APPLE : ถึงเธอ...ผู้เป็นที่รัก (YURI)

ตอนที่ 10 : Chapter 9 : APPLE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,577 ครั้ง
    2 พ.ค. 61

 

9

APPLE


 

หมับ!


ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆบางอย่างมาพาดทาบทับร่าง ก่อนจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมองก็พบว่าเป็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่นัก


เฮือก!


พอคิดได้อย่างนั้นฉันก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่งแล้วสำรวจเสื้อผ้าของตัวเองที่ยังอยู่ครบก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เดี๋ยวก่อน...ล่าสุดฉันนั่งจิบเบียร์คุยอยู่กับอนธกาลนี่นา แล้วนี่ฉันมาอยู่บนเตียงใครกัน


“ฟี้...”


เสียงกรนเบาๆที่ให้ความรู้สึกน่ารักมากกว่าน่ากลัวทำให้ฉันเหล่มองไปยังคนข้างกาย อนธกาลในเสื้อผ้าชุดเดิมนอนตะแคงหันมาทางฉันแล้วกรนออกมานิดหน่อยอย่างสบายอกสบายใจและนั่นทำให้ฉันยกมือปิดปากด้วยความตกใจ


“อกอีแป้นแล่นลึกเข้าตึกแขก”


เอาล่ะ...ฉันคิดว่าตัวเองพอจะประติดประต่อเรื่องได้แล้วว่าทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้


เมาจนจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว!


เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหนและสติก็กลับมาเกือบครบ ดังนั้นฉันจึงต้องพาตัวเองออกไปจากที่นี่ก่อน ก่อนที่อนธกาลจะฟื้นตื่นขึ้นมาแล้วทำหน้าตาตกใจราวกับว่าเมื่อคืนเราวันไนท์แสตนด์กัน


ฉันหมายถึงในกรณีที่เมาแล้วจำอะไรไม่ได้ทั้งคู่ต่างหาก เราไม่ทำอะไรกันแบบนั้นหรอก!

ในขณะที่กำลังจะค่อยๆคืบคลานลงจากเตียงขนาดควีนไซส์เพื่อไม่ให้มีแรงสั่นสะเทือนจนไปถึงคนตาสวยที่กำลังนอนหลับฝันหวาน ชายเสื้อของฉันก็ถูกดึงเอาไว้ก่อนพร้อมกับเสียงครางงึมงำในลำคอของอนธกาลคล้ายละเมอ


“แม่”


ฉันที่กำลังคิดจะไปถึงกับต้องหยุดหันไปมอง ถึงภายนอกจะดูเข้มแข็งไม่สะทกสะท้านอะไร แต่ข้างในคงจะเหงามากเลยสินะ


จากตอนแรกที่คิดจะไปฉันก็ค่อยๆทิ้งตัวลงนอนตามเดิมแล้วเปลี่ยนเป็นสอดแขนเข้าไปใต้คอคนตัวเล็กที่ยังคงนอนงึมงัม สักพักอนธกาลที่เหมือนจะรู้สึกสบายตัวมากขึ้นค่อยๆเขยิบตัวเข้าหาแล้วเอาหน้าซุกลงกับอกฉันแล้วกอดแน่น


จริงๆมันก็...อุ่นดีนะ

 

 

ครืด ครืด...


เสียงโทรศัพท์สั่นทำให้ฉันสะดุ้งตื่น แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้งที่ตัวเองตื่นขึ้นมาแล้วพบว่านี่ไม่ใช่ห้องนอนที่แสนคุ้นเคยตั้งแต่เกิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า...ฉันเผลอหลับไปที่ห้องนอนของอนธกาลทั้งๆที่แค่จะอยู่เป็นเพื่อนอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น


ยิ่งกว่าความประดักประเดิดนั่นคือร่างของคนหน้าหวานที่ออกมาจากห้องน้ำอย่างคนที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว


“ตื่นแล้วเหรอ” อนธกาลเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ชุดสูทสีครีมที่ดูออกเลยว่ากำลังจะไปทำงานทำให้ฉันลุกขึ้นยืนตัวตรงอย่างคนที่เกรงใจสุดพลัง


“ขอโทษที นอนหลับยาวไปเลยทำตัวราวกับเป็นบ้านตัวเอง”


“ทำเกรงอกเกรงใจอีกแล้ว เราสนิทกันแล้วไง” คนหน้าหวานขยิบตาให้ฉันข้างหนึ่งอย่างน่ารักและนั่นทำให้ฉันสะท้านหลับตาพริ้มอย่างพ่ายแพ้


เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่เวลาเคลิ้ม ฉันต้องกระตือรือล้นและทำเหมือนว่าตัวเองแอคทีฟตลอดเวลา!


