จอมใจ | kaisoo kaido

ตอนที่ 12 : บทที่ ๑๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    30 พ.ย. 62

ดินลากกระเป๋าเดินทางใบเดิมออกมายืนรอรถอยู่ที่บริเวณหน้าบ้าน ตลอดหลายวันมานี้ชีวิตของเขามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากยิ่งกว่าช่วงปีทั้งปีที่ผ่าน ตั้งแต่เขาเดินทางมาถึงเกาะไพลิน ไม่มีสักครั้งที่เขาจะได้อยู่อย่างสงบสบายใจ หลังจากต้องมาทนอยู่บ้านท้ายเกาะคนเดียวอยู่นาน อยู่ ๆ วันนี้ก็ต้องหอบข้าวของไปอยู่บ้านหลังใหญ่กับนายหัวยักษ์ ได้แต่คิดและหวั่นใจมาตลอดทั้งคืน เพราะเรื่องที่ยังค้างคาในใจและไม่กล้าถามออกไป คงโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเขาเองที่กลัวคำตอบ กลัวเหลือเกินว่าความเป็นจริงนั้นจะโหดร้ายเกินจะรับไหว จริงอยู่ที่เขาและยาหยีเลิกรากันไปสักพัก เราไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแล้ว อย่างน้อยก็ฝ่ายหญิงที่หมดเยื่อใยต่อกันจนเป็นฝ่ายขอเลิกไป ส่วนดินเองเป็นฝ่ายรักษาตัวเองอยู่นาน มาวันนี้เขาหายดีจากแผลใจคราวนั้นแต่มันก็เหมือนรอยแผลเป็น ต่อให้ไม่รู้สึกเจ็บแต่ก็ยังทิ้งร่องรอย เพราะพอจะรู้ข่าวลือของนายหัวมาบ้างเขาจึงกลัวที่จะถามออกไป

ร่างเล็กยืนก้มหน้าก้มตามองพื้นว่างเปล่าด้วยสมองที่เต็มไปด้วยความคิดมากมาย เรื่องงานนั้นเขาส่งอีเมลไปแจ้งกับคุณภีม เจ้านายของเขาเป็นที่เรียบร้อย ทั้งยังได้คำชื่นชมมาว่าทำงานได้ดี แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่สามารถกลับไปทำงานที่สำนักงานได้เพราะติดสัญญาหนึ่งเดือนกับนายหัวคเณศเป็นเหตุให้ทางฝั่งคุณภีมต้องหาผู้ช่วยขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทนดินชั่วคราว

“คุณดิน รถมารับแล้วครับ”

คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นจากพื้นดิน ก่อนจะพบกับภาพแปลกตา นั่นก็คือคุณตะวันที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับบนรถกระบะคันใหญ่ ใบหน้าน่ารักพร้อมส่งยิ้มสดใสผ่านหน้าต่างที่ลดกระจกลง คุณเลขาโบกมือเรียกก่อนจะเปิดประตูและลงมาช่วยดลวัฒน์ขนกระเป๋า

“ทำไมคราวนี้คุณตะวันมาเองล่ะครับ”

“นายช่างเขาไปเอาของในเมืองน่ะครับ ออกเรือไปตั้งแต่เช้ามืดเลย” ทินกรว่าพลางขนกระเป๋าขึ้นวางบนเบาะหลังของรถ คนทั้งสองเดินอ้อมขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่ง ดินไม่ลืมที่จะคืนกุญแจบ้านหลังเล็กนั้นให้คุณเลขา

“กุญแจบ้านครับคุณตะวัน”

“อ่า อันนี้ต้องเอากุญแจไปคืนนายหัวเขานะครับ บ้านหลังนี้ผมไม่ได้ดูแลหรอก”

ดินลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ หลังจากได้ยินชื่อเรียกขานของคนที่เขาไม่ต้องการจะพบมากที่สุด

” ถ้าอย่างนั้นผมฝาก…”

