บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 6 : หนุ่มเนื้อหอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    19 ส.ค. 61

ฟากฝ่ายคนถูกพูดถึงกำลังเผชิญหน้ากับโจทย์ที่บุกมาถึงพาฮัก อังสนานั่งดมยาดมอยู่ถัดไป เพาพะงากับทานต์อยู่ภายในห้องรับแขกของบ้านด้วย โจทย์ของอ้อมกอดกำลังนั่งเผชิญหน้ากัน มิ่งมงคลตามมาสมทบทีหลัง แป๋วเองก็เพิ่งมาถึงพร้อมกับลูกบ้านราวสิบกว่าคน

“มากันทำไมเยอะแยะ” อังสนาต่อว่าคนที่ไม่เกี่ยวข้อง

“มาให้กำลังใจ” หนึ่งในกลุ่มนั้นตอบ

“เอาเถอะแม่ จะมามากกว่านี้ก็ไม่หวั่น” อ้อมกอดบีบมือให้กำลังใจแม่

“แม่ต้องเป็นคนปลอบเราไม่ใช่เหรอ” อังสนาขึงตาใส่ลูกชาย

“เอาล่ะครับ เข้าเรื่องกันเลยนะ” มิ่งมงคลกระแอมไอขัดขึ้นอย่างเป็นการเป็นงาน

“อ้ายกอดต้องรับผิดชอบนางเด้อ” น้อยหน่าชิงพูดก่อน

“อ้ายไปทำอะไรเรา บ้าไปแล้วหรือไงน้อยหน่า” เจ้าของพาฮักถามไปตรงๆ ไม่ลืมส่งสายตาตำหนิให้สาวเจ้า

“นี่ไง ทำร้ายด้วยคำด่า อ้ายใจร้ายยย หล่อแต่ร้ายยย กร้าวใจน้อยหน่าเหลือเกิน”

อ้อมกอดทำหน้าเหยเกเมื่อเห็นแอกติงเล่นใหญ่ของสาวผลไม้ อีกนิดก็ไปแคสติงแสดงละครได้แล้วล่ะ ท่าวางมือทาบอก จีบปากจีบคอปรือตานั่นสมบทบาทมาก เขาเห็นแล้วใจร้าววว...

“เดี๋ยววว กร้าวใจอะไรวะนังน้อย” ละอองปรามลูกสาว

“ภาษาวัยรุ่น แม่บ่เข้าใจดอก เห็นหน้าหล่อๆ บวกถูกอ่อยด้วยการด่าแล้วด่าอีกนี่ทำให้นางใจบางมากกก” สาวผลไม้หลับตาพริ้มให้ทุกคนรู้ว่าตัวเองหวั่นไหวกับความหล่อของอ้อมกอดมากแค่ไหน

“ใจบางอิหยังของมึงอีก”

“เอาล่ะๆ เข้าเรื่องเถอะ” มิ่งมงคลขัดขึ้นอีกครั้ง “สรุปไอ้กอดมันไม่ได้ทำมิดีมิร้ายร่างกายเรานะน้อยหน่า”

“ในความเป็นจริงคือใช่ แต่ในความฝัน...” น้อยหน่าปิดปาก หลับตาปี๋ “น้อยหน่าตกเป็นของอ้ายกอดนับพันๆ ครั้งแล้ว”

“อิน้อยหน่า! ไหนมึงบอกถูกทำร้ายไง” ละอองตวาดถามลูกสาว ตอนลูกร่ำไห้มาบอกว่าถูกอ้อมกอดทำร้าย หล่อนถึงกับเนื้อเต้น ความที่อยากได้ชายหนุ่มเป็นเขยอยู่แล้ว จึงรีบพาลูกสาวไปบ้านผู้ใหญ่ ตั้งใจจะเอาความจนได้ชายหนุ่มมาเป็นเขย 

“ก็ใช่ไง เจ็บปวดหัวใจไปทั้งวันทั้งคืนเลยนะแม่”

“กูหมายถึงว่าเขาแตะต้องตัวมึงไหม”

“ในความฝัน... ยิ่งกว่าแตะอีกแม่ ดุมากกก... ขาเตียงโยก พื้นสะเทือน กร้าวใจนางหล้ายเด้อ” 

