บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 28 : เริ่มใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    18 ก.ย. 61

13

เริ่มใหม่

ข่าวคราวเกี่ยวกับปัญหาในพาฮักไม่ได้เป็นความลับ ร้านขายของชำคึกครื้นเป็นพิเศษในช่วงนี้ ผู้คนต่างพูดถึงพาฮักฟาร์มทั้งสิ้น น้อยหน่าที่เข้าออกที่นั่นทุกวันกลายเป็นโต้โผโทรโข่งอัพเดทข่าวเช้าสายบ่ายเย็น

“ใครย้ายออกจากพาฮักนะนังน้อย” แป๋วถามเจ้าแม่แฟชั่นนิตต้าแห่งดงรัก

“ครอบครัวน้าเพาน่ะสิ ย้ายไปอยู่บ้านหลังน้อยในหมู่เจ็ดนู่นแล้ว” หมู่บ้านดงรักมีหมู่ห้ากับหมู่เจ็ด บ้านที่เพาพะงาซื้อไว้ตั้งอยู่หมู่เจ็ด ในขณะที่พาฮักซึ่งอยู่หมู่บ้านเดียวกันอยู่หมู่ห้า

“อ้อ บ้านเก่ายายบุญมาเขาเนาะ” แป๋วเอ่ยถึงเจ้าของบ้านเก่าที่ย้ายตามลูกไปอยู่อีกจังหวัด

“นั่นแหละ เห็นไปเก็บกวาดกันตั้งแต่เช้า ของมีไม่กี่อย่างเองหรอกมั้ง ขนกันสามรอบก็หมด” สาวผลไม้เล่าเสียละเอียดยิบ

“สามรอบมันต้องเยอะสิมึง”

“ไม่เยอะ เห็นว่าเอาไปไม่หมด อันไหนของเก่าของอ้ายกอดเขาไม่เอา” คนที่ไปสืบมาแล้วบอก อดเบะปากไม่ได้เพราะเพิ่งได้เจอลัดดาวัลย์อีกครั้งเมื่อเช้า

“แล้วไงล่ะ” แป๋วเท้าสะเอวนิ่วหน้าถาม

“แล้วไงอะไรป้า” น้อยหน่าถามหน้าซื่อ

“แล้วมึงไม่เสือกอะไรกับเขาเล่า”

“ป้า!

“อย่ามาขึ้นเสียงกับข้า วิ่งแรดๆ ไปที่พาฮักทุกวัน ถามหน่อยเถอะว่ะนังน้อยหน่า กอดเขาเห็นมึงอยู่ในสายตาไหม”

“แหม... ฟังจบก็ด่าส่งท้ายเชียวนะ อ้ายกอดเขาจะเห็นไม่เห็น ฉันก็ไม่แคร์หรอก ฉันจะตื๊ออย่างนี้ไปเรื่อยๆ เชื่อเถอะ... นังน้อยหน่าคนนี้ได้เป็นคุณนายของพาฮักแน่นอน”

ความมั่นอกมั่นใจผิดผู้ผิดคนยังให้แป๋วแปะปากเบ้หน้าใส่

“ถามจริงเถอะว่ะ อะไรทำให้มึงมั่นใจ”

“อ้าว ก็อ้ายกอดยังไม่มีเมียนี่ป้า แล้วผู้หญิงที่อยู่ใกล้ชิดอ้ายกอดที่สุด ไม่นับพวกป้าๆ แม่ๆ กับยายอ้อนก็คือ...ฉัน” หญิงสาวชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

“ผิดล่ะ! เอ็งมองข้ามไปอีกคน”

“ใคร” น้อยหน่าเลิกคิ้ว “อ๋อ ถ้าป้าจะบอกว่าเป็นเอื้อยหนูดา ฉันไม่สะทกสะท้านหรอกนะ ถึงจะเคยระแวง แต่คิดอีกที...” สาวน้อยหน่ากอดอกทำหน้าครุ่นคิด “ถ้าเขาจะได้กัน ก็ได้กันไปหลายปีแล้ว รอจนป่านนี้คงไม่มีอะไรหรอกป้า”

แป๋วสบตากับเด็กในร้านแล้วต่างพากันกรอกตา แบบนี้ไม่เรียกโง่แล้วจะเรียกว่าอะไร

“แล้วแต่เอ็งจะคิดเถอะ เอาที่สบายใจ ว่าแต่...ข่าวพาฮักข้าไม่อยากรู้แล้ว อยากรู้ข่าวฟาร์มจินดามากกว่า เอ็งว่าลูกเขยเขาชื่อว่าอะไรวะ”

