จอมใจ | kaisoo kaido

ตอนที่ 13 : บทที ๑๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 300 ครั้ง
    30 พ.ย. 62


ดวงตากลมโตมองสำรวจตัวเองในเงาสะท้อนของกระจกทรงสูง มือเล็กขยับติดกระดุมเสื้อจนเม็ดสุดท้าย คนตัวเล็กหันซ้ายขวามองสำรวจความเรียบร้อย ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มให้ตัวเองในกระจกเป็นการเรียกกำลังใจ จริงอยู่ที่ช่วงสองสามวันมานี้เริ่มทำงานกับนายหัวช่วยให้ดินไม่ต้องไปเจอนายช่างที่มีเรื่องกันไปเมื่อหลายวันก่อน แต่ความอึดอัดใจของเขาเหมือนถูกย้ายจากนายต้นมาเป็นเจ้านายคนใหม่แทน

ดลวัฒน์ไม่ได้รับอนุญาตให้ลงไปทานอาหารที่โรงครัวอีกแล้ว ทุกวันต้องตื่นมาทานมื้อเช้าพร้อมนายหัวและคุณตะวัน มื้อเที่ยงของทุกวันจะต้องกลับมาทานที่บ้านใหญ่หลังจากออกไปเดินสำรวจท่าเรือ ในบางวันภาคบ่ายจะต้องเข้าไปดูส่วนประมง มีเพียงสองส่วนที่เขายังไม่ได้เข้าไปคือฟาร์มหอยมุก และส่วนที่เป็นรังนกนางแอ่น นอกนั้นเขาก็แทบจะรู้จักไปหมดทุกส่วน สองสามวันมานี้ไม่ว่านายหัวคเณศจะเดินเหินไปที่ไหนเป็นอันจะต้องหิ้วเขาติดไปด้วยทุกที่โดยไม่มีคุณตะวันตามติดไปด้วย กลายเป็นว่ามีแค่เขาและนายหัวเดินเลียบไปตามชายหาดเพื่อตรวจตรางานต่าง ๆ

ดวงตากลมเหลือบมองนาฬิกาบนผนังแสดงเวลาบอกว่าตอนนี้เขาเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะถึงเวลามื้อเช้า ตั้งแต่ทำงานมาร่วมหลายปีดลวัฒน์ทราบดีว่าการรักษาเวลานั้นเป็นเรื่องสำคัญ ยิ่งกับนายหัวคเณศแล้วเรื่องการตรงต่อเวลานั้นคืออันดับหนึ่ง เพราะฉะนั้นหากเขาต้องการจะเลี่ยงการต่อปากต่อคำกับนายหัว เขาก็ต้องรีบลงมาที่ห้องอาหารเพื่อให้นายเจ้าของเกาะได้เห็นว่าเขาเป็นพวกรักษาเวลา และไม่สร้างปัญหาหยิบย่อยให้คุณคเณศต้องปวดหัว


ดลวัฒน์ขยับเปิดประตูบานใหญ่ให้เปิดกว้างดวงตากลมฉายแววไม่พอใจเล็กน้อยพลางมองไปที่ประตูบานใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน กำปั้นเล็กถูกยกขึ้นมาทำท่าจะต่อยตีกับประตูเพียงเพราะว่าโกรธคนเป็นเจ้าของห้องที่เป็นจอมเผด็จการและยอดนักออกคำสั่ง คนตัวเล็กบุ้ยปากใส่ประตูเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คนที่อยู่อีกฝั่งนั้นผลักบานประตูออกมา คนที่กำลังล้อเลียนด่าทอเจ้านายอยู่ในใจดีดตัวออกห่างจากประตูก่อนจะยืนนิ่งเพราะทำอะไรไม่ถูก


เจ้าของบ้านพักหลังใหญ่พ่วงด้วยตำแหน่งเจ้าของเกาะและเจ้านายมองคนตัวเล็กด้วยความแปลกใจ คุณบรรณาธิการนิตยสารที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นผู้ช่วยจำเป็นกำลังยืนตัวแข็งทว่าดวงตากลมกลับหลุกหลิกเป็นที่ให้จับสังเกต คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่จะวาดยิ้มขึ้นบนใบหน้าคร้ามคม


“มาทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ลงไป”


“ผม..ก็ ผมกำลังจะลงไป” คนมีชนักติดหลักพูดตะกุกตะกักก่อนจะหลบสายตาเพราะกลัวว่าคนตัวโตตรงหน้าจะรู้เข้าว่าเมื่อครู่เขากำลังทำอะไร