“ไม่ได้นะครับ อันนี้ต้องเอาไปคืนนายหัวเองครับ” ตะวันปฏิเสธอย่างหนักแน่นอย่างรู้หน้าที่ ความจริงแล้วบ้านหลังนี้เขาเองที่เป็นคนรับผิดชอบดูแลต่อจากนายหัวตั้งแต่เจ้านายย้ายออกจากบ้านหลังนั้นเมื่อหลายปีก่อน แต่เพราะทำงานกับนายหัวเกาะไพลินมานานจึงรู้ว่าจริง ๆ แล้วสิ่งที่ผู้เป็นนายต้องการนั้นคืออะไร ถึงแม้ท่านเจ้านายปากแข็งจะยังไม่ปริปากพูดอะไรแต่เขาก็พอจะมองออก

ดินก้มหน้ามองตักตัวเองอย่างปลงตก เมื่อวานนี้เขาอุตส่าห์ทำใจแข็งผ่านเหตุการณ์ชวนให้มึนหัวมาได้ แต่คราวนี้ก็คงไม่รอดอยู่ดี ต่อให้พยายามหลบหลีกนายหัวยังไง เขาก็เป็นเจ้าของเกาะ แถมตอนนี้มีสิทธิ์เป็นถึงเจ้านายของดินเต็มขั้น ถึงไม่อยากเจอยังไงสุดท้ายก็ต้องพบกันอยู่ดี ยิ่งคิดก็ได้แต่ปลงในใจ ดินปล่อยลมหายใจเข้าออกในหัวยังคิดวนเวียนเรื่องเดิมจนกระทั่งรถยนต์มาจอดอยู่ที่บริเวณโรงนา

“คุณดินเข้าไปที่บ้านใหญ่เลยนะครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปจัดเอกสารที่บ้านพักสักครู่” ทินกรกล่าวเร็ว ๆ และเตรียมจะเนียนหายหนีออกไปจากอาณาเขตของผู้เป็นนายเพื่อให้เจ้านายได้มีเวลาเรียนรู้คนใหม่อย่างเต็มที่ตามหมายสั่งที่เขาได้รับมาจากนายแม่ส่งตรงจากเมืองกรุงว่าให้เขาช่วยให้คนทั้งสองได้รู้จักกันเร็ววันเพราะตอนนี้คนที่บ้านทั้งนายแม่และคุณทรายกำลังร้อนใจ อยากจะให้นายหัวคเณศรีบแต่งงานออกเรือนกับคนดี ๆ

"แล้วนี่ ผมต้องทำอะไรบ้างครับ”

“เข้าไปจะรู้เองครับ นายหัวเขาจะสอนคุณดินเอง” ทินกรว่าก่อนจะลอบยิ้มเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาทีใบหน้าทะเล้นนั้นกลับมาเป็นปรกติดังเดิมจนคนที่กำลังวุ่นอยู่กับสัมภาระไม่ทันสังเกต “…แล้วก็กระเป๋าพวกนี้ เดี๋ยวนายหยางจะยกขึ้นไปให้นะครับ คุณดินตรงเข้าไปหานายหัวเลย ผมไปแล้วนะครับ”


ดลวัฒน์มองตามคุณตะวันที่โบกมือลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล อยากจะวิ่งกลับไปอยู่บ้านหลังเดิม รึไม่หากเลือกได้ก็อยากจะออกจากเกาะนี้ไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทั้งอึดอัดเพราะคราวที่แล้วมีเรื่องกับนายช่างคนนั้น คราวนี้ยังต้องคอยกังวลกับเรื่องนายจ้างคนใหม่ ฟันคมขบกัดริมฝีปากนิ่มอย่างใช้ความคิด แต่สุดท้ายเขาก็ตัองตัดใจมุ่งหน้าเดินตรงไปยังบ้านใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล


บ้านทั้งหลังเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมคลื่นทะเลที่ทำให้บรรยากาศน่าอภิรมย์ขึ้นเป็นกอง ดินยืนนิ่งอยู่ในส่วนที่เป็นห้องรับแขกที่เขาคุ้นชินดี ดวงตากลมมองสำรวจไปรอบบ้านอีกครั้งราวกับว่านี่คือการมาครั้งแรก ทว่าความเป็นจริงสิ่งที่ดินทำอยู่มันก็แค่การฆ่าเวลา เพราะไม่อยากจะเข้าไปพบนายหัวคเณศในเวลานี้ทว่าสิ่งที่หลีกเลี่ยงมักเกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“มายืนนิ่ง ๆ ทำไมตรงนี้”

