ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 14 : ... โคถึกจอมลวงโลก [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    17 ธ.ค. 63

สองเดือนที่คิดว่าสั้นและจะผ่านไปอย่างง่ายดาย กลับยากเย็นแสนเข็ญมากนักสำหรับบุษบา หลังจากรับปากว่าจะอยู่ช่วยดูแลเขาได้แค่หนึ่งคืน เช้ามาเธอก็ต้องพบกับความอึดอัดเมื่อคนป่วยขอร้องให้เธอเช็ดตัวให้ โดยอ้างว่าวันนี้พวกพี่มะมีงานในฟาร์มต้องทำ ไม่มีใครว่าง เธอไปขอร้องสมทรง รายนั้นก็เอาแต่ส่ายหัวท่าเดียว ไม่มีใครอยากขึ้นมายุ่งกับคาวีสักคนเดียว

หญิงสาวยืนกำผ้าขนหนูผืนเล็กอยู่ข้างเตียงเขา ตอนนี้คนป่วยถอดเสื้อรออยู่นานแล้วท่อนล่างมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมทับ เธอไม่รู้ว่าเขาสวมกางเกงอยู่หรือไม่ บุษบาสูดหายใจเข้าปอด ใบหน้าแดงก่ำ ย้ำกับตัวเองว่าเขาไม่มีผลกระทบต่อจิตใจเธอแต่อย่างใด พี่ๆ น้องๆของเธอหน้าตาดีกว่าเขาเยอะ หล่ออย่างกับเทพบุตรลงมาจุติ หากเอานายถึกคาวีไปเปรียบเขาก็เหมือนเห็บสุนัขดีๆ นี่เอง

เจ้าของมือบางใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าคนที่เหมือนเห็บสุนัข เอ่อ…จะว่าไปแล้ว เธออาจเปรียบแรงไป คาวีมีโครงหน้าค่อนข้างแข็งแกร่ง กรามหนากับหนวดเคราทำให้เขาดูบึกบึนดุดัน คิ้วดกหนา ดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลคมเข้ม จมูกโด่งคมสัน และที่สำคัญปากแดงเรื่ออย่างคนมีสุขภาพดี สีปากของเขาทำให้บุษบามั่นใจว่าเขาไม่สูบบุหรี่อย่างแน่นอน รวมๆแล้วคาวี มากบารมี มีใบหน้าพอใช้ได้เหมือนกัน หญิงสาวพยายามไม่มองให้ต่ำลงไปจากหน้าอกเขา ก็กล้ามท้องเป็นลอนๆ กำลังเขย่าหัวใจเธอให้เต้นรัว เกิดมาท่ามกลางผู้ชายหน้าตาดีก็จริง แต่ไม่เคยได้ใกล้ชิดชายใดมากเกินพอดีสักครั้ง

“คุณหนาวเหรอ” คนนั่งถอดเสื้อให้สาวเช็ดตัวถามขึ้น มุมปากแดงกระตุกเล็กน้อยดวงตาคมพราวระยิบระยับ

“เปล่าค่ะ” บุษบาอุบอิบตอบ ทำหน้างอไม่ชอบใจที่เขาถามแบบนี้ มันเหมือนตอกย้ำให้เธอรู้สึกประหม่า ทำตัวไม่ถูก สาวดอกไม้ย้ำกับตัวเอง เธอแค่ไม่คุ้นชินกับเขา ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรทั้งนั้น

“แต่มือคุณสั่นนี่” เขาบอกยิ้มๆ มองไปที่หน้าต่าง “วันนี้ก็มีแดด ไม่น่าจะทำให้คุณรู้สึกหนาวสั่นนะ”

คนรู้สึกหนาวสั่นเม้มปากแน่น ตวัดสายตาค้อนควักไปให้เขา รีบใช้ผ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวด้านบนให้อีกฝ่ายจะได้รีบออกไปให้พ้นๆ ห้องนี้สักที

“ฉัน-เกลียด-คุณ” หญิงสาวเค้นเสียงบอกตอนเช็ดตัวเสร็จแล้ว ตั้งใจว่าพูดเสร็จจะออกไปจากห้องทันที แต่ไม่วายต้องหันกลับมา

“อย่ามาตกหลุมรักผมก็แล้วกัน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน

“ฝันไปเถอะย่ะ!”