“เมื่อคืนคริสจำได้ว่าเรากินเบียร์กัน แล้ว...มันเป็นยังไงต่อ”


“ก็นั่งคุยกันแล้วก็นอนหลับไปนั่นแหละ จำไม่ได้เหรอ”


ฉันส่ายหัว


“งั้นก็ไม่ต้องจำหรอก”


“คริสทำอะไรแปลกๆหรือพูดอะไรแปลกๆหรือเปล่า”


อนธกาลอมยิ้มเมื่อฉันถามอย่างนั้น แหงล่ะ...ฉันทำแน่ๆ ถ้าไม่ทำคนหน้าหวานต้องพูดแล้ว


“ไม่ว่าจะเป็นคริสคนไหนก็คริสนี่เนอะ ไม่มีอะไรแปลกหรอก...น่ารักดี”


น่ารัก? อีการะเกดมันออกมาอีกแน่ๆ แต่ถ้าทำอะไรแปลกๆคนหน้าหวานก็ควรจะต้องโมโหหรือแสดงท่าทีไม่ชอบอกไม่ชอบใจไปแล้วล่ะ


หลังจากเงียบและตกอยู่ในภวังค์ของตัวเองอยู่นานหางตาฉันก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขวนอยู่ในห้องนอนก่อนจะเหล่มาทางเจ้าของห้องที่แต่งตัวเตรียมพร้อมจะออกจากบ้าน ด้วยความตกใจกลัวจะเป็นภาระฉันเลยกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะบอกไปอย่างเร่งรีบ


“ขอล้างหน้าแปรงฟันห้านาที ก็เตรียมพร้อมออกจากบ้านได้เลย”


“ไม่ต้องรีบ...เดี่ยวกาลไปส่งคริสที่บ้าน”


“ไม่เป็นไรหรอก”


“เราไม่สนิทกันอีกแล้วสินะ...” คนหน้าหวานพูดคล้ายรำพึงแต่คำที่เหมือนจะคุยกับตัวเองดังเข้าสองหูฉันราวกับตั้งใจ “เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ทั้งๆที่เมื่อคืนนี้...”


“เมื่อคืนนี้...” ฉันทอดเสียงยาวอย่างรอลุ้นว่าอนธกาลจะพูดอะไรต่อ แล้วเจ้าตัวก็ทำหน้าจ๋องๆคล้ายอุ๋งน้อยที่จะไม่ได้ว่ายน้ำในทะเลแอนตาร์กติก้าอีกแล้ว


โอ๊ย! ทนไม่ได้ อย่าหงอยเหงาเศร้าสร้อยต่อหน้าพี่!


“เรายังสนิทกันอยู่!


“ถ้าสนิทแล้วทำไมต้องทำท่าเกรงอกเกรงใจแบบนั้นล่ะ เมื่อคืนไม่ใช่อย่างนี้นี่”


“เมื่อคืนเป็นยังไงเหรอ”


“เมื่อคืนเราก็คุยแลกเปลี่ยนกันว่าชีวิตของแต่ละคนเป็นยังไง คริสไม่ได้ทำท่าพินอบพิเทาอย่างนี้ด้วย”


“คริส...คริสทำท่ายังไงบ้าง?”


“มันคงไม่ค่อยสำคัญเลยทำให้คริสลืมไปง่ายๆ”


พอถูกตัดพ้ออย่างนั้นฉันก็ทำไม้ทำมือวาดอากาศเพราะไม่ต้องการให้สถานการณ์มันย่ำแย่มากไปกว่านี้ ด้วยการทำเป็นหยั่งรู้ในสิ่งที่ไม่รู้อย่างโง่ๆ


“จำได้สิ พอลองคิดๆดูเราสนิทกันจริงๆด้วย...ซับโย่วแม้นน ตื่นเช้ามาหน้าตาร่าเริงจังเลยนะแม่คุณทูลหัว”


“...”