เสียงเรียบนิ่งทว่าน่าเกรงขามเป็นเสียงที่ดลวัฒน์จำได้จนขึ้นใจ เขาหันหลังไปหาทิศทางต้นเสียงในทันทีเพราะความตกใจ ก่อนจะพบกับนายหัวคเณศในชุดชาวเลเช่นเคย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คงจะเป็นไรหนวดเข้มที่เริ่มขึ้นมาให้เห็นเป็นรอยจาง ๆ ทำให้คนที่หน้าตาดุดันอยู่แล้วยิ่งน่ากลัวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

“อ..เอ่อ คือ ผมกำลังจะเข้าไปครับ แต่นายหัวก็ทักขึ้นมาก่อน”

“จะเข้าไปอะไรกัน ผมมองอยู่นาน ไม่เห็นว่าคุณจะเข้าไปในห้องทำงานผม” คเณศพูดความจริง เขาลอบมองร่างเล็กนั้นอยู่นานร่วมหลายนาที เขาลงมาจากชั้นสองของบ้านเพราะต้องขึ้นไปเอาเอกสารจากชั้นบนแต่ก็พบว่ามีแขกคนสำคัญมาเยี่ยมถึงที่แต่เจ้าตัวก็ยืนนิ่งไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไร

“อ..เอ่อ ก็” คนถูกจับได้ยืนทื่อไม่กล้าแม้แต่จะพูด อยู่ ๆ สมองก็ตันไม่สามารถคิดคำแก้ตัวอะไรได้ จะให้บอกออกไปตรง ๆ ว่าไม่อยากเจอคุณคเณศนั่นก็ใช่เรื่อง

“เอาเถอะ ยังไงคุณก็มาแล้ว ตามผมมาที่ห้องทำงานเร็ว” คเณศเดินนำลูกน้องคนใหม่เข้าไปและเพราะว่าคนตัวเล็กนั้นไม่ได้รู้ตัวว่ากำลังถูกลวงให้เข้าไปอยู่ในเกมทดสอบหัวใจของนายหัวจึงยอมเดินตามเข้าไปง่าย ๆ ดลวัฒน์นั่งลงบนเก้าอี้สำหรับแขกตัวเดิมกับที่มาเมื่อวาน ก่อนจะรีบเอ่ยถามข้อสงสัยเกี่ยวกับงาน

“นายหัวครับ ผมมีหน้าที่ทำอะไรบ้าง” คเณศมองหน้าคนที่เอ่ยถามอย่างรีบร้อนนั้นนิ่ง ๆ นายหัวเกาะไพลินไม่ได้ให้คำตอบในทันที เขาก้ม ๆ เงย ๆ หาบางอย่างในลิ้นชักข้างกายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

“ไม่มี..วันนี้ยังไม่มี”

“ครับ?” ดลวัฒน์ถามอย่างสงสัย ท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของนายหัวคเณศทำให้เขายิ่งไม่เข้าใจ คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว ทั้ง ๆ ที่คุณคเณศออกเอกสารสัญญาขอจ้างเขามาร่วมงานแท้ ๆ แต่ทำไมถึงยังไม่มีงาน หรือหน้าที่ที่ชัดเจนมอบหมายให้กับเขา

“วันนี้ถือว่าพักก็แล้วกัน ถ้ามีอะไรผมจะเรียก” ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกหลังจากนั้น นายหัวหนุ่มก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปในส่วนของดลวัฒน์เองก็ยังเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ดินนั่งนิ่งในหัวของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นเมื่อรู้สึกว่าการที่เขานั่งนิ่ง ๆ ฟังเสียงหายใจของเขากับนายหัวคเณศสลับกันแบบนี้มันน่าอึดอัดแปลก ๆ

“…ผมอนุญาตให้คุณไปตั้งแต่เมื่อไหร่” เจ้าของเสียงเข้มเอ่ยถามทั้งที่ยีงไม่ละความสนใจออกจากหน้ากระดาษในมือ

ใบหน้าน่ารักมีเครื่องหมายคำถามปรากฎขึ้นนับร้อย ไม่เข้าใจการกระทำทั้งหมดของคนตรงหน้าจริงอยู่ที่นายหัวคเณศเป็นเจ้านายของเขา แต่ก็ใช่ว่าอีกจะออกคำสั่งน่าปวดหัวกับเขาแบบไหนก็ได้ “ก..ก็ นายหัวบอกว่ามีอะไรจะเรียกผมก็เลย-”

