ดั่งดาวคอยเดือน (หย่งคัง - เพียงจันทร์)

ตอนที่ 16 : ประกาศิตของผู้ปกครอง (ที่แท้จริง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    30 เม.ย. 61

8

ประกาศิตของผู้ปกครอง (ที่แท้จริง)

เป็นเพราะปวริศพูดถึงเรื่องเรียนต่อ เช้านี้เพียงจันทร์จึงตั้งใจไปขอเอกสารจากมหาวิทยาลัยเพื่อไว้ใช้สมัครงาน หญิงสาวตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปทำอาหารเช้าเหมือนทุกวัน หน้าต่างตรงหัวนอนถูกเปิดพร้อมกับภาพบ้านหลังน้อยฉายเข้ามาในครรลองสายตา เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่เธอปิดหน้าต่างไม่นั่งมองท้องฟ้าเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา กระจกหน้าต่างของบ้านหลังน้อยที่ไม่มีม่านบังตาเผยให้เห็นคนนอนหลับอุตุอยู่ภายในห้อง มุมปากหญิงสาวกระตุกก่อนเจ้าตัวจะเม้มแน่น ตวัดค้อนฝากลมไปให้ก่อนจะหันไปพับผ้าห่ม

เพียงจันทร์ทำอาหารเช้าง่ายๆ สำหรับพูนกับอาซิง หญิงสาวกลับเข้ามาอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะบอกพูนว่าตนจะไปรับเอกสารจากทางมหาวิทยาลัย

จะไม่เรียนต่อจริงๆ รึนังหนูพูนถามเสียงเอ็นดูที่หญิงสาวบอกกล่าวทุกครั้งที่จะออกจากบ้าน

ไม่จ้ะ จันทร์อยากทำงานหาประสบการณ์ก่อน ไว้อยากเรียนต่อเมื่อไหร่ก็ค่อยสมัครเรียนพูนส่ายหน้า ไม่ต้องพึ่งหมอดูก็รู้ว่าหญิงสาวไม่เรียนต่ออย่างแน่นอน แต่ที่พูดขึ้นมาเพราะต้องการรักษาน้ำใจเขา

ลุงอยากให้จันทร์เรียน ไม่ต้องห่วงว่าลุงจะไม่มีเงินส่งเอ็งเรียนจนจบ

เพียงจันทร์ยิ้มหวาน หัวตาร้อนผ่าวขึ้น

ขอบคุณลุงมากจ้ะ แต่จันทร์ไม่อยากรบกวนลุงหญิงสาวบอก ขนาดว่าญาติแท้ๆ ยังไม่สนใจเลยว่าเธอจะเรียนจบหรือเรียนต่อ แล้วพูนเป็นใคร ทำไมเธอถึงต้องรบกวน แค่ที่ส่งเสียมาจนเรียนจบปริญญาตรีก็เป็นบุญคุณล้นหัวแล้วอีกอย่างจันทร์กลัวลุงไม่มีเงินส่งเสียจันทร์จนเรียนจบจริงๆ นั่นแหละ ได้ข่าวว่าลุงหมดไปหลายบาทเธอบุ้ยปากไปทางบ้านหลังน้อยแต่ราคาไม่น้อย

พูนทำหน้าอิหลักอิเหลื่อก็นานๆ หลานชายมาที ลุงมันเห่อเองแหละใครจะกล้าให้ลูกชายเจ้านายนอนกระท่อม อย่างไรเสียเขาก็ทำใจไม่ได้ ขนาดนอนบ้านหลังเล็กๆ นั่นเขายังต้องวนเวียนไปดูอยู่เรื่อยว่าขาดเหลืออะไรไหม

ลุง…” หญิงสาวทำเสียงอ้อน

อะไร ทำหน้าแบบนี้จะอ้อนเอาอะไรอีกล่ะคนที่รู้ใจหญิงสาวถามกลับอย่างเอ็นดู น้อยครั้งที่เพียงจันทร์จะทำเสียงออดอ้อนร้องขออะไรแบบนี้