อ้อมกอดถึงกับขนลุกกับน้ำเสียงกร้าวใจเช่นกัน มิ่งมงคลเองก็รู้สึกไม่ต่างจากเพื่อน

“สรุปว่าไม่ได้ทำ ที่เล่นใหญ่ใส่แอกติงจนฟังไม่ได้ศัพท์เมื่อวานเพราะไอ้กอดด่าว่าเสือกเรื่องน้องมันว่างั้นเถอะ” ผู้ใหญ่บ้านหนุ่มเป็นคนสรุป ยอมรับว่าลูกบ้านอย่างน้อยหน่ารับมือยากที่สุด

“ทำ! อ้ายกอดทำร้ายจิตใจนาง” น้ำหูน้ำตาที่เหมือนสั่งได้เล่นเอาผู้คนที่อยู่รอบๆ ต่างตะลึง อ้อมกอดบีบมือผู้เป็นแม่ที่เหมือนกำลังกลั้นหายใจ

“แม่ใจเย็นนะ” ชายหนุ่มกระซิบ

“จะเป็นลมเสียให้ได้ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น” อังสนากระซิบตอบ 

“จะให้เขารับผิดชอบอะไร ก็ทะเลาะกันธรรมดา ที่สำคัญเราไปยุ่งเรื่องอ้อนเองไม่ใช่เหรอ” มิ่งมงคลยังทำหน้าที่ของตน คนที่เหลือต่างพยักหน้าเห็นด้วย 

สรุปว่าไม่ได้ทำร้ายร่างกายเหมือนที่เข้าใจ เมื่อวานน้อยหน่าเล่นร้องไห้เป็นเต่าเผาจนผู้คนตีความไปต่างๆ นาๆ

“ไม่ธรรมดา ทะเลาะกันแบบนี้แสดงว่ามีใจให้กัน ควรแต่งงานกัน ถ้าอ้ายกอดไม่สะดวกยกขันหมากไปขอ นางให้แม่ยกมาเองก็ได้ เอาเท่าไหร่ว่ามา”

“อิน้อยหน่า!

“แม่น่ะ ขึ้นเสียงทำไม ถามเขาก่อนสิว่าจะเอาสินสอดเท่าไหร่” สาวผลไม้ทำหน้างอเป็นจวัก ไม่ชอบที่แม่ตะคอก

“กูไม่ได้มีเชื้อสายแขกนะ ถึงต้องยกขันหมากไปขอผัวให้ลูก”

“ก็คิดเสียว่ามีไปก่อน ให้ฉันได้อ้ายกอดเป็นผัวแล้วค่อยเลิกคิด ตอนนี้แม่ไปต่อราคาก่อน”

อ้อมกอดอ้าปากเหวอ จู่ๆ กลายเป็นคนมีราคาให้ต่อขึ้นมาเฉยเลย มิ่งมงคลเกือบหลุดขำ ชายหนุ่มก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม

“เอายังไงแม่ละออง ลูกชายฉันไม่ได้ทำอะไรลูกสาวเธอเลยนะ เด็กมันแค่ทะเลาะกัน” อังสนาพูดพร้อมยกยาดมขึ้นสูด

“จะเอาไง ฉันอายจะแย่แล้ว มันไปร้องห่มร้องไห้เสียจนฉันคิดว่ามันถูกข่มขืนนี่ไง” ละอองว่าอย่างหัวเสีย ความหวังจะมีลูกเขยเป็นถึงเจ้าของฟาร์มดับมอด “ว่าแต่... ไม่คิดจะลองเรียกสินสอดมาหน่อยเรอะ เผื่อฉันจะสู้ราคา”

ผู้คนในที่นั่นต่างอ้าปากค้าง ความเงียบทำให้ละอองที่เผลอหลุดปากหัวเราะกลบเกลื่อน

“อย่าลองเลย ลูกฉันรักชอบใคร ฉันยินดียกขันหมากไปขอลูกสะใภ้เอง ถ้าไม่มีเรื่องอะไรอีก ฉันขอให้ทุกคนกลับบ้านไปเถอะ”