“ผมจะเรียก แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้คุณไปที่อื่นนี่” นายหัวหนุ่มว่าพลางใช้ก้านนิ้วดันแว่นให้กลับเข้าที่ คิ้วได้รูปเลิกขึ้นข้างเดียวเป็นเชิงว่าถามกลับคนที่กำลังทำหน้าสงสัยยิ่งกว่าช่วงมัธยมปลายที่ต้องทำโจทย์แคลคูลัส

“แต่นายหัวบอกจะให้ผมพักนี่ครับ”

“ผมให้คุณพักในห้องนี้ไง นั่งอยู่ตรงนี้ก่อน” คเณศว่าพร้อมกับใช้สายตาดุ ๆ บอกให้ดินนั่งลงที่เดิม คนถูกสั่งราวกับเป็นเด็กยืนนิ่งอย่างไม่เข้าใจ ดินกำมือแน่นด้วยหงุดหงิด ไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่อีกคนต้องการ

“ผมว่า…ถ้านั่งอยู่ตรงนี้นิ่งๆ ผมอาจทำคุณเสียสมาธินะครับ”

“ผมบอกหรือยังว่าเสียสมาธิ ให้นั่งก็นั่งไปเถอะ ดื้อจริง ๆ” ท้ายประโยคถูกเอ่ยด้วยเสียงที่เบาลงราวกับอีกคนต้องการจะบ่นกับตัวเองเงียบ ทว่าคนที่อยู่ในห้องเดียวกันนั้นได้ยินอย่างชัดเจน ดลวัฒน์ขมวดคิ้ว ใบหน้ารั้นเชิดขึ้นเพราะความไม่พอใจ เพราะสิ่งที่ถูกกล่าวหานั้นราวกับว่าอีกคนกำลังมองเขาเป็นเด็ก จริงอยู่ที่เขาและนายหัวคเณศนั้นมีอายุห่างกันร่วมห้าปี แต่เขาก็ไม่ใช่เด็กที่อีกคนจะมากล่าวหาว่าดื้อได้

“ผมไม่ได้ดื้อนะครับ”

“ดื้อสิ ที่ทำอยู่แบบนี้แหละดื้อ คุณไม่เชื่อฟังผม” นายหัวหนุ่มเคาะปากกาลงบนโต๊ะเบา ๆ พร้อมกับใช้สายตาสู้กับคนที่กำลังแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ทั้งที่ตัวเองยังยืนเถียงเขาปาว ๆ อยู่แบบนี้

“ผมไม่ได้ดื้อนะครับ”

“ถ้าไม่ดื้อก็นั่งลงสิ ผมจะได้ทำงานต่อ”

คนตัวเล็กตั้งตัวจะเถียงเต็มที่เพราะไม่เข้าใจในคำสั่งของนายหัวคเณศ ปรกติเขาเป็นคนใจเย็นมาตลอด ทว่าครั้งนี้เขาอยากจะลองออกความเห็นของเขาดูสักครั้ง ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอนายหัวคเณศดินรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นหุ่นที่ถูกสั่งให้ทำตามคำสั่งอยู่ตลอด ไม่ได้ทำอะไรตามใจอยากเลยสักครั้ง วันนี้เขาจึงตัดสินใจจะลองดูสักครั้ง

“ให้ผมนั่งนิ่งๆ ตรงนี้จนกว่าคุณจะเรียกน่ะเหรอครับ แบบนั้น- “

“แบบนี้แหละที่เขาเรียกว่าดื้อ”

“นายหัวครับ!” เผลอร้องเรียกอีกคนออกมาด้วยระดับเสียงที่มากขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถึงกับดังมาก เพราะดินยับยั้งตัวเอาไว้ได้ว่าคนตรงหน้านั้นเป็นทั้งเจ้านาย และยังมีอายุมากกว่า

