ดั่งดาวคอยเดือน (หย่งคัง - เพียงจันทร์)

ตอนที่ 17 : ประกาศิตของผู้ปกครอง (ที่แท้จริง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

เฮ้ยจันทร์ เสื้อตัวนั้นเหมือนของแกเลยอะ” สุมาลีหันมาบอกเพื่อนในขณะที่เดินผ่านหน้าร้านขายเสื้อผ้าภายในห้างสรรพสินค้า

เออใช่ แสดงว่างวดนี้ไม่ได้อิมพอร์ต สงสัยลุงพูนของแกมาซื้อที่นี่” นงเยาว์เห็นด้วยแล้วชักชวนเพื่อนเข้าไปดู เสื้อแบบเดียวกับเพียงจันทร์มีให้เลือกอีกสองสีคือสีส้มและสีฟ้า สองสาวอย่าง สุมาลี นงเยาว์ เลือกซื้อคนละตัว มีเพียงตรีชฎาที่ถูกใจเสื้ออีกแบบ

เพียงจันทร์นิ่วหน้าด้วยความสงสัย ตลอดอาทิตย์นี้พูนแทบไม่ได้ออกไปไหนเลยแล้วเหตุใดถึงมาซื้อเสื้อให้เธอได้

น้องใส่เสื้อสวยจังเลยค่ะ” พนักงานขายเดินยิ้มร่าเข้ามาพูดคุยกับเธอ

เอ่อ ค่ะ

เอ ตัวนี้ไซส์เล็กสุด ที่ร้านขายเพิ่งขายได้ตัวเดียว” หญิงสาวบอก เป็นเพราะเสื้อแบบนี้เพิ่งมาถึงได้ไม่กี่วันเธอจึงจำได้ แต่ที่จำไม่ลืมคือใบหน้าของคนมาซื้อ หล่อเหลาราวเทพบุตรทีเดียว “ผู้ชายคนนั้นเป็นพี่ชายหรือว่าแฟนกันคะ

หา?!”

เอ่อ ก็ผู้ชายที่มาซื้อเสื้อตัวนี้น่ะค่ะ หล่อมากเลยนะคะ สาวๆ ในร้านแอบกรี๊ดกันข้ามวันทีเดียว

กรี๊ดกันข้ามวัน?! กรี๊ดลุงพูนเนี่ยนะ หญิงสาวเกือบหลุดขำถ้าพนักงานสาวไม่รีบอธิบายขึ้นมาเสียก่อน

ก็คนตัวสูงๆ ขาวๆ หน้าหล่อๆ เหมือนพระเอกหนังนั่นไงคะ เป็นลูกค้าที่มาซื้อเสื้อที่ร้าน พอพี่ถามว่าซื้อให้แฟนหรือเปล่าเขาก็เอาแต่อมยิ้มไม่ยอมตอบ

ความร้อนลามเลียขึ้นสู่ผิวหน้าหญิงสาว นึกดีใจที่เพื่อนๆ เธอต่างก็เข้าไปลองเสื้ออยู่ ไม่งั้นงานนี้เธอโดนจับซักฟอกครั้งใหญ่แน่ๆ เพียงจันทร์หันไปยิ้มแหยๆ ให้ปวริศที่ยืนฟังอยู่ด้วยความสนใจ

พี่ชายค่ะ” หญิงสาวกัดฟันตอบ

ใครเหรอจันทร์” ปวริศถามขึ้นเมื่อพนักงานสาวขอตัวไปคิดเงิน

เฮียซิงน่ะ สงสัยลุงพูนฝากให้ซื้อ” เธอตอบโดยทำเหมือนไม่ใส่ใจ ทั้งๆ ที่ในใจกำลังคิดวุ่นวายว่าทำไมเขาต้องซื้อเสื้อผ้าให้เธอ แล้วรู้ขนาดตัวเธอได้อย่างไร

อืม เขาก็เหมือนพี่ชายจันทร์จริงๆ นะ” เพราะว่าเป็นหลานของพูนปวริศที่มองโลกในแง่ดีจึงคิดอย่างนั้น เพียงจันทร์แอบเบะปาก หน้าเหียกๆ นั่นน่ะเหรอจะมาเป็นพี่ชายเธอ ตั้งแต่ที่เขาแผลงฤทธิ์ต่อหน้าปวริศเธอก็เอาแต่หลบหน้าเขา ด้วยไม่อยากให้ความดันขึ้นจนเส้นเลือดในสมองแตกตาย คนอะไรแค่ยิ้มก็ทำให้เธอโมโหได้!

