บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 7 : บุษบาคืนรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    20 ส.ค. 61

บุญผลาพาฮัก
ลักษณะปรีชา
www.mebmarket.com
บุญผลานำพาให้ ‘ลัดดาวัลย์’ มาพบกับ ‘อ้อมกอด’น้ำใจของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวและครอบครัวได้มาพักพิงที่พาฮักฟาร์มสาวดอกไม้ได้สานสบตาซึ้งๆ ผ่านหน้าต่างห้องนอนทุกค่ำคืนจึงแอบฝากหัวใจแนบกอดอุ่นๆ แต่เพราะบุญคุณที่ชายหนุ่มมีแก่ครอบครัว หญิงสาวจึงได้แต่เก็บความรักเอาไว้ในใจ“หนูดา... อย่าไปไหนอีกนะ อยู่เบิ่งแงงหัวใจอ้ายที่พาฮักเด้อนาง” ~อ้อมกอด วงศ์พฤทธิ์~




4

บุษบาคืนรัง

“มอไซค์ไหมน้อง”

“สามล้อบ่นาง”

ปากอิ่มยิ้มละไมให้สองหนุ่มต่างวัยก่อนบอกปฏิเสธ หญิงสาวหันไปรับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่จากเด็กรถ เดินผ่านเสียงตะโกนโหวกเหวกร้องเรียกผู้โดยสาร ผ่านร้านรวงต่างๆ ในตลาดสด ภาพผู้คนเดินสวนกันควักไขว่ บ้างก็จูงลูกน้อยในชุดนักเรียน บ้างหอบหิ้วข้าวของ บ้างก็ยืนคุยกันด้วยท่าทางยิ้มหัวนับเป็นภาพที่คุ้นเคย

เท้าที่สวมรองเท้าสีขาวหยุดมองร้านขายไก่ทอดอยู่ครู่หนึ่ง ที่แห่งนั้น...เป็นที่แรกที่เธอได้พบกับ บุญผลา รอยยิ้มละไมที่มักแต้มมุมปากเสมอแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใส

ผมชื่ออ้อมกอด วงศ์พฤทธิ์

ใจดวงน้อยเต้นตึกตักยามนึกถึงวันวานที่คิดถึงทีไรก็เหมือนได้รับรสหวานซ่านทรวงใน หญิงสาวลากกระเป๋ามุ่งหน้าไปยังร้านขายกาแฟที่เพิ่งเปิดได้ไม่กี่เดือน นับเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเพราะที่ผ่านมาเห็นผ่านภาพที่เจ้าของร้านส่งให้ดูเท่านั้น

หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในร้าน แอร์เย็นฉ่ำพร้อมกับกลิ่นนมต้องจมูกทันที ดวงตากลมมองไปยังป้ายสีขาวตัดกับผนังสีฟ้า ...พาฮัก มิลล์ เป็นชื่อที่เธอเสนอให้อ้อนรัก

“รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ” โต้งยิ้มให้ลูกค้าสาวสวย

“อ๊ะ พี่หนูดา!” พรจำหญิงสาวได้ก่อน

“เอ๊ย ใช่จริงๆ ด้วย” สองหนุ่มสาวต่างเคยวีดีโอคอลกับหญิงสาว “ตัวจริงสวยมากพี่ สวยจนผมจำไม่ได้เลย” โต้งมองสาวงามตาปรอย

“อันนี้เชื่อได้ โต้งมันชอบทักลูกค้าสวยๆ ก่อน” พรค้อนปะหลับปะเหลือกให้เพื่อนร่วมงาน

“ขอบใจที่ชมจ้ะ ที่ร้านยุ่งไหม”

“ยุ่งจ้ะ ว่าแต่พี่หนูดามาเมื่อไหร่ เอ๊...นั่นกระเป๋าเดินทาง”

