บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 29 : เริ่มใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    18 ก.ย. 61

ลัดดาวัลย์กลับบ้านไปพร้อมดอกไม้กับใบเตยถุงใหญ่ ล้วนธรรมที่ต้องเข้าไปในฟาร์มเดินมาส่งอ้อนรักที่บ้าน สองหนุ่มสาวหยุดยืนจ้องหน้ากันพักหนึ่ง

“ขอโทษนะธรรม” อ้อนรักเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“ไม่เป็นไร เธอกับฉันยังคงเป็นเพื่อนกันเสมอ” หนุ่มที่เคยสารภาพรักกับเพื่อนสาวบอก

“ใช่ ขอโทษที่เพื่อนคนนี้ทำตัวแย่ๆ นะ ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ” 

ล้วนธรรมนิ่วหน้า ไม่เข้าใจว่าเพียงชั่วข้ามคืนเหตุใดคนที่เอาแต่ใจมาทั้งชีวิตถึงได้สำนึกผิดได้

“สงสัยเหรอว่าทำไมฉันสำนึกผิดเร็ว”

“อืม”

“เมื่อคืนฉันไปที่คอกกับแม่ แอบเฮียไปน่ะ” หญิงสาวบอกเสียงเครือจัด หลังจากแม่บอกเรื่องเฮียจะขายร้าน แม่ก็พาเธอไปที่คอก เธอได้เจอทานต์กับเงาะ แต่ไม่ได้พูดคุยกัน 

“ที่คอกไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นหรอก อีกพักคงดีขึ้น”

“ฉันรู้...​แต่มันทำให้ฉันคิดถึงตอนเป็นเด็กไม่ได้ เฮียไม่ค่อยมีเวลามาเล่นกันฉัน ฉันเห็นเฮียทำงานตลอด ตอนที่ไม่เห็นก็คือตอนไปเรียน” อ้อมกอดทำงานหนักมาตั้งแต่ผู้เป็นพ่อเสียชีวิต อ้อนรักจึงตกอยู่ในความดูแลของแม่ หญิงสาวรับรู้มาตลอดว่าพี่ชายทำงานหนักเพื่อส่งเสียครอบครัว กระทั่งรับครอบครัวทานต์มาอยู่ด้วย พาฮักจึงเติบโตขึ้น ความเป็นอยู่ในบ้านล้วนแต่ดีขึ้น

“แล้วยังไง ก่อนหน้านี้ที่เธอทำเรื่องแย่ๆ เธอไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เหรอ”

“ไม่ ฉันคิดเอาแต่ได้” อ้อนรักส่ายหน้า น้ำตาไหลพรากลง “...มันสบายจนเคยตัว นายเข้าใจไหม แต่ฉันไม่ได้แย่จนไม่รู้ว่ากว่าจะมีวันนี้ เฮียลำบากมามากแค่ไหน เรื่องที่ฉันทำไปเมื่อวาน... มันเป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของคนโง่ๆ อย่างฉัน ฉันคิดว่าถ้าพี่หนูดาไม่เข้าไปดูร้าน เฮียจะยุ่งแล้วตัดสินใจขายร้านได้เร็วขึ้น ถ้าได้เงินมาชาครต้องกลับมาหาฉัน ฉันเลยทำอะไรร้ายๆ กับน้าเพา ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดจริงๆ นะธรรม” 

ทั้งสีหน้าพี่ น้ำตาแม่ปลุกสำนึกในตัวหญิงสาว ยิ่งมาถูกคนรักตัดรอนก็ยิ่งเสียใจกับการกระทำของตน ตอนถูกครอบครัวฝ่ายชายปฏิเสธยื่นคำขาดจนต้องล้มงานแต่ง เธอคิดจะเอาชนะอีกฝ่ายด้วยการทำทุกอย่างให้ได้แต่งงานกับเขา 

“ก่อนหน้านี้ฉันอยากได้เงินเอาไปลงทุนสักก้อน ไม่อยากทำร้านในอำเภอต่อแล้ว เพราะรู้ว่าทั้งหมดนั่นเกิดขึ้นได้เพราะพี่หนูดา ฉันไม่ได้ทำอะไรนอกจากขอเฮียแล้วก็ไปดูร้าน ฉันไม่ได้ภูมิใจกับมัน นายเข้าใจฉันไหมธรรม ฉัน...ไม่ภูมิใจ ยิ่งรู้ว่าพี่หนูดาไปดูร้านให้แล้วยอดขายดีกว่าเดิมเลยพาล มันเหมือนทุกอย่างดีขึ้นได้เพราะเฮียเพราะพี่หนูดา มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะน้ำพักน้ำแรงของฉัน”

อ้อนรักร่ำไห้อย่างสำนึกผิด ร้ายกับคนอื่นมามากแค่ไหน ทำผิดต่อแม่กับพี่ไว้เท่าไหร่ แต่เธอตระหนักดีว่าทั้งสองคือคนที่รักและหวังดีกับเธอมากที่สุด 