“แบบนั้นก็ลงไปพร้อมกันเลยสิ ผมก็กำลังจะลงไปพอดี” คเณศว่าพลางเบี่ยงตัวเดินนำลงไปที่ชั้นล่าง เมื่อได้ทิ้งให้คนตัวเล็กเดินตามหลังจึงได้จังหวะให้เสือยิ้มยากได้ระบายความพอใจออกมา ริมฝีปากได้รูปวาดยิ้มอย่างพอใจ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเมื่อครู่นี้คนตัวเล็กทำอะไร แต่เพราะเห็นทั้งหมดผ่านช่องตาแมวของประตูต่างหากถึงทำให้เขานึกเอ็นดูอีกคนได้มากขึ้นไปอีก ไม่มีความรู้สึกโกรธเคืองหรือหงุดหงิด มีแต่นึกขบขันในความน่ารักของอีกคนก็เท่านั้น เหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไอ้ท่าทีแบบนั้นทั้งดูลุกลนจนดูออกได้ง่ายๆ แถมยังน่าจับมาตีให้หายดื้อ ตั้งแต่คราวนั้นที่เจ้าตัวเถียงเขาจนคอเป็นเอ็นว่าเจ้าตัวไม่ดื้อ แล้วแบบนี้น่ะหรือคือนิสัยของผู้ใหญ่ที่ไม่ดื้ออย่างที่เจ้าตัวกล่าวอ้าง ยิ่งนึกก็ยิ่งขบขัน


คเณศเดินนำร่างเล็กลงมายังชั้นหนึ่งของบ้าน ใบหน้าคร้ามคมที่เคยลอบยิ้มเมื่อครู่กลับเข้าสู่สภาพปรกติของนายหัวเกาะไพลิน ภาพแรกที่เห็นเมื่อลงมาถึงชั้นหนึ่งของบ้านนั่นก็คือทินกรที่กำลังยืนวาดยิ้ม ดวงตาของตะวันเต็มไปด้วยความแพรวพราวเพื่อหยอกล้อคนเป็นเจ้านายทำให้ได้รับการตอบแทนเป็นใบหน้าดุ ๆ ของผู้เป็นเจ้านายในยามเช้า



“สวัสดีตอนเช้าครับนาย สวัสดีตอนเช้าครับคุณดิน” ตะวันเอ่ยทักทายไม่มีเสียงตอบรับจากนายหัวคเณศเจ้านายหน้ายักษ์ทำเพียงแค่เบี่ยงตัวเดินหลบลูกน้องเข้าไปในห้องอาหาร แต่โชคดีที่คำทักทายของทินกรนั้นไม่ได้เป็นหมันไปเสียทีเดียวเพราะยังมีคนใจดีตอบกลับมา



“สวัสดีตอนเช้าครับคุณตะวัน”



มื้ออาหารเช้าเป็นไปตามปรกติ มีบทสนทนาระหว่างเจ้านายกับเลขาบ้างเป็นระยะ ดินได้แต่นั่งทานอาหารไปเงียบ ๆ โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ร่วมโต๊ะเท่าใดนัก เพราะที่นั่งถูกจัดให้อยู่ฝั่งขวามือของนายหัวคเณศจึงไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นมองเท่าไหร่นัก ภายในใจของเขาคิดเพียงแต่ว่าจะทำอย่างไรให้มื้ออาหารผ่านไปอย่างรวดเร็วและแยกย้ายกันไปทำงานเสียที แม้ว่าการทำงานส่วนใหญ่ของเขาจะต้องอยู่ตัวติดกับนายหัวคเณศมากกว่าเลขาอย่างคุณตะวันแต่อย่างน้อยบางช่วงเวลาที่มีการประชุมเข้ามา หรือมีสายสำคัญจากบริษัทในเครือโทร. เข้ามา ก็จะเป็นเวลาดีที่ดลวัฒน์จะได้พักหายใจหายคอได้บ้าง ไม่ใช่ต้องมานั่งตัวเกร็งบนโต๊ะอาหารอยู่แบบนี้



“วันนี้จะไปดูคนที่ท่าเรือนะ” นายหัวคเณศกล่าวหลังจากวางแก้วน้ำดื่มลง ดินพยักหน้ารับนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยปากขอตัวไปล้างมือ และเตรียมของเพื่อจะได้ออกไปทำงานแรกของเช้าวันนี้



นอกจากสมุดจดบันทึกทั่ว ๆ ไปที่ต้องพกไว้ตลอด ดินไม่ลืมที่จะหยิบเอาหมวกปีกกว้างมาสวมไว้ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ปรกติเขาไม่ชอบใส่หมวกเพราะมันทั้งร้อนและอึดอัด แต่เมื่อวันก่อนนายหัวเจ้าของเกาะก็บังคับให้เขาใส่หมวกใบนี้ออกไปทำงานทุกวัน โดยที่คุณคเณศไม่ลืมที่จะทิ้งคำดูถูกเอาไว้ว่าคนเมืองกรุงอย่างเขาคงไม่ทนอากาศร้อน