ยังสนิทไม่พอเหรอ เอาใหม่ก็ได้


“เฮ้ยล้อเล่นน่ามึง ก็แค่อยากให้ดูอินเตอร์เท่านั้นเอง วันนี้แต่งตัวภูมิฐานให้ความรู้สึกเหมือนจะไปเดินแคทวอร์คของ miu miu ในตีมของหมาเดือนสิบสอง ผู้ชายเห็นต้องเหลียวมอง หมาเห็นยังต้องหอนที่แท้ทรู”


“เอ่อ...”


ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบราวกับเด๊ดแอร์ ทั้งฉันและอนธกาลต่างจ้องมองกันไม่มีใครพูดอะไร


สนิทไปเหรอ? เวร... แล้วยังไงล่ะ เมื่อคืนนี้เราสนิทกันถึงขั้นไหน นี่ฉันก็พยายามสนิทที่สุดแล้วนะ ฮือๆ


“คริสล้อเล่นน่ะ เอิ๊กๆ”


“จริงๆแล้วเป็นคนรั่วๆสินะ” อนธกาลยกมือปิดปากแล้วหัวเราะร่วน “นี่กาลแต่งตัวให้ความรู้สึกเหมือนหมาเดือนสิบสองจริงๆเหรอ”


“ม...ไม่ใช่นะ คริสล้อเล่น” ฉันกระโดดกับที่อย่างคนร้อนรน “มันเป็นโจ๊ก”


“แต่ตลกจริงๆ กาลล้อเล่น” อนธกาลหัวเราะคิกคักเหมือนมีคนไปจี้เอวและนั่นทำให้ฉันแข็งค้างอยู่กับที่หน่อยๆ  “เมื่อคืนเราดื่มเบียร์แล้วก็คุยเรื่องสัพเพเหระ ที่บอกว่าสนิทกันเพราะเมื่อคืนเรานอนกอดกันทั้งคืน จำไม่ได้ได้ไงกัน นี่ถ้าคริสเป็นผู้ชายก็ไม่ต่างอะไรกับฟันแล้วทิ้งเลยนะเนี่ย”


“ก...ก็...”


“กาลไม่เคยมีเพื่อนมานอนค้างบ้านเลย คริสเป็นคนแรก” คนหน้าหวานบอกยิ้มๆแล้วหยิบกระเป๋าสะพายข้างพร้อมกับชี้ไปที่ห้องน้ำ “ล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อย เดี่ยวกาลไปส่งบ้าน”


“อะฮะ”


อนธกาลที่เตรียมตัวจะลงไปคอยชะงักนิดหนึ่งแล้วหันมาพูดคุยกับฉันราวกับต้องการจะย้ำให้ฉันมั่นใจ


“คริส”


“หืม?”



“สำหรับกาลคริสพิเศษนะ”


“...”


“อยากบอกแค่นี้แหละ”


แล้วเจ้าของบ้านก็เดินลงไปทิ้งให้ฉันยืนแข็งค้างอยู่กับที่แบบนั้นก่อนจะรู้สึกวิญญาณออกจากร่าง ทิ้งดิ่งลงไปนอนพังพาบอยู่บนเตียงเพราะขยับตัวไม่ได้


โอย...หัวใจฉัน

 



กว่าจะปั้นหน้าให้เป็นปกติได้ฉันต้องทำใจพักใหญ่ๆแล้วยอมขึ้นรถของอนธกาลนั่งออกมาจากบ้านด้วยกัน คนหน้าหวานมีรถคันเล็กขนาดกระทัดรัด ราคาไม่แพงแต่ดูเหมาะสมกับตัว ข้าวของในรถถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยฟ้องว่าเป็นคนมีนิสัยที่ค่อนข้างมีระบบตายตัว ช่างเป็นคนที่ขยับหรือจับอะไรก็ดูดีไปหมดเลยจริงๆนะ


“จริงๆกาลไปทำงานเลยก็ได้นะ จอดรถไว้ที่ตึกนั่นแหละเดี๋ยวคริสนั่งมอไซต์เข้าบ้านเอง”


“ไม่เป็นไร มีเวลาอีกเยอะกว่าจะต้องเข้าไปอ่านข่าว ไม่อยากให้กาลไปส่งที่บ้านเหรอ”


“ก็แค่เกรงใจเฉยๆ...”