ถ้าหลานชายลุงกลับไปแล้ว จันทร์ขอไปนอนเล่นที่นั่นบ้างได้ไหมจ๊ะ

หือ แสดงว่าเราชอบบ้านหลังนั้น

เพียงจันทร์พยักหน้าหงึกๆ อย่างไม่ต้องการปิดบัง เธอชอบมากถึงมากที่สุดเลยด้วยซ้ำ

ชอบมากเลยจ้ะ ถ้าเขากลับไปแล้ว ลุงยกให้จันทร์ชั่วคราวเถอะนะ รับรองเลยว่าตอนเขามาจันทร์จะคืนโดยไม่อิดออด

พูนฟังแล้วได้แต่เอ็นดู หากเขาเอาไปเล่าให้เจ้าของบ้านฟังขี้คร้านชายหนุ่มจะรีบยกให้ ดวงตาคนสูงวัยอ่อนแสงลง ก่อนจะนึกถึงคำสั่งของเจ้านาย

ยกให้ได้ แต่มีข้อแม้…”

ข้อแม้อะไรจ๊ะดวงตาคนถามลุกวาวอย่างมีความหวัง

จันทร์ต้องเรียนต่อ

 

สายหน่อยพูนนำเรื่องเพียงจันทร์มารายงานหย่งคังที่กำลังนั่งละเลียดกาแฟร้อนกับขนมปังปิ้งอยู่ตรงระเบียงบ้านหลังน้อย ในมือชายหนุ่มมีหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจ พูนกวาดตามองเจ้านายที่อยู่ในชุดลำลองเรียบง่ายด้วยสายตาชื่นชม แม้จะอยู่ในชุดธรรมดาก็หาได้กลบรัศมีน่าเกรงขาม ในบรรดาลูกชายของหย่งเล่อ หย่งฉีเหมือนผู้เป็นพ่อมากที่สุด ไม่ว่าจะหน้าตาหรืออุปนิสัยได้ถ่ายทอดให้คุณชายใหญ่จนหมดเปลือกก็ว่าได้ หย่งหมินที่มีชื่อเหมือนผู้เป็นปู่นั้นก็มีอุปนิสัยเคร่งขรึมแต่ก็ไม่มากเท่าพี่ชาย มาถึงคุณชายสามอย่างหย่งคัง ถึงจะไม่เยือกเย็นเป็นน้ำแข็งเหมือนพี่ๆ แต่ก็มีมุมที่น่าเกรงขามไม่น้อย

จันทร์ออกไปไหนแต่เช้าเจ้าของบ้านหนุ่มถามทันทีที่พูนเดินขึ้นไปนั่งห่างออกไป

ไปมหาวิทยาลัยครับคุณชาย

คิ้วหนาเลิกขึ้นไปทำเรื่องเรียนต่องั้นสิ

ไม่ใช่ครับ จันทร์ไปขอเอกสารเพื่อนำมาสมัครงาน เพียงจันทร์ปฏิเสธเสียงแข็ง ว่าอย่างไรหญิงสาวก็จะไม่เรียนต่อ แม้ว่าเขาจะยืนยันว่ามีเงินส่งเสียจนจบก็ตาม

กึก! หย่งคังวางแก้วกาแฟในมือ หรี่ตามองคนรับคำสั่ง

ผมพยายามแล้วครับคุณชาย จนปัญญาแล้วพูนบอกด้วยสีหน้าหนักใจ

งั้นก็หาธุรกิจเล็กๆ ให้ทำ จะขายกาแฟขนมอะไรก็ว่าไป

คนสูงวัยกว่าส่ายหน้า เขาเสนอทุกทางแล้ว เพียงจันทร์ยังคงปฏิเสธเหมือนเดิม

จันทร์ยืนกรานจะสมัครงานเหมือนเดิมครับสีหน้าไม่พอใจของเจ้านายหนุ่มทำให้พูนรีบพูดต่อ เอาอย่างนี้ไหมครับคุณชาย ผมจะรั้งจันทร์เอาไว้ พอโรงงานแปรรูปของเราเสร็จค่อยให้จันทร์ไปทำงานที่นั่น

