Midnight Flight : เธอมีฉัน ฉันมีเธอ (Yuri)

ตอนที่ 14 : Chapter 13 : สัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 522 ครั้ง
    2 ก.พ. 63

13

สัญญา

 

ฉันไม่เคยให้ค่ากับคำว่า ตลอดไปเพราะรู้ๆกันอยู่ว่ามันไม่มีจริง


อาจจะเพราะว่าฉันเกิดมาในครอบครัวที่ค่อนข้างไม่สมบูรณ์และได้เห็นความเป็นจริงอันแสนโสมมของโลกใบนี้มาเยอะพอสมควร แม่ฉันทำงานเป็นผู้หญิงอย่างว่า ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มาหาแม่คือคนที่มีลูกมีเมียและเป็นคนเดียวกับที่บอกกับใครต่อใครในวันแต่งงานว่า ผมจะรักเธอตลอดไป


ถึงแม้ตอนนั้นฉันจะอายุน้อยแต่ก็พอจำบรรยากาศและเรื่องราวต่างๆได้ แม่ไม่ค่อยผูกพันกับฉันเท่าไหร่ คนที่เลี้ยงดูส่วนใหญ่จะเป็นพ่อที่แม้จะทำอาชีพหลอกคนไปวันๆ แต่ฉันคือที่พักพิงใจเวลาพ่อกลับมาบ้านอยู่ดี


ความรักที่แท้จริงที่ฉันเชื่อคงจะเป็นพ่อนี่แหละ...


พ่อที่กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะกลายเป็นผู้หญิงแบบแม่ เพราะแม่เคยพูดเล่นๆว่าโตไปก็ให้ฉันทำมาหากินแบบแม่นี่แหละง่ายดีอะไรทำนองนั้น พ่อเลยอุ้มฉันหนีมาตั้งแต่สี่ขวบแล้วก็เร่ร่อนไปเรื่อย ย้ายโรงเรียนเป็นว่าเล่นจนฉันไม่มีเพื่อนสักคนเพราะจำชื่อเพื่อนไม่ได้ ไม่มีเวลาคลุกคลีหรือสนิทสนมด้วย ดังนั้นพ่อจึงเป็นทั้งพ่อ ครู เพื่อน พี่ชาย และลูกชายในเวลาเดียวกัน แต่ถึงแม้ฉันจะบอกว่าพ่อคือความรักที่แท้จริง แต่ฉันก็ไม่คิดจะหาผู้ชายที่เหมือนพ่อมาอยู่เป็นคู่ชีวิตด้วยอยู่ดี


ในฐานะพ่อ ฉันให้เต็มสิบ

ในฐานะผู้ชาย พ่อฉันติดลบ


เพราะพ่อคือผู้ชายคนแรกที่ฉันมองเห็น ดังนั้นฉันจึงมองว่าผู้ชายทั้งโลกมันเส็งเคร็งไปหมด ฉันจะมอบความรักให้กับคนพวกนั้นทำไมล่ะ ก็สู้คบๆไปเอาสนุกเข้าว่า ความสัมพันธ์หรือผูกพันเอาไว้ทีหลัง มองให้มันวิน-วิน มันก็โอเคดี


“คุณวาดรูปเก่งจริงๆด้วย” ฉันลากเก้าอี้จากอีกห้องหนึ่งเพื่อมานั่งมององค์อินทร์วาดรูปที่ฝาผนัง “นี่เข้าใจว่าตอนแรกคุณจะจ้างศิลปินอะไรแบบนั้นมาเสียอีก”


“ก็ถ้าวาดวิวหรือดอกไม้ อินเองก็ทำได้เลยคิดว่าไม่ต้องจ้างหรอก ประหยัดตังค์ให้คุณไปอีก”


“จะประหยัดทำไม บวกเงินไปเลย ทำงานต้องได้เงินสิ...รวย”


“หมั่นไส้” องค์อินทร์หัวเราะแล้วหันกลับไปวาดต่อ ตอนนี้คนหน้าหวานอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นและผ้ากันเปื้อนที่ดูดุ๊กดิ๊กน่ารักเวลาขยับตัว


“ทำไมคุณไม่เห็นถามเรื่องนรินทร์เลย”


ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน องค์อินทร์ชะงักนิดหนึ่งแล้วยักไหล่