“...”


“ไม่เกรงใจก็ได้”


เราสนิทกันแล้วนี่นะ...แต่มันก็ยังเขินแปลกๆอยู่ดี จะว่าไปความสัมพันธ์ของฉันกับอนธกาลนี่ประหลาดดีเหมือนกัน คนที่เราแอบปลื้มมาตลอดและมักจะพบเจอในจอทีวีเท่านั้น ตอนนี้ปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า จับต้องได้ และเราต้องการจะสนิทกันจนถึงกับขนาดต้องพยายาม จะไม่ให้รู้สึกประหลาดได้ยังไงกัน


“ตอนนี้คริสทำงานแค่กับแอพทอล์คเหรอ”


“อื้ม ยังไม่มีงานประจำหรอก ก็ว่าจะหาอยู่แต่ถ้าต้องทำจริงๆก็กลัวจะเจียดเวลาให้เวปไม่ได้”


“งั้นก็ไม่ต้องทำหรอก อยู่อย่างนี้แหละ ตอนนี้เวปไซต์เราก็พอจะมีรายได้เข้ามาอยู่บ้างเดี๋ยวมันก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ”


“แต่มีรายได้ทางเดียวมันไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่น่ะสิ อนาคตจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ กาลเองยังไม่ลาออกจากการเป็นผู้ประกาศข่าวเลย เห็นตอนแรกได้ยินแว่วๆว่าจะออกนี่นา”


“ใช่ ตอนแรกกาลก็ว่าจะออกแล้ว แต่มานั่งคิดดู...ถ้ากาลออก คุณแอปเปิ้ลคงจะเหงาแย่”


เฮือก!


ฉันสะดุ้งนิดหนึ่งตอนพูดถึง “แอปเปิ้ล” ขึ้นมาแต่ต้องรีบเก็บซ่อนอาการเอาไว้แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้


“แอปเปิ้ลคือใครเหรอ?”


“ก็ที่กาลเล่าให้ฟังเมื่อวานไง...จำไม่ได้อีกแล้วเหรอ”


“ก็กรึ่มๆทีไรความทรงจำหายไปทุกทีเลย” ฉันตอบไปตามความจริง โชคดีที่อนธกาลไม่ได้ติดใจอะไรและยอมฉายซ้ำอีกรอบว่าเมื่อคืนเราคุยอะไรกันไปบ้างเกี่ยวกับเรื่องนี้


“แอปเปิ้ลเป็นแฟนคลับที่คอยส่งจดหมายมาให้กำลังใจน่ะ”


“อ๋อ...” ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแม้ในอกหัวใจจะแทบกระเด็นออกมาข้างนอกอยู่แล้ว “กาลมีแฟนคลับด้วยเนอะ”


“ช่าย” คนตัวเล็กลากเสียงยาวอย่างมีความสุข และไม่นานนักรถก็จอดติดไฟแดงอนธกาลเอาคางวางไว้บนพวงมาลัยแล้วเล่าไปเรื่อยๆ “เขาเป็นกำลังใจเดียวที่เข้ามาในช่วงที่กาลแย่ที่สุด”


“อะฮะ”


“ตอนนั้นกาลคิดจะเลิกเป็นผู้ประกาศข่าว แล้วก็ไปหางานอื่นทำ งานที่ไม่เกี่ยวข้องกับวงการบันเทิงหรืออะไรก็ตามที่ออกสื่ออีกแล้ว มันเป็นช่วงเวลาที่กาลท้อแท้มากที่สุด ผิดหวังกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้าน...คือแม่กาลก็เพิ่งเสีย ความรักก็จบลงเพราะจับได้ว่าทอยควงผู้หญิงเข้าโรงแรม”


“ไอ้เลว คิดอยู่แล้วเชียวว่าไม่พ้นเรื่องนี้” ฉันบ่นกระปอดกระแปด อนธกาลหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างน่ารัก


“เมื่อคืนคริสก็พูดแบบนี้ โมโหทุกครั้งที่มีชื่อทอยเลย”


“เหรอ...มันคงเป็นความเกลียดที่ฝังรากลึกน่ะ เล่าเรื่องแอปเปิ้ลต่อเถอะ อย่าเอาตัวกาลกิณีแบบนั้นเข้ามาในประโยคสนทนาที่สวยงาม”