“นั่ง” นายหัวหนุ่มสั่งเสียงเข้ม พลางลอบมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้า ยามคิ้วทรงสวยนั่นขมวดเข้าหากันเพราะความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามปกปิด ทั้งริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่พูดแก้ต่างให้ตัวเองว่าไม่ดื้อนั้นน่าเอ็นดูน้อยเสียที่ไหน คเณศลอบยกยิ้มอยู่ในใจตอนนี้เขายกให้ดลวัฒน์ได้รับตำแหน่งคนที่สามารถทำให้เขารู้สึกอย่างจะกลั่นแกล้งมากที่สุดในรอบหลายปี

“แต่”

“ผมไม่ใช่คนใจดีนะ เผื่อคุณไม่รู้”

ดลวัฒน์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอย่างหมดหนทาง คเณศมองร่างเล็กที่จำยอมต้องทำตามคำสั่งอย่างพอใจ เขาปล่อยให้ดลวัฒน์นั่งฮึดฮัดไม่พอใจอยู่สักพัก เมื่อเขาจัดการกับเอกสารจบจึงเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะพบว่าคนปากเก่งเมื่อครู่นั้นเผลอหลับไปเสียแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สังเกตว่าใบหน้าของดลวัฒน์ดูอิดโรยราวกับคนพักผ่อนน้อย เขาค่อนข้างมั่นใจว่าคุณบรรณาธิการคงมีเรื่องในใจให้คิดอยู่มาก แม้จะหลุดพ้นจากเรื่องสัญญาแต่ในใจของคนตัวเล็กอาจจะมีเรื่องอื่น ๆ ที่เขาไม่อาจจะรู้ได้ว่ามันคือเรื่องอะไร

คเณศถอดแว่นตากรอบทองนั้นออกก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้มหน้ามองคนที่กำลังหลับคอพับเสียจนแก้มนิ่ม ๆ นั่นเบียดกับช่วงไหล่แคบ ก้านนิ้วสีแทนส่งไปปัดเศษขนตาเล็ก ๆ ที่ติดอยู่บนแก้มใสอย่างนึกเอ็นดู ดวงตาคมไล่มองสำรวจคนที่กำลังหลับใหล คงต้องยอมรับว่าเขาฉวยโอกาสกับคนตรงหน้าทุกครั้งที่มีโอกาส ตั้งแต่คราวนั้นที่ดลวัฒน์เมาไม่ได้สติ มาคราวนี้คนตัวเล็กก็หลับไม่ได้สติอีกครั้ง หากมีคนอื่นรู้เข้าว่าเขาทำแบบนี้คงได้โดนหาว่าเป็นไอ้โรคจิต แต่จะโทษตัวเขาฝ่ายเดียวก็คงไม่ได้เพราะว่าคนที่เป็นตัวการทำให้เขาอยากจะเข้าใกล้อยู่เรื่อยก็คือคุณบรรณาธิการตัวเล็กตรงหน้า

“หลับแบบนี้ น่าเอ็นดูกว่าตอนเถียงอีกนะรู้ไหม” นายหัวหนุ่มพูดเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ ก้านนิ้วสีแทนแตะลงบนปลายจมูกรั้นแผ่วเบาราวกับต้องการจะสั่งสอนคนดื้อให้ยอมอ่อนลง ท่อนแขนอีกข้างจับกับพนักวางแขนของเก้าอี้ราวกับต้องการจะกักขังคนตัวเล็กเอาไว้ ริมฝีปากได้รูปวาดยิ้มกว้างเลื่อนนิ้วลงมาแตะที่ริมฝีปากอิ่มโดยไม่ที่ไม่อาจรู้ว่าคนที่เคยหลับใหลตอนนี้กลับตื่นรู้สติ

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารินรดข้างแก้มเรียกสติให้คนที่กำลังงีบหลับตื่นรู้สติ เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นเพราะรู้สึกได้ถึงสัมผัสก่อกวน ดวงตากลมมองภาพตรงหน้าอย่างมึนเบลอ ใบหน้าคร้ามคมที่เห็นได้ในระยะใกล้ทำเอาคนที่เพิ่งรู้ตัวตกใจจนเกือบจะร้องออกมา เขาดีดตัวขึ้นด้วยความตกใจแต่ก็รู้ตัวว่าไม่สามารถจะขยับกายไปไหนได้เพราะท่อนแขนของคนตรงหน้ายังคงวางขวางเอาไว้ นายหัวคเณศยังคงนิ่งเฉยแม้ว่าระยะห่างของใบหน้าของเราจะห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ผิดกับเขาที่ตกใจจนตาแทบจะหลุดออกมาและหัวใจในอกก็เต้นเร็วจนกลัวว่านายหัวใจได้ยิน เสียงหัวใจของเขา