“พี่กลับมาอยู่บ้านน่ะ” สาวดอกไม้ตอบพรางอมยิ้ม

“โห ดีจริง งั้นต่อไปก็มาช่วยที่ร้านด้วยสิพี่” โต้งกับพรทำตาโต ลัดดาวัลย์เห็นเข้าจึงขมวดคิ้ว

“สามคนไม่พอเหรอ ลูกค้าเยอะขนาดนั้นเชียว”

“สามคนที่ไหน ก็เห็นๆ อยู่ว่าแค่สองน่ะพี่” พรชี้นิ้วเข้าหาตัวก่อนชี้ไปยังโต้ง

“หือ อ้อนไม่เข้าร้านเหรอ” สาวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวถามอย่างงงๆ จะว่าไปพักหลังเธอไม่ได้คุยกับอ้อนรักเลย แทบไม่ได้คุยกับคนอื่นด้วยซ้ำ เพราะตั้งใจมาเซอร์ไพร์สทุกคน

พรเล่าเรื่องอ้อนรักให้ลัดดาวัลย์ หญิงสาวถึงกับตกใจ เป็นเพราะมัวจัดการเรื่องตัวเอง เธอเลยไม่ได้ถามข่าวทางบ้าน โทร. มาก็พูดคุยกันธรรมดา ส่วนใหญ่เธอเป็นฝ่ายตอบคำถามของแม่ด้วยซ้ำ

“ไม่อยากเชื่อเลย”

“พรก็คิดแบบนั้นแหละพี่หนูดา ชุดเชิตเช่าไว้หมดแล้ว ไหนจะโต๊ะจีน เฮียกอดต้องวิ่งวุ่นเคลียร์ให้จนหัวหมุนเลยล่ะ”

“อ้อนไม่จัดการเองเหรอ”

“ไม่เลย เห็นว่าหลบไปพักใจหลังทะเลาะกันได้สองวัน ฝ่ายเจ้าบ่าวเขาก็ไม่เห็นว่าอะไรเรื่องงานที่ตระเตรียมไว้แล้ว เฮียเองคงหน้าบาง ไม่ก็คงไม่อยากยุ่งกับทางโน้น เลยจัดการเคลียร์เองทั้งหมด”

“งั้นพี่รีบกลับพาฮักดีกว่า ไว้เดี๋ยวพี่มาใหม่นะ”

“ไม่รอกลับพร้อมเฮียล่ะพี่หนูดา เฮียเข้ามาเกือบทุกวัน ถ้าไม่มาก็ส่งพี่เงาะไม่ก็พี่ธรรมมา”

สาวดอกไม้ทำหน้าครุ่นคิดนิงนึงก่อนจะลุกเอากระเป๋าไปเก็บหลังร้านแล้วออกมาช่วยโต้งกับพร ช่วงบ่ายโต้งรับออเดอร์นำน้ำต่างๆ จำพวกกาแฟ น้ำปั่น ชานมไปส่งให้ถึงที่สำนักงานในละแวกนี้

“ออเดอร์เยอะขนาดนี้ ทำสองคนไม่เหนื่อยแย่เหรอ”

“เหนื่อยแต่สู้ เฮียกอดจ่ายเงินงาม ดีกว่าทำงานโรงงานมีกะนะพี่” พรว่าพรางยิ้มจริงใจ

“อืม ไว้พี่จะขอเฮียมาช่วยจนกว่าอ้อนจะกลับ”

“ดีเลย นี่ถ้าพี่เงาะมา แกจะเป็นคนไปส่งเอง คงไปหลีสาวๆ แถวๆ นี้แหละ”

ลัดดาวัลย์ยิ้มเมื่อนึกถึงผู้ที่พรกล่าวถึง เงาะเป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆ ที่คอยดูแลเธอกับล้วนธรรม แก้มนวลพองขึ้นยามนึกไปล่วงหน้าว่าสีหน้าแต่ละคนตอนเห็นเธอจะเป็นเช่นไร

 

เป็นเงาะที่เข้ามาคนเดียวในช่วงบ่าย ตอนชายหนุ่มเห็นลัดดาวัลย์ในร้านถึงกับตะลึงจนคนในร้านต่างหลุดขำ ลัดดาวัลย์ที่สวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อนปักชื่อร้านส่งยิ้มหวาน ยกมือไหว้ชายหนุ่ม

“หนูดา!