“ชื่อทัพ” น้อยหน่าจีบปากจีบคอบอก ตาเป็นกระกายยามจะได้เมาท์ถึงหัวข้อถัดไป “เป็นคนที่มากว้านซื้อที่นั่นแหละป้า”

“เป็นเจ้าของเลยไหมวะ”

“เปล่าๆ เห็นว่าเป็นลูกน้องคนสนิท”

“แล้วรู้ไหมว่าเขาจะเอาที่ทางไปทำอะไร”

“ไม่รู้ป้า รู้แค่ว่าผู้ชายคนนั้นย้ายไปอยู่ฟาร์มจินดาแล้ว นังบีงี้ระริกระรี้หน้าบานเท่าจานดาวเทียม”

“เออๆ อย่าเพิ่งอิจฉาคนมีผัว เล่ามาก่อนสิวะว่าไปเจอกันยังไง ถึงได้ตกล่องปล่องชิ้น” แป๋วถามออกไปเพราะมั่นใจว่าน้อยหน่าต้องสืบมาแล้ว

“เจอกันตอนติดต่อขอซื้อที่ทาง ยายจินนี่แหละที่เป็นคนบอกว่าที่ตรงนั้นตรงนี้ของใคร นังบีเห็นเขาหล่อเลยอ่อยเอามาเป็นผัว”

“ใจเย็น เลิกเหน็บ ข้าก็ได้ข่าวว่าเขาหน้าตาดี ถ้าเขามาถามกับแม่เอ็ง เอ็งคงอ่อยเหมือนกันนั่นแหละมั้ง”

“ป้าอย่าพูดถึงสิ่งที่ฉันพลาดไปแล้ว ตกลงจะฟังต่อไหม ถ้าฟังก็ต้องให้ฉันเหน็บนังบีไปด้วย” น้อยหน่าว่าอย่างกระแทกกระทั้น ทัพสามีบีหน้าตาดีมาก แม้อยู่ในวัยสี่สิบปลายก็ยังหล่อเหลา

“ฟังๆ เล่าต่อได้เลย”

“ฉันไปได้ยินว่านายทัพคนนี้เคยคุยกับไอ้ทด เคยมาเลี้ยงเหล้าด้วย ป้าลองถามลูกชายป้าดูสิ เขาว่ามาเปิดบัญชีให้ไอ้ทดมันมากินเหล้าได้ทุกวันเลยนะ”

“หา จริงเหรอวะ มิน่าล่ะก่อนหน้านี้ร้านไอ้โป้งขายดีเชียว” ออเดอร์สั่งซื้อเหล้าขาว เหล้าสีกับโซดาก่อนหน้านี้ทำให้แป๋วออกปากถามลูกชายเหมือนกัน รายนั้นตอบว่ามีเศรษฐีมาเลี้ยงเหล้าพวกหนุ่มๆ ในหมู่บ้าน หล่อนเลยไม่ติดใจ

“มันก็ขายดีอยู่แล้วแหละ พากันติดเหล้างอมแงมสนจะเสียผู้เสียคน ดีก็แต่กลุ่มอ้ายกอด อ้ายผู้ใหญ่นั่นแหละ”

“แหม... อยากได้เขาเป็นผัวนี่ชมใหญ่เลยนะ พวกนั้นเขาไม่ถนัดเหล้าดองยาไหม เขากินเหล้าสีโว้ยยย” แป๋วสวนกลับอย่างหมั่นไส้หมั่นพุงอีกฝ่าย

“ไฮโซสมเป็นว่าที่ผัวฉันปะล่ะป้า” น้อยหน่าปิดปากหัวเราะคิกๆ

“ให้ได้ก่อนเถอะ เล่าต่อๆ แป๊บๆ วกเข้าเรื่องจะมีผัว”

“ก็คนมันคันเนาะ” น้อยหน่าว่าพรางบิดตัวไปมาอย่างขวยเขิน

“พูดไม่อายปาก อย่ามานอกเรื่อง เล่าต่อเร็วๆ”

“ฮุ้ย วัยรุ่นใจร้อนจริง ก็อย่างที่บอกนั่นแหละว่าเคยติดต่อไอ้ทด ล่ะทีนี้พอมันติดคุกไปไม่กี่วัน มันก็ถามหาเขานั่นแหละ ยังไงป้าลองอัพเดทข่าวกับผู้ใหญ่มิ่งอีกทีสิ”