“ตอนนั้นพี่เจษก็มาชวนให้มาทำเวป กาลจะไม่ทำแล้วเพราะมันหมดใจ ไม่มีอะไรดีเลย จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งก็มีจดหมายปริศนามาจากแอปเปิ้ล ด้วยการขึ้นจั่วหัวชวนให้ใจเต้น...ถึงเธอผู้เป็นที่รัก”


“ว้าว...โรแมนติก” ฉันแกล้งชมแต่ความจริงกำลังปลาบปลื้มกับความครีเอทของตัวเอง


“ใช่...คนในจดหมายโรแมนติกมาก คือกาลไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นมีคนติดตามด้วย เราก็เป็นแค่ผู้ประกาศข่าวกีฬา ส่วนใหญ่คนที่ดูก็เป็นผู้ชาย เขาสนใจแต่กีฬาเท่านั้นไม่มองคนอ่านหรอก แต่คุณแอปเปิ้ลเขียนและบรรยายความประทับใจต่อผลงานกาลที่ทำ มันเป็นแรงผลักดันที่ดีมากเลยล่ะ ความทุกข์ใจที่กาลแบกไว้ก็ค่อยๆหายไป รู้สึกเหมือนอยากสร้างผลงานดีๆให้เขาได้ชื่นชมเราไปอีกเรื่อยๆเพื่อคาดหวังจดหมายฉบับต่อมา”


“แปลว่ามีฉบับต่อมาสินะ”


“อื้ม มีมาอีกแต่ก็ไม่บ่อยนักหรอก เขาทำให้กาลตบปากรับคำร่วมงานกับพี่เจษ เขาเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้การได้เจอกับคริสนะ”


“ว้าว...” ฉันรู้สึกขอบคุณแอปเปิ้ลขึ้นมาวูบหนึ่งราวกับไม่ใช่ตัวเอง “น่าประทับใจจริงๆด้วย”


“คริส”


“หืม”


“อันนี้ถามในฐานะเพื่อนนะ...เราเป็นเพื่อนกันแล้วเนอะ”


“อะฮะ ถามได้เลย ว่าแต่เรื่องอะไรเหรอ”


อนธกาลดูเขินๆนิดหนึ่งตอนจะพูดเรื่องนี้ เหมือนมีความลังเลใจบางอย่างว่าจะเล่าหรือไม่เล่าดี แต่สุดท้ายพอเห็นว่าฉันสนใจฟังจริงๆก็เลี่ยงไม่ได้และตัดสินใจพูดขึ้น


“คนเราสามารถตกหลุมรักกันผ่านตัวอักษรได้หรือเปล่า?”


“เอ๋? ทำไมอยู่ดีๆก็...” ฉันเบิกตากว้างแล้วถามอย่างตกใจ “อย่าบอกนะว่ากาล เอ่อ...กับคุณแอปเปิ้ล”


“ก็ถามดูเฉยๆ” คนหน้าหวานมองไปยังท้องถนนเมื่อไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นเหลือง และเขียวตามลำดับก่อนจะออกรถ “กาลยังไม่รู้เลยว่าเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”


“น...นั่นสิ”


“นี่เขาก็หายไปเลย ไม่มีจดหมายหรืออะไรตามมาอีก นี่กาลก็เปิดทวิตเตอร์เอาไว้นะ ทิ้งเอาไว้ทั้งอีเมล์ เปิดเป็นสาธารณะเผื่อเขาจะตามมาคุยด้วยได้”


ฉันได้แต่ฟังเงียบๆไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปอีกเพราะในหัวกำลังประมวลผลว่าอนธกาลต้องการจะสื่ออะไร


หมายความว่ายังไงน่ะ ถามทิ้งท้ายแบบนั้นแต่ไม่ได้สนใจจะฟังคำตอบคนเราสามารถตกหลุมรักผ่านตัวอักษรได้หรือเปล่าพูดราวกับว่าเจ้าตัวกำลังตกหลุมรักคนเขียนจดหมายซึ่งก็คือแอปเปิ้ล


และแอปเปิ้ลคนนั้นก็คือฉันเอง!!