ไม่ได้!” หย่งคังสวนกลับทันที เขาไม่ยอมให้เธอไปเป็นพนักงานให้ใครสับโขก เธอต้องเรียนต่อหรือไม่ก็ทำธุรกิจของตัวเองเท่านั้นไว้ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง

คุณชายจะทำยังไง ในเมื่อผมพูดแล้วจันทร์ยังไม่ฟัง

ยังไม่รู้ แต่ไว้คอยดูแล้วกันว่าฉันทำสำเร็จแน่

พูนได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงๆ สำเร็จแน่หรือ? ไม่ใช่ว่าจะไปข่มเขาโคขืนให้กลืนหญ้าหรอกนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นรับรองงานนี้ได้เห็นแม่พระจันทร์ดวงน้อยอาละวาดบ้านแตกแน่

 

วรดาก้าวออกมาจากข้างทางเมื่อเห็นรถยนต์คันเก่งของเพียงจันทร์กำลังแล่นออกจากสวน หญิงสาวยืนเท้าสะเอวรอให้อีกฝ่ายพารถเก่าๆ คืบคลานมาจอดตรงหน้า เพียงจันทร์ย่นหัวคิ้วมุ่นเมื่อเห็นญาติสาวยืนเก๊กสวยอยู่กลางถนน ใบหน้าที่เชิดขึ้นทุกครั้งที่พบกันทำให้เธอแอบระอา

มีอะไรดาด้า

ฉันได้ข่าวว่าที่บ้านนายพูนมีคนมาอยู่ด้วยวรดาเรียกพูนอย่างไม่ให้เกียรติเพราะหญิงสาวเข้าใจว่าพูนนั้นคือลูกจ้างคนหนึ่งของบิดา นั่นสร้างความไม่พอใจแก่เพียงจันทร์

หลานชายลุงพูนมาเยี่ยมเธอตอบ

อ้อ คนที่พวกคนงานพูดถึงน่ะเหรอหล่อแต่จน! วรดายักไหล่แกกรี๊ดไปกับพวกนั้นหรือเปล่าจันทร์ ถ้าใช่ฉันขอแนะนำอะไรหน่อยนะ ฉันว่าแกไปชอบกับไอ้ปองลูกแม่ค้าข้าวขาหมูดีกว่าจะมาตกล่องปล่องชิ้นกับหลานชายลูกจ้างในสวน

เพียงจันทร์พยายามระงับอารมณ์อย่างยิ่งยวด ไม่เข้าใจว่าวรดาต้องการอะไรจากเธอ

แล้วไง

ดวงตาที่ตบแต่งมาอย่างสวยงามวาววับฉันก็แค่อยากเตือน เพราะไม่อยากให้แกเผลอไปคว้าก้อนกรวดมาทำผัว แล้วแกก็อย่ามาทำเสียงแบบนี้กับฉันนะนังจันทร์วรดาตะเบ็งเสียงเกรี้ยวกราดใส่

จะกรวดหรือเพชรฉันดูออก เธอไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าจะพูดแค่นี้ก็ถอยไป ฉันรีบ!” โดนเรียกว่านังถึงสองครั้งสาวร่างเล็กถึงกับองค์ลงเหมือนกัน

อีจันทร์! ว้ายอีบ้าวรดากระโดดเข้าข้างทางทันทีที่เจ้ารถเก่าแต่หลายคนมองว่ามันคลาสสิกกระชากตัวออกไป หญิงสาวลูบกระโปรงจีบล้อมตัวสั้นที่กลีบแตกพลิ้วจำไว้เลยนะ มันไม่จบแค่นี้หรอกหญิงสาวกรีดร้องไล่หลังอย่างเจ็บใจ