“ไอ้ทดถามหาผัวนังบีเหรอวะ” แป๋วทวนด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ สองคนนี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร ติดคุกไปแล้วทำไมทดถึงถามหาอีกฝ่าย

ภายในร้านผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของต่างออเข้ามารุมล้อมสาวผลไม้ผู้ซึ่งเชิดหน้าประหนึ่งภูมิใจกับสิ่งที่ตนล่วงรู้มาก็ไม่ปาน ข่าวใหม่ที่ถูกอัพเดทจากปากน้อยหน่าดังลือเล่าไปถึงพาฮักฟาร์มในเย็นวันนั้น

 

ดอกบัวสีชมพูมะเหมี่ยวตามชื่อสายพันธุ์ชูช่ออยู่ในอ่างดินเผาด้านหน้าบ้านหลังน้อย ซึ่งมีหลังคาแบบเพิงหมาแหงน (Slillion Roof) หรือมีลักษณะหลังคาที่มีความลาดเอียงไปด้านหลัง ภายในบ้านมีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องโถง หนึ่งห้องน้ำ มีครัวเล็กๆ อยู่ด้านหลังที่ก่อบล็อกขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วกั้นด้วยไม้ระแนง ด้านหน้าบ้านมีเฉลียงเล็กๆ ไว้สำหรับนั่งรับลม บ้านหลังนี้แต่เดิมเป็นของคนแก่ในหมู่บ้าน ซึ่งลูกหลานมารับตัวไปอยู่ด้วยและขายที่นี่ให้แก่เพาพะงา มันพอเพียงสำหรับคนแก่ หากแต่สำหรับครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกดูจะคับแคบไปหน่อย

ทุกคนลงความเห็นว่าจะยกห้องนอนซึ่งมีเพียงห้องเดียวให้ลัดดาวัลย์ หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง ในระหว่างนี้ล้วนธรรมกับทานต์จะสลับกันมานอนบ้านเพราะต้องอยู่เฝ้าคอกให้อ้อมกอดในช่วงกลางคืน ดังนั้นสาวดอกไม้จึงขอนอนกับแม่ในห้องในวันที่พ่อไปค้างคืนที่พาฮัก วันไหนพ่อกลับมาหญิงสาวขอเป็นคนนอนด้านนอกเอง

“ถ้าเราไม่ยอมนอนในห้อง พ่อเขาจะให้ช่างมากั้นห้องเพิ่ม” เพาพะงาที่กำลังนั่งเลือกดอกพุดเงยหน้าบอกลูกสาว ล้วนธรรมอาสาเก็บดอกพุดต้นข้างบ้านที่พาฮักมาให้ เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันพระ เพาพะงาจึงมีงานยุ่งในวันนี้ ดีที่ลัดดาวัลย์ไม่ได้ไปช่วยที่ร้านเลยมีลูกมือคอยช่วย

“ไม่เห็นต้องทำเพิ่มเลย หนูดานอนข้างนอกคนเดียวได้ นอนทุกวันเลยยังได้” สาวที่อยากนอนหน้าทีวีท้วง

“ไม่ได้ เราโตเป็นสาวแล้ว ต้องอยู่ให้มิดชิดสิ”

“แม่...​ เรื่องห้องหับพักไว้ก่อนเถอะจ้ะ ไหนๆ พ่อก็ต้องเทียวไปเทียวมา ไม่ได้มานอนทุกวันเสียหน่อย วันไหนพ่อไม่อยู่หนูดาค่อยเข้าไปนอนกับแม่ในห้องนะ ถ้าพ่อมาหนูดาออกมานอนข้างนอกเอง”

“มันไม่มิดชิด ไหนๆ จะอยู่ก็ทำให้มันดี ครัวด้านหลังพ่อก็จะให้คนมาต่อเพิ่ม นายกอดเขาจะขนไม้ที่ฟาร์มมาให้”

ลัดดาวัลย์มองเข้าไปในบ้านแล้วได้แต่ยิ้ม อดนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งไม่ได้ ‘คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก’ แม้ตอนนี้เธอกับครอบครัวจะย้ายมาอยู่บ้านหลังเล็กกว่าเดิมเป็นเท่าตัว หากแต่ใจมันกลับเป็นสุขเหลือเกิน

“งั้นเรื่องห้องเอาไว้ก่อน ต่อเติมครัวก่อนเถอะจ้ะ หนูดามีเงินอยู่ก้อนหนึ่ง...”