คนตัวเล็กก้มหน้าก้มตาตรวจเช็คงานในสมุดที่จดไปเมื่อวานที่หน้าบ้านไม่นานเจ้านายก็เดินลงมาพร้อมกับสวมแว่นตาคนแก่ที่เจ้าตัวชอบสวมอยู่เป็นประจำ ดลวัฒน์ยืนนิ่งรอให้ผู้เป็นนายเดินนำอย่างเช่นทุกครั้งโดยไม่มีคำพูดใดเปล่งออกมา เขาทำเพียงแค่เดินตามไปแบบนั้นไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่านายหัวคเณศจะทำอะไร สิ่งที่เขาทำก็แค่เดินตาม กำไรที่ได้จากการทำงานเช้านั่นก็คือการได้ชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นริมทะเล





ปึก!


มือเล็กยกขึ้นลูบสันจมูกของตัวเองเบา ๆ บรรเทาความเจ็บเพียงเสี้ยววินาทีต่อมาจึงเงยหน้ามองคนที่เดินนำอยู่อย่างเอาเรื่อง เพราะอยู่ ๆ คนที่เดินนำกลับหยุดเดินขึ้นมากะทันหันไม่บอกไม่กล่าว


“ทำไมนายหัวไม่บอกว่าจะหยุดล่ะครับ”



“ก็เห็นคุณเดินเพลินไปหน่อย อยากรู้ว่าสติยังอยู่กับตัวอยู่ไหม”



คเณศเอ่ยพลางก้มมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าบ่นพึมพำบางอย่างกับตัวเองที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนตรงหน้าคงกำลังก่นด่าเขาอยู่แน่นอน “แดดยังไม่ออก ใส่หมวกมาทำไม”



“ก็นายหัวเอามาให้ผมใส่เองนี่ครับ” คนฟังถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ปนเอ็นดู



“หมายถึงว่าให้พกมาใส่ตอนแดดออก ไม่ใช่ใส่ตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งจะพ้นขอบฟ้าแบบนี้” ไม่ว่าเปล่า นายหัวคเณศเอื้อมมือขยับหมวกใบโตนั่นออกจากหัวเล็กของคุณบรรณาธิการ ผมสีเข้มฟูฟ่องไม่เป็นทรงถูกจัดการด้วยฝ่ามืออุ่น ๆ ทำเอาคนที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหันยืนนิ่งเพราทำตัวไม่ถูกก่อนที่เสี้ยววินาทีต่อมาจะได้สติ และถอยตัวออกห่างจากฝ่ามืออุ่น



“ผมจะเก็บไว้ใส่ตอนสาย ๆ แล้วกันครับ” ดินว่าพร้อมกับคว้าเอาหมวกคืนมาไว้กับตัวก่อนจะสับฝีเท้าเดินนำนายหัวเจ้าของเกาะไปโดยไม่ได้เห็นว่าคนที่มองตามไปนั้นมีสายตาเช่นไร



“นั่นจะไปไหน” ตะโกนถามออกไปทั้งกลั้นยิ้มเอ็นดู



“ไปท่าเรือสิครับ นายหัวเดินเร็ว ๆ ครับ” คเณศส่ายหน้าให้กับคนที่เดินนำไปไกล ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามไปช้า ๆ ในใจนึกอยากจะด่าทอตัวเองอยู่เหมือนกันที่เอาแต่ยิ้มให้กับทุกการกระทำของคนตัวเล็ก ราวกับว่าเขากำลังหลงคน ๆ นี้เสียจนหาทางออกไม่เจอ สัมผัสนุ่ม ๆ และกลิ่นหอมจากคนตัวเล็กยังติดอยู่ที่ปลายจมูก ในตอนแรกเขานึกว่าดลวัฒน์คือคนดื้อแพ่ง และเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งเพราะเอาแต่คะยั้นคะยออยากจะถามเอาสัญญากับเขาในคราวแรก ทว่าต่อมาเมื่อเขาทดสอบเสนอให้มาทำงานในอู่เพื่อรอการตัดสินใจ เขาเตรียมใจเอาไว้ว่าคงได้เห็นคนตัวเล็กนั้นโวยวาย แต่ความจริงนั้นผิดไปจากสิ่งที่คิดไว้มาก เพราะนอกจากคุณบอกอจะไม่โวยวาย แต่กลับยอมเข้าไปทำงานโดยไม่ทำเรื่องทำเรื่องน่าปวดหัว