“ม่ายยย อ้ายกอดจิบ่รับผิดชอบนางติ” น้อยหน่าที่หลงดีใจจนเนื้อเต้นในทีแรกกรีดร้องไม่ยอม 

“น้อยหน่า ตั้งสติก่อน” อ้อมกอดเตือนอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย

“ไผ๋มาเห็นคนหล่อแบบนางก็สติแตกคือกัน”

“แต่มึงเข้าขั้นบ้าผู้ชาย” ละอองต่อว่าลูกสาว หน้าชาไปตั้งแต่ถูกปฏิเสธ

“แม่กะเบิ่งเอา หล่อออกปานนั้น หุ่นก็ดี๊ดี เป็นตาบ้าบ้อ”

มิ่งมงคลมองเพื่อนสลับกับสาวผีบ้าที่ทำให้เขาต้องทิ้งงานมาที่นี่

“แยกย้าย เสียเวลาเฮ็ดเวียกเฮ็ดงาน” แป๋วที่ตั้งใจมาเป็นพยานให้อ้อมกอดลุกขึ้นเป็นคนแรก จริงๆ มาแค่นี้ก็ได้เรื่องไปพูดมากโข

“ป้าแป๋ววว ป้ามาเป็นพยานให้นางแหน่ อ้ายกอดทำร้ายจิตใจนางอีหลี”

“อิน้อย เขาบ่ได้ทำร้ายจิตใจมึง เขาด่ามึง มึงเสือกเรื่องน้องเขาเอง!

แป๋วสะบัดตูดเดินออกจากบ้านเป็นคนแรก เรื่องยุ่งๆ จึงเอวังด้วยประการฉะนี้

 

“เฮ้อไปกันหมดแล้วค่อยโล่งหน่อย” อังสนาโบกพัดเบาๆ หลายวันมานี้มีแต่เรื่องให้คิดจนหลับไม่สนิท เรื่องลูกสาวน่ะไม่เท่าไหร่แล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ได้ตบแต่ง แต่เรื่องลูกชายนี่สิ ได้สะใภ้แบบน้อยหน่าหล่อนคงเป็นลมวันละหลายรอบ

“แอกติงเล่นใหญ่ไม่เปลี่ยนเลยนะแม่น้อยหน่านี่” เพาพะงาว่ากลั้วหัวเราะ ครั้งนี้ครั้งแรกเสียที่ไหนที่ฝ่ายนั้นบุกมา

“ขนาดกอดไม่เล่นด้วยนะเพา ไม่รู้ไปฝังใจอะไรกันนักหนา” อังสนาค้อนให้ลูกชาย

“นั่นสิคะคุณนา หลายปีมานี้น้อยหน่าเทียวเข้าออกที่นี่จนชาวบ้านเขาลือไปทั่ว”

“ลือได้ลือไป ทุกคนรู้หรอกว่ากอดไม่ได้เล่นด้วย” ทานต์แย้ง 

“ถึงงั้นก็เถอะ ดวงนายกอดน่าจะสมพงศ์กับเรื่องแบบนี้ น้าอดนึกถึงเรื่องตาแช่มกับบีลูกสาวยายจินดาไม่ได้จริงๆ” เพาพะงาว่าพรางยิ้มให้หนุ่มเนื้อหอม

“นั่นสิ นึกถึงเรื่องนั้นแล้วฉันอยากเป็นลมขึ้นมาจริงๆ” อังสนาโคลงศีรษะ 

เรื่องราวที่ทำให้พาฮักฟาร์มกับจินดาฟาร์มบาดหมางกันมาจนถึงทุกวันนี้ค่อยๆ ผุดพรายขึ้นในความทรงจำ

 

“มากันครบก็ดีแล้ว นังบีมันท้อง!