“พอรู้ว่าเฮียต้องขายร้านเพื่อเอาเงินมาให้ฉันและเอามาเป็นทุนรอน ฉันก็รู้สึกเสียใจจริงๆ นะธรรม ฉันรู้ว่าเฮียเองก็อยากทำร้าน”

“เธอรู้ตอนที่มันสายไปแล้วล่ะ ตอนไปติดต่อขายเองทำไมไม่สำนึก” 

อ้อนรักมองเพื่อนด้วยแววตาสั่นระริก นั่นสิ...ก่อนหน้านั้นทำไมเธอถึงไม่สำนึก คิดแต่จะหาเงินไปลงทุนสร้างครอบครัวกับแฟนหนุ่มอย่างเดียว

“รู้อะไรไหมอ้อน เฮียเขารักเธอมากนะ เงินที่ซื้อตึกนั่นคือเงินเก็บ เขาหวังอยากให้เธอมีทรัพย์สมบัติติดตัว ครอบครัวผู้ชายเขาจะได้ไม่ดูถูก เรื่องร้าน...ถ้าพยุงไปอีกหน่อย ฉันว่าคงพอไปได้ แต่ที่เฮียเขาตัดสินใจขายคงเพราะอยากเอาเงินมาให้เธอ เฮียเขาว่าไปติดต่อขายเอง อาจได้ราคามากกว่าให้เธอคุยเสียอีก”

 

อ้อมกอดมีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อเมื่อเห็นขนมเปียกปูนในจานโฟมสำหรับใส่ขนมขาย ชายหนุ่มยิ้มให้สาวที่ช่วยมาเพิ่มสีสันให้กับชีวิต

“ขอบใจหลาย อ้ายบอกแล้วว่าบ่ต้อง” หนุ่มที่เคยปฏิเสธน้ำใจสาวผลไม้มานับร้อยครั้งบอก

“บ่เป็นหยัง นางเต็มใจ นางให้กำลังใจอ้ายเด้อ” สาวที่ไม่เคยจดจำเรื่องราวเก่าก่อนยิ้มกำลังใจชายหนุ่ม วันนี้น้อยหน่าสวมเสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูอ่อนกับโจงกระเบนเข้ากับเทศกาลสรงกานต์ที่กำลังจะมาถึง

เจ้าของพาฮักพิจารณาขนมเปียกปูนกับขนมข้าวต้มมัดที่ใครบางคนฝากมากับล้วนธรรมตั้งแต่เช้า ล้วนธรรมบอกว่าหญิงสาวกลับบ้านแต่หัววัน หลังจากรู้เรื่องทั้งหมดแล้วจึงหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ว่าง กอปรกับกล้วยน้ำว้าสุกมากพอดี อีกฝ่ายเลยแช่ข้าว เตรียมของแล้วลุกมาห่อและนึ่งตั้งแต่เช้าตรู่

“อุ้ย ข้าวต้มมัด นางขอชิมแหน่เด้อ” น้อยหน่าแสร้งอุทาน หยิบข้าวต้มมัดมาแกะกินโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต เพียงคำแรกหญิงสาวก็ร้องอื้อหือในลำคอ “แซ้บแซบ... ซื้อมาจากร้านป้าแป๋วแม่นบ้ออ้ายกอด”

“บ่ได้ซื้อ”

“งั้นทายว่าน้าเพาเป็นคนเฮ็ด อร่อยยย...สมคำร่ำลือ”

อ้อมกอดยิ้มบาง ไม่ชี้แจงว่าใครเป็นคนทำ แกะซีลที่ห่อขนมเปียกปูนแล้ววางคู่กับจานข้าวต้มมัด กับน้อยหน่าแม้รำคาญใจไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดขึ้นมาอีก ชายหนุ่มทอดสายตาไปยังดอกบัวผันหลากสีในสระ

“เห็นเขาว่าอ้ายกอดจะขายร้านในอำเภอเหรอ” น้อยหน่าถามทั้งที่มีขนมอยู่ในปาก

“อืม ข่าวเร็วดีนะ”

“แม่ไปตลาดมาเมื่อเช้า นางห่วงเลย ฟ่าว’ มาถาม”

เจ้าของพาฮักยิ้มให้สาวที่ รีบ’ มาถามข่าว ชายหนุ่มรู้ดีว่าเย็นนี้ข่าวเขาจะขายร้านคงรู้กันทั่วหมู่บ้าน 

“อ้ายจะขายเพราะไม่มีคนดูแล อีกอย่างคือต้องเอาเงินมาพยุงที่นี่”

“อ้ายกอดจะหมดตัวบ้อ” น้อยหน่าทำตาโต

“ใกล้เคียง บ่ถึงกับหมดตัวดอก เรียกว่าเกือบหมดจะถูกกว่า” หนุ่มที่ประสบปัญหาแต่ไม่ถึงกับหมดตัวพูดเวอร์ไปงั้น ปัญหาตอนนี้คือแม่โคต้องได้อาหารที่มีสัดส่วนพอดีซึ่งต้องใช้เวลาอีกพัก

“...”