เพียงแค่การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นกลับทำให้เขาประทับใจได้อย่างง่ายดาย เพราะรับรู้ได้ถึงความพยายามในดวงตากลมคู่นั้น เขาถึงอยากจะลองทดสอบคน ๆ นี้ไปเรื่อย ๆ ยิ่งได้ลองสืบประวัติ และอ่านเรื่องราวต่าง ๆ รวมไปถึงบทสัมภาษณ์ของดลวัฒน์เขาก็ยิ่งชอบใจ คเณศถามไถ่เรื่องราวของคุณบรรณาธิการมาจากพี่สามมามากพอสมควรจึงอยากลองสัมผัสคน ๆ นี้อย่างใกล้ชิดด้วยตัวเอง เขาตัดสินใจอย่างฉับพลันที่จะได้โอกาสใกล้ชิดกับคนตัวเล็ก แม้จะต้องแลกกับการที่เขาจะต้องลงนิตยสารเล่มนั้น แต่คราวนี้เขารู้ว่ามันคือการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าครั้งไหน


ร่างเล็กก้มหน้าก้มตาจดบันทึกงานลงบนสมุดอย่างขะมักเขม้นโดยไม่ได้สนใจสายตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองอย่างสนอกสนใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ยินเรื่องที่คนเรือเขาพูดคุยกัน แม้จะเป็นการกระซิบเสียงแผ่วเบาแต่ดินก็พอจะรู้ว่าคนพวกนั้นพูดถึงเขาในทิศทางไหน เจ้าของใบหน้าน่ารักส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อทิ้งเรื่องไร้สาระออกไปจากหัวก่อนจะลองเปิดแอพลิเคชั่นค้นหาในโทรศัพท์มือถือขึ้นมาระหว่างรอนายหัวคเณศพูดคุยกับหัวหน้าคนงาน



งานที่สำนักงานปกติเขาจะต้องใช้เครื่องมือสื่อสารอยู่ตลอดเวลา เพราะการสื่อสารติดต่องานแทบทั้งหมดอยู่ในมือถือ หรือคอมพิวเตอร์ทว่าเมื่อมาที่เกาะไพลินเครื่องมือสื่อสารของเขาแทบจะถูกลืมไปเพราะแทบไม่ได้ใช้ ทุกอย่างถูกบันทึกด้วยมือของนายหัวคเณศ หรือไม่ก็มาในรูปแบบของอีเมลที่ส่งตรงไปที่นายหัวคเณศ หรือคุณตะวัน

เรียวนิ้วเร่งกดค้นหาสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเกาะไพลิน เพราะตั้งแต่เดินทางมาถึงใต้เขายังไม่ได้ลองหาที่ท่องเที่ยวจริง ๆ จัง ๆ เลยสักครั้ง ถึงแม้รู้ดีว่ามีโอกาสน้อยมากที่จะได้ไปท่องเที่ยวในเวลานี้แต่อย่างน้อยเขาก็แค่อยากจะดูให้พอเป็นแรงบันดาลใจ เผื่อจะได้ลองเปลี่ยนโลเคชั่นถ่ายงานจากเกาะไพลินไปเป็นที่อื่น



“นั่นทำอะไร” กระแสเสียงของคนที่เพิ่งจะคุยงานเสร็จทำให้ร่างเล็กสะดุ้งดินเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ก่อนจะเก็บเครื่องมือสื่อสารนั้นลงไปในกระเป๋ากางเกง



“ไม่มีอะไรครับ ดูงานนิดหน่อย”



“คิดถึงออฟฟิศแอร์เย็นแล้วหรือไง”



“ผมยังไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนะครับ” ดลวัฒน์พูดพึมพำเสียงเบาแต่ก็ดังพอที่นายหัวเกาะไพลินจะได้ยิน คเณศยกยิ้มในใจก่อนจะวางหมวกฟางที่เคยสวมลงข้างกาย



“วันนี้ตอนบ่ายไม่ได้มีอะไรมาก คุณอยากจะไปที่ไหนไหมผมอนุญาต” ดวงตากลมที่เคยเต็มไปด้วยความหงุดหงิดฉายแววแพรวพราวขึ้นมาในทันทีที่ได้ยินคำพูดของนายหัวคเณศ ดินดีดตัวขึ้นก่อนจะถามออกมาด้วยท่าทางจริงจัง



“นายหัวพูดจริงเหรอครับ” คนถูกถามพยักหน้ารับ คนตัวเล็กเกือบจะเผยยิ้มออกมาแต่เพียงเวลาสั้น ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าไม่มีสถานที่ใดที่พอจะไปกลับได้ในวันเดียวจากเกาะไพลิน



“แต่ผมก็ไม่มีที่ไปอยู่ดี ถ้าอย่างนั้นผมขอพักดีกว่าครับ”



“ไม่มีที่ไป หรือไม่รู้จักกันแน่”



“ก็ทั้งสองอย่างครับ”



“อยากไปหรือเปล่า”



“…”



“เดี๋ยวจะพาไป”