มีเสียงหัวเราะดังไล่หลัง หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีควันออกจากหู ร้อนวาบไปทั่วทั้งหน้าไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเปรียบเปรยความรู้สึกของตัวเองดี ระหว่างโกรธจนควันออกหูหรือโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ความรู้สึกโกรธจนหูดับปะทุขึ้นอีกในสายของวันนั้น หลังจากให้สมทรงเป็นคนนำอาหารขึ้นไปให้เขาแล้ว หญิงสาวต้องโมโหปรี๊ดอีกครั้ง เมื่อเด็กที่มาช่วยสมทรงทำความสะอาดบ้านในวันนี้ เรียกเธอว่า ‘นายหญิง’ สมทรงยิ้มทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ มิหนำซ้ำยังไม่ยอมแก้ต่างให้เธออีกด้วย

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนายของเธอหรอกนะ” หญิงสาวแก้ต่างให้ตัวเอง

“แล้วคุณเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ฐานะอะไรคะ”

ฟังเหมือนเป็นคำถามที่แรง แต่เห็นหน้าซื่อๆ ของคนถามแล้วบุษบาก็ตัดใจไม่เอาความและใคร่ครวญถึงสถานะของตัวเอง

“ฉันมาช่วยดูแลนายของเธอ”

“คุณเป็นพยาบาลเหรอคะ”

อีกคำถามที่ตอบไม่ยาก แต่ชวนให้อึดอัดใจชอบกล ไม่ใช่พยาบาลแต่ริอ่านมาดูแลคนป่วย

“ไม่ใช่ ฉัน…” บุษบาอึกอัก ไม่รู้จะบอกดีไหมว่าเป็นคนทำให้เจ้านายพวกเขาเป็นแบบนี้ สาวดอกไม้กลัวเด็กสาวจะไม่ชอบหน้าเหมือนที่นายเสือกำลังเป็นอยู่ แม้เขาจะมองเธอดีขึ้นหลังจากเธอยอมมาดูแลคาวี กระนั้นแล้วบางครั้งหญิงสาวก็รู้สึกว่าตัวเองถูกจับตามองอยู่ห่างๆ

“คุณเดหลีเป็นคนพิเศษของนาย” สมทรงเป็นคนตอบแทน แล้วไล่เด็กสาวไปทำความสะอาดอีกห้อง

“ป้าสมพูดแบบนั้นไปได้ยังไงคะ” เธอหันมากระเง้ากระงอดถาม

สมทรงยิ้มก่อนตอบ “ตอบไปแบบนี้ดีแล้วค่ะ คุณเดหลีเป็นผู้หญิง เดี๋ยวคนอื่นจะเอาไปพูดในทางเสียหาย”

“แค่เป็นคนพิเศษของนายคาวีเนี่ยก็เสียหายแล้วค่ะ” บอกออกไปพร้อมทำหน้าสยอง

“แหม เจ้านายป้าหล่อนะคะ จะไม่รับไว้พิจารณาสักนิดเหรอคะ” สมทรงกระเซ้าถาม

“หน้าหนวดๆ นั่นเหรอคะหล่อ ไม่เอาหรอกค่ะ”

“อุ๊ย โกนหนวดแล้วหล่อนะคะ” คนสูงวัยกว่ายังคงเชียร์เจ้านายไม่เลิก สาวดอกไม้ส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่สนค่ะ อีกอย่างเดหลีจะอยู่ที่นี่แค่สองเดือนเท่านั้น” สาวดอกไม้บอกด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนขอตัวเดินเลี่ยงเข้าครัวเพื่อทำอาหารกลางวันให้คนป่วย ไถ่โทษที่เมื่อเช้าเธอโมโหและไม่ยอมยกอาหารไปให้เขา หญิงสาวจึงไม่ได้เห็นสายตาเอ็นดูจากสมทรง

“สองเดือนก็ถมเถไป” นางว่าไว้แค่นี้ก็หันไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น