อ้อมกอดกดยิ้มมุมปากให้สาวที่เงียบลง ปกติเธอมาต้องคุยแจ้วๆ เหมือนนกแก้วนกขุนทอง แถมยังชอบมาได้จังหวะเขาพักจากงานในคอกเสียด้วยสิ

 

เงาะป้อนข้าวบีมที่เอาแต่ร้องไห้กระอืดๆ จะหาพี่หนูดาตั้งแต่เลิกเรียน เมื่อคืนแช่มรับบีมกลับมานอนที่ห้องด้วย เสียงเด็กร้องไห้จนดึกดื่นทำให้เงาะไม่ค่อยสบายใจ เช้ามาตอนไปส่งโรงเรียนไอ้แสบก็ยังร้องหาลัดดาวัลย์ไม่หยุด ความจริงครอบครัวเพาพะงาขอตัวบีมไปอยู่ด้วยแต่แช่มไม่ยอม

“น้าเพากับหนูดาอาสาจะดูให้ ทำไมไม่ยอมล่ะลุงแช่ม” เงาะพูดขึ้นอีกครั้ง ตั้งแต่เมื่อวานเพาพะงามาพูดกับแช่มเรื่องจะพาบีมไปด้วย หากแต่แช่มไม่ยอมท่าเดียว 

“เกรงใจเขา”

“ทีอย่างนี้เกรงใจ” เงาะหลุดปาก

“กูเกรงใจทุกคนนั่นแหละเงาะ กู...”

“กูอะไรลุง” คนที่รออีกฝ่ายสารภาพมานานเป็นสัปดาห์ยื่นหน้าเข้าไปถาม

“กู...ไม่มีอะไรจะพูดตอนนี้”

“อ้าว” เงาะส่ายหน้า แม้อีกฝ่ายจะตั้งใจทำงานและมีสีหน้าสำนึกผิดตลอดเวลา เขาก็ยังไม่สามารถมอบความไว้วางใจให้ชายคนนี้ได้อีก ทุกวันนี้เขาคอยเฝ้าจับตามองอีกฝ่ายอยู่ตลอด

“คืนนี้มีใครมานอนเฝ้าคอกไหม” 

“มี ธรรมกับฉันจะมานอนเฝ้าคอก ทำไมเหรอลุง”

“เปล่า แค่ถามดู เห็นว่าเด็กๆ มันดีขึ้นแล้ว”

เงาะขบกรามแน่น “นังชบามันจะคลอดวันสองวันนี้ ยังไงก็ต้องมีคนดู คืนนี้ลุงให้บีมไปนอนบ้านน้าเพาเถอะ มันร้องไม่หยุดแบบนี้ ยังจะรั้งไว้ทำไม” 

“เขาไม่ได้อยู่ในพาฮักแล้ว กู...”

“หยุดพูดคำว่าเกรงใจทีเถอะ ถ้าลุงเกรงใจจริง คงบ่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #554 moomai06 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 18:56

    ชักรำคาญลุงแช่มแล้วนะ

    #554
    0
  2. #544 BEN PHOOSAP (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 08:05

    อ้อนสำนึกได้ซะทีนะ


    #544
    0
  3. #543 Aum OpApXp (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 23:57
    เงาะสู้ๆ เอาให้ลุงสำนึกให้ได้นะ
    #543
    0
  4. #542 0852216470 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 20:38
    อ้อนกลับตัวได้เสียที น้อยหน่าชอบเฮียกอดที่เงินหรอเนี่ย! เงาะเกรี้ยวกราดอะ555อย่าให้เงาะต้องสอนนะลุงแช่ม
    #542
    0
  5. #541 noodao (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:53

    เงาะจัดสักชุดสิ ลุงจะรู้สักทีว่าทำอะไรอยู่

    #541
    0
  6. #540 goldensun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 15:32
    อยากรู้เหตุผลของแช่ม
    ว่าแต่น้อยหน่าถอดใจเหรอ
    #540
    0
  7. #538 wanpenskc (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 10:35
    เงาะแทนเดือดแล้ว
    #538
    0
  8. #537 popmada (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 09:56
    แบบนี้สิเงาะ ให้มันรู้กันไปเลย
    #537
    0
  9. #535 KimNanZa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 09:22
    อย่าให้เงาะสูนเด้อลุงแช่ม
    #535
    0
  10. #534 Pompom06 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 09:17
    เงาะพูดได้ใจจริงๆๆเมื่อไรจะสำนึกนะลุง
    #534
    0