อังสนาถูกด่าจนหน้าชาถึงกับเข่าอ่อนจนลัดดาวัลย์ต้องรีบเข้ามาพยุง ตอนถูกด่าน่ะจับใจความไม่ค่อยได้ ได้ยินแต่ว่าเลี้ยงลูกไม่ดี ให้ไปทำร้ายคนอื่น อีกฝ่ายไม่ได้บอกว่าลูกหล่อนไปทำสาวท้อง

“ใครท้อง” อ้อมกอดเดินเข้ามาพยุงผู้เป็นแม่อีกด้าน

“เอ๊า ก็นังบีลูกสาวฉันนี่ไง” 

อ้อมกอดคุ้นหน้าค่าตาจินดากับลูกสาวเป็นอย่างดี ชายหนุ่มมองจินดากระชากตัวลูกสาวออกจากรถ มีผู้คนมาเป็นเพื่อนเป็นสักขีพยานเกือบสิบคน

“ออกมาสินังตัวดี ท้องสี่เดือนแล้วมึงปิดใครไม่ได้หรอก”

“แม่จ๋า... ฉันเจ็บ”

“มึงเจ็บกูเจ็บกว่า ไปบอกผัวมึงให้มาจัดการเลย” จินดาตวัดตาเขียวขุ่นมาทางอ้อมกอด

“กอด... ไม่จริงใช่ไหม” อังสนาเขย่าแขนลูกชาย

“ไม่จริงแม่ กอดไม่ได้เป็นอะไรกับเขา”

“ไม่ได้เป็นอะไรเรอะไอ้เลว แล้วที่ลูกฉันเทียวไปเทียวมาที่ฟาร์ม มันไปแอบได้เสียกับบักเงาะมันเรอะ!” 

“อ่า เงาะเปล่านะ เงาะไม่ใช่พ่อเด็ก” เงาะที่ตามมาสมทบรีบปฏิเสธ

“แหงล่ะ รูปชั่วตัวดำอย่างมึง กูไม่เอาเป็นเขยหรอก นังบีลูกกูมันคงไม่ตาต่ำขนาดนั้น”

อ้อมกอดได้ยินแล้วกัดฟันกรอด กำลังจะตอบโต้หากแต่ถูกผู้เป็นแม่ห้ามไว้เสียก่อน

“มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยจากันเถอะ” อังสนาว่าอย่างใจเย็น 

“พูดอะไรล่ะ ลูกสาวฉันมันท้องโย้ออกมาขนาดนี้” จินดามองลัดดาวัลย์ด้วยสายตาเหยียด “ถึงมันจะไม่ได้บำเรออยู่ทุกวัน ยังไงเสียมันก็ท้องแล้ว ควรได้แต่งเป็นเมียเอก ส่วนพวกกาฝากที่มาขออาศัยโดยจ่ายค่าจ้างเป็นตัวลูกสาวน่ะ ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยว่าให้ไล่ไปอยู่ที่อื่น!

“มากไปแล้วนะ!” อ้อมกอดตวาดเสียงดังลั่น 

“มากไปยังไง สิ่งที่มึงทำกับลูกกูมันยิ่งกว่าอีก กูแทบจะเอาปี๊บคุมหัวอยู่แล้ว”

“ก็ไปเอามาคุมสิวะ ถ้าไม่มีจะให้ไอ้เงาะไปเอามาให้” อ้อมกอดตวาดสวนอย่างไม่ไว้หน้า

“หนอยไอ้ชั่ว สมบัติมีแค่นี้มึงอย่าริจองหอง ฟาร์มมึงแค่ประติ๋วเดียวเท่านั้น” จินดาด่ากราด พาฮักฟาร์มยังมีขนาดไม่ใหญ่เท่าฟาร์มของหล่อน เทียบกันแล้วยังห่างอีกหลายขุม

“ใจเย็นก่อนเถอะ แล้วก็เลิกเข้าใจผิดคิดว่าหนูดาเป็นเมียกอดได้แล้ว” อังสนาสบช่องรีบแก้ไขความเข้าใจผิด

“แหม อย่ามาทำพูดดีไปหน่อยเลย เด็กนั่นใส่ชุดนอนเดินออกมาจากบ้าน จะให้คิดเป็นอื่นได้ยังไง” จินดาที่ไม่รู้ว่าลัดดาวัลย์มานอนกับอ้อนรักส่งสายตาเหยียดหยามไปให้

“หยุดปากผล่อยๆ ของป้าเดี๋ยวนี้นะ!

“กูไม่หยุด จนกว่ามึงจะรับผิดชอบลูกสาวกู”

“แม่...” 