 

เพียงจันทร์แยกย้ายกับเพื่อนหลังจากดูภาพยนตร์เสร็จ ปวริศขับรถตามหลังเธอมาตลอดทางจนเข้าเขตตัวอำเภอเธอจึงแยกจากเขา หญิงสาวนึกถึงเรื่องที่เพื่อนๆ พยายามหว่านล้อม ลึกๆ แล้วเธอเองก็อยากเรียนต่อแต่เกรงใจพูน เป็นเพราะไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากญาติแท้ๆ ทำให้เธอมีอุปนิสัยขี้เกรงใจติดตัว

รถกระบะรูปทรงคลาสสิกแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน สุนัขสองตัวครางงี้ดๆ ยามวิ่งมาหาหญิงสาว เสื้อสีดำไหวๆ อยู่ตรงระเบียงบ้านทำให้หญิงสาวสะดุดกึก หน้าร้อนผ่าวขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เผลอยกมือกำชายเสื้อตัวเองแน่นอย่างเผลอตัวไปชั่วขณะ พอรู้สึกตัวก็รีบวิ่งปรู๊ดขึ้นบ้านอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยที่เธอรู้สึกวูบไหวยามเห็นอาซิง!

มาถึงห้องหญิงสาวรีบลงกลอนประตูหน้าต่างแล้วรีบถอดเสื้อโยนไว้บนเตียง ใช้มือโอบตัวยืนจ้องมันอยู่อย่างนั้นหลายนาที เลือดในกายสูบฉีดไปทั่วร่างยังให้รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นอย่างน่าประหลาด หญิงสาวยกมือแตะแก้มทั้งสองข้าง เธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้เลย ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

โตจนอายุยี่สิบสองปีแล้วยังไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครเลย ขนาดวันที่มีหนุ่มเดินถือเค้กวันเกิดให้ใจเธอยังไม่เต้นตึกตักเร็วถึงเพียงนี้ ที่สำคัญมันดันมาเต้นแรงเพราะผู้ชายที่เธอเกลียดขี้หน้า ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ หญิงสาวไม่อยากยอมรับว่าตัวเองนั้นเกิดความรู้สึกหวั่นไหวนิดๆ ยามนึกถึงใบหน้าเขา คนที่เห็นกันมาหลายปีดีดัก แต่เพิ่งเคยพูดถึงกันไม่กี่ปี แถมตอนพูดจากันยังค่อนไปทางทะเลาะกันมากกว่าด้วยสิ

หญิงสาวมองไปที่เสื้ออีกครั้ง มันเป็นเสื้อผ้าสไตล์เดียวกับที่พูนเคยซื้อให้เธอเป็นประจำ

เพ้อเจ้อใหญ่แล้วยายจันทร์ เขาไม่ใช่คนเลือกเสื้อผ้าให้แกทั้งหมดตู้นี่หรอก!”

เธอสยบความคิดเลอะเลือนของตัวเอง โดยหารู้ไม่ว่าอะไรที่เธอว่าไม่จริงนั้น

มันคือความจริงอย่างที่สุด!

 

ฟากคนอยู่บ้านรอสาวเห็นหลังหญิงสาวไวๆ ได้แต่อมยิ้ม วันนี้เธอสวมเสื้อที่เขาซื้อให้ เมื่อเช้าเขาไม่ทันได้เห็นเพราะเห็นแค่ท้ายรถกระบะ ชายหนุ่มไม่ผิดหวังยามที่เห็นเธอสวมมัน สีสันสดใสของเนื้อผ้าเหมาะกับหญิงสาวเป็นอย่างมาก หย่งคังวางหนังสือไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไปยืนอยู่หน้าบ้านที่ถูกจัดสวนเล็กๆ เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มมองหน้าต่างห้องที่ปิดสนิท เขารู้ว่าเธอจงใจหลบหน้าเขาตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