“เก็บเอาไว้ก่อน” เพาพะงาดัก “ยังไม่ต้องเอาออกมาใช้ เผื่อเราอยากทำนู่นทำนี่ แม่รู้นะว่าหนูดาไม่อยากทำงานประจำ เงินที่มีให้เก็บไว้เป็นทุนรอน”

สาวดอกไม้วางเข็มร้อยมาลัย ประนมมือไหว้ผู้เป็นแม่

“หนูดาขอบคุณแม่มากจ้ะ แม่รู้ใจหนูดาที่สุด”

“อืม ส่วนเรื่องที่พาฮักไม่ต้องคิดมาก พ่อกับน้องเราเขาช่วยเต็มที่อยู่แล้ว ตอนนี้เรามองแม่ลูกต้องหันมาแบ่งเบาภาระพวกเขาด้วยการไม่สร้างปัญหา”

“จ้ะ ร้อยพวงนี้เสร็จหนูดาจะไปตัดดาวเรืองบ้านโน้นมาให้แม่นะ”

“ไม่ต้องไปบ้านใหญ่นะ เฮ้อ...ขุดต้นไม้มาได้แม่ขุดมาแล้ว เสียดายผักหลายอย่าง” คนที่หอบกะละมังสาระเหน่ หอม ผักชีมาด้วยบ่น ผักสวนครัวหลายอย่างตรงหลังบ้านกำลังงอกงามทีเดียว

“ไว้ปลูกกันใหม่ก็ได้จ้ะแม่ หนูดาจะช่วยแม่เอง”

“แม่ก็คิดแบบนั้นแหละ ช่วงนี้แม่ขอให้หนูดาอยู่เป็นเพื่อนก่อนจนกว่าที่บ้านกับที่ฟาร์มเข้าที่”

สาวที่ตั้งใจไปคุยเรื่องขายของกับเพื่อนขมวดคิ้ว เห็นสีหน้าแววตาของแม่แล้วจำต้องพยักหน้ารับ ช่วงนี้คงต้องตามใจแม่ไปก่อน ไว้เข้าที่เข้าทางแล้วค่อยว่ากันอีกครั้ง

 

ดอกดาวเรืองถูกวางเรียงในถุงพลาสติกใบใหญ่อย่างเบามือ ล้วนธรรมที่ว่างจากงานในฟาร์มช่วงบ่ายมาช่วยพี่สาว ความจริงดอกไม้ต้องตัดช่วงเช้าหากแต่วันนี้ต้องขนของกันหลายรอบจึงไม่ได้ทำ

“เอาเตยด้วยนะธรรม” สาวดอกไม้สั่งน้องชาย เตยกอใหญ่ด้านหลังครัวเป็นอีกสิ่งที่แม่บ่นเสียดาย

“เดี๋ยวธรรมไปตัดเตยให้ พี่ดาเอาดอกไม้ใส่ถุงเถอะ” ชายหนุ่มที่กำลังเดินไปตัดใบเตยชะงัก

“อยู่กันพร้อมหน้าก็ดี” อ้อนรักที่เห็นสองพี่น้องตอนอยู่หน้าบ้านเดินเข้ามา ดวงตาหญิงสาวแดงก่ำ

“มีอะไร” ล้วนธรรมถามอีกฝ่ายด้วยท่าทางเป็นอริ

“ฉันอยากคุยกับพี่หนูดา”

“ไม่มีอะไรต้องคุย พี่ดาไม่ได้ไปที่ร้านของเธอแล้ว”

“ฉันรู้แล้ว ฉันมาขอโทษ” คนที่ถูกพี่ชายเตือนว่าเสียงเครือจัด เมื่อคืนหญิงสาวโทรศัพท์หาคนรักแล้ว แต่ถูกฝ่ายนั้นกดตัดสาย ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังยุแยงเธอเรื่องร้านอยู่เลย เขาออกตัวว่าถ้าเธอมีเรื่องขอให้ช่วยเขาคงช่วยไม่ได้

‘ปัญหาของอ้อน อ้อนจัดการเองเถอะ ตอนนี้แม่เรารู้เรื่องแล้ว เราก็ถูกด่าเหมือนกัน’