“จ๋าาา” หญิงสาวขานเสียงหวานไม่ด้อยไปกว่าร้อยยิ้ม

“เฮ้ยยย มาได้ไงเนี่ย”

“นั่งรถทัวร์มา”

“บ่ตลกเด้อ รู้ไหมคนที่ฟาร์มเขาห่วงเราทั้งนั้น เล่นบ่รับโทรศัพท์ ทักไลน์ไปกะบ่ตอบ”

“ขอโทษค่ะ หนูดาอยากเซอร์ไพร์สทุกคน” สาวดอกไม้ประนมมือไหว้คนที่รักเหมือนพี่แท้ๆ

“อ้ายบ่เซอพ้งเซอร์ไพร์ส ทีหลังอย่าเฮ็ดแบบนี้” คนที่ห่วงหญิงสาวไม่น้อยกว่าคนอื่นๆ ยังคงโวยวาย

“ขอโทษค่ะ ต่อไปหนูดาจะไม่ทำแบบนี้อีก”

“ว่าแต่มาเฮ็ดหยัง ที่ทำงานหยุดบ้อ”

ลัดดาวัลย์ที่พูดอีสานไม่ค่อยได้ หากแต่ฟังออก ถึงกระนั้นเวลาพูดกับเงาะเธอมักทวนคำแปลในใจจนเคยชิน

“ที่ทำงานไม่ได้หยุดจ้ะ หนูดาลาออกจากงานแล้วต่างหาก”

“หา! ลาออก”

“ใช่จ้ะพี่เงาะ อย่าเพิ่งถามนะ ไว้รอฟังพร้อมกันทีเดียว หนูดาไม่อยากเล่าหลายที”

เงาะส่ายหน้าเอ็นดูสาวที่รักประหนึ่งน้องแท้ๆ ตอนครอบครัวทานต์มาอยู่พาฮักใหม่ๆ ทุกคนต้องปรับตัวแถมที่ฟาร์มช่วงนั้นยังมีแม่โคแค่ไม่กี่ตัว รายรับไม่เพียงพอต่อรายจ่ายแต่ทุกคนก็ร่วมกันบากบั่นมาจนทุกวันนี้

 

ป้ายไม้ติดด้านหน้ารั้วระแนงสีขาวที่ทอดยาวถูกเขียนว่า พาฮัก ฟาร์ม ข้างกันมีกอดอกบานชื่นหลากสีกับเถาต้น ลัดดาวัลย์ ชื่อเดียวกับชื่อจริงของเธอ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงยามเห็นเถาพุ่มลัดดาวัลย์ที่กำลังมีดอกตูม ไม่ต้องลุ้นเลยว่าตอนบานพร้อมกันจะสวยสดงดงามแค่ไหน แค่เห็นต้นกลิ่นหอมอ่อนๆ ในความทรงจำก็ผุดขึ้นมาแล้ว นอกจากจะมีชื่อเดียวกับดอกลัดดาวัลย์ หญิงสาวยังชอบกลิ่นมันมากอีกด้วย

ดอกดาวกระจายหลากสีที่ขึ้นเป็นหย่อมๆ สองข้างทางยังให้หญิงสาวอดยิ้มขบขันไม่ได้ ไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นคนปลูกมันถึงได้สวยบ้างไม่สวยบ้างแบบนี้ ความทรงจำต่างๆ ค่อยๆ ผุดพราย