“ไม่รู้ว่าจะต้องถามอะไร”


“ถามอะไรก็ได้ เขาเป็นสามีเก่าคุณที่ส่งดอกไม้ให้เพื่อนของคุณ เอาจริงๆคุณมีสิทธิ์โมโหนะ”


“โมโหในสถานะอะไรล่ะ ก็เขาเป็นอดีตไปแล้ว”


“แต่เพื่อนก็ไม่ควรจะข้องเกี่ยวกับอดีต คุณไม่หงุดหงิดบ้างเหรอที่ซีไม่แม้แต่จะปฏิเสธดอกไม้นั่นหรือเลิกยุ่งกับนรินทร์ไปเลย”


“เพราะอินเชื่อว่าคุณไม่เอานรินทร์มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” องค์อินทร์เลิกวาดรูปแล้วหาเก้าอี้มาลากนั่งข้างกันเพื่อมองภาพบนผนังที่ยังคงวาดไม่เสร็จดี “คุณทิ้งผู้ชายดีๆอย่างปราบต์...ชื่อนี้ใช่ไหม”


“อื้ม ปราบต์”


“ถ้าคุณทิ้งผู้ชายที่ร้องห่มร้องไห้เพื่อคุณได้ คุณไม่เอานรินทร์หรอก อีกอย่างคุณหวงแหนมิตรภาพที่มีต่ออินจะตายไป”


“แต่ซีก็ไม่ได้ตัดเยื่อใยจากนรินทร์ซะทีเดียวนะ”


“คุณมีเหตุผลของคุณนั่นแหละ”


“แล้วจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าเหตุผลอะไร”


“รอให้คุณบอกดีกว่า”


ฉันอมยิ้มเมื่อเพื่อนรอให้ฉันพูด ดังนั้นฉันก็ไม่ขัดและยอมบอกความในใจว่าทำไมถึงทำอย่างนั้น


“ซีพยายามจะไม่สร้างศัตรู เพราะไม่รู้ว่าอนาคตภายภาคหน้าเขาอาจจะช่วยเหลืออะไรเราได้บ้าง ในวงการนี้เราต้องพบเจอคนมากมาย สักวันหนึ่งเขาอาจจะกลายเป็นเจ้าของสถานที่ที่ให้ซีไปจัดงานได้หรือเป็นสปอนเซอร์ คอยให้ความช่วยเหลือในด้านต่างๆ”


“คุณมองการณ์ไกลดี”


“แต่ถ้าคุณไม่ชอบใจ ไม่สบายใจ ซีจะตัดขาดกับเขาในทันที” ฉันนั่งไขว่ห้างแล้วเอื้อมมือไปวางบนหน้าขาองค์อินทร์ที่นั่งท่าเดียวกันก่อนจะเคาะเบาๆ “ซีเลือกคุณ คุณเป็นไพรออริตี้เสมอ”


“ซึ้งจัง หลงรักขึ้นมาจะทำไง”


“ไม่เป็นไรเดี๋ยวรักตอบ”


“เห็นคุณทิ้งคนพวกนั้นแล้วกลัวเลย”


“ถ้าใจไม่กล้าพองั้นก็เป็นเพื่อนกันต่อไป”


เราหัวเราะให้กับการตบมุกกันไปมาก่อนจะนั่งกันเงียบๆ อยู่คนหน้าหวานก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้แล้วก็จ้องหน้าฉันทำท่าเหมือนจะพูดแต่ก็เลือกไม่พูด แล้วสลับกับอยากจะถามใหม่จนฉันอดไม่ได้


“อยากถามอะไรก็ถามมา ยึกยักอยู่ได้”


“ไม่แน่ใจว่าเราสนิทกันมากพอจะคุยเรื่องนี้ได้หรือยัง”


“คุณลองถามมาก่อนแล้วจะบอกว่าสนิทพอจะตอบไหม”


“ผู้ชายกับผู้หญิงคุณชอบอะไรมากกว่ากัน?”