นายหัวคเณศกล่าวด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ดวงตาคู่คมยังคงกวาดมองท้องทะเลตรงหน้า ผิดกับคนตัวเล็กที่ถูกให้ความหวัง



“นายหัวพูดจริงเหรอครับ”



“ถ้าไม่รีบไปตอนนี้คงไม่ได้ไปแน่ ๆ ”



คนตัวเล็กพยักหน้ารับเร็ว ๆ ทำเอาคนมองอยากจะคว้าร่างเล็กนั้นมาบีบให้แก้มใส ๆ ช้ำ คเณศเดินลงมารับเอากุญแจสปีดโบ๊ทจากหัวหน้าคนงานก่อนจะก้าวขึ้นบนเรือ



"ยืนทำอะไร จะไปหรือเปล่า" หันมาถามคนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม คนถูกถามได้สติและพยักหน้ารับรัว ๆ พร้อมกับวิ่งด้วยความเร็วลุยน้ำตื้น ๆ มาขึ้นสปีดโบ๊ทโดยได้รับความช่วยเหลือจากนายหัวเจ้าของเกาะที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นคนขับเรือจำเป็น นายหัวหนุ่มรั้งร่างเล็กให้ขึ้นมาบนเรืออย่างรวดเร็วทำเอาคนตัวเล็กต้องผวากอดด้วยความตกใจ สันจมูกโด่งเฉียดใกล้ผิวแก้มเนียนทำเอาคนตัวเล็กที่เพิ่งรู้ตัวว่าเสียจังหวะผละตัวออกห่างในทันที



"ใส่ชูชีพด้วย" นายหัวหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงดุ ๆ ดลวัฒน์คว้าเอาชุดชูชีพสีสดมาสวมอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกันกับนายหัวคเณศที่สวมเสื้อชูชีพ และแว่นกันแดดทรงสวยเป็นมุมใหม่ๆ ที่ดินไม่เคยได้เห็นรวมไปถึงตอนที่นายหัวคเณศขับเรือ ดินไม่รู้เรื่องแผนที่ทางทะเลอะไรทั้งนั้น บนพื้นน้ำเขาไม่สามารถใช้จีพีเอสได้ ทำได้เพียงแค่นั่งตัวเกร็งและรัดเข็มขัดแน่น มองแผ่นหลังกว้างของนายหัวหนุ่มที่ยืนอยู่บริเวณแท่นคนขับเรือ



ใบหน้าคร้ามคม ดวงตาคู่สวยสวมทับด้วยแว่นกันแดดไม่ใช่แว่นกรอบทองคนแก่อย่างที่เคยเห็นเป็นประจำ ตอนนี้ในฐานะบรรณาธิการนิตยสารเขาพอจะมองออกแล้วว่าทำไมใคร ๆ ก็สนใจนายหัวเกาะไพลินคนนี้กันนัก



ก็นายหัวคเณศทั้งเท่และมีเสน่มาก ๆ



ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นตลอดระยะเวลาร่วมสิบนาทีไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น ดินนั่งหลับตาแน่นเพราะรู้สึกคล้ายกับว่าตัวเองกำลังจะเมาเรือ จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงเสียงเครื่องยนต์ที่เงียบลงเปลือกตาข้างหนึ่งจึงเปิดขึ้นมองภาพรอบกายก่อนจะกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัด ท่าเรือที่มีเรือจอดอยู่เพียงไม่กี่ลำ บ้านแพไม้ที่มองเห็นได้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล และกระชังขนาดใหญ่เรียงรายห่างจากฝั่งไปไม่ไกลมากนัก ดินมองภาพนั้นอย่างสงสัยก่อนจะหันหน้าไปถามคนที่ทำหน้าที่เป็นไกด์จำเป็น



“ที่นี่ที่ไหนครับนายหัว” หันไปถามคนที่โยนเชือกให้คนงานสองคนที่วิ่งมารับเรือ



“ฟาร์มหอยมุก” นายหัวหนุ่มตอบออกมานิ่ง ๆ คนตัวเล็กทำตาโตใส่แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ



“นายหัวหลอกผมมาทำงานนี่ครับ”



“ไม่ได้บอกให้มาทำงาน บอกว่ามาเที่ยวก็คือมาเที่ยว”



"มาแค่นี้ขับรถมาก็ได้นี่ครับ นั่งรถขับบนเกาะก็ได้"


"ผมให้คุณนั่งเรือเพื่อความตื่นเต้น"


คเณศกล่าวนิ่ง ๆ ก่อนจะพาตัวเองออกจากเรือไปขึ้นฝั่ง “จะไม่ลงมาจากเรือหรือไง?”