ณ พาฮัก ฟาร์มแห่งนี้ล้วนมีแต่ความทรงจำดีๆ

ฝ้าน้ำเริ่มวาววับจับขอบตายามเมื่อกระบะสีส้มชะลอจอดหน้าบ้านสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ สายลมเย็นพัดพาเส้นผมยาวปะบ่าของสาวที่ไปอยู่เมืองกรุงนานหลายปี แม้จะกลับมาบ่อยครั้งแต่เธอยังคิดถึงพาฮักไม่ส่างซา รั้วระแนงผุกร่อนมีเถาอัญชันขึ้นปกคลุม ถัดไปเป็นเถาพวงแสด ปากอิ่มแต้มรอยยิ้มสั่นเทา เธอเป็นคนริเริ่มปลูกมัน ต่อให้มันแห้งแล้วตัดทิ้งอย่างไรพ่อก็เหลือต้นกล้าต้นเล็กต้นน้อยเอาไว้ให้มันขึ้นใหม่อยู่เสมอ

เดิมบ้านหลังนี้เป็นบ้านเจ้าของฟาร์ม พอฝ่ายนั้นปลูกบ้านใหม่ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่นี่ เลยยกบ้านหลังนี้ให้ครอบครัวเธออยู่อาศัยจนทุกวันนี้

“น้าเพาคงกำลังทำกับข้าวอยู่” เงาะที่ยกกระเป๋าลงให้หญิงสาวชะเง้อคอมองเข้าไปในบ้าน

“มีคนอยู่ไหมคะ” สาวดอกไม้ตะโกน

“มาหาใคร เอ... ทำไมเสียงคุ้นๆ” คนที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวหลังบ้านตะโกนตอบ เพาพะงารีบวางตะหลิวในมือเดินลิ่วออกมาด้านหน้า

สาวดอกไม้มองผู้หญิงที่เธอเฝ้าคิดถึงทุกลมหายใจ ร่างอวบๆ ผิวขาวๆ หน้าผ่องแผ้วไม่ใช่ใครที่ไหน ...แม่ของเธอเอง

“คิดถึงแม่จังเลย”

“ไปไงมาไงหนูดา” เพาพะงาตรงเข้าไปกอดลูกสาว ส่วนเงาะเดินถือกระเป๋าเข้าไปรอในบ้าน

“หนูดาติดรถพี่เงาะมาจ้ะ”

“มีอะไรหรือเปล่า นี่มันไม่ใช่วันหยุดนี่” ด้วยรู้ว่าลูกสาวจะกลับบ้านแค่ช่วงวันหยุดคนเป็นแม่จึงสงสัย

ลัดดาวัลย์ส่ายหน้ากับบ่าผู้เป็นแม่ กอดตอบด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ

“หนูดาคิดถึงแม่มาก เลยลาออกจากงานจ้ะ”

“พูดเป็นเล่นไป เข้าบ้านก่อนแล้วค่อยเล่า”

หลังจากเค้นเอาความจริงจากปากลัดดาวัลย์โดยมีเงาะนั่งเป็นผู้ฟังที่ดี เพาพะงาอดฟาดมือเข้ากับต้นแขนลูกสาวไม่ได้ มีอย่างที่ไหนดันไปมีเรื่องชู้สาวในที่ทำงาน ที่สำคัญไม่ยอมแก้ต่างแต่ดันชิงลาออกมาเสียเฉยๆ

“มันใช้ได้ที่ไหนหนูดา!

ลัดดาวัลย์หลับตาปี๋ มือกุมต้นแขนที่โดนฟาดเอาไว้ ตอนนี้เธอทั้งเจ็บทั้งกลัว เงาะที่ตั้งใจจะต่อว่าด้วยเห็นท่าทางหญิงสาวจึงหุบปากฉับ ใจอ่อนไปตั้งแต่เห็นเพาพะงาตวาดใส่แล้ว

“หนูดาคิดถึงแม่นี่จ๊ะ”

“ไม่ต้องมาพูดแบบนี้ อย่าหวังว่าแม่จะใจอ่อน ถูกคนใส่ร้ายแล้วทำไมไม่สู้พิสูจน์ความจริง” เพาพะงาตวาดลั่น โมโหคนที่ทำให้ลูกหล่อนต้องด่างพร้อยเสียชื่อเสียง