“น.นายหัว นายหัวขยับหน่อยครับ ผมขอทาง”

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” คเณศเลือกจะยิงคำถามออกไปตามที่เขาสงสัย เพราะไม่อยากให้ใบหน้าของอีกคนต้องเต็มไปด้วยร่องรอยของความเครียด หากจะเป็นเขาที่ช่วยคลายกังวลแก้อีกฝ่ายได้เขาก็อยากจะทำ ประโยชน์อีกประการหนึ่งที่จะได้จากการยิงคำถามออกไปฉับพลันแบบนี้ก็เพื่อที่ว่าดลวัฒน์จะได้ไม่ต้องทวงถามถึงเหตุผลที่เขาเข้าใกล้อีกคนมากขนาดนี้

“ค..คือ ไม่มีครับ ไม่มีอะไรครับ” ดินเผลอลืมความประหม่าไปชั่วขณะ และตกหลุมพรางเผลอเดินตามเกมเบี่ยงประเด็นของคนอายุมากกว่าอย่างไม่รู้ตัว

“จะไม่มีได้ยังไง ใบหน้าคุณมันบอกออกมาหมดแล้ว”

“ค..คือ”

“ผมเป็นนายจ้างที่ใส่ใจลูกน้องนะ มีอะไรไม่สบายใจก็บอกผมได้”



ไม่ใช่ว่าไม่อยากถาม เขาแค่กลัวคำตอบ…

ดลวัฒน์หลบสายตาคาดคั้นจับผิด หัวใจที่เต้นเร็วอยู่แล้วก็เริ่มเร่งจังหวะมากขึ้นเพราะความกดดัน สาเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับมาทั้งคืนควรจะได้รับการไขข้อข้องใจให้กระจ่าง เพื่อที่ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมาก เขาควรจะถามนายหัวออกไปตรง ๆ แบบนั้นดีหรือไม่

“ว่ายังไง มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”

“ก็…มีครับ”

“ว่ามาสิ”

“นายหัว เป็นอะไรกับยาหยีเหรอครับ”

ดินกลั้นใจถามออกไป พร้อมกับช้อนตามองคนตัวสูงกว่าที่กำลังยืนอยู่ เล็บสั้นกุดจิกลงบนขาของตัวเองแน่นเพราะความกดดัน หัวใจเต้นระรัวรอคำตอบมที่แสนน่าหวาดกลัว

คนถูกถามขมวดคิ้วแน่นก่อนจะถามกลับ “ทำไมถึงถามแบบนั้น?”

ริมฝีปากอิ่มสั่นน้อย ๆ ฟันคมขบริมฝีปากเพราะความลังเลแต่สุดท้ายก็ตัดใจจะเอ่ยถามออกไป “วันนั้นที่นายหัวกลับบ้านน่ะครับ ผมโทร.ไปแล้วกลายเป็นว่ายาหยีเป็นคนรับสายแทน”

นายหัวหนุ่มยืนหลับตานิ่งเพื่อผ่อนอารมณ์ให้เย็นลง อยากจะกลับไปจัดการผู้หญิงคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด เขาเกลียดคนที่เข้ามายุ่งกับข้าวของส่วนตัวของเขา ในคืนนั้นมันเป็นแค่วันไนท์แสตนไม่มีอะไรสานต่อมากไปกว่านั้น แต่ดูเหมือนว่าการนอนกับเธอเป็นครั้งที่สองจะทำให้สาวเจ้าสำคัญตัวผิดไปไกลจนกล้าถึงขั้นข้ามเส้นรับสายแทนเขา

“ไม่มีอะไร ผมไปงานรับรางวัล บังเอิญเจอเธอ ทุกอย่างก็แค่นั้น”

“…” ดินก้มหน้านิ่ง ใจหนึ่งก็เบาใจที่คำตอบออกมาแบบนั้น แต่อีกหนึ่งใจก็ยังไม่ได้เชื่อสนิทใจทุกอย่างที่นายหัวเล่า

“คุณคิดมากเรื่องนี้เหรอ คุณยังไม่ลืมเธอหรือไง”

!!!