เธอเกลียดเพียงจันทร์! เกลียดอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งๆ ที่พ่อกับแม่ของเธอก็ไม่เคยดูดำดูดีมันสักนิด เกลียดๆๆ อย่างหาสาเหตุไม่ได้ รู้เพียงอย่างเดียวว่าเกลียดและต้องพูดจาว่าร้ายหรือกระทบกระเทียบทุกครั้งที่เจอหน้า

 

เพียงจันทร์ขับรถออกจากสวนด้วยความโมโห เธอมักจะมีความรู้สึกนี้ทุกครั้งที่พบหน้าวรดา ฝ่ายนั้นจะคอยหาเรื่องเธออยู่ตลอด ตั้งแต่เด็กจนโตแล้วที่มันเป็นแบบนี้ นับวันความบาดหมางยิ่งทวีขึ้นนั่นเพราะเธอไม่เคยลงให้อีกฝ่าย แรงมาเธอก็แรงกลับ ถึงอย่างนั้นถ้าเลี่ยงได้เธอก็เลี่ยง ความสัมพันธ์ฉันญาติที่ง่อนแง่นทำให้หญิงสาวปลงได้หลายปีแล้ว ตอนเด็กๆ มีบ้างที่เธอนึกน้อยใจ แต่นั่นก็นานมาแล้ว

สงสัยต้องไปให้หมอฉีดยากันโรคพิษสุนัขบ้าหญิงสาวบ่นงึมงำแล้วยิ้ม วรดาก็เหมือนหมาบ้าดีๆ นี่แหละ เจอหน้ากันเมื่อไหร่ต้องแง่งๆ ทำท่าเหมือนจะกระโจนใส่เธอทุกที

หญิงสาวใช้เวลาทำเรื่องขอรับเอกสารอยู่เกือบชั่วโมงก็ขับรถมาจอดในห้างสรรพสินค้าใจกลางจังหวัด ร้านขายไอศกรีมคือจุดมุ่งหมายของเธอ เพื่อนๆ ที่นัดมาเจอกันได้มารอกันพร้อมหน้า

ไอ้จันทร์ทางนี้สุมาลีสาวอ้วนที่สุดในกลุ่มตะโกนเรียก เพียงจันทร์มีเพื่อนสนิทอยู่สามคนคือ สุมาลี นงเยาว์และตรีชฎา

ปวริศที่นั่งอยู่ในกลุ่มด้วยฉีกยิ้มให้หญิงสาว เอ่อ สำหรับชายหนุ่มเพียงจันทร์ยังไม่ฟันธงความสัมพันธ์ว่าสนิทมากหรือน้อย แต่เอาเป็นว่าชายหนุ่มสนิทสนมกับเพื่อนๆ เธอมากทีเดียว

แกจะไม่เรียนต่อจริงๆ เหรอวะจันทร์ตรีชฎาส่งคำถามมาให้เธอทั้งที่ก้นเธอยังไม่แตะเก้าอี้ด้วยซ้ำไป

เออเพื่อนๆ ในกลุ่มต่างพากันเรียนต่อทุกคนรวมถึงปวริศด้วย มีเพียงเธอคนเดียวที่ไม่เรียนต่อ

ทำไมวะ น่าจะเรียนด้วยกัน นี่พวกฉันอุตส่าห์ไม่ไปเรียนที่กรุงเทพนะเนี่ยสุมาลีทำหน้าบึ้งๆ

ย่ะ ที่เรียนต่อมหาวิทยาลัยเดิมเนี่ยเพราะหล่อนทำเพื่อเพื่อนสินะ ไม่ใช่เพราะป๋าแกบังคับหรอกเนอะ เป็นนงเยาว์ที่กระแหนะกระแหนเพื่อน ทุกคนเลยพลอยหัวเราะกันร่วน

