ่งที่ยากจะรับคืออารมณ์และใบหน้าบึ้งตึงของเขามากกว่า

“อือ” คนฟอร์มจัดท่ามาก ท่ายากๆ ก็เยอะ ตอบสั้นอย่างไว้ตัว จากนั้นหันมาสอนงานสาวเจ้าอย่างเป็นการเป็นงาน สีหน้าแววตาฉายแววมุ่งมั่นและความหวังบางอย่างจนปิดไม่มิด

บุษบารู้สึกประดักประเดิดกับสีหน้ามีความหวังของเขา นึกไม่ออกและไม่กล้าคาดเดาว่าเขาหวังอะไรจากเธอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น