“พิสูจน์ไม่พิสูจน์ก็ไม่มีใครเชื่อผู้หญิงคนนั้นหรอกจ้ะแม่ ตอนหนูดายื่นใบลาออกหัวหน้าก็คัดค้าน เพื่อนๆ ในแผนกต่างยืนกรานไม่เชื่อ”

ลัดดาวัลย์ทำหน้าเบ้บอกไปตามความจริง เธอถูกแฟนของเพื่อนชายในแผนกมาวีนที่บริษัท กล่าวหาเธอแอบเป็นกิ๊กกับฝ่ายนั้น ซึ่งไม่เป็นความจริง ทุกคนต่างเชื่อเพราะเธอกับฝ่ายชายไม่เคยออกไปไหนสองต่อสอง ไม่เคยคุยกันเกินเรื่องงาน ที่สำคัญไม่เคยแม้แต่จะโทรศัพท์คุยกันด้วยซ้ำ

“แล้วทำไมต้องลาออก หรือมันเป็นเรื่องจริง”

สีหน้าหวาดระแวงของผู้เป็นแม่ทำให้สาวดอกไม้ต้องรีบแก้ต่างให้ตัวเอง กับคนอื่นเธอไม่สน เพราะความจริงก็คือความจริง แต่กับผู้หญิงตรงหน้าเธอไม่อยากให้ความไม่สบายใจเข้ากล้ำกลาย

“ไม่จริงจ้ะแม่ หนูดาไม่เคยแม้แต่จะคิดอะไรกับผู้ชายคนนั้นเลย เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันจ้ะ เขาคงติดพันผู้หญิงคนอื่นอยู่ แฟนเขาเองก็คงเหวี่ยงมั่วๆ จนความซวยตกมาอยู่ที่หนูดานั่นแหละ”

“ไม่มีเหตุผล!

“ใช่จ้ะ เห็นไหมว่าเป็นความซวยของหนูดา”

“เปล่า แม่ไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้น แต่กำลังต่อว่าเราต่างหาก เรื่องแค่นี้ก็ต้องลาออก”

“โธ่... หนูดาอยากกลับบ้านนี่จ้ะ ขอแม่กับพ่อหลายทีแล้ว ไม่ยอมให้กลับสักที”

สาวที่เรียนในเมืองกรุงและถูกผู้เป็นแม่ยุยงให้หาประการณ์การทำงานที่นั่นก่อนออด ยอมรับว่าบางเรื่องเธอค่อนข้างหัวอ่อน อย่างเช่นเรื่องคำแนะนำของแม่ แม่พูดแม่ขออะไรเธอให้ได้หมดแหละ

“แม่อยากให้หาประการณ์ก่อนนี่” เพาพะงาค้อนกลบเกลื่อน ซ่อนแววตากังวลใจด้วยการหันไปทางอื่น

“หนูดาคิดถึงบ้าน อย่าไล่หนูดาไปไหนอีกเลยนะแม่นะ” หญิงสาวออดอ้อน

“ไล่เล่ยที่ไหนกัน ก็แค่อยากให้มีอิสระ ได้ข่าวว่าไปเที่ยวฮ่องกงมาไม่ใช่เหรอ”

“แหม...ได้ข่าวอะไรกัน หนูดาโทร. มาเล่าให้ฟังเองแท้ๆ แถมยังส่งของฝากให้มาให้ด้วย”

“ก็นั่นแหละ อยู่ทางโน้นมีสังคม มีงานทำเงินเดือนสูง มีเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวดีจะตาย”

“แต่ไม่มีครอบครัวนี่จ้ะ หนูดาเหงาอยากกลับบ้านเราทุกลมหายใจ”

สาวดอกไม้ออดเสียงแผ่ว บางครั้งก็ไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวถึงได้หยิบยื่นอิสระให้เธอมากนัก ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ต้องการมันสักนิดเดียว เธออยากอยู่ที่นี่ อยากใช้ชีวิตที่เหลือที่พาฮัก