แหมยายเยาว์นี่ ฉันตั้งใจจะกล่อมยายจันทร์อยู่นะ

พอๆ ยังไงฉันก็ไม่เปลี่ยนใจหรอกเพียงจันทร์ห้ามศึกน้ำลาย ก่อนหันไปที่ปวริศซึ่งยังจ้องหน้าเธอตาไม่กะพริบปองมาได้ยังไงเหรอ

มาลีโทร. ไปชวนน่ะปวริศตอบทั้งที่ยังไม่ละสายตาไปจากเธอ

เพียงจันทร์หันไปถลึงตาใส่คนที่ชอบทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชักประเดี๋ยวเถอะจะได้ไปเอง

เสื้อจันทร์สวยดีนะ ใส่แล้วจันทร์น่ารักมากปวริศชมอย่างจริงใจ เพียงจันทร์สวมเสื้อสีเปลือกมะนาวสดใจกับกางเกงยีนขายาวสีขาวและรองเท้าสานส้นเตี้ย

หือ เสื้อตัวนี้เหรอ ลุงพูนซื้อให้น่ะ จริงๆ มันมาคู่กับกางเกงขาสั้นสีขาวนะ แต่เรามาติดต่อขอเอกสารกับมหาวิทยาลัยเลยใส่ขายาวให้มันดูเรียบร้อยเธอบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง หญิงสาวรู้ว่าพูนนั้นมีรสนิยมดีขนาดไหน ดูจากเสื้อผ้าค่อนตู้ของเธอก็พอจะรู้ เกือบทั้งหมดพูนเป็นคนซื้อให้ ส่วนใหญ่แล้วจะสั่งจากต่างประเทศซึ่งพูนมีคนรู้จักช่วยส่งมาให้

น่ารักจริงๆ แหละ ยายจันทร์ตัวเล็กใส่อะไรก็สวยน่ารักไปหมดสุมาลีสำทับขึ้นอย่างอิจฉานิดๆ ด้วยความที่เธอเป็นคนร่างอวบ

คนมีปมกับส่วนสูงทำหน้าม่อย คนอื่นก็ชมไปงั้น แต่เธอรู้หรอกผู้หญิงร้อยทั้งร้อยก็อยากตัวสูงหุ่นบางเหมือนนางแบบ ไม่ได้อยากตัวเล็กเตี้ยแมะแคระอย่างเธอ

แน่ะทำหน้าบึ้งทำไม เมื่อไหร่แกจะรู้นะว่าหุ่นอย่างแกเนี่ยเป็นที่นิยมของผู้ชายบางคนตรีชฎาว่า

บ้าสิ นิยงนิยมอะไรหยาบคายอะยายตรีใบหน้าเธอแดงก่ำเมื่อนึกถึงความหมายของคำว่านิยม คนที่เหลือต่างพากันหัวเราะร่วน

จริงๆ แกน่ารักแล้วจันทร์ ไม่ต้องไปสวดมนต์ขอความสูงจากพระจากเจ้าอีกหรอกเชื่อฉันสิ

คนที่เคยนึกเพี้ยนขอพรให้ตัวเองสูงขึ้นหน้าแดงก่ำ ได้แต่ค้อนปะหลับปะเหลือกให้เพื่อนสาว

เลิกพูดถึงส่วนสูงฉันซะที สั่งไอติมมากินเร็วเข้า คว้าเมนูมากาง สาวๆ สั่งไอศกรีมถ้วยใหญ่มากินด้วยกัน ส่วนปวริศสั่งกาแฟเย็น สายตาของชายหนุ่มวนเวียนอยู่กับดวงหน้าน่ารักสวยกระจ่างดั่งพระจันทร์เดือนแรม

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #105 noodao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 10:40
    ดาด้าจ๊ะไปฉีดบ้างก็ดีนะจะได้บ้าน้อยลงหน่อย
    เฮียจะมีวิธีไหนให้จันทร์เรียนต่อหรือทำธุรกิจนะ
    เสื้อผ้าาของเฮ๊ยเค้าซื้อให้แต่ไม่ประสงค์ออกนามจ๊ะ
    #105
    0