หญิงสาวนึกถึงคำพูดของคนรักอย่างเจ็บปวดใจ นั่นคือคนที่เธอคิดฝากชีวิตไว้ แต่เขากลับดูแลเธอไม่ได้เศษเสี้ยวของพี่ชาย ความเจ็บช้ำบวกกับคำเตือนของพี่ชายทำให้อ้อนรักตาสว่างขึ้น

ก่อนหน้านี้หญิงสาวทำตัวเหลวแหลกเพราะถูกแฟนหนุ่มยุยง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไปทวงมัดจำเจ๊นาง คิดว่าลัดดาวัลย์จะยึดร้าน ล้วนแต่เป็นความคิดของชาครทั้งสิ้น

“ขอโทษเรื่องอะไร ถ้าเรื่องที่พูดกับแม่พี่ก็ให้แล้วไปเถอะอ้อน” ลัดดาวัลย์เอ่ยขึ้น

“อ้อนจะไปขอโทษน้าเพา” แม้เอาแต่ใจ แต่อ้อนรักก็ไม่ใช่คนเลวอะไร อย่างน้อยๆ หญิงสาวก็เติบโตขึ้นมาในสิ่งแวดล้อมที่ดี จึงพอมีสำนึกอยู่บ้าง

“ไม่ต้อง แม่คงไม่พร้อมจะรับคำขอโทษจากเธอหรอก ช่วงนี้ให้เงียบไปก่อน พวกเราเพิ่งย้ายออก ไม่อยากให้มีเรื่องอะไรกวนใจแม่อีก”

อ้อมรักเม้มปากแน่น มองล้วนธรรมที่พูดกีดกันตาขวาง

“นายไม่ให้อภัยฉันใช่ไหมธรรม” หญิงสาวถามคนที่เคยสารภาพรักกับตน

“บ้านเราไม่มีใครโกรธเธอ เพียงแต่ที่ยังไม่ให้ไปหาแม่เพราะไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจต่างหาก รู้จักเอาใจเขาใส่ใจเขาบ้างเถอะอ้อน”

“ก็รู้ไง ถึงจะไปขอโทษ”

“รออีกสักพักเถอะ” ล้วนธรรมเมินหน้าไปทางอื่นเมื่อเห็นน้ำตาอีกฝ่าย เขาไม่รู้ว่าอ้อมกอดพูดอย่างไรน้องสาวจึงได้มีสีหน้าสำนึกผิดขนาดนี้

“นายกับพี่หนูดาคงยังไม่รู้ว่าเฮียจะรื้อบ้านหลังนี้”

มือที่หมายจะเอื้อมจับดอกดาวเรืองชะงัก ลัดดาวัลย์เงยหน้ามองอ้อนรัก ก่อนมองเลยไปยังตัวบ้านสองชั้น ความจริงบ้านหลังนี้ควรถูกรื้อไปตั้งหลายปีแล้ว อ้อมกอดสร้างบ้านใหม่และตั้งใจรื้อบ้านหลังเก่าออก หากแต่ได้ช่วยเหลือครอบครัวเธอเอาไว้ เลยให้อาศัยจนถึงเมื่อวาน

“มันก็ควรเป็นอย่างนั้นตั้งแต่หลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ” ล้วนธรรมว่าเสียงแผ่ว อดใจหายไม่ได้ที่รู้ว่าบ้านจะถูกรื้อ แม้ไม่ใช่บ้านตน หากแต่อยู่อาศัยมาหลายปีจึงรู้สึกผูกพันไม่น้อย

“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้” อ้อนรักใช้มือป้ายน้ำตาออกจากดวงหน้า เธอไม่ได้สนใจคนรอบข้างกระทั่งเกิดเรื่องเมื่อวาน แม่เล่าเรื่องเพาพะงาจะย้ายออกรวมถึงปัญหาที่เกิดขึ้นในฟาร์มให้เธอฟังจนหมด

ยิ่งได้เห็นสีหน้าและแววตาของคนเป็นพี่แล้วเธอไม่สบายใจ รู้ว่าอีกฝ่ายจะรื้อบ้านหลังนี้ก็ยิ่งเข้าใจอะไรมากขึ้น หญิงสาวเคยเห็นพี่ชายยืนตรงหน้าต่างเพื่อมองมาที่บ้านหลังนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากแต่ความเห็นแก่ตัวของเธอจึงไม่ได้คิดใส่ใจ แค่รับรู้ว่าพี่ชายชอบลัดดาวัลย์ มาวันนี้รู้ดีว่าพี่รู้สึกลึกซึ้งต่อคนบ้านนี้แค่ไหน