“เอาเถอะ ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นเข้าไปไหว้คุณนาเขาเสีย”


สาวดอกไม้มาแล่วววววววววววว 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #614 kungking1524 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 18:29

    ชอบๆๆๆ สนุก

    #614
    0
  2. #399 fsn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:28

    แม่กลัวอะไรคะ

    #399
    0
  3. #201 moomai06 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 10:06

    นางเอกมาแล้ว ลุ้น ๆ

    #201
    0
  4. #199 eveonly2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 22:38
    หนูดามาแย้วววววว
    #199
    0
  5. #175 ปันปัน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:32

    เฮียกอด..อยู่หนาย...นู๋ดา..มาแว้วๆๆๆ

    #175
    0
  6. #174 noodao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 21:35

    ทำไมแม่ถึงอยากให้อยู่ที่อื่นนอกจากที่่ฟาร์ม

    #174
    0
  7. #170 ManGvi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:35
    มอไซ สามล้อ ขึ้นมาก็ฮาละ
    #170
    0
  8. #169 Thapanee@W (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:29

    คุณแม่ไม่ต้องกลัวนะ พี่กอดเค้ารอหนูดาอยู่จ้า

    #169
    0
  9. #168 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:08

    มาแล้วๆๆ หนูดามาแล้ว แม่กังวลเรื่องญาติ หรือเรื่องพี่อ้อมกอดกันนะ ปล.คิดถึงพี่ถึก

    #168
    0
  10. #165 nuchjira (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 19:54

    หนูดากลับมาแล้ว เฮียกอดอยู่หนายยยยย

    #165
    0
  11. #164 Kamonrat Phoemwong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:29
    หนูดามาล๊าววว รอลุ้นหน้าอ้ายกอดตอนเจอหน้าหนูดา😁😁😁
    #164
    0
  12. #163 48204820 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 15:31
    ในที่สุดน้องดาก็กลับมาหาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของเฮียอ้อมแล้วววววว
    #163
    0
  13. #162 Angangkana (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 15:14
    ในที่สุดน้องดาก็มาอยากเห็นหน้าเฮียกอดตอนเห็นหน้าน้องจัง
    #162
    0
  14. #161 Lovemefilmme (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 12:58
    มาล๊าววว ความสนุกกำลังจะบังเกิด
    #161
    0
  15. #160 uma18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 12:34
    มาแล้วๆๆ น้องกลับมาแล้ว
    #160
    0
  16. #159 ดอกแก้วจ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 12:28

    มีใครส่งข่าวให้เฮียกอดหรือยังงงงง

    ป่านนี้คงรอข้อความจากหนูดาเก้อแล้วว

    #159
    0
  17. #158 pnui19 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:39

    คุณแม่หนูดาคิดอะไร กลัวอะไรเหรอ อย่ามากีดขวางพี่กอดเลยนะคะ


    อยากเห็นพี่กอดดีใจจัง 5555

    #158
    0
  18. #157 KimNanZa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:37
    ถ้าอ้ายกอดเจอหนูดาแล้วจะทำยังไงน้อ แค่คิดก็ฟินแล้ว
    #157
    0
  19. #156 ao_majo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:30

    ที่ส่งลูกออกไปข้างนอกเพราะไม่อยากมองครหาว่าจะมาจับเจ้าของฟาร์มสินะ......แต่คนที่ว่าจะโดนจับก็ออกจะเต็มใจซะยิ่งกว่าเต็มใจซะอีกนะ จริงมั๊ยคะพี่กอด อิอิ

    #156
    0
  20. #155 Pompom06 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:24
    มีอะไรป่าวคุณแม่ถึงไม่ให้กลับบ้านน้อ....ลุ้นลุ้น
    #155
    0
  21. #154 Kungnoi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:13

    หนูดา กลับมาหาอ้ายกอดแล้วเด้อ

    #154
    0
  22. #153 pnui19 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:11

    ขอบคุณค่ะ ^_^

    #153
    0