พอเป็นคำถามนี้ฉันก็ยิ้มออกมาแล้วหัวเราะน้อยๆ


“คำถามไม่ใช่อะไร แต่คำถามว่า เป็นใคร มากกว่า ทั้งสองเพศก็มีเสน่ห์แตกต่างกันไป อืม...แต่ถ้าถามความชอบจริงๆเลยนะ”  ฉันยกมือเกาคางตัวเองนิดหนึ่งก่อนจะหวนนึกไปถึงการจู๋จี๋ครั้งแรกสมัยวัยรุ่น “ชอบผู้หญิงมากกว่า”


“อะไรทำให้ชอบผู้หญิง คือ...เขาก็มีอะไรเหมือนกับเรา ทรวดทรง หน้าอก ความอ้อนแอ้น...มันต่างจากผู้ชายมากนะ ทิศทางตรงกันข้ามเลย”


“ชอบหน้าอก” ฉันตอบไปตามตรง “เราสนิทกันแล้ว เลยตอบได้”


“ตัวเองก็มีไม่ใช่เหรอ”


“มันไม่เหมือนกันสิ จับของตัวเองกับจับของคนอื่น...ชอบความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ถูกกอบกุมในมือ เวลาบีบเค้นแล้วอีกฝ่ายทำหน้าทุรนทุราย...”


“เขาเจ็บเหรอ”


“เขารู้สึกดีสิ แหม...ทำเหมือนไม่รู้” ฉันยิ้มแหย่แต่องค์อินทร์กลับหน้าเสียนิดหน่อยและนั่นทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าคนหน้าหวานไม่อภิรมย์กับเรื่องแบบนี้ แต่จะแสดงออกว่ารู้ก็ไม่ได้เลยต้องเนียบๆไป “ความรู้สึกต่างจากผู้ชายตรงที่ ผู้ชายจะคอยปรนนิบัติเรา แต่เราจะผลัดกันดูแลซึ่งกันและกัน”


“อ่าฮะ”


“ผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้จักกันและกันดี มันต่างจากผู้ชายที่สรีระไม่เหมือนเรา เขาคิดแค่ว่าทำแบบนี้แล้วดีโดยที่ไม่เคยถามเราด้วยซ้ำ”


“คุณเคย...กับผู้ชายแล้วรู้สึกไม่ดีด้วยเหรอ”


“เคย แต่บอกไปตรงๆว่าไม่ชอบ ตรงนี้ไม่ได้คุณทำผิด...เรื่องแบบนี้มันต้องกล้าพูด แล้วคุณล่ะ เคยพูดตรงไปตรงมากับคู่ของคุณหรือเปล่า”


“หิวข้าวจัง” องค์อินทร์เปลี่ยนเรื่องพอถูกถามบ้าง ฉันเลยต้องยกมือขึ้นตีไหล่เจ้าตัวแล้วแยกเขี้ยว


“ไม่ได้สิ คุณถามซีก็บอก ทำไมพอซีถามคุณถึงไม่เล่าบ้าง หรือซีไม่สนิทกับคุณอย่างที่ซีรู้สึก”


องค์อินทร์ที่ถูกฉันต้อนจนจนมุมเอนหัวมาพิงไหล่แล้วเอามือทุบๆอย่างงอแง


“บ้าจริง ก็ไม่ใช่ทุกคนที่พูดเรื่องแบบนี้ออกมาง่ายๆเหมือนคุณนะ อินไม่เคยพูดอะไรแบบนี้กับใครเลย”


“ตอนนี้คุณมีโอกาสปรึกษาเพื่อนแล้ว ควรจะคว้าไว้นะ” ฉันหัวเราะแล้วเอนหัวซบกับคนหน้าหวานก่อนจะพูดไปด้วย “เล่าเรื่องของคุณบ้างสิ เวลาทำอะไรแบบนั้นกับอดีตสามีคุณเป็นยังไง”


“ไม่รู้สึกอะไรเลย”


“ขนาดนั้นเลยเหรอ”


“อืม มันไม่อิน...ทำไปตามหน้าที่ ถ้าต้องเลือกว่าจะมีหรือไม่มี เลือกไม่มีดีกว่า”


ฉันเอนตัวออกแล้วมององค์อินทร์อย่างนึกเห็นใจ


“งี้แฟนคนต่อไปของคุณจะทำยังไงล่ะ”