ดลวัฒน์ถอดชุดชูชีพออกก่อนจะลงจากเรือตามนายหัวเจ้าของเกาะไปโดยได้รับการช่วยเหลือจากคนงานคนหนึ่งที่เขาไม่ได้คุ้นหน้าแต่ก็เอ่ยขอบคุณออกไปอย่างมีมารยาท



“ตามมา”



นายหัวหนุ่มเดินตรงไปโดยมีคนงานสองคนคอยเดินประกบข้าง ทั้งสามคนพูดคุยถึงเรื่องบางอย่างที่คนนอกอย่างเขาไม่เข้าใจ ดินเดินทิ้งระยะห่างจากกลุ่มคนตรงหน้าเล็กน้อยเพราะคิดว่าพวกเขาคงใช้เวลาในการคุยงาน แขกมาใหม่เดินตามไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็มาถึงบริเวณที่เป็นบ้านแพไม้



“เดินเข้าไปรอได้เลย บอกไปว่ามากับนายหัว ผมจะไปดูงานอีกนิดหน่อย” นายหัวหนุ่มกล่าวเร็ว ๆ ก่อนจะก้าวขาเดินแต่ก็ต้องชะงักเพราะมือเล็กที่เผลอรั้งชายเสื้อของคนเป็นเจ้านายเอาไว้


“ผมไปกับนายหัวก่อนได้ไหม ค..คือ ผมไม่เคยมาที่นี่ กลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูก”


“ไม่เป็นไร ที่นี่มีแต่คนกันเองทั้งนั้น เดินเข้าไปรอ เดี๋ยวจะกลับมา”



ดลวัฒน์มองตามร่างสูงโปร่งของนายหัวที่เดินห่างออกไป ก่อนจะหันมองรอบกายตอนนี้แดดช่วงสายเกือบจะถึงเที่ยงวันนั้นเริ่มร้อนระอุมากขึ้นจึงจำเป็นต้องย้ายตัวเองเข้าไปอยู่ในร่มเพราะลืมหมวกเอาไว้ที่ท่าเรืออีกฝั่ง

ดินเดินทะลุเรือนแพเข้าไปไม่ลึกมากนักก็พบกับกระชังขนาดใหญ่หลายร้อยกระชัง ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าในกระชังนั้นเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำที่บรรจุอัญมณีล้ำค่าชนิดหนึ่งเอาไว้ด้านใน ผู้ที่มีโอกาสได้มาเยือนฟาร์มไข่มุกเป็นครั้งแรกอย่างเขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่ง ๆ มองคนงานนับหลายสิบคนทำงานกันอย่างขยันขันแข็งจนกระทั่งรู้สึกถึงแรงสะกิดบริเวณช่วงเอว


เด็กชายตัวเล็กที่อายุน่าจะอายุราว ๆ หกถึงเจ็ดขวบยื่นแก้วน้ำมาให้ ดลวัฒน์ตัวลงให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กชายก่อนจะรับน้ำมาไว้





“ให้พี่เหรอ ขอบใจนะครับ”



“ครับ” ภาษากลางติดสำเนียงใต้น่ารักทำให้คนฟังวาดยิ้มกว้าง



“อายุเท่าไหร่แล้วครับเนี่ย”



“หกขวดครึ่งครับ”



“ขวบสิขวบ ไม่ใช่ขวด” ดินว่าพลางยกมือขึ้นลูบหัวเด็กชายอย่างเอ็นดู ริมฝีปากอิ่มเผยยิ้มกว้างจนเป็นรูปหัวใจทำให้คนที่แอบมองอยู่ห่าง ๆ นั้นใจกระตุก



“หกขวบครึ่งครับ” เด็กน้อยว่าเสียงดังฟังชัด คนตัวเล็กยกนิ้วให้ก่อนจะเอ่ยปากชม



“เก่งนะเราเนี่ย”



“ไงเม่น มาทำอะไรตรงนี้ไม่ไปโรงเรียนหรือไง”



เสียงทุ้มของคนมาใหม่เรียกสายตาสองคู่ให้จดจ้องไปทางต้นเสียง เด็กชายกระพุ่มมือไหว้นายหัวเจ้าของเกาะอย่างรู้ความตามด้วยตอบคำถามที่ผู้ใหญ่ถามค้างเอาไว้



“วันนี้ที่โรงเรียนหยุดเรียนครับ”

คเณศพยักหน้ารับก่อนจะเปลี่ยนจุดวางสายตาเป็นคนตัวเล็กที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มจนหมดไปเกือบครึ่งแก้ว


“เม่น ไหว้คุณเขาหรือยัง นี่คุณดิน”



“สวัสดีครับคุณดิน”



“เรียกว่าพี่ดินก็ได้ครับ” ดินกล่าวกับเด็กเด็กชายพร้อมกับลูบหัวอย่างเอ็นดูก่อนที่จะถูกนายหัวเจ้าของเกาะดุให้กลับไปที่บ้านเพราะตอนนี้แดดกำลังแรง กลัวว่าเด็กอายุหกขวบอย่างน้องเม่นจะเป็นลมพลัดตกน้ำไป