“มึงไม่ต้องมาเรียก หรือมึงจะบอกว่าไอ้เงาะเป็นผัวมึงกันนังบี”

“ไม่ใช่จ้ะ”

“นั่นไง ถ้าไม่ใช่ไอ้เงาะก็ไอ้กอดนี่แหละ นังลูกไม่รักดีเอ๊ย!” จินดาตบหัวลูกสาวด้วยความโมโห แม้จะอยากได้อ้อมกอดเป็นเขยอยู่บ้าง แต่ก็ต้องไว้ฟอร์มกันสักหน่อย “กูพร่ำสอนให้หาผัวรวยๆ มึงเคยจำบ้างไหม มึงคิดว่ากูจะปลื้มผัวมึงเพียงเพราะมันมีฟาร์มเล็กๆ นี่เหรอวะ”

บีสะอื้นไห้ หลบสายตาผู้คนด้วยความอับอาย

“ป้าจะคิดเองเออเองแบบนี้อีกนานไหม” อ้อมกอดถามเสียงลอดไรฟัน 

“ทำไม กูคิดเองเออเองที่ไหนกัน บักเงาะไม่ใช่ก็มึงนี่แหละ ในฟาร์มนี้มีใครอีก ไอ้ทานต์หรือไอ้ธรรมกัน”

“เหลือลุงแช่มนะป้าจิน” เงาะโพล่งขึ้น

จินดาหันไปถลึงตาดุใส่เงาะ เหลียวหาแช่มก็ไม่พบ

“ไอ้แช่มมันรุ่นกูไหม ห้าสิบกว่าแล้วลูกกูจะเอามันทำผัวเรอะ พูดไม่คิด โง่สมกับเป็นมึงจริงๆ บักเงาะ บักลูกไม่มีพ่อมีแม่”

“หยุดได้แล้วป้า”

“กู...”

“บอกให้เงียบ!” 

อ้อมกอดชี้หน้าหญิงสูงวัยกว่า ทุกคนในที่นั้นต่างเงียบกันหมดไม่เว้นแม้แต่จินดา

“บี... บอกไปสิว่าใครเป็นพ่อเด็กในท้อง”

“เออ พูดมานังบี ถ้ามันไม่รับแม่จะพาไปแจ้งความ”

“แม่... ไม่ใช่อ้ายกอดหรอกจ้ะ” บีว่าพรางสะอื้นไห้ กระถดตัวหนีเงื้อมือของผู้เป็นแม่ที่พร้อมจะฟาดได้ทุกเมื่อ

“หา! แล้วใครกันผัวมึง อย่าบอกนะว่าบักเงาะ”

“ไม่ใช่เงาะ เงาะไม่ได้ทำ” เงาะรีบปฏิเสธ

จินดาเบิกตากว้าง มองเงาะที อ้อมกอดที สุดท้ายหันไปจ้องลูกสาว

“ฉัน-กับ-พี่-แช่ม-เรา-รัก-กัน”

เหตุการณ์วุ่นวายจบลงที่บีกับสักขีพยานต่างต้องอุ้มร่างจินดาที่หงายเงิบนำส่งโรงพยาบาล หลังจากนั้นแช่มจึงพาผู้ใหญ่ในหมู่บ้านไปเจรจาสู่ขอบีกับจินดา รายนั้นไม่ได้ยอมแต่โดยดี หากแต่ยอมเพราะความจำใจ บีถูกทุบตีพร้อมกับไล่ให้มาอยู่ด้วยกันที่พาฮักฟาร์ม 

แต่ทั้งคู่ใช้ชีวิตด้วยกันแค่ไม่กี่เดือน หลังคลอดบีก็หอบลูกหนีกลับไปกราบเท้าขอโทษผู้เป็นแม่ จินดายอมให้ลูกกับหลานไปอยู่บ้านโดยประกาศตัดขาดจากแช่ม ต่อมาก็เอาหลานมาโยนให้พ่อเลี้ยงโดยไม่คิดสงสาร

 

อ้อมกอดนั่งรับลมเย็นพร้อมดื่มเบียร์ตรงเฉลียง ลมลู่พัดดอกบัวตูมให้ไหวเป็นเงากับผืนน้ำ เกิดเรื่องมากมายจนทำให้ชายหนุ่มอดคิดถึงใครบางคนไม่ได้ หลายเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอหน้ากัน ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้