“ก็ไม่มีไง เพราะเลือกไม่มี จะอยู่โสดๆไปตลอดชีวิตนี่แหละ ดูท่าทางว่าคุณก็คิดจะอยู่คนเดียวแบบนี้ไปเหมือนกันนี่ แค่ต่างเหตุผล...คุณชอบเรื่องแบบนั้นแต่ไม่คิดจะปักหลักกับใคร ส่วนอินมีหรือไม่มีไม่ต่างกัน ก็เลยไม่มี”


“คุณควรจะเจอคนดีๆ ที่เขาใส่ใจและให้ความสุขกับคุณได้นะ”


องค์อินทร์ไม่ได้ตอบอะไรแล้วเหมือนกับจมอยู่ในโลกของตัวเอง ขณะที่ฉันกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้คนหน้าหวานได้รู้จักความรู้สึกแบบนั้นก็มีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน


“ฮัลโหล ว่าไงปรางค์”


[บอสคะ...พ่อของบอสอยู่โรงพยาบาล]

 



ฉันกับองค์อินทร์ขับรถออกมาจากบ้านหลังใหม่แล้วเหยียบคันเร่งชนิดที่ว่าไม่มีใครตามทัน ปรางค์โทรมาบอกว่าพ่อถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลเพราะมีพนักงานในโรงแรมพังห้องเข้าไปเพราะสงสัยว่าไม่มีใครเช็คเอาท์ออกสักที ตอนนี้พอนอนไม่ได้สติ เอาแต่เพ้อไม่เป็นภาษา เนื่องจากมะเร็งลุกลามขึ้นสมองแล้ว


มันใช้เวลาแป๊บเดียวเองนะจากครั้งล่าสุดที่เจอ ไม่กี่วันเอง...ฉันตั้งใจว่าจะบอกพ่อทีหลังเพราะน่าจะเหลือเวลาอย่างน้อยๆสามเดือน แต่นี่ผ่านไปแค่สองอาทิตย์ได้มั้งพอมีสภาพแบบนี้แล้ว


“ตอนนี้แกไม่รู้เรื่องแล้วครับ”


นั่นหมายถึงคุณหมอรอให้ฉันยินยอมถอดออกซิเจนแล้วปล่อยให้พ่อไป จากคนที่กระแอมไอ ลัลล้าเอาเงินหมื่นไปเล่นไพ่สนุกสนาน วันนี้นอนอยู่บนเตียงไม่รู้เรื่องอะไรอีกแล้ว ถ้าตอนนั้นฉันยอมบอกพ่อไปตรงๆแล้วรักษาเท่าที่ทำได้ อาจจะพอยืดเวลาให้พ่อได้บ้าง


“ตอนนี้พ่อทรมานไหมคะ”


“...”


“ถ้าพ่อทรมาน ก็แล้วแต่ดุลยพินิจ...ปล่อยพ่อไปก็ได้ค่ะ”


ฉันตอบพร้อมกับกำมือแน่น เล็บมือจิกเข้าเนื้อจนจมลึก นาทีนี้ฉันเฝ้าแต่โทษตัวเองเพราะไม่รู้จะหาวิธีไหนมาขอโทษที่ทำให้พ่อกลายเป็นแบบนี้ได้แล้ว


“ครับ รบกวนญาติเซนยินยอม...”


ช่วงนาทีชีวิตของพ่อฉันคือคนที่ต้องตัดสินใจ การจรดปากกาเซนเพื่ออนุญาตให้พ่อจากไปนั่นทำให้หัวใจของฉันขาดเป็นริ้วๆ การมองเครื่องวัดชีพจรจากเส้นหยักกลายเป็นเส้นตรงนั้นเหมือนกำลังมองนาฬิกานับถอยหลัง และเมื่อถึงจุดสิ้นสุดเสียง ตื๊ด ที่บ่งบอกว่าร่างกายผู้ป่วย กลายเป็น ศพ ไปแล้วทำให้ฉันแทบล้มทั้งยืน


“ซี...ซี!


และวินาทีนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 



ถึงแม้จะหลับไปพอตื่นขึ้นมาก็ต้องพบเจอกับความจริงที่ว่า...ไม่มีพ่ออีกแล้ว


สิ่งที่ต้องฟื้นให้เร็วที่สุดคือสติ แม้ฉันจะอยากกรีดร้องแทบตายแต่ทุกอย่างมันก็ต้องดำเนินต่อไป ฉันไม่ใช่คนมีญาติ ดังนั้นคนที่มางานศพจึงมีเพียงแค่เหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายที่มาอบรม ทุกคนมาฟังสวดแล้วกลับไป ส่วนฉันทีทำหน้าที่เป็นไลฟ์โค้ชจะอ่อนแอก็ไม่ได้ มีหน้าที่สอนคนอื่นเข้มแข็งดังนั้นการเข้าใจโลกในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดก็จำเป็นต้องทำแม้จะอยากร้องไห้ปานขาดใจ


งานนี้ถ้าไม่ได้องค์อินทร์กับปรางค์ฉันคงแย่ ฉันจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะพวกเธอสองคนทำให้งานดำเนินมาจนถึงสวดวันแรกจบ แขกทุกคนเริ่มทยอยกลับ ในขณะที่ฉันยืนมองรูปพ่อแล้วได้แต่ส่งยิ้ม


“ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ พอพ่อตายแขกมางานเยอะแยะเลย นึกว่าพ่อจะต้องนั่งหงอยเป็นเพื่อนกับสัปเหร่อแล้ว...เดี๋ยวพรุ่งนี้ซีมาใหม่ กลับแล้ว...กลัวผี”


ฉันเคาะโลงศพพ่อเพื่อเป็นการบอกลาอีกครั้งแล้วเดินกลับออกมาก่อนจะส่งยิ้มให้ปรางและองค์อินทร์อย่างขอบคุณ


“ขอบคุณนะที่ช่วย ถ้าไม่มีอินกับปรางค์ ซีก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”


“ไม่เป็นไรค่ะบอส จะมีเลขากับเพื่อนไปทำไมถ้าไม่ช่วย”


“คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ...อินด้วย ไว้เจอกัน”


“ให้อินไปค้างด้วยไหม”


“ไม่เป็นไร” ฉันยิ้มให้บางๆอย่างซาบซึ้ง “ซีอยากอยู่คนเดียวมากกว่า อยากมีเวลาจัดการกับอารมณ์ตัวเอง”


องค์อินทร์พยักหน้าแล้วเอื้อมมือมาลูบแขนฉันเบาๆอย่างให้กำลัง


“อินไปนะ”


“อื้ม เดี๋ยวส่งไปราตรีสวัสดิ์เหมือนทุกคืน”


ฉันส่งยิ้มให้องค์อินทร์แล้วแยกกลับไปตามทางของตัวเองบ้าง คราวนี้พอได้อยู่กับตัวเองจริงๆทันทีที่ถึงรถตัวเอง ยังไม่ทันจะกดรีโมทย์ฉันก็หมดแรงทรุดฮวบลงข้างรถแล้วร้องไห้โฮปานจะขาดใจหลังจากอดทนอดกลั้นมาทั้งวัน


ไม่มีพ่อแล้ว...ไม่มีตาแก่ที่มักสร้างความรำคาญเวลาโทรมาขอเงิน หรือหวาดระแวงเวลาไปหาหมออีกต่อไป


หัวใจฉันเจ็บปวดบีบคั้นจนเหมือนกับว่ามันกำลังแตกสลาย ในหัวมีแต่คำว่า...ถ้าเต็มไปหมดทั้งๆที่คอยสอนคนอื่นเสมอว่าเราไม่สามารถย้อนอดีตกลับไปได้แต่ก็ยังคิดอยู่ดี


“ช่วยด้วย...ใครก็ได้ช่วยที ฮือ...”


สองแขนของใครคนหนึ่งโอบกอดฉันจากด้านหลังพร้อมกับดึงให้ฉันซบลงที่ช่วงอกพร้อมกับลูบแขนเบาๆอย่างเข้าใจแล้วออกเสียง ชู่ว์เบาๆก่อนจะโคลงตัวไปมา องค์อินทร์ที่บอกลาไปแล้วตอนนี้กำลังนั่งลองประคองกอดฉันอย่างนั้นแล้วจูบที่หัวอย่างเข้าใจ


“ซีไม่ได้อยู่คนเดียวนะ บนโลกนี้ซียังมีอินอยู่ ซีไม่ได้โดดเดี่ยวจำคำอินไว้นะ”


“คนสำคัญของซีจากไปแล้ว แม้แต่พ่อก็ทิ้งซีไป ไม่มีใครอยู่กับซีได้นานเลย...อินก็จะไปจากซีอีกคน”