คิ้วหนาของชายหนุ่มขมวดมุ่นยามมีรถเก๋งสีขาวแล่นมาจอดด้านหน้าบ้านข้างกันกับรถของเพียงจันทร์ หญิงสาวร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถตามด้วยหญิงต่างวัยอีกคน หย่งคังเคยเห็นหน้าวรดากับพร้อมจิต แปลกใจว่าทั้งสองมาที่นี่ทำไม แถมยังมุ่งหน้ามาทางบ้านหลังเล็กของเขาเสียด้วยสิ

ต๊ายบ้านไม้สักทั้งหลังเลยแม่ นายพูนมันยักยอกเงินไปซื้อมาหรือเปล่าเนี่ย” เสียงแจ๋นๆ ของหญิงสาวที่สวมเสื้อผ้าราคาแพงดังขึ้น

พร้อมจิตตาลุกวาบเมื่อเห็นบ้านหลังน้อยแสนสวยที่มีชายหนุ่มยืนกอดอกอยู่หน้าบ้าน กวาดตามองผ่านๆ ก็พบว่าหลานชายของพูนนั้นหน้าตาดีมากเลยทีเดียว กระทั่งลูกสาวคนเดียวอุทานนั่นแหละหล่อนจึงละสายตาจากชายหนุ่มได้ วรดาอุทานเสียงหลงเมื่อเห็นหลานชายของพูนเต็มๆ ตา ตอนอยู่ไกลๆ เธอมองผ่านเขาไปเพราะการแต่งตัวเชยๆ อย่างเสื้อยืดกับกางเกงขาก๊วยสีน้ำตาล เห็นทีแรกยังแอบเบะปากให้กับรสนิยมห่วยๆ ไม่คิดเลยว่าพอมาเห็นใกล้ๆ แล้วเขาจะหล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว

นี่เหรอหลานนายพูน พร้อมจิตถามหลังจากสะกิดเท่าไหร่นังลูกตัวดีก็ไม่ยอมละสายตาจากชายหนุ่ม

ใช่ครับ ผมเป็นหลานลุงพูน” หย่งคังค้อมหัวให้เล็กน้อย

บ้านนี้นายพูนซื้อหรือว่าแกซื้อ” วาจาไม่ให้เกียรติกวนอารมณ์ชายหนุ่มให้ขุ่น

ผมซื้อเอง เอาไว้เป็นที่พักชั่วคราว ตอนกลับก็ตั้งใจจะยกให้ลุงแกไว้นอนเล่น

ไม่นะแม่!” วรดาที่ถูกใจบ้านหลังงามเผลอพูดขึ้น

เงียบๆ น่ายัยดา” พร้อมจิตปรามลูกสาว

ดาด้า ไม่ใช่ดาเฉยๆ แม่นี่บอกเท่าไหร่ก็ไม่จำ

หย่งคังโคลงศีรษะเมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างแม่ลูก เขาได้ยินมานานแล้วเรื่องการเลี้ยงลูกอย่างตามใจของพร้อมจิต

ลุงพูนไม่อยู่บ้าน” ชายหนุ่มบอกหลังจากทบทวนว่าสองแม่ลูกนี่คงไม่ได้มีธุระกับตนอย่างแน่นอน

ก็ไม่ได้มาหานายพูน” คนสูงวัยกว่าส่งสายตาเหยียดๆ ไปให้คนไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ ในสายตาคนอื่นเธอเป็นถึงเจ้าของสวน ตั้งแต่มาไอ้เด็กนี่มันยังไม่ยกมือไหว้สักที กระนั้นวินาทีต่อมาดวงตาเขียวเรืองรองก็ฉายแวววูบไหว หรือไอ้หนุ่มตรงหน้านี้รู้ว่าแท้จริงแล้วสวนแห่งนี้ไม่ได้เป็นของเธอและสามีอีกต่อไป