“คิดเสียว่า...มันถึงเวลาที่ครอบครัวพี่จะต้องแยกตัวออกไปก็พอ” ลัดดาวัลย์มองบ้านสองชั้นผ่านม่านน้ำตา รื้อทิ้งก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้เลิกคิดถึงห้องนอนเก่าเสียที

เสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่ตัดแปลงท่อให้ดังดึงสองสาวหนึ่งหนุ่มให้ออกจากภวังค์ความคิด ลัดดาวัลย์เห็นน้อยหน่าขี่รถเข้าไปในฟาร์ม

“มาได้ทุกวี่ทุกวันจริงๆ” อ้อนรักที่แม้ไม่ได้ออกจากบ้าน แต่ได้ยินเสียงรถน้อยหน่ามาทุกวันบ่นอุบ

“เร่งมาทำคะแนนกับเฮียกอดน่ะ ซื้อขนมบ้านป้าแป๋วมาฝากทุกวัน” ล้วนธรรมว่ากลั้วขำกับพี่สาว

ลัดดาวัลย์ยิ้มมุมปาก ไม่ได้ใส่ใจเรื่องสาวผลไม้ มองไปยังบ้านสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ที่อาศัยหลบแดดหลบฝนมาหลายปี หญิงสาวที่นอนไม่หลับทั้งคืนรู้สึกใจหายไม่น้อย

...แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป พาฮักก็ยังคงเป็นบ้านที่อบอุ่นสำหรับเธอเสมอ


ผ่านปัญหาไปได้มีหวานแน่นอนจ้าาาา

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #539 goldensun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 15:21
    มั่นแบบสาวผลไม้ ทำเฮียกอดเพลียซะจริง แต่ใช้สืบข่าวได้เลย
    ดีจริงที่อ้อนเริ่มสำนึก เฮียกอดจะได้มีแรงแก้ปัญหา เพราะอ้อนน่าจะไม่ก่อเรื่องแล้ว
    #539
    0
  2. #536 noodao (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 09:28

    ธรรมยังรักอ้อนอยู่ไหมนะ ... สำนึกได้ก็เป็นเรื่องที่ดี

    #536
    0
  3. #533 KimNanZa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 09:08
    ยังดีที่อ้อนรักคิดได้ นึกว่าเฮียกอดจะเหนื่อยใจเรื่องน้องสาวนานซะแล้ว
    #533
    0
  4. #531 uma18 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 08:23
    ธรรมอย่าหันหลังกลับนะลูก ไม่เอานะใจไม่ดี!!
    #531
    0
  5. #530 loveyo123 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 07:00

    เเสียน้ำตาให้ตลอด..พี่กอดสู้ๆหนูดาสู้ๆทุกคนสู้นะจ้ะ

    #530
    0
  6. #529 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:25

    กว่าจะคิดได้ อ้อนเอ๊ย โดนบ่นไปหลายกระบุง


    #529
    0
  7. #528 nuchjira (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:47

    น้อยหน่า..นางช่างขยันจิงๆ

    #528
    0
  8. #527 Pompom06 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:10
    รอของหวานอยู่จร้า
    #527
    0
  9. #526 moomai06 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:56

    ดีใจที่อ้อนคิดได้

    #526
    0
  10. #525 pnui19 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:32
    นับว่าแม่ลูกบ้านเฮียกอดยังมีหัวคิด

    รำคาญแม่สาวผลไม้จริงๆ ไม่เข็ด 5555

    ขอบคุณค่ะ
    #525
    0
  11. #524 lovejoong (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 21:14
    ฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอนะอ้อน
    #524
    0
  12. #523 nana99nana (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 21:07

    กินมาม่าอิ่มแล้ว ขอแบบหวานๆบ้างค่ะ

    #523
    0
  13. #522 ปันปัน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 20:37

    นู๋ดาสู้ๆจร้า

    #522
    0
  14. #521 nancedoll (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 20:35
    หลังจากที่ลุ้นกับการสปอยล์อ้อนของแม่ ลุ้นว่าอ้อนมันจะคิดได้มั้ย ในที่สุดนางก็คิดเป็นนะคะ รอความหวานนนนนค่ะ อยากน้ำตาลขึ้นตาแล้ว ความดันขึ้นมาเยอะล่ะกะสองแม่ลูก
    #521
    0