“ทำไมไม่พกหมวกมาด้วย ที่นี่แดดแรง” ยังไม่ทันได้ตอบคำถามของนายหัว หมวกใบใหม่ก็ถูกสวมให้โดยฝีมือของคนถาม ดินขยับหมวกแบบ Baseball cap ที่ได้รับมาให้เข้าที่ก่อนจะเอ่ยขอบคุณคนให้ นายหัวเจ้าของเกาะไม่ได้พูดอะไรต่อเขาทำเพียงแค่เดินนำเข้าไปยังบริเวณส่วนที่เป็นแพกระชังเลี้ยงหอยมุก











100% : #จอมใจไคซู

ให้ความรักมันเติบโตในใจนะคะ กี๊ดดดด555555555555♡♡♡♡♡



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 300 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

882 ความคิดเห็น

  1. #875 maka_long (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:27
    นายหัวอบอุ่นมากกกกกกก เป็นห่วงน้องดินกลัวร้อน ดูแลน้องดินตลอดว่าให้ใส่หมวกแบบบบบบกรี๊ดดดด พาน้องทัวร์อีกกกอุแง คลั่งรักอะไรขนาดนั้นคะะะะ น้องเม่นน่ารักกกจังงงงเลยยยย
    #875
    0
  2. #766 mobic (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 19:30
    นายหัว!!! พาร์ทนี้ช่างเป็นผู้ชายที่แสนอบอุ่นจริงๆ น้องดินก็นะ ค่อยๆเผยมุมเด็กน้อยให้นายหัวเห็น อยากให้คนทั้งคู่ค่อยๆปลูกต้นรักกันไปแบบนี้
    #766
    0
  3. #745 meawai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 01:35
    เหมียนจาตายค่ะ นายหัวเหมือนพาว่าที่นายหญิงคนใหม่มาชมธุรกิจก่อนแต่งงานประมาณนั้นเลย ใช่เหลยยยยยยยย ใช่แล้ววว แล้วอะไร คำว่าเอ็นดู คำว่าหลงที่อยู่ในหัวของนายหัวน่ะมันอะร้าำบหวนกยนกรหยปยผนผผ สู่ขอน้องเลย สู่ขอไๆๆๆๆ บอกน้องเลยว่าจาจีบ จาแต่งงานด้วยย บอกเลยๆๆๆๆ เปิดโหมดหลงน้องทีคนอ่านไปไม่เป็นนะคะ ใจมันตุ๊มๆ ต่อมๆๆๆ ทำยังไงดีคะ บรรยายความฟินออกมาไม่หมดผ่านตัวหนังสือ ฮื่่่อ่อาอยบไ
    #745
    0
  4. #567 KaDi_Yoong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 17:21
    นายหัวแนะนำน้องไม่หมดนะคะ ต้องบอกว่า "คุณดินว่าที่นายหญิงของฉัน"
    #567
    0
  5. #502 justaumz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:35
    กี้ดดดด แสนจะน่ารักม้ากกกกก
    #502
    0
  6. #455 Black VY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 17:32
    ชอบๆๆอยากอ่านอีกเร็วๆแล้ว ติดตามนะคะ สู้ๆนะคะไรท์
    #455
    0
  7. #442 graphitesky (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 10:15
    โห นายหัวหลงเค้าปานนี้แล้วอะ เขินเป็นบ้า ในหัวของนายหัวตอนนี้เหมือนประกอบไปด้วยเรื่องงาน30%(ขอโทษที่ให้น้อย5555) เรื่องของดิน70% ซอยย่อยออกเป็นน่ารัก40%(รอยยิ้มรูปหัวใจตั่งต่าง) เอ็นดู30%(แอบดูในช่องตาแมว!)555555 โดยรวมก็คือชอบเค้า ช้านเชื่อแบบนี้ แงง ละคือที่ชวนมาเที่ยวขอนับเป็นแผนชวนออกเดทได้มั้ย ฮือ ใจตุ้มๆต่อมๆกับนายหัวเวลาอยู่กับดินมากๆ /ยิ้มกริ่มด้วยสายตาแบบตะวัน รู้สึกแบบว่าสำหรับนายหัวน้องดินพิเศษออกไปจริงๆ อย่างแบบเรื่องหมวกก็คือเหมือนเป็นอะไรเล็กๆน้อยๆที่แสดงออกถึงความใส่ใจเรื่องของอีกฝ่ายมากๆอะ แง น่ารักมากจริงๆ
    #442
    0
  8. #441 mmiisoo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:32
    โอ้ยยยย หลงคุณดินแล้ววว นายหัว
    #441
    0
  9. #440 jirapapa333 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 16:11
    น้องงงงงง นายหัวคเณศระวังหลงรักนะคะ
    #440
    0
  10. #439 ULTRAMAN ต่างดาว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:13
    นายหัวทำเป็นเข้มแต่ก็แอบมองแอบเป็นห่วงน้องอยู่ตลอดเวลาอ่ะ
    #439
    0