โปรดติดตามตอนต่อไป


#APPLEYuri



จริงๆก็ว่าจะไม่อัพหรอก กะค่อยๆเป็นค่อยๆไปเพราะว่าจะต้องคอยอัพเดตข่าว Affair ด้วย แต่พอดีเห็นว่าคอมเม้นท์ครบพันพอดีก็เลย น่ะ...ให้เป็นการขอบคุณนักอ่านที่มาคอยส่งกำลังใจให้เรื่อยๆดีกว่า จุ๊บ


ยิ่งอ่านก็ยิ่งคาดเดากันไปได้เยอะ แอบสงสัยกันล่ะสิว่าเอ๊ะทำไมเป็นอย่างนั้น ทำไมมันรวดเร็วอย่างนี้


มีหลายๆคนคาดหวังจะได้เห็นร่างสองของคริส แต่จะเห็นได้ยังไงล่ะก็นี่มันคริสเล่าน่ะ ดังนั้นถ้าอยากเจอร่างสองต้องอ่านตอนพิเศษของอนธกาล


แซ่บเว่อออออออ



Click ที่ภาพ




เค้ารักคุณ



แล้วพบกันค่ะ







ผลงานรูปเล่มที่สามารถสั่งซื้อได้

Click






 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.577K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,020 ความคิดเห็น

  1. #5002 PlatooThai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:39
    เอาแล้วไง ตัวจริง กับ ตัวแทนผ่านอักษร ต้องช่วงชิงความเป็นหนึ่งในใจเธอ กันเองแล้ว
    #5,002
    0
  2. #2794 kyungstal12 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 17:55
    อ้ายยย ตก..หลุมรักขึ้นไม่ไหว
    #2,794
    1
    • #2794-1 โม่ว (จากตอนที่ 10)
      5 มิถุนายน 2561 / 20:33
      เธอใช่ไหมเป็นคนผลักฉัน....ทำไมเป็นคนมีอายุเมื่อนึกเพลงเน้
      #2794-1
  3. #2767 Beam_manijang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:48
    พีคในพีคค
    #2,767
    0
  4. #1681 P.Witch (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 16:33
    คุณแอปเปิ้ลนี่ถ้าจะเจาะใจกาลได้นะเนี่ย แล่วๆๆๆๆ
    #1,681
    0
  5. #1576 aqua.b (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:22
    ขายเก่งฮื่อออ เงินก็ม่ายยยยมีTT
    #1,576
    0
  6. #1428 KonchawanRatkhui (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:20
    ชอบอ่าาา อ่านไปขำไป ตลกดีอ่าาา
    #1,428
    0
  7. #1222 handwriting (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 16:04
    ชอบเรื่องนี้เป็นพิเศษ ชอบอายุรุ่นใหญ่แบบนี้ค่ะ ขอเรื่องนี้แบบน่ารักดูชมความก้าวหน้ากันไป อุ๋งๆ ตุดปวดตับไตขอละเว้นไว้ได้ไหมคะท่านพี่ อากาศร้อนๆ ถือเป็นข้อยกเว้นให้หน่อยยยย. อยากฟังอุ๋งๆมะงึกๆเขาคุยกันอีกกกก มาๆการะเกด อิฉันเตรียมรำข้าวมาให้แล้วทโม๊ะๆๆๆ ออกมากินเร็วววว
    #1,222
    0
  8. #1128 intip (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 16:42
    กาลรู้อะไรมาแน่ๆ
    #1,128
    0
  9. #1126 aimaim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 13:03
    อุ้ยยวย น่ารักอะ อยากร฿้เรื่องจบแล้ว
    #1,126
    0
  10. #1125 Nutchy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:16

    Fighting

    #1,125
    0
  11. #1124 FEATHER2WINGS (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:14

    ขายเก่ง แต่งเก่งงง คุณปาปาทำไมขายเก่งแบบนี้คะะะะะ เอาเล่มมาเลยเถอะถ้าจะขายเก่งขนาดนี้ค่ะ วี๊ดดดดด นังร่าง2ต้องทำอะไรสักอย่างแน่ค่ะเช้ามาคุณกาลถึงบอกว่ารู๊กคริสของเค้าเป็ยคนพิเศษใส่ใจจจจจจ วรั้ยยยยย รอตอนต่อไปนะคะะะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 พฤษภาคม 2561 / 13:21
    #1,124
    0
  12. #1123 khaimuk-sm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:06
    รออ่านนะคะไรท์
    #1,123
    0
  13. #1122 TGZ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:46
    ได้!! เอาเล่มมาเลยๆๆๆๆๆ
    #1,122
    0
  14. #1120 ทั่นโด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 00:11