“ไม่ไป อินไม่ไป” คนหน้าหวานดันให้ฉันนั่งแล้วบังคับให้สบตาด้วยการใช้สองมือประคองหน้าพร้อมกับปาดน้ำตาให้ “เห็นไหมว่าอินไม่ได้ไปไหน”


“สัญญาแล้วนะ”


“สัญญา”


เราสองคนโอบกอดกันแล้วฉันก็ได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้นไม่รู้ว่านานแค่ไหน รู้แค่ว่าองค์อินทร์จะอยู่เป็นเพื่อนฉันและร้องไห้ไปด้วยกันในวันที่ฉันไม่เหลือใคร


แต่เธอยืนยันว่าตรงนั้นฉันจะมีเธอ...


โปรดติดตามตอนต่อไป


#MNyuri


ทำไมพวกเธอไม่คบกันไปเลยล่ะหมดเรื่องหมดราว มาสัญญงสัญญา


ยัง!รักกันไปให้มากๆก่อน นี่นิยายใคร


5555555555555555555555555555555555


คอมเม้นท์ด้วย หงอยเหงา จะได้มีแรงอัพเพื่อพรุ่งนี้อีกตอน อิอิ









ราคารวมส่งแล้ว 459.-


E-Book




ราคารวมส่งแล้ว 539.-

 

 




ราคารวมส่งแล้ว คลิ๊กที่ภาพสั่งได้เลย




หรือสามารถซื้อเรื่องนี้ได้ตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไปได้เลย หยิบง่ายจ่ายสะดวกต้องหนังสือชุ้นเอง



Click ที่ภาพ



ผลงานรูปเล่มที่สามารถสั่งซื้อได้

Click











2 เล่มจบ ราคารวมส่งแล้ว 690.-



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 522 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,793 ความคิดเห็น

  1. #1704 คิดไรดี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 00:15

    น้ำตาไหลออกมาเหมือนเป็นซีเองอ่ะ เจ็บใจไปหมด....ฮืออออ ซีลูกกกหนูไม่ต้องเข้มแข็งขนาดนั้นก็ได้😭😭😭

    #1,704
    0
  2. #1599 103hz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 22:58
    ฮือ สงสารซี เก้ตฟีลเลย แบบมันหน่วง ฮือ อินสัญญา แล้วนะ อย่าหมยไปไหนนะ!
    #1,599
    0
  3. #1507 อิสระ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 22:52

    อ่า...ตอนนี้สะเทือนใจจัง ตอนที่แม่เสียไม่มีใครอยู่ข้างด้วยซ้ำ ทุกคนรอบข้างเหมือนเป็นคนอื่นไป

    #1,507
    0
  4. #1097 IamLx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 19:06

    เรื่องไหนไม่มีคนตายนิคือจะไม่ใช่นิยายเจ้าปลาน้อยใช่ปะ555555555

    #1,097
    0
  5. #1001 erzaad (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:35

    นี่ก็ไม่ไป เหมือนกัน ติดคนเขียน เอ๊ย ติดนิยายงอมแงม 5555

    #1,001
    0
  6. #700 Ckloguaong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:12

    สัญญากันแล้ว ตอนหน้าๆคงมีเริ่มรักกันบ้างแล้วล่ะ

    #700
    0
  7. #442 P.Witch (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:08
    สุดท้ายก้ต้องสุญเสียคุณพ่อไปจริงๆ แบบยังไม่ได้ร่ำลากัน มันเจ็บปวดตรงนี้แหละ ตรงที่เราย้อนเวลากลับไปทำดีให้เขามากกว่าเดิมไม่ได้
    #442
    0
  8. #427 ★PAN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:25

    รู้สึกอินไปกับเนื้อเรื่องมากๆ น้ำตาคลอเลยค่ะ เก่งมากเลยค่ะ
    #427
    0
  9. #410 So_Zo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:21

    ขณะที่อ่านรู้สึกใจสลายจริงๆ จะร้องไห้ตามเลย ชีวิตคนเราอ่ะยังไงก็ต้องมีคนที่คอยอยู่เคียงข้าง เสียใจคนเดียวมันโหดร้ายไป ความเจ็บปวดที่หนึ่งการสูญเสียความเจ็บปวดต่อมาคือความโดดเดี่ยว