  11. #438 Dyokyungsoosehun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 09:30
    ก็คือน้องน่ารักอะคนอ่านยังรู้นายหัวจะหลง็ไม่แปลก
    #438
    0
  12. #437 BBBP (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 09:02
    น้องงงน่ารัก นายหัวรักหลงน้องมั้ย 5555
    #437
    0
  13. #436 nook_ny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 08:12
    เอาบ่ะหลงน้องกง่าชั้นก็นายหัวเเล้วล่ะค่ะ
    #436
    0
  14. #435 xiahA (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 07:53
    อยู่ใกล้น้องแล้วหลงน้องมากกว่าเดิมอีก น้องน่ารักนี่เนอะ น้องทำอะไรนายหัวก็เอ็นดู นายหัวก็ละมุนได้อีก โอ้ยยยย
    #435
    0
  15. #434 tttttttttttn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:41
    ละมุนที่สุดในโลกกกก
    #434
    0
  16. #433 jjacksonn7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:21
    น้องดินน่ารักมากแงงงงง
    #433
    0
  17. #432 B.BLUESKY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:18
    ได้อยู่ใกล้ อะไรก็คุ้มค่าหมดแหละค่าาาาา มีอะไรที่นายหัวไม่ประทับใจในตัวคุณดินบ้าง
    #432
    1
    • #432-1 B.BLUESKY(จากตอนที่ 13)
      1 กันยายน 2562 / 00:45
      เขินว่ะ ;___;
      #432-1
  18. #431 real__prw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 23:59
    น้องดินน่ารักนุ่มฟูมากๆเลยค้าบบบ นายหัวก้แอบยิ้มเก่งงง เฝ้ารอตอนต่อไปปป ขอบคุณไรท์ที่มาอัพนะค้าาา / ไรท์บรรยายซะคิดถึงคยองเลย คิดถึงรอยยิ้มของเค้ามากๆ แงงงง
    #431
    0
  19. #430 DYO_fugurrrrr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 22:47
    ฮืออออนายหัวเปิดโหมดละมุนแบบนี้คนอ่านก็ตายเลยสิ ฮืออออออออ น้องดินก็แสนซื่อแสนน่ารัก เอาใจช่วยอยู่น๊าเจ้าพวกน่ารัก :-)
    #430
    0
  20. #429 คุณโดดีโอ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 22:41
    โอ๊ยยย เราอย่างอิจฉาน้องดินการที่นายหัวชอบนี้มีแต่ได้กับได้เลยอะ ได้คนดูแลอย่างดีมา1อัตรา เช็คแดดให้ตลอดว่าควรใส่หมวกไหม น้องลืมก็หามาให้ ขับเรือพาไปเที่ยว ได้กินข้าวที่บ้านไม่ต้องกินที่โรงอาหารกับคนงานอื่นๆ ช่วงรักช่วงหลงอะค้าบบ เขาทำไรก็แอบยิ้มนะนายหัวนะหลงน้องเก่งง ดูแลน้องเก่ง แต่ก็แกล้งน้องเก่งเช่นกัน 5555 นายหัวต้องขยันพรีเซ้นตัวเองบ้างแล้วนะครั้งนี้ขับเรือให้น้องยังชมเลยว่าเท่ ต้องรีบสานต่อแล้วนะนายหัววว

    ปล.คุณไรท์รีบแน่เลยช่วงท้ายพิมพ์ผิดยาวเลยค่ะ ต้องคิดถึงกันมากแน่ๆ55555
    #429
    0
  21. #428 kksssp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 22:32
    เอ็นดูน้อง แอบมองน้อง เป็นห่วงน้อง น้องทำอะไรก็น่ารักไปหมดขนาดนี้ก็คงไม่ต้องทดสอบอะไรแล้วมั้ง นายหัวววว
    #428
    0
  22. #427 MOUK1310 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 21:57
    ไรท์พิมพ์ผิดเยอะเลยน่ะค่ะ
    #427
    0
  23. #426 Kyunsooooo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 21:53
    ห่วงเค้าก็บอกว่าห่วงค่ะอย่าอ้อมค้อมนีกเล้ย
    #426
    0
  24. #425 Chloeeee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 20:16
    น่ารักมากไอ่เด่กดื้อออออ ((สู้ๆนะไร้ท์))
    #425
    0
  25. #424 jjacksonn7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:25
    โอ้ยหลงเขาอะเนาะ เอ็นดูเหลือเกิน
    #424
    0