“นายหัว….รู้เหรอครับ” คนตัวโตพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ว่ายังไง คุณยังไม่ลืมเธออีกเหรอ” …ถ้ายังไม่ลืมเขาจะทำให้ลืมเอง

“ผม..ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วล่ะครับ ผมก็แค่สงสัยเลยถามออกไปแบบนั้น”

“คุณไม่ต้องติดมาก ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเธอคนนั้นหรอก” เพราะจริง ๆ แล้ว ผมมีคนของผมอยู่แล้ว....

คำพูดตอนท้ายถูกเก็บเอาไว้ใจเพราะเกรงว่าหากเอ่ยออกไปอาจทำให้เหยื่อแตกตื่นเเละหนีไป คเณศยกยิ้มเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กตรงหน้าเริ่มมีสีหน้าดีขึ้น เขาจึงคว้าเอาแว่นกรอบทองขึ้นมาสวมอีกครั้ง

“ได้เวลางานของคุณแล้วล่ะ ออกไปเดินตรวจท่าเรือกับผมที”








2bc. #จอมใจไคซู


Enjoy reading nakaaaa

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

882 ความคิดเห็น

  1. #873 maka_long (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 13:44

    หลังจากนี้ไปน้องดินต้องระวังตัวนะคะรูกกกก ถ้าหนูเผลอมีคนจ้องจะกินหนูตลอดเวลากรี๊ดดดดดดดดดดดดดด นายหัวก็ค่อยๆรุกนะคะเดี๋ยวใจดิชั้นจะวายก่อนอุแงงงงงง น้องดินดื้อก็หาวิธีรับมือดีๆนะคะ :))))
    #873
    0
  2. #765 mobic (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 18:19
    อยากเห็นตอนยาหยีชะตาขาดจริงๆ นายหัวต้องจัดการผญคนนั้นนะ
    #765
    0
  3. #744 meawai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 01:20
    เอิ้วววววว ใจเต้นจนจะหลุดออกมากองตรงหน้าแล้วค่ะ อยกายกยกากปรกสกงก นายหัวคะ ปรานีคนอ่านหน่อยค่ะ ขอร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #744
    0
  4. #620 _tangkwajiya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 00:56

    แง น้องดินค้าบบ โดนนายหัวฉวยโอกาสอีกแล้วว

    #620
    0
  5. #566 KaDi_Yoong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 16:50
    มันไม่ค่อยเคลีย แม่เข้าใจหนู ดินสู้ๆนะลูก ทนไม่ไหวก็ตบนายหัวซะทีแก้เคือง
    #566
    0
  6. #454 ppdo-24 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:51
    คือยิ่งอ่าน ยิ่งวางไม่ลง แล้วคือไรท์บอก ช่วงนี้ยุ่งๆ กูดูวันที่เลย !! ...อ๋อ กูนานมาแล้ว 555555555
    #454
    0
  7. #408 เค้ก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 00:24