    #410
    0
  10. #408 ธาร (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:06

    เห็นใจซีค่ะชีวิตดาวพระศุกร์มากๆแต่ยังดีที่นางรวย เงินซื้อความสุขได้แต่ซื้อคนที่ตายไปแล้วไม่ได้ คำสัญญาระหว่างซีกันอินต้องทำให้กระอักเลือดแน่ๆขอแบบหนักๆเพื่อให้เรารู้ว่ายังมีความรู้สึก เอาให้หัวเราะกันทั้งน้ำตา เรารู้ว่าคุณปลาน้อยทำได้ 555 ขอบคุณนะคะ สนุกมากๆ

    #408
    0
  11. #407 Aquamarine16 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:38
    การสูญเสีย เจ็บปวดเสมอ แม้จะผ่านมานานแล้ว
    #407
    0
  12. #404 thanyanunfah (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:39
    พี่ปาถ่ายทอดความรู้สึกผ่านตัวหนังสือออกมาได้ดีมากเลยค่ะ เพราะเราก็เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาเหมือนกัน ตอนนั้นเราก็เป็นเหมือนซี
    #404
    0
  13. #403 Liyaa__ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:11

    น้าตาไหลตามซีเลยค่ะ แงงง
    #403
    0
  14. #402 Hunter Sunji (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:10
    เลิกเป็นเพื่อนกันแล้วไปเป็นแฟนกันได้แล้วว งื้อ
    #402
    0
  15. #401 deernong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:56
    จะนี้นิยายปลาน้อย

    ฮือออ พ่อไปเร็วจังทำใจม่ายได้
    #401
    0
  16. #400 Morning-kisses (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:06
    เพื่อนที่ไหนเขาซบไหล่คุยกันหนุงหนิงแบบนั้นจ๊ะ พวกเธอก็กลัวความสัมพันธ์กันทั้งคู่อ่ะ มีปมไปคนละแบบ แต่วันนี้อยากจะกอดปลอบคุณซีอ่ะ ดูเหมือนโลกถล่มไปทั้งใบ น่าสงสารดีที่อินกลับมาอยู่ด้วยไม่งั้นคุณซีคงยิ่งเคว้ง แล้วอารมณ์นี้ก็ไม่รู้จะจัดการตัวเองยังไงทิ้งดิ่งแน่ ดูแลคุณซีของเค้าด้วยนะคะคุณอิน ฮือ
    #400
    0
  17. #398 iyadasittisahung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:11
    ฮรือออปาปา เค้าร้องไห้เลย สงสารซี แงงง
    #398
    0
  18. #397 poys23 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:58
    ไม่ต้องเป็นเพื่อนแล้ว เป็นแฟนกันไปเลย
    #397
    0
  19. #396 sssss (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:53

    คำสัญญา ถ้าทำตามไม่ได้ มันเจ็บปวดมากนะ

    #396
    0
  20. #395 bibitmvs (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:46
    สนุกมาก รออออออ
    #395
    0
  21. #394 KTP (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:46

    ชอบคนนิสันแบบอินอะ ดูแลเอาใจใส่ โอ๊ยยยยยยยยนอยากได้

    #394
    0
  22. #393 rubble_z (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:25
    ตอนหน้า ขยายความ ประโยคที่บอกว่า ซีกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้อินรู้สึกแบบนั้น ด้วยนะ
    #393
    0
  23. #392 RaphY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:31

    ไม่อยากคิดถึงตอนปาปาพาดิ่งเลย

    .

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-09.png

    #392
    0
  24. #391 Amy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:23

    ตอนนี้แอบเศร้า สงสารซี เสียพ่อกะทันหันมาก แล้วชีวิตไม่มีใครอีก อยากอ่านต่อเดาทิศทางไม่ถุกเลย ว่า จะดำเนินเรื่องไปทางไหน จะรักกันตอนไหน แล้วจะคบกันมั้ย


    รอ ๆๆ

    #391
    0
  25. #390 Nue96 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:53
    เพราะมีปมในใจทั้งคู่จึงให้ความสัมพันธ์กันได้แค่เพื่อนสนิทใช่ไหมคะซีอิน ไม่ยอมตกหลุมรักกันสักที
    #390
    0