    ทำไมมีความรู้สึกเหมือนร่างสองจะพูดเรื่องจดหมายไปแล้ว

    #1,120
    0
  15. #1119 zpuek711 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 23:57
    อยากรู้ในพาร์ทของกาล งื้อออ มาค่ะ! ทำเล่มมาเลย 555555555 เค้าว่าจริงๆกาลน่าจะเดาๆสุ่มๆรู้ว่าแอปเปิ้ลคือคริสเลยแกล้งๆบอกอย่างงั้นไป ใช่มั้ย? //หรี่ตา
    #1,119
    0
  16. #1118 sunye_musi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 23:27
    เหมือนมาอัพต่อ เป้นพารทที่เหมือนหยดน้ำมาหยอดให้คนที่หิวกระหาย ได้รุ้สึกดีเพียงชั่วครุ่ แล้วก้จากไป .... ฮืมมทททททททททททท จะว่าใช่ก้คงใช่ แบบนี้แถวบ้านเรียก อ่อย~! เอาอ้อยมาล่อช้างเข้าป่า~ คึคึ น่ารักจังนะคะ
    #1,118
    0
  17. #1117 PONGNENG_GUNG (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 23:24

    ยิ่งอ่านก็ยิ่งรักสำนวนของพี่มากๆเลยค่ะ ร่างสองนี้ไม่ใช้ว่าบอกทุกอย่างไปหมดแล้วหรอกนะ

    #1,117
    0
  18. #1116 handwriting (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:37
    กรี๊ดดดด อยากอ่านพาร์ท กาลมากกกก
    #1,116
    0
  19. #1115 MadamStephi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    ทำไมต้องอุทานว่าอกอีแป้นอะไรนั่นด้วยคะ ขำจนหอบ55555555
    คริสเก่งมากเลยนะที่โดนคนที่ชอบบอกชอบ(จดหมายที่เค้าไม่รู้ว่าอิคนที่คุยด้วยเป็นคนส่ง)แล้วไม่กรี๊ด เป็นเราคงอดทนได้ไม่ขนาดนั้นอะ มันม่ายหว่ายยยยย5555555
    #1,115
    0
  20. #1114 LoveToon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:45
    ร่างสองของคริสทำอะไรไว้อีกนะ 555
    #1,114
    0
  21. #1113 sulalaifa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:22
    ร่างสองบอกกาลไปแล้วแน่ๆ ว่าเป็น apple

    กาลก็หยอดไป ดูว่าคริสจะเป็นยังไงใช่ไหมละ 555

    ตอนร่างสองนี่ ท่าจะอ้อนเว่อร์นะ😆😆😆 กาลถึงว่าน่ารัก....
    #1,113
    0
  22. #1112 Panida Ketkaew (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:46
    พออ่านช่วงเวาลาที่สองสาวคุยกันทีไร รู้สึกเหมือนพี่หมีตัวใหญ่ๆกอดเราไว้อะ
    แต่ตอนที่คุยกันดีๆเหมือนตอนนี้นะคะ
    #1,112
    0
  23. #1111 Amm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:43

    Deeมากก

    #1,111
    0
  24. #1109 ZTAE98 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:26
    คุณกาลลลลลลคนละมุน ทำใจหนูละลาย ถ้าคุณกาลรักแอปเปิ้ลผ่านตัวอักษร หนูก็รักคุณกาลผ่านตัวอักษรเหมือนกัน รักน้องคริสด้วย ถ้าเราเป็นน้องคริสนะ ตายแน่ๆๆๆ คงจะดิ้นกับพื้น ตั้งแต่โชว์เด๋อ ซับแม๋น แล้วยังบลาๆอีก พอคุณกาลขำแบบ โอ๊ยยย ใจจจพี่ ละลายแล้ว น่ารักมาก ฮือ ตอนนี้ดูสนิทกันขึ้น การะเกดออกมาไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ ชอบมากค่ะ ติดตามๆไฟท์ติ้งง
    #1,109
    0
  25. #1108 chayoen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:15
    ได้สิคะกาล เรายังหลงรักพี่ปาปาผ่านตัวอักษรได้เลย*บิดตัวเขิน*
    #1,108
    0