    บอกไม่หมดนี่นายหัว โดนจับได้ทีหลังแน่เลย

    #408
    0
  8. #399 Unit u (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 13:59
    ไม่ดราม่านะคะคนเก่ง ไม่เอาใจคนเป็นแม่ เชื่อใจนายหัวนะคะ ไหว้ย่อ
    #399
    0
  9. #398 jjacksonn7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 22:10
    กรี๊ดดดดไม่คาใจแล้วเนาะน้อง มีอะไรก็ถามเลยลูก
    #398
    0
  10. #396 Mo_Mo_Ku (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 17:50
    เขินนนTT ถ้าไม่ลืมเขาจะทำให้ลืมเอง
    #396
    0
  11. #395 mv_2547 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 22:32
    ฮื่ออออ น้องดินนนนน่ารักมากๆๆๆๆๆ รอนะคะๆๆๆๆ
    #395
    0
  12. #394 BBBP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 23:45
    เจอกัน ให้น้องเชื่อดีมั้ย นายหัวต้องไปจัดการผญ คนนั้นก่อนถึงจะยอมให้น้องเชื่อ
    #394
    0
  13. #381 Bow Keswaree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 22:24
    อยากให้อัพทุกวันเลยค่ะ งื้อออ
    #381
    0
  14. #380 B.BLUESKY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 21:45
    เพิ่งอัพวันที่ 18 แต่คิดถึงอีกแล้ว TT อยากให้อัพทุกวันแต่ก็ไม่อยากให้จบ แง
    #380
    0
  15. #378 nook_ny (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 07:42
    น่ารักกกกกกน้องระวังนายหัวววไว้นะอันตรายมากคนนี้
    #378
    0
  16. #376 kksssp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 17:33
    เอ็นดูตอนน้องเถียงอ่ะ หนูไม่ได้ดื้อเลย นายหัวนั่นแหละชอบบังคับ น้องระวังตัวไว้ลูกโดยเฉพาะจากนายหัวเนี่ยฉวยโอกาสเก่งมาก
    #376
    0
  17. #375 ChayanuchFirst (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 13:03
    อย่าดื้อมากลูกเดี๋ยวเค้าทบต้นทบดอกทีหลัง😁😁😁
    #375
    0
  18. #374 เด็กไข่ ม๊วงม่วง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 12:53
    น้องดินน่านักมากกกกกก
    #374
    0
  19. #368 Chloeeee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 07:18
    น้องดื้อมากฮื่อออออ แต่ห้ามตีน้องนะ!
    #368
    0
  20. #367 pikakaka (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 05:49
    ห้ามกินน้องงงงงงง!!! /แปะป้าย
    #367
    0
  21. #366 Czz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 04:10

    น้อง อันตรายมากๆๆๆ นายหัวจัองจะจับน้องกินแล้ว อาการออกมากๆ

    #366
    0
  22. #365 DYO_fugurrrrr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 02:44
    ฮือออออคุณดินแสนน่ารักอ่ะ เอ็นดู๊เอ็นดู แต่ แต่ แต๊!!!!!!!! ยังไม่หายงอนนายหัวนะ จากตอนที่แล้วนี่ยังไม่หายงอนเลยจริงๆ แล้วตอนนี้แกล้งน้องอีก เดี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าทำน้องเจ็บอีกนะ ฉันจะไปขโมยคุณดินมาเอ๊งงงงงงง
    #365
    0
  23. #364 FAI_9493 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 02:13
    คือเวลาน้องโวยวายนี่น่ารักมากแน่นอนนายหัวถึงหลงขนาดนี้ เอ็นดูเขาแต่ก็แกล้งเขาเก่ง คนอย่างนี่ตามนายหัวไม่ทันชัวร์5555
    #364
    0
  24. #363 graphitesky (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 01:17
    โคตรน่ารักเลยอะ ดินดื้อออออออออแบบที่นายหัวว่าจริงๆ ชอบการเถียงระคนเอ็นดูของนายหัวมาก อะโหว ใจบางไปหมด จิกผ้าห่มจะขาด5555555 ใจไม่ดีเลยเวลานายหัวรุกใส่น้องแบบนี้ ฮือ นายหัวให้ความรู้สึกแบบเป็นคนที่ไม่กล้าจ้องตานานๆเวลาคุยไรทำนองนี้เลยอะ แบบชวนให้หลบสายตาเพราะเขินมากๆ มากเสน่ห์มากๆทีเดียว แต่ว่านะ นายหัวน่ะได้ทีนิดหน่อยก็แอบแต๊ะอั๋งลูกเค้าตลอดอีกแล้วอะ ฮืม /เปิดเรดาห์สแกนคนที่จะสมัครเป็นลูกเขยและจับตามองสอดส่องความประพฤติอย่างใกล้ชิดดดดดด ไม่รู้ทำไมกลัวๆว่าถ้าดินรู้ว่าทั้งหมดคือเขาวันไนท์กันทีหลังจะแบบเสียใจมากอะ ถึงจะแค่วันไนท์ก็ตาม แต่ยาหยีดูมีความสำคัญต่อใจดินอยู่ไม่น้อยแหะ ถึงจะไม่ได้รักไรแล้วก็เถอะ / แล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์น้า จะรอเสมอเล้ยยยย ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ฮือ
    #363
    0
  25. #362 B.BLUESKY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 01:11
    รุกเก่งง แผนสูงง น้องตามไม่ทันแน่ๆ
    #362
    0