Hug: หนูดาเป็นไงบ้าง

ชายหนุ่มมองหน้าจอมือถือที่มีข้อความที่ส่งไปตั้งหลายวันแล้ว ป่านนี้หญิงสาวยังไม่ยอมกดอ่าน เธอยุ่งงานหรือเขาไม่สำคัญก็ไม่รู้

...อ้ายคิดฮอด

ปากหยักคลี่ยิ้มมองข้อความที่เพิ่งพิมพ์หากแต่ไม่กล้ากดส่ง ปลายนิ้วกดยังปุ่มลบตามด้วยเสียงถอนหายใจ

Hug: เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า 

Hug: คนที่พาฮักเป็นห่วง

Hug: ว่างแล้วอย่าลืมตอบข้อความ


__________________________________


เขียนไปเขียนมานึกว่าน้อยหน่าเป็นางเอก 555 ตอนหน้าหนูจะกลับบ้านแล้วจ้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #229 ต้นหญ้า ญาญ่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 16:12

    โอ๊ย น้อยหน่าไปเอาความมั่นมโนมาจากไหนลูกกกกกกกกกกก 555 ฮานางมาก

    #229
    0
  2. #173 noodao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 21:27

    น้อยหน่านี่สุดยอดของการมโนในการหาสามีจริงๆแม่คุณ ทำไมหนุดาถึงหายไปไม่ติดต่อ

    #173
    0
  3. #167 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:04

    น้อยหน่าคนจริง 2018 ขอเอง แม่ก็จริงยิ่งกว่ากล้าขอด้วย อิอิ อยากเจอหนูดาแล้วจ้าาา

    #167
    0
  4. #152 ManGvi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 00:05
    Waiting 4U
    #152
    0
  5. #151 Kungnoi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 17:53

    อยากรู้แล้วจ้า น้องดาหายไปไหน รีบมาต่อไวไวน้า

    ค่าตัวแพงจริงๆเลยคนนี้555

    #151
    0
  6. #150 Bee Nattamon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:47

    กร้าวใจจริงงงงงงงงงงง ใจบางไปหมดแล้วว ขำความเล่นใหญ่ของนุ้งน้อยหน่า ขาเตียงโยกฟื้นสะเทือนนางคงโดนกระทำอย่างหนักแน่ๆ ถึงได้เล่นใหญ่ขนาดนี้ 555555

    #150
    0
  7. #149 KimNanZa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:28
    รอหนูดาทุกเมื่อเชื่อวันเด้อค้า
    #149
    0
  8. #148 uma18 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 12:38
    กลับมาเถอะหนา พี่กอดคิดถึง
    #148
    0
  9. #147 moomai06 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:56

    เป็นหมู่บ้านหรรษาไปเลย 555

    #147
    0
  10. #146 nuchjira (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:45

    หนูดารีบกลับมาเถอะ เฮียจะไม่รอดจากสาวๆแล้วววว

    #146
    0
  11. #145 aprilfuday (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:25
    ตอนนี้บอกเลยสงสารเงาะอ่ะ
    #145
    0
  12. #144 Gusgus (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:12

    รอตอนต่อไปน่ะค่าาา สนุกมากเลย

    #144
    0
  13. #143 มืใหม่คาซึ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:05
    เนื้อหอมจริงๆ 555
    #143
    0
  14. #142 Pompam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 10:52

    มมโนได้แจ่มมากน้อยหน่า

    #142
    0
  15. #141 ao_majo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 09:53

    น้องดาจะกลับมาแล้ว อ้ายกอดปัดกวาดบ้านรอน้องยัง?อิอิ

    #141
    0
  16. #140 Angangkana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 09:43
    อ้ายกอดเพ้อคิดฮอดหนูดาทุกวันเลย หนูดาจะคิดถึงอ้ายกอดมั๊ยนะ
    #140
    0
  17. #139 pnui19 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 09:23

    ขำน้อยหน่าอย่างแรง 5555


    น้องดาอย่าทำให้พี่กอดผิดหวังนะ

    #139
    0
  18. #138 Pompom06 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 09:20
    หนูดากลับมาสักทีเถอะอ้ายคิดฮอด
    #138
    0