งั้นมีธุระอะไรกับผม” ชายหนุ่มกดเสียงถาม

ฉันก็อยากมาดูหน้าคนอาศัย

ดวงตาคมวาวขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะระเบิดหน่วยกู้ระเบิดอย่างเพียงจันทร์โผล่เข้ามาพอดี

ป้าจิตมาที่นี่ทำไมจ๊ะ” หญิงสาวหยุดยืนห่างจากหย่งคังนิดเดียว เป็นการแบ่งพรรคแบ่งฝ่ายอย่างชัดเจน เข้าตาจนก็ต้องแท็กทีมกันสามัคคี เธอเห็นสีหน้าผู้เป็นป้าก็รู้ล่ะว่าตั้งใจมาหาเรื่อง

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกล่ะนังจันทร์ ที่นี่เป็นของแม่ฉัน แม่ฉันจะเดินเหินตรงไหนมันหนักกบาลส่วนไหนของแกยะ” วรดาสบโอกาสจึงพูดกระทบกระเทียบคนที่เธอชังน้ำหน้า

เพียงจันทร์หน้าเสียที่โดนตวาดต่อหน้าชายหนุ่ม หญิงสาวหันไปสบตาเขาก็พบว่ามันเข้มขึ้นจนแลดูดุดัน

เฮอะ สบตากันละห้อยขนาดนี้ นี่คงกำลังกุ๊กกิ๊กกันอยู่สิท่า” พร้อมจิตพูดขึ้นพร้อมกับปรายตามองหญิงสาวที่หล่อนจงเกลียดจงชัง

ป้าจิต!” เพียงจันทร์เรียกผู้เป็นป้า ไม่คิดว่านางจะมีจิตใจสกปรกถึงเพียงนี้

ทำไมนังจันทร์ ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ บ้านอยู่ใกล้กันขนาดนี้พวกแกจะปิ๊งกันก็ไม่น่าแปลก แต่อย่าให้ท้องป่องก็แล้วกัน อย่าลืมว่าไอ้หนุ่มนี่มันมาแป๊บๆ ก็กลับ

เพียงจันทร์ยืนกำมือตัวสั่นเทา ความน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งขึ้นจนมันกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำที่คลั่งคลออยู่เต็มหน่วยตา

แหมแม่ก็…” วรดาที่ชักสนใจหลานชายของพูนท้วงขึ้น “ทำอย่างกับเขาจะสนใจนังจันทร์มัน ตัวเท่าเมี่ยงจะเอาไปทำอะไรได้” หญิงสาวปิดปากหัวเราะคิกๆ รู้สึกสะใจที่ได้เห็นดวงหน้าซีดเผือดของเพียงจันทร์

ขอบคุณป้าซะสิจันทร์

จู่ๆ ชายหนุ่มคนเดียวก็โพล่งขึ้น หย่งคังเดินมาหยุดข้างสาวร่างเล็กที่วรดาหาว่าตัวเท่าเมี่ยงและไร้ประโยชน์

ฮะ” สาวตัวเล็กทำหน้าเหวอ ก่อนร้องอุ๊ยเมื่ออีกฝ่ายวาดแขนโอบบ่าเธอเอาไว้

ขอบคุณที่ป้าจันทร์เตือนซะสิ แล้วจันทร์ก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะทิ้ง ลองว่าได้ ‘รัก’ แล้วฉันจะดูแลให้ดีที่สุด” เขาบอกเสียงจริงจัง

ไม่ต้องห่วงเลยว่าคนอย่างเขาจะไข่แล้วทิ้ง ลองให้ได้วางไข่เถอะมีแต่จะช่วยฟัก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #106 noodao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 15:51
    เฮียเค้าซื้อเสื้อให้ใส่อายขนาดนี้ ถ้าเฮียเค้าซท้อช้างในให้ด้วยจะอายขนาดไหน
    สองแม่ลูกคู่ป่วนนี่ยังไม่รู้เงาหัวตัวเองจริงๆ สูงกันอยู่สองคนหรือไงคะ คนอื่นต่ำหมด
    เฮียคะเฮ๊ยเป็ฯพ่อนกใช่ไหมคะจะช่วยฟักไข่ด้วยอ่ะ ถามแม่นกยังจะให้วางไข่ไหม
    #106
    0